ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2564 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

 

 

ไอไนท์ออกไปผมก็กลับเข้ามาให้ห้องเพื่อจะนอนต่อ แต่จะว่าไปผมยังไม่ได้โทรหาม๊าเลยตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง ป่านนี้ม๊าคงงอนผมแล้วเเน่ๆ นั่งทำใจสักพักก่อนจะกดโทรหาม๊าทันที

“ฮะโหลครับม๊า” ผมพูดขึ้นทันทีเมื่อม๊ารับสาย

“นั่นใครค่ะ โทรผิดหรือเปล่า” ม๊าแซะผมจนผมอดที่จะขำไม่ได้ ก่อนจะเปิดกล้อง

“โถ่วม๊านี่วินเองครับ” ผมยิ้มกริ่มเมื่อเห็นหน้าคนเป็นแม่ตอนนี้เปิดกล้อง แต่ไม่ยอมมองกล้อง

“วินคือใครค่ะคุณ คุุณรู้จักหรือเปล่า” ม๊ารีบหันไปถามป๊า จนผมแกล้งทำหน้าหงอยเมื่อโดนม๊าแกล้ง

“วินว่าจะกลับไปอยู่บ้านนะเนี่ย พูดแบบนี้ไม่กลับดีไหมนะ” ผมพูดด้วยหน้าหงอยๆเหมือนหมาถูกทิ้ง ก่อนจะเหล่ตามองคนในปลายสาย

“จริงไหมลูก วินจะกลับมาอยู่กับแม่ใช่ไหม คุณเมื่อกี้คุณได้ยินไหมว่าลูกชายจะกลับบ้าน” ม๊าพูดขึ้นด้วยเสียงที่ตื่นเต้น

“ได้ยินครับ จะกลับตอนไหนอะเรา”ป๊าถามขึ้น

“ไม่รู้สิครับอาจจะไม่กลับแล้ว” ผมแกล้งแหย่ม๊า เมื่อม๊าได้ยินก็โวยวายทันที

“วิน! ต้องกลับถ้าไม่กลับม๊าจะยกรีสอร์ตให้ไปเจ้าเสือแล้วนะ” ผมหลุดขำทันที “นี่วินแกล้งม๊าหรอ วินนิสัยไม่ดีเลยนะ ทำไมเป็นคนแบบนี้ห่ะ”

“หยอกเล่นครับ”

“วินกลับจริงครับ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ขอเคลียร์งานที่เหลือให้เสร็จก่อน วินมีเรื่องจะบอกแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้วินยังไม่พร้อม รอกลับบ้านแล้ววินจะบอกนะครับ” ผมพูดขึ้นด้วยสีหน้าอธิบายยาก

“โอเคค่ะ ม๊าจะรอนะคะ” ม๊าเมื่อเห็นสีหน้าผมเปลี่ยน จึงรีบพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยอน

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ รักม๊ากับป๊านะครับ” ผมยิ้มให้คนในปลายสายทั้งสองก่อนจะตัดสายไป

ผมหันไปทางประตูห้องก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นไอขี้เมายืนมองผมอยู่ด้วยสายตาที่อธิบายยาก ผมหงุดหงิดทันทีที่รู้ว่ามีมันอยู่ในห้อง

“มึงเข้ามาทำไม!” ผมตะคอกเสียงดังไม่มากนัก แต่มันกลับไม่ตอบแต่เดินเข้ามาหาผมแทน จนผมรู้สึกประหม่า

“อะ ออกไปเลยนะมึง” ผมยังคงเดินตอนผมจนหมดทางหนี้

“ไม่เจอกันนานมึงดูสวยขึ้นหรอเปล่า” ตอนนี้มันห่างจากผมไม่ถึงหนึ่งเมตร มันยื่นหน้ามาใกล้ผมแล้วใช้สายตาลวนลามผม

“ไอสัสเงียบไปเลยนะ! แล้วก็ออกไป” ผมผลักไหล่มันออกก่อนจะเดินหนีมัน แต่กลับโดนมันดึงเข้าไปกอด ผมชะงักทันทีที่มันใช้จมูกกดลงบริเวณหลังคอ

“หอม” มันพูดขึ้น ผมไม่ได้ขัดขืน ตอนนี้ผมรู้สึกตัวแข็งไปหมดบวกกับความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกรู้สึกผ่อนคลายจนตั้งสติได้ผมเลยเหยียบเท้ามันเต็มแรง

“โอ้ยยย ไอเด็กเวรมันเจ็บนะเว้ย” ผมที่กำลังเดินออกจากห้อง หันไปเยาะเย้ยใส่มันก่อนจะเดินออกจากห้องไปนั่งที่โซฟา

“ไอเด็กเวรกูหิว”จู่ๆก็มีเสียงลอยมา ผมถอนหายใจทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรมันไป

“เห้ย ไอหน้าเหี้ยกูหิว” ผมเนี่ยนะหน้าเหี้ย ผมว่าผมออกจะหล่อ มันต่างหากที่หน้าเหี้ยแถมนิสัยเหี้ยด้วย

ผมเงียบทำเป็นนั่งดูโทรทัศน์หยิบขนมกิน ทำเหมือนไม่มีมันอยู่ในห้องนี้ด้วย ผมขำกอดหมอนดูรายการตลก ไม่เคยดูอะไรตลกขนาดนี้มาก่อน หรืออาจจะเป็นการอ่อนไหวตามสิ่งรอบข้างเหมือนคนท้องนั่นแหละ

“เห้ย เมีย ได้ยินไหมกูหิว” ผมที่ได้ยินคำว่าเมีย ก็เหมือนเลือดขึ้นหน้า หันไปเขม้งมันลุกขึ้นชี้หน้าด่ามัน

ไอ้เหี้ยใครเมียมึง เอาครั้งเดียวไม่นับว่าเป็นเมียแล้วก็มึงข่มขืนกูไอ้เหี้ย ไอชั่ว มึงคิดว่ากูไม่มีพ่อแม่หรือไงถึงทำกับกูแบบนี้ มึงคิดว่ากูต้องรู้สึกยังไงกับการโดนข่มขืน กูอุตสาห์ช่วยมึงมึงกลับทำกับกูแบบนี้หลอไอ้สัส ไอ้เวร ไอเหี้ยเอย ฮื้อ~”

ผมด่ามันไปด้วยความโกรธ โกรธจนร้องไห้ออกมา คนที่ยืนอยู่ดูสำนึกผิดแต่ผมปลาอยโฮ่ ออกไปมันดูตกใจเหตุการณ์นี้ ยิ่งผมร้องไห้เสียงมันยิ่งเลิกลักทำตัวไม่ถูก

“เห้ยมึง กูขอโทษ” มันพยายามจะเข้ามาปลอบผม แต่ผมเดินถอยหลัง จนมันจึงหยุดเดิน

“ออกไปไอ้เหี้ย มึงออกไปเลยนะ อึก ฮื้อ” ผมไล่มันทั้งที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เออๆ กูขอโทษ” มันพูดก่อนจะเดินหน้าสลดออกไป

หลังจากมันออกไปผมก็ยังร้องไห้ นั่งดูรายการตลก ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนคนบ้าไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะรายการตลกดี

“อึก ฮื้อ หึหึ อึก” ไอเหี้ยเอย ผมจะบ้าตายกับอาการของคนท้อง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก่อนคลอดผมไม่เป็นบ้าก่อนหรือไง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นผมเดินไปเปิดประตูทั้งเสียงอึกสะอื้อ ตาก็บวม ที่ผ่านการร้องไห้มาเป็นสองสามวชั่วโมง

“หะ ฮึก อึก ฮึก” ผมพยายามกั้นเสียงสะอื้น แต่ก็ทำไมไม่ได้ ชั่งเเม่งละกัน ผมเปิดประตูก็เห็นไอคนที่ทำให้ผมร้องไห้ ก็ยิ่งร้องออกมาอีกครั้ง

“หะ ฮึก อึก อื้อออ~” ผมหลับตาร้องไห้เหมือนเด็ก ยืนปิดหน้าปิดตาร้องไห้

 

#จอมทัพ

ผมตอนนี้ทำตัวไม่ถูกหลังจากไปทำเพื่อนไอไนท์ร้องไห้ ผมแค่ไปเรียกมันว่า เมีย มันโวยวายด่าผมสารพัดแต่จู่ก็ร้องไห้ ผมตกใจจะเข้าไปปลอบแต่ก็โดนไล่ จนต้องกลับมาห้องของตัวเอง

จากที่หิวหายหิวเพราะตกใจ เห้อไม่เคยเห็นผู้ชายร้องไห้ ไม่ได้จะว่ามันขี้แยนะครับ ผมเข้าใจอยู่นะ ก็นะถูกข่มขืนแล้วทำร้ายร่างกายถ้าผมเป็นมันนะผมฆ่าคนที่มันทำผมแล้ว แต่มันยังใจดีไว้ชีวิตผม แค่เห็นมันตอนมันโกรธก็น่ากลัวแล้ว ตอนขู่ฆ่าคงสยองเลยแหละ

“เห้อ~ ทำกูไปไม่เป็นเลย” ผมบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะโทรหาไอไนท์

“…….”

(ว่าไงเฮีย มีอะไรหรือเปล่า” ไอไนท์ถามขึ้นมาด้วยเสียงที่ตื่นเต้น

“มะ มึง คะ คือว่าเอ่อ”ผมพูดตะกุกตะกัก

“ว่าอะไรครับเฮีย” มันถามด้วยเสียงที่ลุ้น

“คือว่า กูทำ” ผมทำใจหายใจเข้าลึกๆก่อนจะรีบพูดออกไปทันที “กูทำเพื่อนมึงร้องไห้!”

“ห่ะ!!! เฮียไปทำอะไรมัน!”เสียงไปสายดังจนต้องดึงโทรศัพท์ออกจากหู

“ก็เปล่า แค่แหย่มันเล่นนิดเดียวเอง” ผมตอบเลี่ยงๆ เพราะถ้าบอกไปเรียกเพื่อนมันว่าเมียมีหวัง มีเรื่องแน่ ยิ่งเรื่องข่มขืนเพื่อนมันยิ่งแล้วใหญ่ ไอไนท์ตามมากระทืบผมแน่ๆ

“เฮียไปแหย่มันทำไม ยิ่งช่วงนี้มันเครียดๆอยู่!” ไอไนท์พูดด้วยเสียงที่โมโห

“กูขอโทษ กูไม่รู้นี้หว่า” ผมพูดเสียงอ่อนทันที ที่บอกว่าไม่รู้ โกหกคำโตเลยไอทัพเอยย กูขอโทษนะไนท์ที่โกหก

“เฮียก็ไปคุยกับมันให้รู้เรื่องด้วยละ” มันตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย

“มันจะคุยกับกูดีๆไหมละว่ะ ร้องไห้อย่างกับคนโดยทิ้ง” ผมบ่นเบาๆ แต่คงจะเล็ดลอดเข้าไปในสาย

“หนักกว่าโดนทิ้งอีกเฮีย เอาเถอะซื้อของกินไปให้มันเดี๋ยวมันก็หาย เอาพวกของเปรี้ยวๆไปให้ยิ่งดีมันชอบ”

“เออๆ แค่นี้ก่อนละกัน”

ผมพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที รีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปซื้อของไปขอโทษไอ้เด็กขี้แย “เห้อ~ กูต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้มันด้วยวะ”

ผมลงมาถึงลานก่อนจะออกไปหาของต่างๆที่ไอไนท์บอกไว้ ไม่พอมันยังฝากซื้อของเข้าครัวให้มันอีก ถ้าไม่ติดว่ากลัวมันไปฟ้องวาวาที่ทำเพื่อนมันร้องให้ ผมไม่ทำให้แม่งหรอก

ยัยวาวาน่ากลัวจะตาย โดนตีหนึ่งทีคงต้องเข้าโรงพยาบาล ผู้หญิงอะไรเเรงเยอะชะมัด แค่คิดก็ขนลุกแล้ว บรึ๋ยยย~

 

ผมซื้อของเสร็จก็รีบตรงไปร้านอาหารสั่งไปให้ไอเด็กขี้แยสงสารป่านนี้คงหิวแล้วแหละ ผมรีบสั่งเมื่อได้ของผมรีบวิ่งขึ้นรถมุ้งหน้าไปคอนโดทันที

ผมเดินมาถึงหน้าประตูก็เคาะเรียกไอเด็กข้างในเพื่อให้มันมาเปิด

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

สักพักประตูก่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น ผมตกใจอีกครั้ง นี้มันร้องให้ยังไม่หยุดอีกหรอ

“หะ ฮึก อึก อื้อออ~” มันมองผมก่อนจะก้มปิดหน้าปิดตาร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กสามขวบ จนผมทำตัวไม่ถูก รีบดึงมันเข้ามากอด มันร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อโดนผมกอด

ผมกอดมันก่อนจะดันตัวเองเข้ามาในห้อง ปิดประตู ส่วนไอคนร้องไห้ยังคงร้องไม่หยุดผมจึงอุ้มมันไปที่โซฟา ไอเหี้ยแม่งโคตรหนัก มันยังร้องไห้เหมือนคนขาดสติ ผมได้แต่กอดปลอบมันอยู่แบบนั้น จนเสียงเหมือนจะเงียบไปอย่าบอกนะว่าร้องให้จนหลับอะ

 

 

 

#เรื่องนี้ไม่ดราม่าหรอกมั้งค่ะ แฮร่ไรท์ก็ไม่แน่ใจว่าจะแต่งแบบนี้ทุกคนชอบได้หรือเปล่า แต่จะพยายามนะคะ

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ติชมได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว