ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2564 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10
แบบอักษร

 

ผมนั่งมองที่คนหลับ ผมไม่รู้ว่าเวลาที่อยู่ใกล้มันแล้วรู้สึกอาการดีขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกอยากหยุดเวลาอยู่กับมัน นานเท่าไหร่แล้วที่ผมยังคงนั่งกอดมัน แต่ก็ไม่มีวี่แววที่มันจะตื่นเลย ผมซุกหน้าเข้าไปบริเวณซอกคอมัน มีกลิ่นแป้งเด็กที่หอม ผมดมจนผมเผลอหลับไปในที่สุด

.

.

.

“อ๊ะ อื้อหนักชิบ” เสียงครวญจากความหนัก เป็นเวลานานเเค่ไหนกันนะที่เผลอหลับไป ผมจับไอคนที่นอนทับผมอยู่ให้มานอนดีๆ ผมจึงลงมานั่งกันพื้น ส่วนมันนอนบนโซฟาที่ดูไม่รู้สึกตัว

“เห้อ กูจะบ้า มานั่งมองมันทำไมวะ” ผมยืนขึ้นไปเก็บของที่อยู่หน้าห้องเข้ามาเก็บ ของมากมายถูกเก็บเข้าที่

โคร๊ก!

เสียงท้องร้อง? นี่ผมปล่อยให้ตัวเองหิวจนท้องร้องเลยหลอวะ ครั้งแรกนะเนี่ยที่ปล่อยให้หิวขนาดนี้ จะว่าไปหาอะไรกินหน่อยก็ดี

ว่าแต่ต้มยำกุ้งต้องใส่อะไรบ้างวะ ผมรีบหยิบโทรศัพท์มาหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตทันที

“ตะไคร้ ใบมะกรูด มะนาว หอมแดง ข่า กระทิ พริกเผา พริกขี้หนู น้ำปลา ผักชีฝรั่ง” ผมหยิบของมาวางบนเคาน์เตอร์ แต่ว่ากูทำไมเป็นนี่หว่า!! แล้วไอที่หยิบมามันถูกไหมเนี่ย!

ผมมองของที่อยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะรีบกดโทรหาไอโจ้ทันที

ตื๊ด! ตื๊ด!

(ว่าไงครับเจ้านาย)ไอโจ้กรอกเสียงเบื่อหน่ายใส่ผม ไม่พอมันประชดผมด้วย

“มึงรีบมาที่คอนโดกูเดี๋ยวนี้ กูหิว! ด่วนเลยให้ไว!” นี่ผมโมโหจนพาลใส่มันหรอวะเนี่ย

(ไอสัส สั่งเอาๆ เดี๋ยวกูรีบไปอย่าพึ่งตายละ!!) มันบอกด้วยเสียงที่หงุดหงิดพอสมควร ก่อนจะตัดสายไป นี่มันกล้าตัดสายผมหรอไอเวร เดี๋ยวกูตัดเงินเดือนเลยดีไหมวะ

ผมเดินไปห้องโถงที่มีไอเด็กขี้แยนอนหลับอยู่ มองดูแล้วก็น่ารักดีนี่หว่า เห้ยย ผมรีบสบัดความคิดเมื่อกี้ทิ้ง

“กูท่าจะบ้าแล้ว ชมผู้ชายตัวใหญ่เกือบเท่าหมีว่าน่ารัก” ผมรีบหย่อนก้นนั่งโซฟาข้างมันทันที

แต่เหมือนคนที่นอนอยู่เหมือนจะตื่น ขยับไปมาก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น มันดูตกใจไม่น้อยที่เห็นผมอยู่ในห้องนี้ แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอนของมัน

สักพักประตูห้องเปิดออก มีมันเดินออกมาพร้อมกับชุดใหม่ มันยังคงเงียบไม่พูดอะไร เดินผ่านผมไปทางห้องครัว

ผมรีบเดินตามไปดูแต่ก็ไม่ได้กล้าเข้าไปใกล้มันกลัวจะโดนไล่กลับห้อง เลยยืนดูเงียบๆที่หน้าประตู ก็เห็นมันหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ ก่อนจะหยิบของต่างๆ เริ่มทำอาหาร

พอมองดูเวลามันใส่ผ้ากันเปื้อน หยิบจับของในครัว มันดูมีเสน่ห์ขึ้นมาอีก น่ารักจริงเลยเว้ย ผมรีบสบัดความคิดอีกครั้ง ผมท่าจะบ้าขึ้นมาจริงๆแล้ว

“บ้าชิบ” ผมสยบออกมา ก็จะมองมันอีกครั้ง แต่ก็เห็นมันเหล่ตามองผมอยู่ ผมจึงยิ้มให้ แต่มันกลับขมวดคิ้วเป็นปม หันหน้าหนีทันที

ดูเหมือนมันจะทำอาหารเสร็จแล้ว มันยกอาหารที่ใส่ชามไปวางบนโต๊ะ กลิ่นอาหารลอยมาประทะกับจมูก หอม~ หอมมาก

มันตักข้าวใส่จานแล้วนั่งกินทันที ผมกลืนน้ำลายลงคอ ไอเหี้ยหิว

โคร๊ก~

เสียงท้องร้องดังขึ้น ผมก้มมองแล้วลูบท้องก่อนจะเห็นมันมองอยู่ มันลุกขึ้นเดินไปหยิบจาอีกใบมาตักข้าว วางฝั่งตรงข้ามมันก่อนจะตักข้าวกินต่อ

“เอ่อ กูกินได้ใช่ไหม”ผมถามพร้อมกับมองจานข้าวที่ยังไม่มีเจ้าของ มันหันมาพยักหน้า

“จริงนะ ขอบคุณนะมึงใจดีชิบหายเลย” ผมรีบวิ่งเข้าไปนั่ง ก่อนจะตักต้มยำหมูใส่จานแล้วรีบตักเข้าปากทันที

“อร่อยมากเลยมึง อร่อยชิบหายเลย”ผมที่เคี้ยวข้าวอยู่ก็พูดขึ้น ยิ้มให้มันแต่ก็ต้องหุบทันที เมื่อเจอสายตาดุจ้องเข้า

ผมก้มกินข้าวเงียบๆ แอบมองมันเป็นระยะ มันเองก็แอบมองผมอยู่ แม่งรู้สึกได้เลย

“ไอไนท์! มึงเห็นไอทัพบ้างไหมวะ” เสียงดังลอยมาจากด้านหลัง เสียงนี้คงไม่พ้นเป็นเสียงไอโจ้หรอก

“อ้าว น้องวินทานข้าวอยู่หลอครับ” ผมนั่งกินข้าวไม่สนใจคนมาใหม่ เเต่ก็ต้องชะงักกับคำว่า น้องวิน ไอคนตรงหน้าผมมันชื่อวินสิ่นะ แต่น้องวินคืออะไรครับ มันตัวโตเท่านี้ยังจะไปเรียกน้องอีก

“ครับ ทานด้วยกันไหมครับ” ไอวินมันชวนไอโจ้ ตอนนี้คิ้วผมชนกัน จนจะเป็นเส้นเดียวกันแล้ว

“ไม่เป็นไรดีกว่า พอดีพี่เอาของมาให้เพื่อนพี่ แต่แม่งหายไปไหนก็ไม่รู้” มันคงหมายถึงผมสินะ ผมยังคงมองหน้าไอวินด้วยคิ้วที่ชนกัน

มันหันมามองผม ก่อนจะหันไปมองไอโจ้ที่อยู่ด้านหลังผม

“ใช่คนนี้ไหมครับ” ไอวินมันชี้มาทางผมก่อนจะเอยถามไอโจ้ ผมค่อยๆหันไปมองไอโจ้

“ไอเหี้ยทัพ!!” มันตกใจเรียกเสียงดัง

“กูอุตส่าห์แบกสังขารไปซื้อข้าวมาให้มึง แต่มันกับมานั่งกินข้าวกับน้องวิน คืออะไร ตอนโทรไปก็สั่งๆ กูก็รีบมาแล้ว มึงแม่งนั่งแดกข้าวคืออะไรไอเพื่อนเวร!” มันระเบิดคำด่าออกมาทันที

“โอ๊ยยย หยุด! มึงใจเย็นสิวะ” ผมรีบห้ามมัน

“เย็นเหี้ยอะไรวะ” มันยังคงทำหน้าหงุดหงิด

“เออ กูขอโทษ ก็คนมันหิวนี้หว่า ก็น้องมันชวนกูก่อนเลย…” ผมรีบขอโทษมันทันที ถึงมันจะเป็นลูกน้องแต่มันก็ยังเป็นเพื่อน ผมหันไปมองไอวินเล็กน้อย

“มึงมาแล้วก็นั่งกินด้วยกันแม่งที่นี้แหละ”ผมบอกออกไป ด้วยความหงุดหงิดเพราะยังคงหิวอยู่ มาขัดจังหวะชิบหาย

“เออ!” มันตะโกนใส่หน้าผมก่อนจะนั่งลงข้างๆ ไอวินมันเลยเดินไปหยิบจานมาตักข้าวให้ไอโจ้ แล้วก็เกะของที่ไอโจ้ซื้อมาใส่จาน

 

End

 

 

 

#เป็นห่วงพี่เขาแหละดูออก ใช่ไหมน้องวิน

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นให้กำลังใจไรท์เ้วยน๊าา

ติชมกันได้เด้ออ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว