ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

D.O.13 หลีกเลี่ยง

ชื่อตอน : D.O.13 หลีกเลี่ยง

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค #รักวัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2564 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.13 หลีกเลี่ยง
แบบอักษร

D.O.13 

“พวกเอ็งเห็นคุณภูมั้ย หล่อลากกระชากดินมาก” 

 

“เออถ้าไม่ติดว่ามีผัวแล้วนะมึงเอ้ยยย” 

 

“เอ็งจะทำไมอีแก้ว” 

 

“ก็ไม่อะไรหรอก แหะๆ คนระดับนั้นเขาไม่มองคนรากหญ้าแบบเราหรอกอีเหมี่ยว ” 

 

“ใครจะไปรู้ คนเราคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก ฐานะมันก็แค่องค์ประกอบหนึ่งของชีวิต” 

 

“แต่กูว่าอย่าหวังสูงเลยว่ะ ” 

 

“เออจริง แต่ถ้าได้ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตนะอีแก้ว” 

 

“ชาติหน้าแล้วกัน ชาตินี้กำไรชีวิตกูคงได้แค่ไอ้เข้มนี่แหละ” 

 

“ฮ่าๆๆ ส่วนกูตั้งแต่ได้ไอ้หินเป็นผัวนี่ ขาดทุนชัดๆ” 

 

รินทร์รดานั่งกินข้าวไปเงียบๆ ฟังพี่เหมี่ยวและแก้วตาคุยกัน อดยิ้มไปกับบทสนทนาของทั้งคู่ไม่ได้ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะอยู่ในโรงอาหารเหมือนกันก็เถอะ รินทร์รดาเลือกที่จะนั่งหันหลังให้กับโต๊ะที่ภูวินทร์นั่ง มือบางตักข้าวเข้าปากทั้งที่รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ฝืดๆก็ตาม 

 

“กับข้าวไม่อร่อยเหรอรินทร์” 

 

“เปล่าค่ะ” รินทร์รดาหันไปยิ้มให้พี่เหมี่ยวที่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน 

 

“แล้วทำไมกินน้อยจัง กินเยอะๆ จะได้มีแรงทำงาน” 

 

“รินทร์ไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ” 

 

พี่เหมี่ยวพยักหน้าเข้าใจไม่อยากเซ้าซี้อะไรเธอมาก รินทร์รดายกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ใบหน้าเนียนแดงระเรื่อเพราะอากาศที่ร้อนจัด ถึงแม้จะรู้สึกอิ่มแล้วเธอก็ยังไม่ลุกไปเก็บจานในทันที แอบชำเลืองมองว่าใครบางคนออกไปจากโรงอาหารหรือยัง พอเขาออกไป นั่นแหละรินทร์รดาถึงยอมลุกจากที่นั่ง 

 

เวลาเข้างานในช่วงบ่ายคือบ่ายโมงตรง พอกินข้าวเสร็จคนงานก็จะมานั่งพักใต้ร่มไม้คุยเรื่องสัพเพเหระกันไปเรื่อย ๆ เมื่อถึงเวลาทุกคนก็ตื่นตัวเข้าทำงานกันทันที รวมถึงรินทร์รดาด้วย ถึงเม้อากาศในช่วงบ่ายนั้นจะร้อนจัด แต่เธอก็ไม่เคยบ่น ก้มหน้าก้มตาทำงานจนถึงเวลาเลิกงาน 

 

  

พอเลิกงานทุกคนก็ทยอยกลับบ้านกันด้วยความรู้สึกที่ว่าผ่านไปแล้วอีกวัน ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อย มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่คุยกันเลิกงาน บ้างก็มาทำงานทั้งผัวและเมียซ้อนมอเตอร์ไซค์กันกลับบ้าน บ้างก็มาคนเดียว แต่จุดมุ่งหมายก็คือกลับบ้านไปหาครอบครัว รินทร์รดาก็เป็นอีกคนที่ปั่นจักรยานไปรับลูกสาวซึ่งเป็นภาพชินตาของคนงานคนอื่นๆที่พบเห็น 

 

รินทร์รดาจอดจักรยานไว้ที่เดิม ตากลมหันซ้ายหันขวา เพราะต่อไปนี้เธอจะต้องระวังและคอยหลบหลีกภูวินทร์ ถึงแม้ว่าคืนนั้นเขาจะไม่รู้ว่าเป็นเธอ แต่จะให้ดีเธอขออยู่แบบห่างๆเขาดีกว่า 

 

“แม่จ๋า” 

 

รินทร์รดาย่อตัวอ้าแขนรับร่างเล็กของลูกสาวที่วิ่งปรี่เข้ามาหาทันที หลังจากเธอเดินเข้ามายังห้องรับแขก สองแขนเรียวกอดร่างเล็กไว้แน่น กดจูบกระหม่อมเล็กของลูกอย่างแผ่วเบา 

 

“วันนี้ซนรึเปล่า” 

 

“ไม่ซนค่ะ พอใจเป็นเด็กดีน้า” หนูน้อยตอบอย่างฉะฉาน แก้มยุ้ยแดงระเรื่อจนรินทร์รดาอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไป 

 

“งั้นไปเก็บของกลับบ้านกันค่ะ” รินทร์ร่างปล่อยร่างเล็กนุ่มนิ่มออกจากอ้อมกอด คนตัวเล็กยิ้มร่าวิ่งไปหยิบกระเป๋าและของเล่นของตัวเองทันทีอย่างว่าง่าย 

 

“วันนี้ขอบคุณป้านงค์มากนะคะที่ดูน้องพอใจให้รินทร์” รินทร์รดายกมือไหว้ขอบคุณป้านงค์ 

 

เธอรู้สึกเกรงใจไม่น้อยที่ต้องคอยมาฝากลูกสาวไว้ที่คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ รินทร์รดาให้ลูกเรียนแค่โรงเรียนใกล้หมู่บ้านซึ่งเป็นโรงเรียนธรรมดา ไม่ใช่โรงเรียนในตัวเมืองค่าใช้จ่ายสูงอย่างที่คุณหนูของไร่อิทธิวรนันท์ได้เรียน ทุกเช้าจะมีรถโรงเรียนมารับน้องพอใจที่บ้าน แต่ตอนเย็นก็จะมาส่งที่คฤหาสน์อิทธิวรนันท์เพื่อฝากป้านงค์ช่วยเลี้ยงให้ 

 

******************** 

คนหนึ่งไม่รู้เรื่อง ส่วนอีกคนก็เอาแต่หลบเลี่ยง คงได้เจอกันหรอกนะ.... 

วันนี้จะอัพให้สามตอน ไรท์จะรีบไปกินหมูกระทะ ฝากกดเข้าชั้นกดติดตามกันด้วยนะคะ รักนักอ่านนร้าา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว