email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๒ รูมเมตที่บ้าน ท่านประธานที่บริษัท

ชื่อตอน : บทที่ ๑๒ รูมเมตที่บ้าน ท่านประธานที่บริษัท

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 07:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๒ รูมเมตที่บ้าน ท่านประธานที่บริษัท
แบบอักษร

เช้านี้เป็นวันทำงานที่ใหม่วันแรก มินตราตื่นมาแต่เช้าด้วยความรู้สึกตื่นเต้นนิด ๆ เธอไม่รู้เลยว่าที่ทำงานแห่งใหม่จะเป็นอย่างไร เธอจะเข้ากับเพื่อนร่วมงานใหม่ได้ไหม ไม่รู้ว่าวัฒนธรรมองค์กรของลาคาซ่าเป็นอย่างไร ซึ่งเพราะความไม่รู้นี่เองที่ทำให้เธอไปทำงานด้วยความรู้สึกตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ทั้งตื่นเต้นและหวั่นเกรงอยู่ในที 

หญิงสาวมาทำงานเช้ากว่าเวลาปกติในตอนที่ทำอยู่ที่เลอฟา ความตื่นเต้นทำให้นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ และตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ซึ่งพอที่ทำงานอยู่ไม่ห่างจากที่พักนัก ก็ทำให้เธอไปถึงที่ทำงานอย่างที่เรียกว่าแต่ไก่โห่ และพบว่าในสำนักงานว่างเปล่า ยังไม่มีใครมาถึงสักคน 

มินตราวางกระเป๋าที่โต๊ะทำงาน มองเวลาเห็นว่ายังเช้าอยู่มากจึงตัดสินใจออกไปหาอาหารเช้ารับประทานที่ห้องอาหาร ตามตำแหน่งผู้จัดการแผนก เธอสามารถไปรับประทานอาหารในห้องอาหารได้โดยเป็นส่วนหนึ่งของสวัสดิการพนักงาน 

ในตอนที่เธอจัดการกับอาหารเช้าและกาแฟเสร็จเรียบร้อยกำลังจะเดินออกจากห้องอาหารนั่นเอง ก็มองเห็นท่านประธานกรรมการลาคาซ่าเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยส่วนตัวของเขา มินตราทำหน้าไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรต้องแสดงออกอย่างไรต่อหน้าคนอื่น และที่หวั่นกลัวที่สุด หากเขาแสดงออกอย่างห่างเหินกับเธอ มินตราจะรับได้ไหม แม้เธอจะไม่อยากให้ใครรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ แต่ก็ไม่อยากเห็นเขาทำเหมือนไม่รู้จักเธอในเวลาที่อยู่ที่ทำงาน แล้วแนบชิดไปถึงไหน ๆ ในเวลาที่อยู่ที่บ้าน เพราะมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นแค่ผู้หญิงในความลับของเขา ที่ต้องอยู่แต่ในเงามืด ไม่ใช่คนที่เขาจะเชิดหน้าบอกใคร ๆ ว่ารู้จักได้อย่างภาคภูมิใจ  

สิ่งที่มินตรากลัวไม่ได้เกิดขึ้น เพราะทันทีที่สายตาสบกัน เธอก็เห็นเขาส่งยิ้มมาให้ แล้วเดินเข้ามาหา โดยมีผู้ช่วยของเขาตามมาติด ๆ และเมื่อมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาก็ถาม 

“กินข้าวหรือยังครับมีน”  

“เรียบร้อยแล้วค่ะ กำลังจะกลับเข้าออฟฟิศ” 

“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” 

“นอนไม่ค่อยหลับค่ะ แปลกที่และตื่นเต้น” เธอบอกตามตรง ก่อนปรายตาไปทางผู้ช่วยเขา แล้วบอก “คุณจะมากินข้าวใช่ไหมคะ ตามสบายนะคะ ฉันเข้าออฟฟิศก่อน” 

เขาไม่ได้รั้งไว้ แต่พยักหน้าให้เธอแล้วขยับตัวเปิดทางให้ มินตราจึงค้อมตัวให้ ก่อนเดินจากมา พร้อมความรู้สึกโล่งอกที่พ้นสายตาเต็มไปด้วยคำถามของผู้ช่วยเขามาได้ ถ้าเพียงแต่เธอจะได้พบกับเขาที่คอนโดมิเนียม หรือแม้แต่ที่เขาต้องจัดหาเสื้อผ้าให้เธอ มินตราก็คงไม่ได้คิดอะไรมาก หากจะไม่ต้องมาเจอกันอีกที่ที่ทำงาน การที่เขามาเห็นว่าเธอเองก็เป็นพนักงานของลาคาซ่าเช่นเดียวกันกับเขา ทำให้มินตรารู้สึกกระอักกระอ่วนและวางหน้าไม่ถูก ยอมรับว่ากลัวเขามองเธอในแง่ร้าย แต่จะว่าเขาก็ไม่ได้ เพราะสถานการณ์การพบกันระหว่างเขาและเธอนั้นทำให้คิดดีไม่ได้เลย 

มินตราเดินกลับไปยังแผนกของเธอ พยายามไม่นึกถึงท่านประธานและผู้ช่วยของเขา ได้แต่พยายามปลอบใจตนเองว่าเกริกไม่ใช่คนท่าทางขี้เมาท์ เขาคงไม่เอาสิ่งที่รู้เห็นนอกเวลางานไปพูดต่อ เพราะหากต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านว่าเป็นผู้หญิงของท่านประธานคงไม่ดีแน่ เธอใช้ความรู้ความสามารถกว่าจะก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการแผนก คงรับไม่ได้แน่หากจะต้องมาถูกเมาท์ว่าใช้เต้าไต่เพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน 

ในตอนที่กลับไปที่โต๊ะทำงานนั้นพบว่าน้อง ๆ แผนกขายที่มาจากเลอฟาด้วยกันมีเพียงพลอยใสคนเดียวที่มาถึงแล้ว และยังมีพนักงานคนอื่นที่เธอไม่รู้จักอีกสามคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ ซึ่งพอเห็นเธอคนทั้งกลุ่มก็หันมามองแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนที่หญิงสาวที่ดูมีอายุมากที่สุดในกลุ่มจะเอ่ยทักทายเธอ 

“คุณมินตรา ผู้จัดการคนใหม่ใช่ไหมคะ” 

“ค่ะ เรียกมีนก็ได้นะคะ” มินตราตอบรับ พร้อมส่งยิ้มมีไมตรีไปให้ 

“ภาพรรณนะคะ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ส่วนนี่รุจน์กับแหววเป็นเซลส์ค่ะ” 

“สวัสดีค่ะ ในฐานะน้องใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” มินตราเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ในขณะที่รุจน์กับแหววยกมือไหว้เธอ หลังรับไหว้ มินตราก็หันไปทางพลอยใส 

“ส่วนนี่พลอยใส เซลส์จากเลอฟา มาด้วยกันกับมีนค่ะ” 

พลอยใสยกมือไหว้ภาพรรณแล้วพยักหน้าทักทายรุจน์กับแหวว ก่อนที่จะเดินมาหาเธอ แล้วกระซิบ 

“ขอบคุณค่ะเจ้ มาสักที พลอยใสอยู่คนเดียว โดดเดี่ยวสุด ๆ” 

“เวอร์จริง” เธอว่าพลางค้อนรุ่นน้อง ก่อนจะบอก ขณะเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน “เดี๋ยวเรียกประชุมแผนก จะได้แนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการ”  

พลอยใสเดินตามมาด้วย ปากก็ถาม 

“ที่พักเป็นไงบ้างอะคะเจ้”  

“เอ่อ...” มินตราอึกอัก คิดอยู่อึดใจหนึ่งว่าควรตอบอย่างไรดี ซึ่งในที่สุดก็ตัดสินใจเก็บเรื่องที่เธอย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์ที่น้อง ๆ ในแผนกช่วยขนของเข้าไปไว้ก่อน “ก็ดี” 

“แค่นี้?” 

“ก็แค่นี้ จะเอาแค่ไหน” 

“เจอหนุ่มข้างห้องหล่อ ๆ อะไรแบบนี้บ้างไหมคะ” พลอยใสถาม ทำหน้าทะเล้น 

มินตรานึกถึง ‘รูมเมต’ อย่างไม่ทันห้ามตนเอง ก่อนจะรีบส่ายหน้า ไม่รู้ว่าจะนึกถึงเขาทำไม เขาไม่ใช่หนุ่มข้างห้องเสียหน่อย แต่เป็นหนุ่มในห้องเลย! 

“ไม่มี กลับไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวเจ้ต้องไปประชุมกับทางผู้บริหาร แล้วจะกลับมาประชุมแผนก”  

“พูดถึงผู้บริหาร พลอยใสมาถึงพร้อมท่านประธานด้วยแหละ ขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน อยู่ใกล้ ๆ นะเจ้ หล่อม้าก” พลอยใสลากเสียงยาว ทำหน้าฝันหวาน และยังเอ่ยชื่นชมต่อไป “หน้าใส ผิวขาวเนียน ตัวฮ้อมหอม” 

“พอแล้วแก กลับไปทำงานไป” 

“แหม เจ้ ขอพูดถึงเป็นกำลังใจในการทำงานนิดเดียวเองก็ไม่ได้เหรอคะ” พลอยใสว่าน้ำเสียงเง้างอด 

“เขาเป็นเจ้านาย ใครมาได้ยินเราพูดถึงเขาแบบนี้มันจะไม่ดี เราเพิ่งมาใหม่ด้วย” มินตราเตือนน้ำเสียงจริงจังขึ้น 

“ค่ะ ๆ เจ้อะ ซีเรียสตลอด ขนาดท่านประธานหล่อขนาดนี้ยังทำให้เจ้หวั่นไหวไม่ได้ ไม่แปลกที่เจ้จะโสดตลอดกาล” พลอยใสพูดเหมือนบ่น ก่อนว่าทั้งฉีกยิ้มหน้าทะเล้น “เดี๋ยวรอหวีดกับนังพวกนั้นก็ได้” 

มินตราส่ายหน้าให้กับรุ่นน้องที่ผละกลับไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง ในใจนึกถึงคนที่ถูกพูดถึง อดสงสัยไม่ได้ว่า หากเขารู้ว่ามีสาว ๆ หวีดขนาดนี้เขาจะว่าอย่างไรนะ 


ถ้าน้องรู้ว่าท่านประธานสุดหล่อเป็นหลัวเจ้จะว่าไงน้า
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว