ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 32 - คำว่าเปล่า

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 32 - คำว่าเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 981

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2564 01:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 32 - คำว่าเปล่า
แบบอักษร

คำว่าเปล่า

'ก็ใช่สิฉันชื่อราม ไม่ได้ชื่อพลัส'

 

🍼🍼

 

หลังจากที่เรากลับมาถึงห้อง (ห้องพี่ราม) มาถึงก็ทำการอาบน้ำส่วนเสื้อผ้าพี่รามก็พาฉันไปเอาจากที่ห้องมาแล้ว ทีแรกก็หาทางจะเลี่ยงนอนอยู่ห้องตัวเองอะนะแต่ติดที่ฉันดันเผลอลั่นวาจาไปว่าจะมานอนด้วย

พี่รามก็ดันมาจริงจังด้วยซะนี่ ทีแรกตอนเขาไปส่งฉันเพื่อไปเอาเสื้อผ้ากะว่าจะตีเนียนนอนห้องตัวเอง แต่มันก็เป็นได้แค่ความคิดเพราะพี่รามพูดดักเอาไว้แล้วว่าถ้าฉันไม่ทำตามคำพูดเนียนนอนห้องตัวเอง เขาก็จะนอนด้วยแต่เขาจะไม่นอนเฉย ๆ น่ะสิ ตาบ้าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร

เฟอร์บี้ไม่เอาด้วยหรอกนะแม้จะคลั่งรักเขามากก แต่รอบนั้นที่เขาทำเจ็บชิบหายเลย นี่แค่คิดยังแอบเสียวท้องน้อยอยู่เลย พี่รามน่ะชอบทำเจ็บฉะนั้นเลี่ยงได้เลี่ยงเด้อแต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็...ไม่เอาไม่พู๊ดดด

ตอนนี้ฉันกำลังนอนดูซีรี่ย์อยู่บนเตียงของพี่รามส่วนเจ้าของเตียงเขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ตอนนี้เป็นเวลาจะสี่ทุ่มกว่าแล้วควรนอนม่ะ แต่ไม่เอาอะยังไม่ง่วงปกติก็ไม่ใช่คนนอนเร็วขนาดนั้นด้วย

ว่าไปแล้วก็ขอหยิบเอาโทรศัพท์มาอัพโซเซียลหน่อยสิ ไม่ได้จับตั้งแต่ห้าโมงหกโมงเหตุที่ไม่ได้จับคือเล่นจนแบตหมด

พอกดเข้ามาเสียงไลน์แจ้งเตือนคือดังถี่มาก

ใครมันจะมาคิดถึงฉันจนต้องไลน์มาถี่ขนาดนั้นไม่ทราบ เอ่ออ แต่จะว่าไปวันนี้ฉันเหมือนลืมอะไรไปบางอย่างนะเหมือนมีอะไรค้างคาแต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

Line

Plus : เฟอร์บี้กูกำลังจะออกไปแล้วนะมึงแต่งตัวยัง

Plus : บี้กูถึงร้านแล้วนะเว้ยมึงออกมายัง งั้นเดี๋ยวกูไปจองโต๊ะรอมึงไวไวเลย

Plus : บี้มึงอยู่ไหนแล้ว ออกมาหรือย้างง

Plus : เฟอร์บี้มึงให้กูมานั่งรอมึงหลายชั่วโมงแล้วนะเว้ย ทำไมยังไม่ออกมาอีกมันจะสี่ทุ่มแล้วนะ

Plus : มึงไม่ได้ลืมนัดกูใช่เปล่าวะ

 

ฉันเห็นข้อความแล้วตกใจมือแทบร่วง ฉันมีนัดกับพลัสมันนี่หว่านี่ฉันลืมไปได้เสียสนิทเลยแล้วฉันยังต้องไปทำให้เพื่อนนั่งรอที่ร้านคนเดียวสามเกือบสี่ชั่วโมง แถมช่วงนี้พลัสมันดูยิ่งมีเรื่องเคลียดๆอีกแต่ฉันกลับปล่อยให้เพื่อนอยู่คนเดียว ทำไมแกได้แย่ขนาดนี้เฟอร์บี้

แล้วพลัสมันไปนั่งคนเดียวในที่แบบนั้น คือมันไม่อันตรายมากหรอกเพราะพลัสมันเองก็เป็นผู้ชาย แต่คือสถานที่แบบนี้มีแต่เขาไปกับเพื่อนไปกับแฟนไปสังสรรค์แต่ฉันกลับปล่อยเพื่อนไปคนเดียว

กูขอโทษ

ฉันรู้สึกผิดมากจริงๆ ที่ทิ้งเพื่อนไว้คนเดียว เพราะถ้าเป็นฉัน เป็นฉันที่โดนเพื่อนลืม ถ้าสมมติเป็นฉันที่ต้องไปนั่งรอเพื่อนเก้อแบบนั้นฉันคงจะนอยด์มากแน่ๆ

พอเริ่มตั้งสติได้ฉันก็หยิบเอาโทรศัพท์พร้อมกับกระเป๋าตังค์ตั้งท่าจะลุกขึ้น เป้าหมายคือไปหาพลัสที่อยู่ที่ผับ แต่ในจังหวะเดียวกันก็เป็นจังหวะที่พี่รามเปิดประตูห้องออกมาพร้อมกับสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวคลุมแต่ผ้าขนหนู

"จะไปไหน" คนร่างหนาเอ่ยทักทันทีที่พอเปิดออกมาเจอฉันที่ตั้งท่ากำลังจะออกไปข้างนอก

"ไปข้างนอก" ฉันตอบออกไปแบบส่งๆ คือตอนนี้ฉันรู้สึกผิดที่ปล่อยเพื่อนไว้แอบแคร์ความรู้ของพลัสมากไม่รู้ว่าป่านนี้จะน้อยใจรึเปล่าที่ฉันเผลอลืมนาง

"ข้างนอกไหน? ไม่ให้ไป"

"พี่รามอย่าพึ่งยุ่งได้มั้ย" ฉันเผลอหันไปขึ้นเสียงใส่พี่รามโดยไม่รู้ตัว คนกำลังรีบๆมาห้ามนั้นห้ามนี่อยู่ได้

ฉันไม่สนใจพี่ราม ใจฉันตอนนี้ลอยไปหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันที่ตอนนี้น่าจะกำลังนั่งหงอยรอคอยฉันที่ไม่ยอมไปสักที

 

ฉันลงมาโบกแท็กซี่ตรงมาที่ผับที่เพื่อนชายของฉันอยู่

โชคดีที่เป็นคนพกบัตรประชาชนไว้ในกระเป๋าตังค์ตลอดการ์ดหน้าผับเลยให้ฉันเข้า แต่พอเข้ามาคือคนมองฉันเยอะมาก ทีแรกก็คือเป็นงงกันว่ามองอะไรแต่พอก้มลงมองสภาพตัวเองก็ถึงกับร้องอ่อทันที

ก็คนมันรีบไงเป็นห่วงเพื่อนเลยเผลอลืมไปว่าตอนนี้สภาพฉันอยู่ในชุดนอนลายน้องลิงแขนยาวขาสั้น พร้อมนอนเวอร์

นี่ๆๆๆ ทุกคนไม่ต้องต่างมองมาทางฉันด้วยสายตาที่มองแบบเมียแก่ๆนอนขึ้นอืดตายอยู่ห้องกำลังมาลากผัวที่หนีเมียมาเที่ยวกับเมียน้อยขนาดนั้นก็ได้ นี่จะบอกให้นะว่าฉันมาหาเพื่อนเด้อ

กวาดสายตามองรอบๆก็ไม่เจอพลัส ฉันเลยเดินมุ่งตรงไปที่เคาท์เตอร์บาร์ไปถามพนักงานพร้อมชูรูปของพลัสให้ดู

"พี่คะ เคยเห็นคนในรูปไหมคะ"

"โทษนะครับ ขอดูใกล้ ๆ หน่อย"

"ค่ะ" แล้วพี่พนักงานเขาก็หยิบโทรศัพท์จากมือฉันไปมองภาพคนที่ฉันโชว์อยู่บนหน้าจอมือถือ

"อ่อ คุณคนนี้เห็นเขามาแต่สองทุ่มแล้วนะครับ เหมือนว่าจะมารอใครสักคน"

"แล้วตอนนี้เขาไปไหนแล้วล่ะค่ะ"

"อ่อ เห็นเขาพึ่งกลับออกไปเมื่อไม่นานมานี้เองครับ ประมาณสิบนาทีได้มั้ง"

"กลับไปแล้วหรอคะ"

ฉันทวนคำพนักงานเสียงเบา รู้สึกผิดมากเลยแฮะที่ทำกับเพื่อนนั้น รู้สึกผิดที่ลืมนัดเพื่อน รู้สึกผิดที่ทำให้มันมารอเก้อ

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันเอ่ยขอบคุณพนักงานด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะเดินออกมานอกผับ พอออกมาก็เจอรถพี่รามพร้อมกับคนตัวสูงที่ยืนเท้าเอวทำหน้าดุส่งมาทางฉัน พร้อมกับสวมชุดสบายๆแต่นังคงความแพงตามสไตล์พี่ราม เป็นชุดสบายแต่สามารถใส่ออกมาข้างนอกได้

ฉันเห็นคนร่างสูงที่ยืนอยู่ก็เดินเข้าไปหาเขา เขาน่าจะตามฉันมา แต่ที่มาช้ากว่าเพราะตอนที่ฉันมาก่อนเขาน่าจะรีบเข้าไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"มาหาใคร"

น้ำเสียงนิ่ง ๆ ที่ถูกเปร่งอออกมาของพี่ราม ในเวลาปกติฉันคงจะกลัวแววตาคู่ดุนี้ ไหนจะน้ำเสียงเย็น ๆ นี้อีก แต่ตอนนี้ฉันกำลังนอยด์ที่ทำให้เพื่อนรอเก้ออยู่เลยไม่มีอารมณ์มากลัวเขาตอนนี้

รู้สึกผิด รู้สึกผิดมากจริงๆทั้งที่ก็รับปากมันไว้ซะดีว่าจะมา แต่สุดท้ายฉันก็ดันลืม

เห้ออ

"พลัส" ฉันตอบออกไปนิ่ง ๆ พร้อมกับสีหน้าที่ไม่ยิ้มเหมือนกับอารมณ์ฉันตอนนี้ เดินเลยเขาเข้ามาในรถส่วนร่างสูงก็ค่อยเดินตามมา

ในรถทุกคนต่างเงียบ อารมณ์ฉันตอนนี้ก็ใช่ว่าดี พี่รามเองฉันว่าเขาก็น่าจะไม่ต่างเพราะดูเขาเหมือนจะไม่พอใจอะไรสักอย่าง

แต่นาทีนี้ขอปล่อยผ่าน ตอนนี้ฉันกำลังไลน์หาพลัสว่าอยู่ไหน ทั้งไลน์ไปขอโทษ ทั้งโทรแต่พลัสมันก็ไม่ยอมรับสายฉันเลย จะโมโหแล้วนะ ไม่ได้โมโหพลัสนะที่ไม่ยอมตอบอยู่ดีก็หายไปแต่โมโหตัวเองที่ทำให้เพื่อนเป็นแบบนี้

พอลงรถมาได้ฉันก็เปิดประตูเดินเข้าคอนโดไปทั้งที่ตาและมือยังมองแต่มือถือที่ส่งข้อความไปง้อพลัสมันรัวๆ งื้ออฉันทำเพื่อนงอน

แล้วถ้ายิ่งพลัสมันมารู้สาเหตุที่ฉันลืมนัดมันเพราะผู้ชายอีกพลัสมันต้องงอนฉันหนักกว่าเดิมแน่ๆ ที่พอฉันมีแฟนแล้วลืมเพื่อน ตอนพลัสมันมีแฟนมันก็ไม่เคยลืมฉันเลยนะ

ดูอย่างตอนรับน้องที่นั่งรถดิ มันยอมทะเลาะกับแฟนเพื่อมานั่งกับฉันเพราะนางรู้ว่าฉันเป็นพวกไม่มีเพื่อนคบ ทำไมฉันถึงได้เป็นเพื่อนที่ทำตัวแย่ขนาดนี้เฟอร์บี้

เดินไปบ่นไปเผลอแป๊บเดียวฉันก็เดินมาถึงเตียงนอน ฉันล้มตัวลงนั่งที่ปลายเตียงสายตาและความสนใจก็ยังคงจับจ้องอยู่แค่จอมือถือ เมื่อไหร่พลัสจะตอบแชทเสียทีนะ

ตอนมันอยู่ที่ร้านพยายามไลน์หาฉัน แต่ฉันก็ไม่ตอบ จะอารมณ์นี้รึเปล่าที่เอาแต่จ้องจอมือถือเพื่อรอการตอบกลับของใครอีกคน ฉันเริ่มเข้าใจความรู้สึกมันเลยละตอนนี้

พรึ่บ

ไม่รู้ว่าจ้องไปนานเท่าไหร่แต่คงจะนานพอที่จะให้พี่รามทนไม่ไหวเดินเข้าแย่งมือถือออกจากมือฉัน พร้อมกับสีหน้าพ่อตอนนี้ที่เดือดสุดๆ มาโมโหอะไรเล่าฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเสียหน่อย

"อะไรเนี้ยพี่รามเอาโทรศัพท์เฟอร์บี้คืนมานะ" ฉันพยายามที่จะแย่งโทรศัพท์คืนแต่เขาก็ยืดขึ้นสูงจนฉันหยิบไม่ถึง

"ไม่"

"อะไรของพี่" เผลอพูดออกไปด้วยสีหน้าเหวี่ยงๆ

"ห้าทุ่มแล้วนอนได้แล้ว"

"พี่จะนอนพี่ก็นอนไปสิ เฟอร์บี้จะโทรหาเพื่อน"

"จะมาโทร จะมาแคร์มันอะไรตอนนี้มันดึกแล้ว"

"ก็แคร์สิเพราะนั่นมันพลัส" ฉันตะคอกใส่เขาที่เผลอมาบงการชีวิตฉันเกินไป

ฉันจะทำอะไรนอนตอนไหนมันก็เรื่องของฉันปะ เขาอยากนอนก็นอนไปสิฉันไม่ได้ห้ามเสียหน่อย

วุ้ย!! คนยิ่งหงุดหงิด ๆ อยู่

"แต่พี่จะนอนแล้ว" พี่รามเอ่ยออกมาเสียงเบาลง

"ก็นอนไปสิใครห้าม" น้ำเสียงยังคงดังเช่นเดินตามแรงอารมณ์ฉัน แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจขึ้นเสียงใส่เขานะอารมณ์มันพาไป

"ก็ใช่สิฉันชื่อราม ไม่ได้ชื่อพลัส"

พี่รามเขาพูดแค่นั้นก็เดินไปปิดไฟหัวเตียงก่อนจะเอนตัวล้มลงนอนพร้อมกับนอนหันหลังให้ฉัน น้ำเสียงที่พูดออกมามันคล้ายกับคนที่เหมือนจะกำลังน้อยใจอะไรบางอย่าง อะไรของเขากัน

ความที่ฉันยังแคร์เพื่อนที่ตอนนี้ไม่รู้จะน้อยใจฉันคิดไปไกลแค่ไหนเลยไม่อาจที่จะเก็บโทรศัพท์หยุดติดต่อจากพลัสได้ และเพราะกลัวว่าร่างสูงที่นอนร่วมเตียงด้วยเขาจะรำคาญแสงจากหน้าจอมือถือฉัน ฉันเลยลุกขึ้นจากเตียงไปโทรหาพลัสที่ระเบียง จะได้ไม่เป็นการรบกวนคนที่นอนอยู่

 

ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เจอพี่รามที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ ฉันค่อย ๆ เขยิบตัวลงจากเตียงให้เบาที่สุดกลัวอีกร่างที่นอนหลับอยู่จะตื่น

วันนี้ฉันว่าฉันจะไปหาไอ้เพลัสไปง้อมันเสียหน่อย เมื่อคืนนางก็ไม่ยอมรับสายฉันจนฉันถอดใจบวกกับเห็นว่ามันดึกมาก

อีกอย่างเมื่อคืนตอนที่ฉันออกมาโทรศัพท์ที่ระเบียงพี่รามก็แอบมีเดินมาตามให้ไปนอนอยู่บ่อยๆ ฉันเลยต้องจำใจเก็บโทรศัพท์แล้วเข้ามานอน

เช้านี้กะว่าจะซื้อโจ๊กไปฝากนางที่ห้องฉันเลยรีบเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว อาบไม่นานก็ใส่เสื้อผ้าเดินออกมานอกห้องน้ำ

ค่อย ๆ เดินไปหยิบเอากระเป๋าสะพายที่หัวเตียงฝั่งที่พี่รามนอนขึ้นมาสะพาย ในจังหวะที่เอื้อมมือไปหยิบก็เป็นจังหวะที่ร่างหนาลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี

"จะไปไหน" เป็นประโยคแรกของวันที่เขาเอ่ยขึ้นมา

"ไปหาเพื่อน"

"แต่เช้า?"

"อือฮึ" แล้วทำไมเขาต้องมาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันด้วย

"เช้าไปไหม"

ฉันส่ายหัวเชิงว่าไม่หรอกให้พี่รามไป ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินตรงไปที่ประตู

พอกำลังจะเปิดออกไปเสียงพี่รามก็ดังขึ้นแต่ตัวเขายังคงนอนเอาหลังพิงหัวเตียงอยู่ที่เดิม

"พี่ยังไม่กินข้าวเช้า"

"เดี๋ยวเฟอร์บี้ไปสั่งร้านกับข้าวข้างล่างคอนโดไว้ให้ พี่รามอาบน้ำแต่งตัวเสร็จค่อยลงไปเอานะ" ที่สั่งไว้ให้คือเขาลงไปถึงจะได้เอามากินเลยไงไม่ต้องมาเสียเวลานั่งรอ

"อือ" พี่รามตอบมานิ่งๆ แล้วเบนสายตามองไปทางอื่นพร้อมกับปากคว่ำๆของเขา ทำตัวเป็นเด็กไปได้

"เป็นอะไรไปคะ" อดไม่ได้ที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ เลยต้องถามขึ้น

"..." พ่อคุณไม่ตอบซะด้วย แถมยังน้องกอดอกทำปากคว่ำส่งมาทางฉันอีก

"ไม่พอใจอะไรเฟอร์บี้รึเปล่า" แอบถามเขาไปก่อน คนนี้ถ้าได้งอนยิ่งง้อยาก ๆ อยู่ด้วย กลัวพี่แกไม่พอใจ

"เปล่าหนิ"

พี่รามตอบแต่สายตาไม่ยอมมองมาทางฉัน โอเคค่ะในเมื่อเขาบอกว่าไม่เป็นอะไรฉันก็จะเชื่อจะถือว่าเขาเพิ่งตื่นนอนเลยมีอาการแบบนี้สงสัยจะยังตื่นยังไม่เต็มตา

"เป็นไรก็ดีค่ะ งั้นเฟอร์บี้ไปดูเพื่อนก่อนนะคะ" ในเมื่อพี่รามบอกว่าไม่เป็นอะไรฉันก็ขอตัวลงมา

แต่ก่อนจะไปหาไอ้พลัสเพื่อนที่กำลังงอนฉันเรื่องเมื่อคืนอยู่ก็แวะไปสั่งข้าวให้พี่รามที่ด้านล่างคอนโด พอดีมันมีร้านข้าวอยู่ร้านหนึ่ง จ่ายเงินไว้เรียบร้อยบอกคนขายเรียบร้อยว่าพี่รามจะลงมาเอาฉันก็ตรงไปโบกแท็กซี่เดินทางไปหาพลัสที่ห้องมัน

 

🍼🍼🍼

แน่ใจเหรอลูกว่าพี่เขาไม่งอนน่ะ พระเอกไรท์คนนี้ปากแข็งใช่เล่นนะ

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว