ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 31 - ชอบผมไม่ว่า

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 31 - ชอบผมไม่ว่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2564 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 31 - ชอบผมไม่ว่า
แบบอักษร

ชอบผมไม่ว่า

'กลับไปนอนที่ห้อง'

 

🍼🍼

 

สุดท้ายฉันก็แถพี่รามไปว่าฉันติดซีรี่ย์เลยนอนดึก พอพี่รามรู้สาเหตุปลอมๆ ของฉันพ่อเจ้าคุณก็ตำหนิฉันยกใหญ่ไม่เกรงใจเพื่อนเขาบ้างเลย

ตอนนี้คือนั่งรอพี่รามทำงานแต่สี่โมงเย็นจนตอนนี้หกโมงกว่าฉันก็ยังไม่เห็นวี่แววพวกพี่ๆ เขาจะพูดถึงเรื่องกลับบ้านกันเลย จะนอนนี่กันหรือไง

โชคดีที่พี่มิคอาสาลงไปซื้อของกินมาให้ ทีแรกฉันก็จะลงไปด้วยน่ะแหละแต่ก็โดนพี่รามห้ามเอาไว้ไม่ให้ไป นี่ดีนะมีของกินที่พี่มิคซื้อมาถ่วงเวลาให้ฉันนั่งอยู่ได้นานขึ้น

แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้นั่งบนตักเขาแล้วนะเปลี่ยนมานั่งพิงไหล่ข้างซ้ายพี่รามแทน

เหตุที่เปลี่ยนเพราะกลัวพี่รามจะเมื่อยแล้วนั่งท่านั้นมันทำงานไม่ถนัดเนื่องจากติดฉันที่นั่งบนตัก บวกกับอาหารมาแล้วฉันจะกิน พี่รามเลยยอมปล่อยให้ฉันมานั่งลงข้างๆ

"เมื่อยแล้วนะเมื่อไหร่กลับอะ"

ฉันถามเขาทั้งที่ก็ยังคงนั่งพิงไหล่พี่รามไปด้วยพร้อมกับกินโดนัทไปด้วย

"เมื่อยอะไร พี่ไหมสมควรเมื่อยเรานั่งพิงพี่ตลอดเลย"

"เชอะ ไม่ใช่ความผิดเฟอร์บี้เสียหน่อย" เขาให้ฉันนั่งเองเถอะอย่ามาใส่ร้ายกันสิ

"กลับก่อนไหมถ้างอแง"

จริงๆ พี่รามถามฉันแบบนี้ตั้งแต่ห้าโมงแล้ว เพราะตั้งแต่ห้าโมงฉันก็งอแงให้เขาพากลับ แต่ประเด็นพี่รามจะไปส่งฉันแล้วกลับมาทำงานต่อปัญหามันอยู่ตรงที่พี่แยม

หลายคนสงสัยว่าอิพี่แยมเกี่ยวอะไรด้วย เหอะฉันไม่ค่อยจะไว้ใจนางตั้งแต่เห็นนางเอาแต่นั่งมองพี่รามแล้ว ฉันไม่ยอมปล่อยให้พี่รามอยู่กับยัยนี่อยู่โดยที่ไม่มีฉันหรอก แม้เพื่อนเขาจะอยู่ด้วยแต่บอกเลยเฟอร์บี้ไม่ไว้ใจ

เพื่อนเขาจะสนใจอะไร แอบระคายใจแบบฉันสักหน่อยก็ไม่มีทั้งที่มีเวลาอยู่ร่วมสถานการณ์มากกว่าฉันอีก อีกอย่างพวกผู้ชายโง่เป็นควายเผือกไม่มาทันมารยาหญิงร้อยพันแสนเล่มเกวีนยของพี่แยมหรอก เชื่อฉันสิผู้หญิงด้วยกันมันมองออกฉันไม่ไว้ใจใครหรอก

"ไม่" ฉันตอบกลับอย่างรวดเร็วและเสียงดังฟังชัด

"ทำไม"

"อยู่ด้วยไม่ได้?"

"ก็ได้ แต่ถ้าเหนื่อยจะพากลับก่อนไง มาอยากอยู่ด้วยอะไรตอนนี้" ก็เพาะถ้าไม่มีอิพี่แยมเฟอร์บี้กลับไปนอนตีพุงเล่นที่ห้องเล่า

"ไม่เอาอะเฟอร์บี้จะอยู่ พี่ก็รีบๆ ทำงานไปเลยอยากกลับไปนอนเล่า"

"นอนห้องพี่?" เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปนอนห้องเขาทั้งที่ห้องฉันเองก็มี

แต่พอกำลังจะตอบปฏิเสธไปสายตาก็แอบเหลือบไปเห็นพี่แยมที่นั่งมองอยู่

เหอะ ฉันควรผลิกคำพูดของพี่รามให้มีประโยชน์ ด้วยความคิดอะไรบ้าๆในหัวของฉันตอนนั้นมันทำให้ฉันตอบ...ตกลง

ตกลงค่ะ คืนนี้ไปนอนห้องพี่รามกัน"

ว่าจบฉันก็กอดแขนของคนร่างหนาแน่น แอบรู้สึกว่าตัวเองชนะยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้สิแต่ความรู้สึกแบบว่าฉันเหนือกว่าเธอ เริ่มจะบ้าเข้าไปทุกวันแล้วนะฉัน

แอบเงยหน้ามองพี่รามที่เขาเองก็ก้มมองหน้าฉันด้วยสีหน้าแปลกใจ คงจะแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ดีดีฉันก็ยอมไปนอนกับเขาง่ายๆ อย่าว่าแต่เขาไม่เข้าใจเลยเพียงแค่อยากชนะปากฉันมันทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ

"พูดแล้วห้ามคืนคำ"

ดูท่าแล้วร่างสูงตรงหน้าคงจะจริงจังกับคำตอบตกลงของฉันไม่น้อย ถ้าฉันบอกว่าล้อเล่นๆล้มเลิกนะฉันจะโดนพี่รามกระทืบเอามั้ยเนี่ย แต่เอาเถอะต่อหน้าศัตรูฉันต้องทำแบบนี้ลับหลังเดี๋ยวค่อยว่ากันหลังไมค์

 

นั่งๆ ไปหัวก็แอบก้มลงไปทักทายที่พื้นอยู่บ่อยๆ ฉันพยายามนั่งตัวตรงแล้วนะแต่หัวฉันมันก็เอนจะไปหาพื้นเองอยู่ดี

รับรู้อีกที่ตอนมีแรงจากข้างหลังรั้งให้หัวฉันไปหนุนกับอะไรไม่รู้ พยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมามองก็เลยทำให้ทราบว่าเป็นตักพี่ราม แอบเห็นพี่รามถอดเสื้อช็อปของเขามาคลุมตรงกระโปรงฉันไว้ จัดท่าให้ขาฉันเหยีดตรง แต่ด้วยความแสงไฟในห้องที่พี่เขาเปิดทำงานฉันเลยต้องซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องพี่รามเพื่อหลบแสงไฟที่มันส่องตาฉันอยู่

ตอนนี้ไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วว่าเพื่อนพี่แกจะมอง จะแซวอะไรกันแบบไหนที่สนคือฉันจะต้องได้นอน เพราะฉันฝืนไม่ไหวแล้ว

 

 

[Talk : Ram]

"น้องหลับแล้วหรอวะ"

ไอ้มิคเงยหน้าจากงานที่กำลังทำมามองทางผมแล้วก็น้องที่นอนหลับเอาหน้าซุกตรงหน้าท้องผมไว้ ไม่แคร์สายตาเพื่อนในห้องผมเลย

ทีก่อนหน้านั้นละผมจะทำอะไรหน่อยไม่ได้ แต่บทจะง่วงคือไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

"ถ้าน้องง่วงทำไมรามไม่ไปส่งน้องให้ไปนอนดีดีที่ห้องละ แยมว่านอนแบบนี้เดี๋ยวจะเมื่อยเอานะ"

แยมเสนอ จริงๆ ผมก็เห็นนะครับว่าตั้งแต่ยัยตัวเล็กเข้ามาแยมก็มองผมไม่วางตาผมไม่ได้โง่นะที่จะมองไม่ออก

รวมถึงเด็กดื้อที่ไม่ยอมกลับคนนี้ด้วย ผมรู้ครับว่าที่เธอไม่กลับเพราะเรื่องแยม แล้วที่ยอมไปนอนกับผมเพราะแค่อยากพูดเอาชนะแยม ยัยนี่แสดงอาการออกชัดจะตายใครจะมองไม่ออกละครับ

ผมแอบลอบยิ้มหลายครั้งที่พอเวลาแยมมองมาที่ผมทีไรยัยเด็กนี่ก็จะเข้ามาเกาะแกะมาแสดงความเป็นเจ้าของทั้งที่ผมว่าเธออาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้อาการที่เธอแสดงออกมาน่ะ เขาเรียกหึง

"ไม่เป็นไรหรอก ยัยเด็กนี่นอนไม่หลับหรอกถ้าไม่มีฉัน"

ใครว่ากันละตัวเนี่ยวางไว้ตรงไหนก็หลับ เธอหลับง่ายจะตายยกเว้นตอนมีเรื่องที่คาใจ

ผมก็แค่อยากพูดให้แยมรู้ว่าผมแคร์เธอ เธอเป็นเจ้าของของผมเฟอร์บี้ตุ๊กตาตัวแสบ

อีกอย่างที่สำคัญมากๆ ผมอยากบอกกลายๆ ให้ไอ้ผู้ชายในห้องผมที่หลงเสน่ห์เฟอร์บี้ แอบเหล่เฟอร์บี้ของผมรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้วอย่าเข้ามาเสือก

"ดูท่าว่าน้องจะติดรามมากเลยเนอะ"

"ติดมากเลยล่ะ" ผมอยากให้เธอติดผม ติดมากๆ ติดจนเอาผมห่างตัวไม่ได้เวลาเธองอแงร้องหาผมมันคงจะน่ารักดี

นั่งทำงานมาได้สักพักก็เป็นเวลาจะสามทุ่มผมเลยต้องบอกให้ทุกคนเก็บของกลับบ้านไปนอนแล้วค่อยมาทำต่อ เพราะอีกเดี๋ยวตัวแสบตื่นมาเห็นผมยังนั่งทำงานอยู่ตัวเองยังไม่ไปนอนที่เตียงต้องงอแงอีกแน่ๆ

ผมจับตัวแสบให้นอนลงเอาหัวพิงกระเป๋าของเพื่อนใครสักคนในกลุ่มผม ส่วนผมจะได้ลุกขอตัวขึ้นไปเก็บของช่วยเพื่อนก่อน

พอเก็บของเสร็จผมก็เดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่โดยมีเพื่อนของผมเดินมาด้วย ไม่ใช่เดินมาหายัยตัวเล็กนะแต่เดินมาเอาของที่วางไว้ใกล้ๆ เฟอร์บี้ ผมเดินไปหยิบเอากระเป๋าเธอมาสะพายไว้ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ

"รามคือแยมขอติดรถกลับด้วยได้มั้ยอะ พอดีแยมไม่มีรถอะอีกอย่างนี่ก็มืดแล้วแยมไม่กล้านั่งแท็กซี่กลับคนเดี๋ยวมืดๆอะ แยมกลัว"

ก่อนที่ผมจะเดินไปถึงคนตัวเล็กแยมก็ดึงแขนผมไว้แล้วขอติดรถกลับไปด้วย เหลือบสายตาไปมองทางเฟอร์บี้ที่หลับอยู่ ไม่กล้ารับปากแยมเลยว่ะไม่ใช่ไรนะกลัวเฟอร์บี้ตื่นมาแล้วจะอารวาท

แต่ถ้าไม่ให้กลับด้วยมันจะดูใจดำเกินไปป่าววะผมกับแยมทำงานอยู่กลุ่มเดียวกันผมไม่อยากมีปัญหา พอมีปัญหากับเพื่อนที่ต้องทำงานกลุ่มเดียวมันทำให้ทำงานกันยาก

"แล้วแต่เฟอร์บี้แล้วกัน" ผมเลือกที่จะไม่ตกลงเอง ตามใจคนที่เขานอนอยู่แล้วกันถ้าเธอว่าไงก็ว่างั้นตามใจเขาหน่อยครับ

"อ่ออ ดูรามแคร์น้องเฟอร์บี้มากเลยเนอะ แยมแค่ขอติดรถกลับด้วยเองนะ"

"เราไม่อยากให้แฟนเราคิดมากน่ะ เด็กนี่ขี้หึง"

ผมตอบไปแบบไม่คิดอะไร เดินไปหาคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่สนโลกอยู่ปลุกเธอเบาๆให้ตื่น แต่นั่นแหละเท่าที่รู้จักกันมาเด็กบ้านี่ตื่นยากนะครับ

"เฟอร์บี้ๆ"

"อืออ พี่รามเฟอร์บี้จะนอน"

"กลับไปนอนที่ห้อง"

"งื้ออ อุ้มหน่อย" น้องค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ชูมือขึ้นสองแขนทำท่าทำทางให้ผมเข้าไปอุ้ม เห้ออได้ลูกหรือได้เมียวะไอ้ราม

"แยมขอกลับด้วย"

ในขณะที่ผมกำลังจะอุ้มเธอ ผมก็บอกเรื่องแยมขอกลับด้วยกับเธอ จากที่คนตัวเล็กกำลังงัวเงียง่วงจากการพึ่งโดนปลุกเธอก็ดีดตัวขึ้นไม่ยอมให้ผมอุ้มทันที

สายตาสวยมองเลยผมไปมองผู้หญิงอีกคน แยม เฟอร์บี้มองแยมไม่วางตาเฟอร์บี้มันเป็นคนที่แสดงออกทางสายตาค่อนข้างชัดนะครับ แล้วสายตาเธอมันกำลังบ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แยมขอติดรถกลับด้วย

"กลับเองไม่เป็นหรอคะ"

"เฟอร์บี้" พอน้องพูดประโยคนั้นออกมาผมก็เอ่ยเรียกเสียงดุ ที่ห้ามเพราะน้องกำลังจะทำตัวไม่น่ารัก

"ไม่เป็นไรหรอกราม คืองี้นะคะน้องพอดีพี่เห็นมันมืดแล้วให้พี่กลับแท็กซี่คนเดียวพี่ว่ามันอันตรายน่ะค่ะ"

"จะกลัวอะไรตัวเองก็มีหน้าตาเป็นอาวุธปะ"

เฟอร์เบี่ยงน้าหลบไปทางด้านหลังแอบเอ่ยออกมาเสียงเบาเบ้ปากมองบน แต่เพราะผมมองน้องอยู่ตลอดแถมยังอยู่ใกล้กันมากมันเลยทำให้ผมได้ยิน

พอน้องหันกลับมาสายตาก็ดันมาเจอกับผมที่มองอยู่พอดี พอเธอเห็นว่าผมมองเธอดุดุน้องมันเลยทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะลุกขึ้น เอามือมากอดแขนผมไว้

"จะไปก็ตามมานะคะ"

พูดจบแค่นั้นน้องก็ออกแรงที่มีอยู่นิดเดียวรั้งให้ผมเดินออกไปพร้อมเธอโดยไม่รอแยม

ตลอดทางเดินน้องมันก็ทั้งอ้อน ทั้งกอดผม ทำซะเหมือนแยมไม่ได้อยู่ตรงนี้แต่แยมก็ยอมเดินตามหลังเราสองคนมาเงียบๆ ไอ้เด็กนี่มันแสบนะครับ

พอเดินมาถึงรถน้องมันก็ใช้สายตาบังคับให้ผมเปิดประตูรถให้เธอ ทำไงได้ละครับผมก็ต้องทำตามอะไรยอมได้เราก็ต้องยอมเขาไปก่อนนะงานนี้

ผมเดินอ้อมไปทางฝั่งด้านคนนั่งข้างคนขับเปิดประตูให้น้อง ส่วนน้องนางก็เดินมานั่งแบบสวยๆ พอตอนที่ผมกำลังจะปิดประตูให้น้องแยมก็พูดขึ้นก่อน

"เอ่อ...รามคือแยมเมารถน่ะ แยมขอนั่งข้างหน้าได้ไหม" พอพูดจบคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ในรถก็ตาโตเกิดอาการโมโหขึ้นทันที

"เมารถ? ถ้าพี่เมารถก็เดินกลับค่ะ จะนั่งส่วนไหนก็รถเหมือนกันปะ"

"เอ่ออ..." แยมหันมามองทางผม เธอสื่อสายตาประมาณว่าให้ผมคุยกับเฟอร์บี้ให้หน่อย ส่งสายตาเชิงขอความช่วยเหลือมาให้

ผมก็เบนสายตาหนีสิครับ

ขืนผมไปขัดน้องมัน มันคือการฆ่าตัวตายดีดีนี่เองเอาเป็นว่าผมขอให้สาวๆ เขาเคลียร์กันเองแล้วกันนะ รามขอไม่ยุ่ง

"ถ้าน้องเฟอร์บี้ไม่สะดวก…"

"แน่นอนค่ะ" แยมยังพูดไม่ทันจบคนตัวเล็กก็แทรกขึ้นก่อน

"อ่อ…งั้นแยมนั่งข้างหลังก็ได้ ไม่เป็นไร" แยมส่งยิ้มฝืนๆ มาให้ก่อนจะเดินไปนั่งที่เบาะหลัง ส่วนผมก็เดินอ้อมมาที่ฝั่งคนขับ

นั่งรถรอบนี้ต้องไม่สงบแน่ๆ

ในระหว่างที่ผมกำลังขับรถไปส่งแยมในรถก็เกิดอาการเงียบ จากปกติคนตัวเล็กพอเข้ามาได้นางก็จะนอนแต่วันนี้คือตาสว่างไม่มีอาการง่วงเลย

"รามไปส่งน้องเฟอร์บี้ก่อนก็ได้นะ" เฟอร์บี้ที่นั่งกอดอกทำหน้าเซ็งอยู่นั้นก็รีบหันขวับไปมองทางต้นเสียง

เกิดสงครามกลางรถกูแน่ๆ

"ก็เมื่อตอนอยู่ในห้องพี่เห็นเราบ่นง่วง ไหนน้องเฟอร์บี้จะพึ่งตื่นอีกพี่เป็นห่วงน่ะจ่ะกลัวว่าจะลำบาก"

"เหอะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง แต่พอดีเฟอร์บี้นอนคอนโดพี่รามอะค่ะ พี่รามคงไม่บ้าวนรถไปคอนโดตัวเองแล้วกลับไปส่งพี่หรอกม้างง"

"หรอคะ แต่อย่าหาว่าพี่สอนนะคะ ไปนอนห้องผู้ชายแบบนี้มันดูง่ายนะคะ"

เฟอร์บี้พอโดนพูดแบบนั้นเข้าก็เกิดอาการโมโหแต่น้องพยายามที่จะไม่แสดงออก ผมมองออกครับ เธอน่าจะอยากกระชากแยมมาตบด้วยซ้ำ ซึ่งถ้าน้องทำผมขอไม่ห้ามนะเพราะผมก็ไม่ชอบที่แยมมาดูถูกคนตัวเล็กของผมเหมือนกัน

"ขอบคุณที่หวังดีนะแยม แต่เรากับน้องจะหมั้นกันแล้วละ" ผมเลยพูดตัดหน้าแยมออกไปทำเอาแยมแอบหน้าเสีย

"วะ..ว่าไงนะ"

"เรากับเฟอร์บี้จะหมั้นกันเร็วนี้ๆ" ผมพูดแค่นั้นทั้งรถก็ตกอยู่ในความเงียบ ผมก็หันมาตั้งใจขับรถต่อไม่นานก็มาส่งแยมถึงที่หมาย

แยมรีบเอ่ยขอบคุณผมก่อนที่แยมจะรีบวิ่งเข้าคอนโดเธอไป การแสดงออกของแยมถือว่าชัดเจนนะครับผมไม่ต้องบอกทุกคนก็น่าจะเดาได้

ชอบผม ผมไม่ว่า แต่ถ้าคิดจะมาเสี่ยมกับชีวิตคู่ของผม ผมไม่ยอม

 

🍼🍼

พี่รามของเรานี่ถือว่าชัดเจนเด้อ

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว