email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพนนี่ ปาร์คเกอร์

ชื่อตอน : เพนนี่ ปาร์คเกอร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 418

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2564 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพนนี่ ปาร์คเกอร์
แบบอักษร

ณ Earth-14512 ปี3145 นิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา 

บนยอดตึกๆหนึ่งใจกลางมหานครอันลํ้าสมัยของอารยธรรมในปี3145ซึ่งลํ้าสมัยกว่าในโลกของนักรบค้างคาวผู้มีพลังแมงมุมปรสิตในปัจจุบันกว่าหนึ่งพันปี 

โชคยังดีที่เขาและทีมนั้นต่างอยู่กับเทคโนโลยีระดับนี้หรืออาจเหนือขึ้นไปอีกหลายสิบเท่าด้วยวิทยาการจากต่างโลกของบรูซที่ซื้อมาจากระบบ ทำให้พวกเขาไม่ได้มีอาการเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงนัก 

ส่วนทางเหล่านักรบปรสิตและแมงมุมที่ตามมาด้วยก็มีอาการแปลกใจและสงสัยบ้างตามประสาคนที่ได้มาเห็นโลกในอนาคต แต่ด้วยความที่พวกเขานั้นคือฮีโร่ยอดมนุษย์ที่คลุกคลีอยู่กับความเหนือธรรมชาติ เหนือจินตานาการของผู้คนอยู่แล้วทำให้พวกเขาก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร 

"โลกอนาคตเหรอ งานหยาบแล้วสิ" 

บรูซได้แต่ขมวดคิ้ว การจะระบุตัวตนเป้าหมายอย่างรวดเร็วสำหรับเขาตอนนี้ให้เอไอเบต้าของเขาเจาะข้อมูลผ่านโลกอินเตอร์เน็ตเลยจะรวบรวมข้อมูลได้ง่ายที่สุด 

หากแต่เมื่อเทคโนโลยีอยู่ระดับใกล้เคียงกันแบบนี้มันคงต้องใช้เวลานานแน่ๆในการเจาะฐานข้อมูล 

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น เพราะเหล่าศัตรูเองก็ได้เดินทางมายังโลกใบนี้เรียบร้อยแล้ว 

บึ้ม! 

เสียงระเบิดดังขึ้นกลางเมือง กลุ่มควันและแสงของไฟนั้นสามารถเรียกความสนใจของพวกเขาได้ 

"มิสเตอร์สตรอมไปดูแลประชาชนด่วนๆเลย" 

บรูซออกคำสั่ง ทันทีไม่ต้องรีรอร่างของด็อกเตอร์แฟรงก์คินก็ได้แปรเปลี่ยนตนเองเป็นเหยี่ยวด้วยเวทมนตร์บินไปทางที่เกิดเหตุทันทีเพื่ออพยพประชาชนเหมือนที่เคยทำทุกครั้งเวลาต้องไปสู้ในที่สาธารณะ 

"เอาล่ะ พวกเราก็ไปกันเถอะ" 

บรูซพูดพรางอุ้มลอร่าขึ้นพร้อมโหนใยสีดำทันทีไปยังที่เกิดเหตุเช่นเดียวกับนักรบแมงมุมคนอื่นที่ก็ทำตามกัน ส่วนคนที่เหล่าอะเหรอ นอกจากกัปตันเวน่อมแล้วทุกคนต่างเรียนรู้เวทบินกันหมดแล้ว 

ทั้งวอร์เธอร์หรือจะเอ็มม่า ส่วนจีนไม่ต้องพูดถึงแปลงเป็นนกฟีนิกซ์บินแซงพวกเขาไปแล้ว 

. 

. 

. 

ณ ที่เกิดเหตุตอนนี้ท่ามกลางกองเพลิงได้มีร่างของเหล่าพอยซั่นเดินกันอย่างมหาศาล หากแต่คราวนี้นั้นไร้ซึ่งวี่แววของอินเฮริเตอร์นักล่าแมงมุมทั้งหลาย 

แต่ผู้นำในครั้งนี้นั้นคือพอยซันของตัวตนที่บ้าและยั่วส้นเท้าที่สุด ตัวตนของทหารรับจ้างสุดเกรียนที่แม้แต่ค้างคาวที่มีนิสัยชอบกวนคนอื่นแล้วในตอนนี้ยังขยาดที่จะรู้จักอีกฝ่าย 

เพราะพอยซันตนนี้คือพอยซันของเดดพูล!!! 

(ไรท์ให้เดดพูลเป็นพอยซันเร็วกว่าในเรื่องนิดหนึ่ง พอดีชอบดีไซน์เดดพูลร่างพอยซันเป็นการส่วนตัว) 

'นี้เราต้องมาสู้กับคนบ้าอีกแล้วสิน่ะ' 

บรูซที่โหนใยปรสิตอยู่ก็ได้คิดอย่างระเหี่ยใจ เขานั้นสามารถหนีจากวายร้ายเสียสติ บ้าคลั่ง โรคจิตในโลกเดิมของเขามาได้แล้ว 

ทำไมกัน ทำไมเขาถึงมีชะตาจะต้องสู้กับคนบ้าอีก! 

"ฮ่าๆๆๆ โผล่หัวออกมาสิเหล่าแมงมุมและปรสิตทั้งหลาย" 

เสียงหัวเราะแสนบ้าคลั่งกังออกมาจากปากของพอยซันเดดพูลจนบรูซต้องขมวดคิ้ว 

แปลก นี้มันแปลกมากๆถึงเจ้านี้จะบ้าแต่ก็ไม่ได้เสียสติ แถมยังเป็นฮีโร่และทหารที่รับแต่งานฆ่าคนเลว แต่การที่มาทำลายบ้านเมืองแบบนี้ก็ไม่ใช่วิสัยของเจ้านี้ยามปกติเพราะพอยซันเหรอ? 

'แต่ทำไมเราถึงรู้สึกคุ้นๆกับสำเหนียงและท่าทางของเจ้านี้แปลกๆ' 

บรูซคิดด้วยลางสังหรณ์แปลกๆ เขารู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้เลยเกิน เขารู้สึกเหมือนเคยสู้กับผู้ที่มีเสียงหัวเราะนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน 

"ไม่เราคงคิดมากไป เจ้านั้นไม่มีทางมาอยู่ที่นี้" 

บรูซหลับตาพึมพำพรางคิดถึงผู้ที่เขาได้ฆ่าไปมากมายในร่างของเขา ร่างของชายผิวขาวเสียสติผู้หนึ่งที่ถูกเขาใช้เวทแทงทะลุเสียบประจานร่างของอีกฝ่ายด้วยตนเอง 

ตอนนั้นเองร่างของเขาและคนอื่นๆก็ได้มาถึงพื้นที่เกินเหตุ  

"หยุดได้แล้วทหารนายไม่ได้เป็นแบบนี้" 

กัปตันเวน่อมที่ได้ด็อกเตอร์เวน่อมพาตัวมาก็ได้พูดหวังเรียกสติพอยซันตรงหน้าซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ในฐานะหัวหน้าของเหล่าเวน่อมและเป็นคนที่ส่งอีกฝ่ายไปหาพอยซันด้วยตนเองตอนที่กำลังหนีนั้นมันได้ทำให้จิตใจของทหารเช่นเขารู้สึกผิดมาตลอด 

แถมอีกฝ่ายก็ยังมีเขาเป็นไอดอลด้วย 

"ฮ่าๆๆๆ ว่าไงกัปตันเราเจอกันอีกแล้วน่ะ จริงสิคุณรู้เปล่าว่าตอนนี้ผมน่ะมีความสุขโคตรๆเลย!" 

พอยซันเดดพูลพูดพร้อมชักดาบที่กลางหลังทั้งสองเล่มมาใช้ฟันใส่กัปตันเวน่อม 

เคร้ง! 

เสียงโล่และดาบดังปะทะกันท่ามกลางกองเพลิงอันเป็นจุดอ่อนของเหล่าซิมไปโอต แน่นอนว่าถ้าสู้ในที่แบบนี้คงได้มีนักรบที่อยู่ฝั่งเดียวกับเขาตายแน่ 

"ใจเย็นไอหนู มาสู้กับฉันดีกว่า" 

บรูซพูดพร้อมใช้โล่ลอร์ดคาเมล็อตฟาดอีกฝ่ายจนกระเด็นออกไป คัมภีร์เวทในมือทุกเรียกออกมาเตรียมอัญเชิญเหล่าปีศาจออกมาทันที 

แต่ทางพอยซันสีแดงมฤตยูที่ถูกโล่อัดเข้ากำแพงนั้นก็ได้มองเขาอย่างอาฆาต แต่เมื่อเห็นรูปร่างและตราสัญลักษณ์บนชุดของเขาที่กลายเป็นชุดของแบทแมนต็มแล้วนั้นก็ทำให้ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ 

"แกมัน! ต้องรีบไปแจ้งท่านผู้นำแล้วสิ ครั้งหน้าเดี๋ยวจะมาเล่นใหม่น่ะกัปตัน" 

พอยซันพูลได้จากไปอย่างเงียบๆจนพวกเขาสงสัย แต่ก็ไม่อาจตามไปได้เพราะอีกฝ่ายกระโดดเข้าประตูมิติเร็วมากแถมยังมีพวกพอยซันจำนวนมากขวางทางอีก 

ต่อให้พวกเขาแต่ละคนจะจัดการอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ไม่อาจทำลายพวกมันในคราวเดียวได้ เพราะถ้าจะทำแบบนั้นคงได้มีประชาชนในระแวกใกล้เคียงโดนลูกหลงแน่ๆ 

ตอนนั้นเองก็ได้มีร่างของหุ่นยนต์สีแดงนํ้าเงินโผล่ออกมากลางวงพอยซันแล้วหมุนตัวซัดทำลายเหล่าพอยซันจนกระเด็นไปติดฝากำแพงเหมือนเจ้าพอยซันเดดพูลที่หนีไปเมื่อครู่ 

"เฮ้ กาย! คอนนิจิวะ" 

เสียงเล็กๆของเด็กสาวดังขึ้นจากตัวหุ่นพร้อมกับร่างของเด็กสาวอายุประมาณ13-14ปีในชุดนักเรียนญี่ปุ่นก็ได้โผล่ออกมา ถีบพอยซันตัวหนึ่งที่กระโดดเข้ามาหาแล้วทำท่าโพสต์รวมกับหุ่นSP//DRคู่ใจของเธอ 

เธอนั้นไม่ใช่ใครอื่นซะนอกจากนักรบแมงมุมของจักรวาลนี้ 

ไม่นานด้วยการมาถึงของเด็กสาวก็ทำให้การจัดการพอยซันทั้งหมดยัดเข้าเวทมิติของจอมเวทค้างคาวนั้นง่ายมากเลย ถึงความจริงต่อให้เด็กสาวไม่มามันก็จะง่ายอย่างงี้แต่แรกแล้วก็เถอะ 

ยังไงเจ้าพวกพืชพวกนี้ก็ไม่ได้นับเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอะไรมากนอกจากสามารถฆ่าทหารติดอาวุธธรรมดาได้เป็นสิบก็เท่านั้นเอง 

"สวัสดีหนูชื่อเพนนี่ ปาร์คเกอร์พวกพี่ชายเป็นใครงั้นเหรอ?" 

เพนนี่ เด็กสาวผู้มาพร้อมกับหุ่นแมงมุมนั้นพูดถามตัวของบรูซซึ่งดูโดดเด่นสุดในกลุ่มจากร่างปรสิตที่เท่สะดุดตา แต่ถึงจะพูดถามด้วยท่าทางสดใสร่าเริง แต่ก็มีความระวังไม่น้อย หุ่นข้างตัวเธอนั้นแทบจะเตรียมสู้ตลอดอยู่แล้ว 

"อ้า จะเล่าไหงดีละเนี่ย เอาเป็นว่าคุณปู่ขอจัดการกับสถานที่นี้ก่อนน่ะ" 

บรูซพูดพรางเกาหัว เขาไม่รู้จะรับมือยังไงดี จะรับมืออีกฝ่ายแบบที่รับมือกับจีนตอนเด็กดีไหมน่ะ? แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไรเขาควรจัดการกับสถานที่ที่เต็ฒกองเพลิงก่อนดีกว่า 

และในโลกนี้เขาไม่อาจใช้พลังของมณีเวลาหรือมณีวิญญาณรวมถึงมณีแห่งความว่างเปล่าได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเปลืองพลังงานบริสุทธิ์ในร่างกายที่ค่อยๆกลายพันธ์ุแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานคอสมิคบริสุทธิ์เพื่อใช้หนึ่งในสมบัติของเขา 

[มิติเวลา] 

สมบัติที่เขาได้มาจากเพชรแห่งกาลเวลา แม้จะไม่ได้มากมายเท่ามณีเวลาหรือมณีพื้นที่แต่มันก็สามารถทำให้เขาควบคุมเวลาของพื้นที่หรือเปิดประตูมิติได้ 

ไม่นานด้วยการใช้ตัวเขาแทนมณีเวลาก็ทำให้เขาสามารถย้อนกลับสถานที่ให้เป็นเหมือนเดิมไร้ร่องรอยความเสียหายได้อย่างง่ายดาย แม้จะเสียพลังไปมากนิดหน่อยก็ตาม 

ส่วนทางเด็กสาวเพนนี่ ปาร์คเกอร์ที่เห็นก็มองด้วยความสนใจตามประสาเด็ก เรื่องเหนือฑรรมชาติที่อธิบายไม่ได้แบบนี้นั้นเด็กคนไหนบ้างล่ะที่จะไม่สนใจ ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในโลกเหนือธรรมชาติมาตลอด 

"ว้าว! พี่ชายทำได้ยังไงเนี่ย?" 

เพนนี่พูดด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย จนบรูซอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเบาๆตามความเคยชิน 

"ฮ่าๆ เพราะคุณปู่เป็นจอมเวทยังไงล่ะ" 

บรูซพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะถูกวอร์เธอร์ที่อยู่ข้างๆกระซิบข้างหู 

"นั้นเธอยังเด็กอยู่น่ะ บอสคุกน่ะครับ" 

วอร์เธอร์พูดเตือนบรูซด้วยความหวังดี 

"นี้นายเห็นฉันเป็นพวกโรคจิตรึไง?" 

บรูซพูดพรางขมวดคิ้ว นี้ลูกน้องเขาเห็นเขาเป็นโรคจิตที่มีอารมณ์กับเด็กรึไง? อืมมมม แต่ถ้าดูจากอายุทั้งจีนและเอ็มม่าก็ยังเป็นเด็กสำหรับเขาอยู่นิ 

"อาจารย์ค่ะ กลับไปคุณโดนดีแน่" 

เสียงโทรจิตของเอมม่าที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาทำเอาเขาเสียวหลังวาบ 

"ว้าวๆ จอมเวท พี่ชายเป็นจอมเวทจริงๆเหรอ? ว่าแต่ทำไมเรียกตัวเองว่าปู่ล่ะ พี่ชายยังดูหนุ่มอยู่เลยนิ" 

เพนนี่ถามอย่างสงสัย รูปลักษณ์ภายนอกในชุดแบทแมนซิมไบโอตของบรูซตอนนี้นั้นดูเหมือนเขาในโลกเก่าซึ่งก็คือร่างที่มีกล้ามอันงดงามเป็นมัดๆยังไงล่ะ 

"ฮ่าๆ เพราะพี่อายุย่างร้อยปีแล้วไหงล่ะ เอาเถอะ เอาเป็นว่าเรามาคุยกันหน่อยเถอะ" 

บรูซพูดพรางร่ายเวทมิติกระจกขึ้นเพื่อไม่ให้คนทั่วไปเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ได้ ก่อนจะเล่าเรื่องสงครามแมงมุมและปรสิตแก่เด็กสาวเพนนี่ ปาร์คเกอร์ 

"ว่าไง อยากไปกู้จักรวาลกันไหมสาวน้อย" 

"ถึงจะน่าเหลือเชื่อไปบ้าง แต่หนูเอาด้วยค่ะ!" 

. 

. 

. 

+++ 

ตอนสั้น มาช้า อย่าแปลกใจตอนนี้ไรท์อยากบอกเลยว่าไรท์ลืมคิดเนื้อเรื่องช่วงต้นของอีเว้นท์ไป(พอดีเป็นพวกชอบไปนึกเรื่องช่วงท้ายอีเว้นท์) และผนวกกับการบ้านเยอะชนิดที่เคลียร์แทบไม่ไหวกับติดเกมติดซีรี่ย์ติดอนิเมะ(แล้วก็ติดเฮนต....) 

นั้นทำให้ไรท์อยากบอกตัวเองว่าไม่น่าเลือกผสมเรื่องspiderverseกับvenomverseเลย สงสารสมองกาวๆที่ต้องมาคิดเรื่อง 

ปล.มีรูปมาฝากพวกหมีทั้งหลายด้วย 

เพนนี่ ปาร์คเกอร์ 

เวอร์ชั่นคอมมิค และอนิเมชั่น 

จริงๆมีรูปเยอะกว่านี้น่ะ แต่พอดีขนาดมันเกินที่กำหนดเลยลงไม่ได้ 

แล้วก็...

"จงเม้นกันซะ ไม่งั้นยิง(กระสุนดับเครื่องชน)อัดกบาลแน่" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว