ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2564 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปผมได้แต่นอนเครียดทุกวัน แล้วมีไอไนท์บ่นทุกวันว่า อย่าเอาเด็กออกจนผมเองเริ่มเปลี่ยน จนมันดีใจใหญ่เลยครับ มันบอกมันจะเป็นพ่อทูนหัวให้เด็กคนนี้เอง ตอนนี้ก็กำลังจะเข้าฝากครรภ์อย่างเป็นทางการ 

“เรียบร้อยค่ะ”คุณหมอพูดพร้อมยื่นเอกสารเกี่ยวกับการฝากครรภ์มาให้ผม 

“ขอบคุณนะครับคุณหมอ” ผมรีบยกมือขึ้นขอบคุณอย่างจริงใจ ถ้าไม่มีคุณหมอช่วยปลอบ ผมคงต้องเครียดมากเเน่ๆ “ผมกลับก่อนนะครับ” 

“โอเคค่ะ เจอกับสัปดาห์หน้านะคะ” คุณหมอส่งยิ้มให้ผม ก่อนจะโบกมือลา 

คอนโด 

“ไอวิน พวกกูยังไม่รู้เลยว่าพ่อเด็กเป็นใคร” มาถึงพวกมันก็รีบถามทันที เพราะก่อนหน้านั้นคงจะไม่น่าจะมีใครกล้าถามกลัวผมเครียด ตอนนี้มันเห็นผมดีขึ้นเลยรีบถาม 

“กูไม่รู้เว้ย!!” ผมรีบตอบออกไปทันที ก็ผมไม่รู้จะให้ทำยังไงละครับ จำได้แต่หน้าแค่นึกก็หงุดหงิดแล้ว 

“อ้าว”เสียงไอไนท์ 

“คงไม่แปลก โดนขืนใจ”ไอเวยที่เดินตามมาก็เอยขึ้น 

“ขืนใจ”ไอแทนไททวนอีกครั้งด้วยหน้าที่เครียดพอสมควร  

“งั้นก็ชั่งเเม่งเถอะมึง”ไอไนท์ 

“แค่ท้องได้ก็เครียดแล้ว จะแบกหน้าไปบอกว่าท้องกับแม่งกูคงเครียดจนตกเลือดตายอะ” ผมพูดขึ้นก่อนจะไอไนท์จะเอยออกมาเสียงดัง 

“งั้นกูจะเป็นพ่อไอก้อนๆในท้องมึงเอง!” 

“กูด้วย!” ไอเวยสมทบ 

“อือๆ เอาที่สบายใจ”ผมผมขึ้นพร้อมส่ายหน้าให้กับความเล่นใหญ่ของทั้งสองคน 

“กูจะย้ายมาอยู่กับมึง จะได้ดูแลมึง” ไอ้เวยพูดขึ้น แต่ก็มีเสียงค้านทันที 

“ไม่ได้!!!”ไอแทนไท 

“ทำไมจะไม่ได้!!” ทั้งสองเริ่มทำศึกกันขึ้นมาอีกครั้ง ไอแทนที่เลิกลักก็พูดขึ้นอีกที 

“ไอไนท์มันจะมาอยู่กับไอวินเอง มึงไม่ต้อง” คนที่โดนพาดพิงก็ตาโตเมื่อได้ยินว่าตนเองจะต้องอย้ายมาอยู่กับผม 

“ได้ไงอ่าาา ไอวินกูอยากอยู่กับมึง”ไอเวยที่ดูถ้าจะไม่ยอม จนไอแทนไทขู่ผมด้วยสายตาประมาณว่า (อย่านะมึง ถ้ามึงยอมมีเรื่องเเน่) 

“ไม่เอา มึงนอนดิ้นเดี๋ยวถีบกูต้องเตียงมาทำไงละ” มันทำท่าคิดก่อนจะหงอยเป็นหมา จนไอแทนไทต้องเอยขึ้นมา 

“เดี๋ยวกูพามาหามันทุกวันเลย” ไอเวยที่ได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าขึ้นมาทันที อะไรจะเร็วขนาดนั้นวะ ใช่เวลาคุยและปรึกษาว่าจะย้ายไปอยู่กับไอไนท์แทนที่จะอยู่ที่คอนโดนตัวเอง เพราะคอนโดไอไนท์มีสองห้อง มีความปลอดภัยสูงด้วย พวกผมจึงเร่งเก็บของที่จำเป็น เพื่อจะย้ายไปที่คอนโดไอไนท์ 

 

#จอมทัพ  

เวลาผ่านไปจะสองอาทิตย์แล้ว อาการผมก็เหมือนจะดีขึ้นมาบ้าง เพราะคุณหญิงส่งของเปรี้ยวมาให้ทุกวัน และก็ได้ผลดีมาก ผมให้ลูกน้องสืบหาประวัติทุกคนที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผมเพื่อตามหาคนที่ท้องแต่ก็ไร้วี่แวว 

“ไอทัพ กูหาให้มึงแล้วนะเว้ยไม่มีจริงๆวะ มึงแน่ใจนะว่าจะไม่ให้กูสืบประวัติไอเด็กคนนั้นอะ” ไอโจ้มารายงานการคืบหน้า 

“แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งนะเว้ยที่ท้องแต่ท้อง4เดือนแล้ว มันจะใช่ลูกมึงหลอวะ คุณหมอบอกสองเดือนกว่าๆนะเว้ย” ไอ้โจ้พูดขึ้นมาอีกครั้ง  

“ใครวะ อาจจะใช่ก็ได้มึงรีบตามมาเลยนะ” ผมพูดขึ้นอย่ามีหวัง เขาว่ากันว่าถ้าผู้ชายเเพ้ท้องแทนเมียก็ให้อยู่ใกล้ๆเมียจะอาการดีขึ้นมาก เพราะแบบนี้เลยต้องรีบตามหาเมีย เเค่คิดก็เครียดแล้วครับ 

“เออๆ กูจะรีบจัดการให้”  

“คืนนี้จะเข้าไปดูผับไหม งานที่ผับค้างเยอะแล้วนะเว้ย” ไอ้โจ้พูดขึ้น ผมจึงพยักหน้าเป็นคำตอบ  

“มึงก็มารับกูแล้วกัน กูเหมือนคนป่วยใกล้ตาย” ผมพูดขึ้นก่อนจะมองสภาพที่อ่อนแอ ก่อนจะถอนหายใจดัง เห้อ~ 

“เออๆ หนึ่งทุ่มเจอกัน” ไอโจ้พูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ผมเลยล้มตัวนอนอย่างเหนื่อยล้า คิดทุกวัน ทุกคืนจนจะเป็นบ้า จะมีลูกมีเมียทั้งที ก็ดันหาไม่เจอสักที ถ้าเจอนะจะไม่ปล่อยไปแน่ 

End 

 

#เมธาวิน  

“ไอวินมึงเดินเฉยๆเลย เดี๋ยวพวกกูจัดการเอง” เสียงไอเวยที่ตอนนี้มันห้ามผมทุกอย่าง เดิน นั่ง ยกของ จนมาถึงคอนโดไอไนท์ผมจะถือกระเป๋าตัง มาก็แย่งไปถือจนผมต้องส่ายหน้าให้กันความเวอร์ของมัน 

“มันเเค่ท้องเว้ยไอเวย ไม่ได้เป็นหงอย” ไอ้ไนท์ที่ทนกับความเวอร์ของไอเวยไม่ได้ก็บ่นมันไปหนึ่งดอก 

“อ้าวไนท์ ทำอะไรกันวะ”เสียงของคนแปลกหน้าเอยถามไอไนท์ 

“อ่อ พอดีเพื่อนผมมันท้อ..โอ๊ยยย เอ่อมันจะย้ายมาอยู่ด้วยนะครับ” ไอไนท์ที่เกือบจะบอกว่าผมท้อง โดนผมเหยียบเท้าก่อน จนร้องโอ๊ย แล้วขำแห้งทันที 

“อ่อ~”ผู้ชายตรงหน้าพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันมามองผม “คนนี้หลอที่จะมาอยู่กับมึงอะ” พี่แก่พูดขึ้นพร้อมมองผมอย่างพิจารณา แต่แกก็ดันจองเข้าที่ท้องผมจนไอไนท์รีบเข้ามาบัง 

“เฮียโจ้มาหาเฮียทัพหลอครับ”ไอไนท์รีบถามขึ้นอีกครั้ง  

“อืม พอดีไอทัพมันไม่สบายแต่งานเยอะ เลยจะรับมาไปเคลียร์งานอะ” พี่คนที่ชื่อโจ้ตอบขึ้นก่อนจะจองมาที่ผม ผมจึงหลบตา ผมไม่รู้ว่าทำไมที่แกถึงมองผมแบบนั้นทั้งที่ผมก็ไม่ได้รู้จักพี่แกเลยนะ 

“งั้น~พวกผมขึ้นไปก่อนนะ”ไอไนท์รีบบอกลา ก่อนจะเข็นกระเป๋าไป “พวกมึงก่อนมาสิ่ จะยืนอยู่ทำไม”ไอไนท์รีบตะโกนเรียกพวกผมที่ขนของลงจากรถ 

“มีอะไรให้พี่ช่วยไหม พอดีเห็นว่าของมันเยอะ” พี่โจ้ถามจนผมที่ยืนอยู่ก็เลิกลัก จนไอไนท์วิ่งมาหาผมทันที 

“เฮีย ไม่ต้องหรอกไปหาเฮียทัพเหอะ”  

“เออๆ หวงจังวะ” 

“รีบไปเลยนะเว้ย”ไอไนท์ที่ไล่พี่โจ้ไป ก็รีบหันมามองผมดุๆ ผมนี่งงเลยครับ ไม่รู้ว่าผิดอะไร มันลากผมขึ้นห้องด้วยอารมณ์ที่ดูหงุดหงิด จนพวกผมไม่กล้าพูดอะไรเลย  

ห้องไอไนท์สวยมากจริงๆ สวยจนผมจนว่ามันไม่ใช่คนธรรมดา ตอนแรกก็คิดว่ามันอยู่ชั้นธรรมดา แต่พอมาถึงมันกลับอยู่ชั้นที่เป็นเจ้าของ จนผมอดไม่ได้ที่จะถาม 

“มึงเป็นใครกันแน่วะ”จบประโยคคำถามไอไนท์ก็ชะงักหันมามองผม ผมเลยกดดันเพื่อจะเอาคำตอบ 

“ทำไมมึงถามแบบนี้วะ”เสียงไอ้เวยถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง 

“ไอเวยมึงไม่สังเกตหรอวะ ชั้นที่อยู่มันเป็นของเจ้าของตึกคอนโดนี้” 

“เห้ย ไม่ใช่นะเวย กูเป็นแค่ญาติเจ้าของคอนโดเฉยๆ เจ้าของเขาอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามนู้นน~” มันรีบอธิบาย  

“อ่อ ทำไมมึงไม่เค..” 

ตึ๊ด ตึ๊ด  

เสียงกดออดหน้าห้องดังขึ้น ไอไนท์รีบวิ่งหน้าตั้งไปเปิดทันที พวกผมคงไม่ต้องถามว่าทำไมมันถึงรีบขนาดนั้น คงจะเป็นเจ้าของคอนโดที่มา ผมจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาของกิน ก็เจอเข้ากับของที่ไม่ได้กินนาน 

“เบียร์~ คิดถึงอยากกิน~” ผมหยิบใส่กระตร้าจะเอาไปให้เพื่อนด้วย  

แกร๊ง!! ซ่า~ ผมเปิดกระป๋องเบียร์ก่อนจะเดินถือกระตร้า อีกมือนึงถือกระป๋องเบียร์ เดินเข้าไปในห้องโถง ก็ชะงักเมื่อเจอไอคนขี้เมา กระป๋องเบียร์ที่ยกจะดื่มหล่นลงกับพื้น 

“เฮียนี่ไง เพื่อนที่จะมาอยู่กับ..เห้ยยย” เสียงไอไนท์ตะโกนลั่น 

“ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้วะไอวิน แล้วนี้เบียร์อย่าบอกนะว่ามึงจะกินเบียร์ ไม่ได้นะเว้ยกำลังท้องเขาห้ามกิน” 

“ท้อง”เสียงไอขี้เมาทวนขึ้นอีกครั้ง 

“ใช่ท้อง โอ๊ยยย!!ตีกูทำไม” ผมรีบปิดปากมัน จะซิบบอกมันทันทีว่ามันกำลังทำผิด “มึงจะไปบอกเขาว่ากูท้องทำไมมมม” ผมอยากจะกัดหูมันจริงๆเลย 

“เอ่อ เฮียเพื่อดีเพื่อนผมมันผ่านไส้ติ่งมาอะ”มันรีบแก้ต่างทันที 

“อ่อ แต่เฮียขอคุยกับเพื่อนเราหน่อยสิ”ไอขี้เมามามองมาที่ผมอย่างเจ้าเล่ห์ ผมรีบแยกเขี้ยวขู่เลยครับ  

“คุยเลยครับ”ไอไนท์รีบบอกเฮียมันทันที 

“จะให้คุยตรงนี้จริงหรอ”มันพูดออกมาก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์มองผม 

“เออ จะคุยที่ไหนก็คุยแต่ไม่ใช่ตรงนี้”ผมรีบเดินไปจับแขนมันกระชากให้เดินตามทันที 

“ไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้ค่ะที่รัก”ผมได้ยินมันผมก็รีบหันไปต่อยปากมันทันที 

“ใครที่รักมึงไอเหี้ยเอ้ยย” ผมชี้หน้าด่ามัน แต่มันกลับยิ้มกริ่ม ไอเหี้ยนี้โรคจิตชัดๆ 

“ผ่านมาแค่สองเดือนกว่าเอง ทำเป็นจำไม่ได้”มันเดินเข้ามาใกล้ผม มันจะเอามามาลูบหัวผมแต่ผมปัดทิ้งทันที 

“มึงมีอะไรก็รีบพูดมา”ผมบอกมันอย่างหงุดหงิด  

“ก็เปล่าแค่เห็นเด็กเก่าเลยเรียกมาใช่งาน”  

“ไอเหี้ยใครเด็กมึง ใช่งานอะไร วันนั้นกูไม่ไม่ได้เต็มใจ กูไม่แจ้งตำรวจก็ดีเท่าไหร่แล้ว”ผมรีบชี้หน้าด่ามันอย่างคลั่งเหมือนคนบ้า  

“แต่มึงก็ร้องสะเสียงหวานเลยนี่ จริงไหม”มันกระชากผมเข้าไป ก่อนจะก้มลงมากระซิบ เบิกตาโต อ้างปากค้าง ด้วยความอาย 

“โอ๊ยยยยยย!!!” ผมตั้งสติก่อนจะกัดเข้าที่หูมันอย่างหมั่นไส้ “มึงเป็นหมาหรือไง ถึงมากัดคนอื่นเขาอะ” 

“สมน้ำหน้า” ผมรีบวิ่งเข้าห้องคืน จนไอเวยที่นั่งอยู่รีบห้าม 

“เห้ย มึงอย่าวิ่งที่วะเดี๋ยวก็” 

“เดี๋ยวก็อะไร!!!” ผมหยุดก่อนจะจ้องหน้ามัน 

“เอ่อ เปล่า”ผมตอบเสียงอ่อนหน้าตาเหมือนหมาโดนเจ้าของดุ 

“ห้องกูอยู่ไหนไอไนท์!” ผมหันไปถามไอไนท์ด้วยเสียงที่เเข็ง 

“ทางซ้ายมือครับ” 

“ดุอย่างกับหมา”ไอไนท์พูดขึ้นเสียงเบา 

“กูได้ยิน!!” 

“ขอโทษครับ” 

ผมวิ่งเข้าห้องไปสงบสติอารมณ์ ตอนนี้หงุดหงิดมาก ไอ้หมาปากเสีย ไอ้ควาย ไอเหี้ย ไอชั่ว ผมไม่รู้จะเอาอะไรไปด่าคนเป็นพ่อไอจะก้อนกลมๆแล้วครับ หงุดหงิดเว้ยยย 

 

#ลืมอัพเมื่อคืน 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

อย่าลืมเม้นให้กำลังใจไรท์ด้วย 

สามารถติชมได้นะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว