email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๑ ที่พำนักแห่งใหม่ (อีกครั้ง) 60% NC

ชื่อตอน : บทที่ ๑๑ ที่พำนักแห่งใหม่ (อีกครั้ง) 60% NC

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 07:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๑ ที่พำนักแห่งใหม่ (อีกครั้ง) 60% NC
แบบอักษร

หลังจากซื้อชุดว่ายน้ำซึ่งเธอเลือกแบบบิกินีทูพีซแล้ว ฌานก็พาเธอกลับมาที่คอนโดมิเนียมของเขาอีกครั้ง ตอนแรกเธอเข้าใจว่าเขาจะพาเธอไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำของคอนโดมิเนียม แต่เขากลับพาเธอเดินไปยังประตูอีกบาน ที่เปิดออกไปสู่พื้นที่บริเวณด้านหลังของห้องชุดของเขา ซึ่งมองเห็นสระว่ายน้ำขนาดไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กนัก อยู่ในบริเวณที่ถูกจัดเป็นสวนราวกับตั้งอยู่บนพื้นดิน ทั้ง ๆ ที่ห้องชุดของเขาอยู่ชั้นบนสุดของอาคารสูง ที่ตอนนี้มองเห็นวิวเมืองหลวงได้แบบหนึ่งร้อยแปดสิบองศา 

ฌานพาเธอเดินไปยังเก้าอี้ริมสระซึ่งเป็นเก้าอี้นอนตัวยาว เขาวางผ้าเช็ดตัวและของอื่น ๆ ลงบนโต๊ะข้างเก้าอี้ แล้วเอนตัวลงนอนเหยียดยาว สองมือประสานกันวางใต้ศีรษะ แล้วหันมาบอกเธอ  

“นั่งสิครับมีน” 

มินตรายังไม่นั่งตามคำชวนของเขา เธอมองของที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นของที่จำเป็นต้องนำติดตัวออกมาด้วย คีย์การ์ด ครีมกันแดด กระเป๋าสตางค์ เบียร์กระป๋อง แต่ที่ทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดที่ผิดทางก็คือกล่องสี่เหลี่ยมบาง ๆ ที่ยังอยู่ในซีลพลาสติก ที่วางปนอยู่กับสิ่งของอื่น ๆ เห็นแล้วต้องถอนใจยาว หยิบขึ้นมาถามเขาเสียงเข้ม 

“ฌาน นี่อะไรคะ” 

“คอนดอม” 

“รู้แล้ว!”  

“อ้าว รู้แล้วถามทำไมครับ” เขาถามกลั้วหัวเราะ 

มินตราส่งค้อนให้เขาน้อย ๆ ก่อนว่า 

“ฉันหมายถึงคุณเอาคอนดอมมาวางตรงนี้ทำไม” 

“อ้อ...ก็แค่เตรียมเผื่อไว้น่ะครับ” 

“ไม่เอาแล้วนะคะ” มินตรารีบปฏิเสธ แม้เขาจะบอกว่าแค่เผื่อไว้ก็ตาม 

“ทำไมล่ะครับ” เขาถามเธอพลางเลิกคิ้ว 

“ก็...ยังไม่หายเจ็บจากเมื่อเช้าเลย” เธอว่าอุบอิบ หน้าร้อนไปหมด 

“บอกแล้วไงครับว่าต้องทำบ่อย ๆ แล้วจะหาย” 

“แต่วันนี้ไม่เอาแล้ว”  

“เพราะ?” 

“ขอพักก่อน นะคะ” เธอทอดเสียงอ้อนอย่างไม่รู้ตัว แต่ดูเหมือนจะได้ผล เพราะชายหนุ่มยิ้มให้เธอ แล้วพยักหน้า 

“โอเค งั้นมานั่งตรงนี้ครับ” เขาว่าพลางตบลงบนต้นขาที่เหยียดยาวบนเก้าอี้นอนของเขา 

มินตรามองตาม เขาจะให้เธอนั่งบนตักเขาเนี่ยนะ!  

“เร็วสิครับ เดี๋ยวผมเปลี่ยนใจนะ” 

“ทำไมต้องนั่งตรงนั้นล่ะคะ” 

“ก็จะได้ทาครีมกันแดดง่าย ๆ” เขาตอบ ยื่นหลอดครีมกันแดดให้เธอ 

มินตรายื่นมือไปรับครีมกันแดดแล้วเดินเข้าไปใกล้เขา แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกเขาคว้าตัวให้นั่งลงบนตักเสียก่อน 

“ฌาน...” เธออุทานเรียกชื่อเขาเสียงเบา มองชายหนุ่มก็เห็นเขามองเธอยิ้ม ๆ เขาจับขาเธอให้นั่งคร่อมบนตักเขา ซึ่งมินตรารู้สึกว่าอยู่ในท่วงท่าหมิ่นเหม่จนขัดเขินไปหมด 

“ช่วยทาครีมกันแดดให้หน่อยสิครับ” เขาบอก 

มินตราหลุบสายตาลงมองหน้าอกที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามของเขา ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงว่ายน้ำ ไม่ใส่เสื้อ ส่วนตัวเธอนั้นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของเขา โดยสวมบิกินีที่เพิ่งซื้อมาไว้ข้างใน 

เธอบีบครีมกันแดดใส่มือแล้วเริ่มลูบไล้ไปตามผิวกายเขา หน้าอกเขาแน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อ แทบไม่มีไขมันส่วนเกินเลย เธอรู้สึกถึงหัวใจเขาที่เต้นรัวใต้ฝ่ามือในตอนที่มือเลื่อนผ่าน หัวใจเขาเต้นแรงจนเธออดเงยหน้าขึ้นมองเขาไม่ได้ แล้วก็เห็นว่าเขากำลังมองเธออยู่ไม่วางตา 

“มองอะไรคะ” เธอถามอุบอิบ ขัดเขินกับสายตาเขา 

“มองไม่ได้เหรอครับ” เขาถาม พลางยื่นมือมาดึงสายรัดเอวเสื้อคลุมเธอออกจนมินตราตะครุบแทบไม่ทัน 

“ฌาน! ทำอะไรคะ” 

“เดี๋ยวช่วยมีนทาครีมกันแดดไงครับ” เขาว่า ปลดเสื้อคลุมออกจากไหล่เธอ แล้วทิ้งให้กองบนตัก ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาไล้หลังนิ้วกับยอดอกเธอเบา ๆ จากนั้นพลิกฝ่ามือกอบกุมความอวบอิ่ม คลึงเคล้นเบา ๆ 

ชายหนุ่มเลื่อนมือข้างหนึ่งไปดึงสายบิกินีที่ผูกอยู่ด้านหลังของเธอจนหลุดออก ก่อนเลื่อนมือกลับมาทำท่าจะดึงผ้าผืนน้อยออกจากหน้าอกเธอ แต่มินตรายกมือขึ้นตะครุบไว้ทัน ปากก็บอกเขา 

“ไม่เอานะคะ เดี๋ยวใครมาเห็น” 

“พื้นที่ส่วนตัวของผม ไม่มีใครมาหรอกครับ” เขาบอก ก่อนจะดึงบิกินีจนหลุดออกจนได้ สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกเธอที่เปลือยเปล่าชูชันอยู่ตรงหน้าเขา พูดเสียงเหมือนละเมอ “สวยจังครับมีน” 

ไม่รู้เป็นเพราะน้ำเสียง ท่าทาง และสายตาหลงใหลที่เขาใช้มองเธอหรือเปล่าที่ทำให้มินตราไม่ห้ามปรามเมื่อเขาก้มหน้าลงมาครอบครองยอดอกเธอด้วยปากเขา เขาดูดสลับกับลิ้มเลีย อีกทั้งยังขบเบา ๆ ที่ไม่ได้ทำให้เจ็บปวด แต่ส่งความเสียวซ่านเข้าสู่จุดหวามไหวกลางกายที่แนบชิดอยู่กับหน้าขาเขา มินตราไม่รู้ตัวว่าเธอบดเบียดส่วนนั้นเข้ากับต้นขาแข็งแกร่งของเขา ในขณะที่ชายหนุ่มก็ดูดดื่มเธอหนักหน่วงขึ้น 

มินตราได้ยินเสียงเขาครางในลำคอ มือข้างหนึ่งเขาเคลื่อนมาจับมือเธอไปวางลงบนบางอย่างที่ดุนดันกางเกงว่ายน้ำของเขา เอ่ยเสียงพร่า 

“ไม่เอาจริง ๆ เหรอครับมีน” 

“ไม่ค่ะ มัน...กลางแจ้ง แล้วก็กลางวันแสก ๆ” เธอว่า หันมองรอบกาย แม้ว่าจะมีแค่เธอกับเขา สวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม และสระว่ายน้ำที่ผืนน้ำกระทบแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ ไม่มีคนอื่น ไม่มีใครเห็น แต่เธอก็ยังเขินอายหากจะทำกิจกรรมอย่างว่าในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ 

“แปลว่าถ้ามืดก็ทำได้ใช่ไหมครับ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว