facebook-icon

1like = ล้านกำลังใจ 💗

BAD LOST 22 มีปากเสียง

ชื่อตอน : BAD LOST 22 มีปากเสียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2564 00:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD LOST 22 มีปากเสียง
แบบอักษร

@คอนโดรัม

 

ร่างสะบักสะบอมของไอยูถูกรัมอุ้มในท่าเจ้าสาวเดินเข้ามาในคอนโดของเขา หากเขาปล่อยให้เธออยู่คนเดียวคงจะใจร้ายเกินไป

 

“ฮึก!” เสียงสะอื้นไห้ดังเล็ดลอดออกมาจากปากเล็ก ในขณะที่เธอกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา ทำให้ชายหนุ่มหลุบตามองเล็กน้อย แวบหนึ่งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองทำกับหญิงสาวมากเกินไป แต่เพราะไอยูเป็นของเขาเขาจึงระงับอารมณ์โมโหไม่ได้

 

รัมเปิดประตูห้องพักราคาแพงบนคอนโดสามสิบชั้นของตัวเอง ก่อนจะใช้เท้าปิดประตูแล้วอุ้มร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว

 

“ถ้าเจ็บก็อย่าดื้อกับพี่อีก อย่าทำให้พี่รู้สึกหวงเรามากขนาดนี้” เขาโน้มหน้าลงไปจูบหน้าผากมนเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเล็กเอาไว้

 

ครืดดดดด ครืดดดดด~ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเด็กสาวดังขึ้นในขณะที่เขาวางกระเป๋าสะพายใบโปรดของเธอลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ด้วยความอยากรู้รัมรีบหยิบมือถือของไอยูออกมาดูอย่างถือวิสาสะ

 

King : อย่าลืมทริปกินเลี้ยงหัวหิน

 

King : พรุ่งนี้เก้าโมง ถ้าจะให้พี่ไปรับบอกนะ

 

รัมจ้องข้อความที่เพิ่งเข้ามาใหม่ด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ก็คงไม่โวยวายตอนนี้ เพราะอยากให้เจ้าของโทรศัพท์ได้พักผ่อนเสียก่อน แต่เมื่อเขากดออกจากแชตของคิงแล้ว ก็เห็นข้อความเก่าที่ส่งเข้ามาเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว

 

Guitar : พี่ถึงบ้านแล้วนะ

 

Guitar: น้องไอพักผ่อนเยอะๆนะครับ

 

Guitar : ไว้มีโอกาสค่อยไปเที่ยวกันอีกนะตัวเล็ก

 

“คำว่าตัวเล็กกูเรียกได้คนเดียว…อย่าเสือก!” ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงแข็ง ก่อนจะทำการบล็อกไลน์ของกีตาร์ไปอย่างไม่สนใจเพราะถ้าเป็นเรื่องของไอยูแล้ว เขามีสิทธิ์ทำทุกอย่าง

 

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงใหญ่แล้วปรายตามองใบหน้าสะสวยดูไม่ค่อยสดใสของไอยูเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกแปลกๆ แล้วเลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

 

เช้าวันต่อมา…

 

ไอยูตื่นขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากการอักเสบบริเวณใจกลางความเป็นสาวทำให้เธอมีไข้อ่อนๆ

 

“จะรีบไปไหน” เอวเล็กถูกรั้งไว้ในขณะที่เธอกำลังจะลุกจากเตียงใหญ่ด้วยฝีมือของคนตัวสูง

 

“ทำไมยูต้องบอกพี่ด้วยคะ”

 

“ถ้าไม่บอกก็อย่าหวังจะได้ลุกไปจากตรงนี้” ชายหนุ่มรั้งเอวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนพร้อมกับกอดรัดเอวเล็กไว้แน่น

 

“ยูมีธุระ”

 

“ธุระกับไอ้คิงน่ะเหรอ” ถึงแม้ไอยูจะไม่รู้ว่าคิงส่งข้อความมาย้ำเตือนเธอ แต่ก็เดาได้ไม่อยากเพราะปกติก่อนวันนัดสำคัญๆ คิงจะเป็นคนส่งข้อความมาหาเธอเสมอ

 

“พี่รัมมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับโทรศัพท์ของยูฮะ!” เด็กสาวแหวเสียงเขียวบ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก รัมไม่มีสิทธิ์วุ่นวายกับชีวิตและความเป็นส่วนตัวของเธอเลยสักนิด

 

“สิทธิ์ของความเป็นผัวไง”

 

“ทำไมถึงพูดคำนี้ออกมาได้ไม่อายปากเลยคะ ยูบอกแล้วว่ายูไม่ต้องการเป็นมือที่สามของใคร…ถึงพี่จะบอกว่าไม่ใช่เพราะพี่ไม่ได้รักยู แต่คิดว่ายูจะไม่รู้สึกแย่กับตัวเองบ้างเหรอคะ” ไม่ได้เพียงแค่รู้สึกแย่กับความรู้สึกตัวเอง เธอแทบจะไม่กล้ามองหน้าใครเลยด้วยซ้ำ หากคนพวกนั้นรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

 

“…”

 

“ยังทำให้ยูเจ็บไม่พออีกเหรอคะ จะทำร้ายกันไปถึงไหน อย่างน้อยนึกถึงความรู้สึกดีๆ ที่ิยูเคยมีให้พี่บ้างได้ไหม…” ไอยูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอรู้สึกเจ็บราวกับหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ใครไม่มาอยู่ในจุดนี้ก็คงไม่มีทางรู้ว่าการมีความสัมพันธ์กับแฟนชาวบ้านโดยไม่ยินยอมมันเจ็บขนาดไหน

 

“…” รัมไม่ได้ตอบอะไร เขาทำแค่เพียงคลายอ้อมกอดออกช้าๆ ส่งผลให้ไอยูรีบลุกจากเตียงทันที

 

“อย่ายุ่งเกี่ยวกันอีกได้ไหมคะ อย่าทำให้ยูเกลียดตัวเองไปมากกว่านี้เลย” เธอรู้สึกเกลียดตัวเองที่เคยรักเขาจนหมดหัวใจ เธอรู้สึกเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับผู้ชายตรงหน้าซ้ำๆ แต่เพราะความรู้สึกผิดต่อผู้หญิงอีกคนมันค้ำคอทำให้เธอต้องน้ำตาตกในอยู่แบบนี้

 

“ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่ปล่อยเธอไป…” ยังไม่ทันที่รัมจะพูดจบ เสียงสั่นเครือของไอยูก็แทรกขึ้นมาอย่างรู้ทัน เพราะถ้าหากว่าเขาพูดมันออกมาจะเป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาย้ำเตือนเธอ

 

“จนกว่าพี่รัมจะเบื่อยูใช่ไหมคะ…”

 

“…รู้ไหมคะ ต่อให้พี่รัมไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แต่ถ้าพี่พูดคำนี้ออกมามันก็ทำให้ยูรู้ว่าพี่รัมเป็นแฟนดีๆ ของใครไม่ได้หรอก” ร่างเล็กมองเขาด้วยแววตาเกลียดชังทั้งที่ใจของเธอไม่เคยเลิกรักเขาได้เลย

 

“แต่พี่ก็เป็นผัวเราไปแล้ว…จะต้องให้ย้ำอีกกี่ครั้งว่าพี่เป็นผัวเราไอยู” ชายหนุ่มหยัดตัวลุกจากเตียงย่างสามขุมเข้าไปหาเด็กสาวรุ่นน้อง ก่อนจะกระชากเข้ามาใกล้ตัวแล้วเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

 

“การที่พี่รัมเป็นคนแรกของยู ไม่ได้แปลว่ายูจะเป็นของพี่รัมตลอดไปนี่คะ ทำไมถึงคิดไม่ได้สักทีที่พี่ทำมันเลวขนาดไหน” ไอยูเริ่มทนความเลวของรัมไม่ไหว เธอโพล่งขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกับเขานัก

 

“มีผู้ชายคนใหม่เข้ามาวอแวถึงกับด่าผัวตัวเองเลยเหรอ”

 

“ต่อให้ไม่มีใคร ยูก็จะด่าอยู่ดี เพราะพี่มันเลวๆๆ” ไอยูด่าทอรัมด้วยใบหน้าที่เริ่มเหยเก เพราะแรงบีบบริเวณต้นแขนมันทำให้เธอเริ่มเจ็บจนน้ำตาเอ่อคลอ

 

“ไอยู!” ชายหนุ่มตวาดร่างเล็กเสียงดังลั่น ส่งผลไอยูปล่อยโฮออกมาจนร่างกายเล็กสั่นเทาด้วยความกลัวและเสียใจ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูทำให้รัมค่อยๆ คลายมือออกจากต้นแขนของไอยู ก่อนที่เขาจะก้าวขาเดินมาส่งตาแมวดูทันทีว่าเป็นใครเป็นคนเคาะประตู

 

“ฟู่ววว!” เขาเป่าปากเสียงดังเพื่อระงับอารมณ์โมโหของตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูให้กับไวน์แฝดผู้พี่ของตัวเอง

 

“มาทำอะไรแต่เช้า”

 

“เราหนีออกจากบ้านแล้ว” ไวน์ตอบเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินมานั่งบนโซฟา โดยที่ไม่สนใจใบหน้างุนงงของแฝดผู้น้องเลยสักนิด

 

“ว่าไงนะไวน์”

 

“เราหนีออกจากบ้านแล้ว เราขอมาอยู่กับรัมก่อน” รัมถอนหายใจออกมาเสียงดังให้กับสิ่งที่ไวน์ทำลงไป ในขณะนั้นร่างเล็กของไอยูก็หอบกระเป๋าสะพายตัวเองวิ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว

 

“ไอยู!” ชายหนุ่มตะโกนรั้งเรียกเด็กสาวเสียงดัง กำลังจะก้าวขาวิ่งตามไปก็ได้ยินเสียงไวน์ขัดขึ้นเสียก่อน

 

“ถ้ารัมไม่ให้เราอยู่ด้วย เราจะฟ้องพ่อว่ารัมนอกใจลิเดียร์”

 

ปัง~ ประตูห้องพักหรูถูกปิดดังสนั่นไปทั่วบริเวณโดยฝีมือของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะสบถออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิด

 

“โธ่เว้ย!!”

 

 

###แฮ่! ไรท์จะมาวันเว้นวันนะครับ ❤️

***เห็นคำผิดตรงไหน สามารถคอมเมนต์บอกไรท์ได้เลยนะคะ ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์งับ***

แค่คนละหนึ่งคอมเมนท์ หนึ่งไลค์ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนมากขึ้นนะคะ🙏

**สามารถกด 🌟 ดาวเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะ ถือว่าเป็นค่าขนม อิอิ 😆

💙💙💙💙💙💙💙💙

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว