facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 / 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 270

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2564 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 / 2
แบบอักษร

สินีกำลังยืนอย่างตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า หญิงสาวที่ยืนยิ้มกระจ่างคนนี้มีหน้าตาคับคล้ายคับคลากับใครคนหนึ่งที่ตนเคยรู้จักมาก่อน 

เหมือนมาก จะใช่คนๆ เดียวกันหรือไม่ 

ขณะที่มัวแต่ยืนกะพริบตาถี่ๆ เสียงหัวเราะใสๆ ของหญิงสาวคนนี้ก็ดังเรียกสติของตนกลับ พร้อมกับการเรียกขานในลักษณะของคนที่เคยรู้จักกันดี ยิ่งทำให้สินีมั่นใจว่า ต้องใช่แล้ว 

"ป้านีคะ" 

"หนู เอ่อ" 

"แพร แพรพิศยังไงล่ะคะป้านี" เธอเฉลย 

"ตายจริง! หนูแพรนี่เอง" 

ผู้อาวุโสทอดมองจากศีรษะลงมาจรดปลายเท้า ไม่ได้มองในลักษณะเหยียดหยาม แต่เป็นการพินิจทุกสัดส่วนของหญิงสาวตรงหน้า ว่าจะใช่เด็กคนนั้นจริง แล้วก็ถือวิสาสะวางมือหยาบกร้านจับที่ต้นแขนกลมกลึง เพื่อจับหญิงสาวตรงหน้ามาพลิกตัวไปมา ให้แน่ใจว่า ใช่เด็กหญิงที่ร้องไห้ขี้มูกโม่งเมื่อเจ็ดปีก่อนแน่นอน 

"ใช่! ใช่จริงๆ ด้วย! โตเป็นสาวจนป้าจำแทบไม่ได้แล้ว" 

แพรพิศหัวเราะด้วยน้ำเสียงสดใส เธอก็กะอยู่แล้วว่า เมื่อได้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าของป้าแม่บ้านผู้ใจดีอีกครั้ง อีกฝ่ายคงจำเธอไม่ได้แน่นอน เธอหยุดเสียงหัวเราะลง แล้วทำทีมองเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ตรงหน้านั้น 

สินีหันกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะหันมาบอกหญิงสาวเอง "คุณอัครยังไม่กลับหรอก" 

"แพรก็กะอยู่แล้วค่ะ" 

"อ้าว! แล้วนี่หนูแพรกลับมาคุณอัครไม่รู้เหรอ" สินีทำท่าประหลาดใจ 

"คงรู้ หรือไม่รู้ ก็ไม่แน่ในใจค่ะ แต่ก็คงรู้แหละ เพราะแมททิวคงบอกเขาแล้ว" เธอหมายถึงคนที่รับดูแลเธอตอนที่อยู่อังกฤษคงรายงานให้เขาทราบแล้วนั่นเอง แต่นั่นไม่ใช่อะไรที่สลักสำคัญไปกว่า ตอนนี้เธออยากเข้าไปภายในบ้านหลังนี้เพื่อไปเอาของที่สำคัญที่ยังอยู่ภายในบ้านออกมา 

"ขอแพรเข้าไปข้างในหน่อยได้มั้ยคะ แพรแค่แวะมาเอาของสำคัญที่อยู่ที่นี่" 

"ได้สิได้ เดี๋ยวเราค่อยไปนั่งคุยกันข้างในว่าเป็นไงมาไงนะ" 

ว่าแล้วสินีก็เป็นฝ่ายเดินกุมมือผู้หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความคุ้นเคย 

แพรพิศหลุบมองมือข้างนั้นที่กุมมือเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ขนาดไม่ได้เป็นอะไรกับเธอแท้ๆ แต่ป้าสินีก็ยังใจดีมีเมตตาต่อเธอเสมอมา 

 

แพรพิศนั่งรอผู้อาวุโสตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ได้หายกลับเข้าไปหยิบของสำคัญที่เธอฝากไว้ให้อีกฝ่ายดูแลเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่นานสินีก็เดินออกจากบ้านหลังใหญ่มาพร้อมกับกรอบรูปถ่ายขนาดใหญ่ ก่อนจะส่งคืนกลับมาให้เธอรับต่อ 

"นี่ไง รูปของแม่เรา" 

แพรพิศรับกรอบที่ใส่รูปถ่ายใบใหญ่นี้มา เธอพลิกอีกด้านมาเพ่งมองดวงหน้าคุ้นเคยที่อยู่ในรูป แล้วกอดกรอบรูปนี้เอาไว้แนบอก 

"แพรขอบคุณป้านีมากๆ นะคะ ที่ช่วยดูแลรูปของแม่ไว้เป็นอย่างดี" เธอเอ่ย 

"ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก" ผู้อาวุโสกล่าว แล้วนั่งลงกับเก้าอี้อีกตัวก่อนจะถามถึงเรื่องที่ตนอยากรู้ "แล้วนี่จะไม่เล่าให้ป้าฟังหน่อยเหรอ ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตกลงหนูเรียนจบแล้วใช่มั้ย" ที่ถามเพราะไม่แน่ใจ ท่าทางที่ยังดูอ่อนวัยของแพรพิศ จะจบระดับปริญญาตรีอย่างที่เจ้านายของตนระบุไว้ว่าจะช่วยดูแลหญิงสาวจนกว่าจะจบระดับนี้นั่นเอง 

"ค่ะ โชคดีที่แพรสอบเทียบได้ตอนเรียนอยู่ไฮสคูล เลยจบเร็ว ตอนนี้แพรก็กลับมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้วล่ะค่ะ ส่วนสาเหตุที่อยากจบให้เร็วๆ ด้วยการเสี่ยงสอบเทียบดูก็เพราะไม่อยากรบกวนเงินของคุณอัครมากเกินไป" 

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็แฝงความน้อยใจอยู่ไม่น้อย 

"ถ้าหนูกลับมาได้อาทิตย์แล้ว แล้วตอนนี้หนูไปอยู่ที่ไหน" 

หญิงสาวยิ้ม แล้วตอบคำถามผู้อาวุโสที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของเธอในตอนนี้ "สมัยเรียนแพรได้ทำงานพิเศษ ทำนอกเวลาเรียนไปด้วยค่ะ พอมีเงินเก็บบ้าง ก็เลยซื้อคอนโดเล็กๆ อยู่ก่อน ตอนนี้พอหาที่อยู่ได้ ชีวิตเริ่มลงตัวก็กำลังจะหางานทำต่อค่ะ" 

"ไม่บอกให้คุณอัครรู้เหรอ เผื่อ..." สินีหมายถึงเผื่ออัคราจะให้แพรพิศไปทำงานที่บริษัทก่อน จะได้ไม่ต้องกระเตงหางานให้ลำบาก 

ใครๆ ก็รู้ว่าอัคราเป็นนักธุรกิจทายาทเจ้าของบริษัทน้ำผลไม้ชื่อดังของไทย การจะหาตำแหน่งงานสักตำแหน่งในบริษัทให้หญิงสาวที่เขาได้อุปการะไว้ คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก 

แพรพิศรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่จำเป็นต้องบอกมั้งคะ คุณอัครคงไม่ได้อยากรู้เรื่องแพรมากหรอก อีกอย่างแพรก็เกรงใจเขา เพราะที่ผ่านมาเขาต้องมารับดูแลแพร ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ทั้งที่ เอ่อ แม่ของแพรก็เคยทำร้ายจิตใจของเขาด้วย" 

สินีฟังแล้วก็เข้าใจที่แพรพิศรู้สึก หญิงสาวยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ ก็คงยิ่งรู้สึกกระอั่กกระอ่วนใจกับเรื่องราวในอดีตของมารดาและชายหนุ่มคนนี้ไม่น้อย 

หลังจากได้ใช้เวลาพูดคุยกันจนเป็นที่พอใจแล้ว แพรพิศก็ขอลากลับ โดยหญิงสาวสัญญาว่าหากมีเวลาว่างจะแวะมาเยี่ยมสินีกับสิริพรอีกบ่อยๆ 

ระหว่างที่เดินกลับออกไป รถมินิแวนคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาในบ้าน ก่อนจะแล่นผ่านเธอไปอย่างช้าๆ แล้วรถคันดังกล่าวก็หยุด จากนั้นร่างสูงของใครคนหนึ่งรีบลงมาจากรถ พร้อมกับเรียกเธอเอาไว้ทันที 

"เดี๋ยวก่อน เธออย่าเพิ่งกลับ" 

แพรพิศที่หยุดยืนกับที่แล้ว ก้มกอดรูปถ่ายของแม่แนบอก ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับไปหาเขาอย่างช้าๆ 

เจ็ดปีที่ผ่านไป...ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง สำหรับเธอมันยังคงความดำมืดและอ้างว้างอยู่เสมอ 

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ ตามมาสิ" เอ่ยจบแล้วก็เป็นฝ่ายเดินนำหญิงสาวกลับไปในบ้าน 

แพรพิศถอนหายใจอีกเล็กน้อย จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เขายังคงวางท่าเป็นภูเขาน้ำแข็งแห่งไททานิคเหมือนเดิม 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว