[END]โฮสต์เบอร์หนึ่ง [Yaoi 18+]
ตอนทีี่ 1 หวั่นไหว ?
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนทีี่ 1 หวั่นไหว ?

ชายหนุ่มนั่งอยู่ท่ามกลางควันบุหรี่สีเทาซึ่งเป็นสีเดียวกันกับสีผมที่ยาวประบ่า ร่างกายทุกสัดส่วนปกคลุมไปด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพง หากเป็นคนอื่นที่ทั้งตัวมีแต่กลิ่นบุหรี่คงไม่มีใครอยากเข้าใกล้ แต่ไม่ใช่กับ ซันเดส  โฮสต์อันดับหนึ่งของโฮสต์คลับชื่อดังที่สาวๆและชายหนุ่มร่างบางต่างก็หลงไหลและอยากเชยชมดอมดมกลิ่นนั้น

 

แต่ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะสามารถเอาร่างกายของซันเดสไปเชยชมได้ เพราะคนๆนั้นจะต้องเงินถึง ค่าตัวของเขาเริ่มต้น ย้ำว่าเริ่มต้นที่ 1แสนบาท และสถิติสูงสุดของค่าตัวเพียงแค่ชั่วข้ามคืนเดียวก็สูงถึง 5 ล้านบาท 

 

"โลกใบนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลยหว่ะ ดูดบุหรี่ยี่ห้อเดียวกัน ลูกค้าเหม็นฉันแต่กลับไม่เหม็นนาย"

 

ราฟ เพื่อนโฮสต์ที่ซันเดรสสนิทที่สุดเดินเข้ามาทักทายก่อนจะบ่นพึมพำ

 

"เอาหน่อยมั้ย"

 

ชายหนุ่มไหวไหล่ ก่อนจะยื่นบุหรี่ในมือไปให้

 

"ขืนฉันสูบคุณแซมมีหวังบ่นหูชา ลำเอียงชะมัด"

 

"หึ"

 

"คุณซันเดสครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

 

พนักงานวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามาขัดการสนทนาของชายหนุ่มทั้งสอง 

 

"ลูกค้าที่จะไปกับคุณซันเดสในคืนนี้ทะเลาะกันลูกค้าอีกคนอยู่ชั้นล่างครับ"

 

โฮสต์หนุ่มขมวดคิ้ว ปัญหาพวกนี้มันช่างน่าเบื่อ ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นจะตีกันให้ได้อะไรขึ้นมา ไม่รู้หรือไงว่าสุดท้ายแล้วต้องเจอกับอะไรบ้าง ตัวอย่างก็มีให้เห็น!

 

ราฟลุกขึ้นยืนตบบ่าให้กำลังใจเพื่อนพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่รู้ว่าให้กำลังใจหรือซ้ำเติมกันแน่ 

 

ซันเดสดูดนิโคตินเข้าไปเต็มปอด เขาพ่นควันขึ้นให้ลอยอบอวนไปรอบตัวอีกครั้ง ก่อนจะขยี้มันใส่ในจานเขี่ยบุหรี่สีทอง

 

 

 

"ฉันให้ราคาเยอะกว่ายัยนี่ตั้งสองเท่า ทำไมจะลัดคิวคืนนี้ไม่ได้"

 

"ทุเรศ จะรวยมาจากไหนก็อย่ามาแซงคิว หน้าด้าน!"

 

"แกอย่ามาว่าฉันนะ รู้มั้ยว่าฉันลูกใคร"

 

"แหม ทำเป็นเอาพ่อมาอ้าง นี่ขอเงินพ่อมาซื้อผู้ชายด้วยหรือเปล่า"

 

"แก!"

 

หญิงสาวสองคนดึงทึ้งเส้นผมกัน ก่อนที่จะผลัดกันตบเข้าที่ใบหน้าของอีกคน แต่ก่อนที่จะตบอีกครั้งมือเรียวของหญิงสาวก็ถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศ

 

"ซันเดส"

 

หญิงสาวที่ทะเลาะกันเมื่อครู่ส่งเสียงแผ่วเบาเมื่อรู้ว่าคนที่มาใหม่คือใคร

 

"ซันเดสพี่เจ็บจังเลย"

 

ฝ่ายที่ถูกแซงคิวได้ทีเข้าไปออดอ้อนออเซาะโฮสต์หนุ่ม ใบหน้าเล็กฝังลงที่อกข้างซ้าย ก่อนที่จะสูดดมเอากลิ่นตัวที่ปะปนกับกลิ่นบุหรี่เข้าไปเต็มปลอด

 

"พวกคุณกำลังละเมิดกฎของที่นี่นะครับ ผมเสียใจที่จะต้องแจ้งให้ทราบว่าพวกคุณถูกถอนออกจากสมาชิก Roby Club ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

 

พูดจบซันเดสก็ปล่อยมือที่จับหญิงสาวออกทันที เขาหมุนตัวเดินกลับไปยังชั้นสอง ที่มีไว้สำหรับโฮสต์ VIP เท่านั้น ปล่อยให้คนที่ตบตีกันเมื่อครู่แยกย้ายกันกลับไป

 

แปะ! แปะ! แปะ!

 

เสียงปรบมือของราฟดังขึ้นทันทีที่ซันเดสเดินกลับเข้ามาในห้อง เพราะเพื่อนของเขายืนลอบมองดูสถานการณ์อยู่ที่ระเบียงชั้นสอง

 

"ตกลงใครเป็นลูกค้ากันแน่วะ"

 

"หึ งั้นวันนี้ฉันก็ว่างสินะ แล้วนายหนะไม่ไปทำงานหรือไง"

 

"ไปสิ ฉันไม่ได้รวยแบบนายหรอกนะ หรือถ้าวันนี้นายอยากหาเพื่อนไปแฮงค์เอาท์ก็ช่วยจ่ายค่าตัวฉันสักวันสิ"

 

"ไม่หล่ะ ฉันได้ไม่คุ้มเสีย"

 

ราฟส่ายหัวให้กับเพื่อนสนิท ก่อนจะเดินไปแสตนบายรอลูกค้าที่ชั้นล่าง ราฟเป็นโฮสต์ระดับวีไอพี ถึงแม้ค่าตัวจะไม่สูงลิ่วเท่ากับซันเดส แต่เขาก็เป็นที่นิยมของลูกค้าอยู่ไม่น้อย

 

ซันเดสผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองธรรมดา เขาสวมเป็นเสื้อแขนยาวคอเต่าและปิดทับด้วยเสื้อแจ็คเกตสีดำเข้ม ส่วนกางเกงก็เป็นยีนส์ขาดเข่า กับรองเท้าหนังสีดำเงา เส้นผมสีควันบุหรี่ที่ยาวประบ่าถูกมัดรวบให้อยู่ระดับเดียวกับต้นคอ

 

เขาเดินลัดเลาะออกมาทางหลังร้าน เพราะขืนออกทางหน้าร้านไม่วายต้องสู้รบกับกลุ่มลูกค้าที่รอเจอเขาอยู่

 

ตุ้บ! 

 

จู่ๆก็ชนเข้ากับหญิงสาว ไม่รู้เธอมาทำอะไรตรงที่เปลี่ยวๆแบบนี้ ซันเดสแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการช่วงพยุงคนตัวเล็กกว่าขึ้นมา จนทำให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจน ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่ตบตีแย่งเขาเมื่อกี้

 

"ซันเดส ในที่สุดก็มาจริงๆด้วย"

 

"คุณรู้ได้ไงว่าผมจะออกมาทางนี้"

 

"พี่ เอ่อ บังเอิญผ่านมาหนะ"

 

"ขอความจริงครับ"

 

น้ำเสียงกดดันจนหญิงสาวมีท่าทีเลิ่กลั้ก

 

"พี่ให้คนมาคอยดูซันเดส พี่อยากเจอ อยากใช้เวลาอยู่กับซันเดสจริงๆนะ"

 

หญิงสาวโผลเข้ากอดไปที่รอบเอวของชายหนุ่ม ซันเดสที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงรักษามาดของสุภาพบุรุษแห่ง Roby Club เอาไว้ได้

 

"คุณผู้หญิงรบกวนปล่อยผมด้วยครับ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำงานของผม หากผมทำอะไรรุนแรงไปคงจะไม่ถือโทษโกรธกันนะครับ"

 

น้ำเสียงเย็นชาถูกแผ่รังสีไปยังหญิงสาวตรงหน้า เธอยอมปล่อยมือออกจากเอวสอบของโฮสต์หนุ่มทันที

 

"ซันเดสเธอต้องการอะไร พี่หามาให้ได้ทุกอย่างขอแค่คืนนี้ไปกับพี่ ถ้าต้องการเงินพี่ให้ได้หมดเลยนะ"

 

"......"

 

"นี่ไง รับไปสิ มีอีกนะ นี่ด้วย"

 

หญิงสาวหยิบเอาเงินที่มัดเป็นฟ้อนๆจากลูกน้องของเธอ มาใส่ในมือของชายหนุ่มจนเต็มมือทั้งสองข้าง

 

"เอาเงินของคุณกลับไปเถอะผมไม่ได้ต้องการ"

 

ชายหนุ่มเอาเงินทั้งหมดโยนใส่ลูกน้องของหญิงสาวซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ เมื่อเห็นว่าเจ้านายถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า หนึ่งในนั้นจึงพุ่งตัวเข้าไปกระชากเสื้อแจ็คเกตของซันเดส

 

"หยุด!"

 

เสียงหญิงสาวที่เคยพูดจาออดอ้อนซันเดส กลายเป็นเสียงดุดันเมื่อเอ่ยสั่งลูกน้อง

 

"อย่าทำซันเดสเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ ไม่งั้นพวกแกตาย! พาคุณซันเดสไปขึ้นรถ"

 

 

 

.

 

"ทำไมยังไม่ให้ออกรถครับบอส" 

 

บอดีการ์ดมือขวาเอ่ยถาม เฟยหลง ผู้เป็นเจ้านาย เฟยหลงเป็นมาเฟียฮ่องกงที่เข้ามามีอิทธิพลในประเทศไทย พวกเขาเพิ่งคุยธุระเกี่ยวกับการค้าอาวุธข้ามชาติกับคู่ค้าเสร็จเมื่อครู่ เมื่อมาถึงรถเจ้านายก็สั่งให้เขาอย่างเพิ่งออกรถ

 

"ฮวา นายคิดว่าเหตุการณ์ตรงหน้าคืออะไร"

 

ฮวา ลูกน้องมือขวาหันตามสายตาของเจ้านายจนไปพบเข้ากับกลุ่มคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่หลังร้านที่เขารับรู้ว่าเป็นโฮสต์คลับ ที่เอาไว้บริการสาวโสด

 

เพราะตรงนั้นกับตรงที่เขาอยู่ไกลกันพอสมควร จึงไม่สามารถรับรู้ว่าคนพวกนั้นคุยอะไรกัน

 

"ผมว่าผู้ชายคนที่ใส่แจ็คเกตน่าจะมาเที่ยวโฮสต์นะครับ ส่วนผู้หญิงก็อาจจะเป็นภรรยาของเขา หรือไม่เขาก็อาจจะหลอกเงินผู้หญิงคนนั้นมาเที่ยวโฮสต์ก็ได้"

 

ฮวาเอ่ยไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด

 

"อย่างนั้นหรอ"

 

เฟยหลงมองไปตรงนั้นอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดตาคือชายหนุ่มผมยาวสีเทาคนนั้น สัดส่วนร่างกายก็ดูพอดีตัวไปหมด อีกทั้งหน้าตาก็เรียกได้ว่าจะหล่อก็หล่อ หรือจะว่าจะสวยก็สวย หน้าแบบนั้นยังต้องมาหาซื้อผู้ชายไปปรนเปรอตัวเองอีกหรือไง

 

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีชายฉกรรจ์มาทางรถของเขา ไฟสัญญาณรถ Maserati MC20 สีน้ำเงินเข้มท่ีจอดอยู่ด้านหน้ารถของพวกเขา ซึ่งห่างไปสองคันรถ สว่างขึ้นเมื่อถูกปลดล็อค เฟยหรงเดาว่าน่าจะเป็นรถของชายหนุ่มคนนั้น

 

ดูเหมือนว่าเขาจะประสบปัญหาใหญ่อีกครั้ง เพราะล้อรถทั้งสี่ล้อถูกปล่อยลมยางจนแบบราบติดกับพื้นถนน

 

"นี่คุณปล่อยยางรถผมงั้นหรอ"

 

"ซันเดสไปกับพี่แล้วเธอจะปลอดภัย"

 

"ไม่!"

 

 

 

"ฮวา ออกรถแล้วไปจอดรับผู้ชายคนนั้น"

 

เฟยหลงเอ่ยสั่งลูกน้อง

 

"จะดีหรอครับบอส เราไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"

 

"ฮวา ทำตามที่สั่ง"

 

เฟยหลงเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ทำเอาลูกน้องคนสนิทรีบทำตามอย่างไม่อิดออด มือขวาขับรถไปจอดด้านหน้าของชายหนุ่ม ในขณะที่ชายฉกรรจ์กำลังจะจับตัวซันเดสได้

 

"ขึ้นมา"

 

ฮวาเปิดกระจกบอกคนด้านนอก ซันเดสจึงรีบเปิดประตูด้านหลังคนขับและรีบก้าวขึ้นรถทันที

 

"แฮ่กๆ เกือบไปแล้ว"

 

ซันเดสไม่ทันได้ดูว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่บนรถด้วย เมื่อขึ้นรถได้เขาจึงทิ้งตัวเอนไปซบคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว กว่าจะรู้ตัวใบหน้าก็ไปซุกอยู่ที่หน้าอกของเฟยหลงแล้ว

 

ซันเดสเงยหน้าสบตาเจ้าของอกแกร่ง เขาว่าเขาตัวสูงและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพราะหมั่นออกกำลังกายเป็นประจำ แต่พออยู่กับคนตรงหน้าเขากลับดูตัวเล็กซะงั้น 

 

"จะอยู่แบบนี้จนลงรถเลยหรือไง"

 

เป็นเฟยหลงที่เอ่ยถามคนที่เอาแต่ซบอกของเขาอยู่ ได้ยินดังนั้นซันเดสจึงยืดตัวนั่งหลังตรง

 

"ขอโทษครับ ผมไม่ทันได้มอง"

 

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ถ้านายอยากจะซบต่อ"

 

"ผมไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชาย"

 

"หึหึ เรื่องนั้นไม่บอกฉันก็รู้ แต่การที่นายไปเที่ยวที่แบบนั้น ก็แปลว่านายสนใจไม่ใช่หรือไง"

 

"สนใจอะไรครับ?"

 

ซันเดสรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่ขึ้นรถมากับคนแปลกหน้า ดูจากสายตาแล้วเหมือนเขาจะหนีเสือมาปะจระเข้

 

"รบกวนจอดให้ผมลงตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าก็ได้ครับ"

 

ซันเดสเอ่ยบอกกับคนขับรถที่แต่งตัวเนี๊ยบตั้งแต่ศรีษะจรดเท้า เขาพูดด้วยความสุภาพเพราะดูแล้วคนด้านหน้าอาจจะไม่ใช่แค่คนขับรถธรรมดาๆ

 

"ฉันอุตส่าห์ช่วย จะหนีไปดื้อๆแบบนี้หนะหรอ"

 

เฟยหลงเอามือไปวางไว้ที่พนักพิงก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งเป็นไขว่ห้าง

 

"ขอบคุณครับ"

 

ซันเดสพนมมือไหว้สวยที่สุดในชีวิต ยังไงซะคนตรงหน้าก็ช่วยเขาเอาไว้

 

"เดี๋ยวฉันจะไปส่งนายที่บ้านแล้วกัน"

 

"ไม่เป็นไรผมกลับเองได้"

 

"ดึกป่านนี้เนี่ยนะ ดูท่าแล้วนายคงไม่เคยเรียกแท็กซี่หรอกจริงมั้ย"

 

จริงอย่างที่คนตรงหน้าบอก เขาแทบจะไม่เคยเรียกแท็กซี่เอง ถึงซันเดสจะเป็นโฮสต์แต่ความจริงแล้วฐานะที่บ้านก็ไม่ได้ลำบาก เกิดมาเขาก็มีคนขับรถส่วนตัว พอโตจนเข้ามาทำงานเป็นโฮสต์เขาก็มีเงินพอที่จะซื้อรถหรูสักคันมาไว้ขับ การนั่งแท็กซี่จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขา

 

"เอางั้นก็ได้ครับ"

 

เฟยหลงยิ้มมุมปาก เขาอ่านคนตรงหน้าได้ไม่ยาก ซันเดสบอกทางฮวา จนในที่สุดรถตู้ผู้บริหาร Mercedes Benz EQV ก็จอดนิ่งอยู่หน้าบ้านที่มีสีขาวตั้งแต่รั้วจนถึงตัวบ้านทั้งหมด

 

"คุณจะเข้ามาก่อนไหม"

 

ซันเดสเอ่ยถามตามมารยาท ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยากให้คนแปลกหน้าเข้าบ้านซักเท่าไหร่ แต่ว่าบุญคุณมันค้ำคอ และเขาก็ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร

 

"ไปสิ"

 

โฮสต์หนุ่มกดเปิดประตูบ้านด้วยระบบมือถือ ทั้งที่บ้านดูเก่าและคลาสสิค แต่ก็แฝงไปด้วยระบบที่ทันสมัย ซึ่งซันเดสออกแบบเองทั้งหมด

 

"ฮวารออยู่ตรงนี้แหละ"

 

เฟยหลงเอ่ยสั่งลูกน้องคนสนิท

 

"ทำไมไม่ให้คุณ..."

 

ซันเดสหันไปมองหน้า เพื่อย้ำชื่ออีกครั้ง

 

"ผมฮวาครับ"

 

"ครับ ทำไมคุณไม่ให้คุณฮวาเข้ามาดื่มอะไรด้านในด้วยหล่ะครับ"

 

เฟยหลงไม่ตอบแต่ส่งสายตากดดันไปที่ลูกน้องแทน

 

"ผมไม่หิวหนะครับ รบกวนคุณ..?"

 

"ผมซันเดส"

 

"รบกวนคุณซันเดสดูแลเจ้านายผมด้วย"

 

"เอางั้นก็ได้ครับ เชิญครับ"

 

ซันเดสผายมือ เผื่อให้แขกเดินนำไปก่อน แต่คนตรงหน้าก็ไม่ยอมเดิน

 

"เจ้าของบ้านก็นำไปสิ"

 

ซันเดสนึกหมั่นไส้ตาขี้เก๊กขึ้นมาบ้างแล้ว คนอุตส่าห์ให้เกียรติยังจะมาทำเก๊กขรึมใส่เขาอีก!

 

เมื่อเข้ามาข้างในบ้าน ซันเดสก็ตรงไปที่ห้องครัวทันที

 

"คุณจะดื่มอะไรดีครับ"

 

"กาแฟดำก็ได้"

 

"กาแฟดำ? ตอนนี้หรอครับ?"

 

"อืม ทำไมหล่ะ"

 

"ดื่มตอนนี้คุณจะนอนตอนไหน"

 

ถึงแม้จะถาม แต่เขาก็ไม่คิดจะขัดใจแขก ซันเดสกดสวิตซ์กาต้มน้ำร้อน และเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟก่อนที่จะตักส่วนผสมใส่ลงในถ้วย รอจนน้ำร้อนเขาจึงกดมันลงใส่แก้วอย่างตั้งอกตั้งใจ จนไม่ทันสังเกตุว่าผู้ชายร่างใหญ่มายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แถมยังล็อคตัวเขาให้อยู่ในวงแขน

 

"ฉันไม่นอนเลยก็ยังได้ นายอยากพิสูจน์ไหม"

 

"เห้ย"

 

ซันเดสตะโดนลั่นอย่างตกใจ อีกทั้งแก้วน้ำร้อนในมือก็กระเซ็นไปราดเข้าที่หน้าท้องของมาเฟียหนุ่มเต็มๆ ถึงแม้จะร้อนแต่เฟยหลงก็ถูกฝึกมาให้มีความอดทนและไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ถึงอย่างนั้นซันเดสก็ดูออก ร้อนขนาดนั้นไม่รู้สึกก็บ้าแล้ว

 

"คุณเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง แบบนี้ผมไม่ขอโทษนะ"

 

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย"

 

เฟยหลงพูดไปพรางปลดกระดุมเสื้อไป จนในที่สุดก็เผยให้เห็นลอนกล้ามที่ตอนนี้ขึ้นรอยแดงเพราะโดนน้ำร้อนลวก

 

ซันเดสมองภาพตรงหน้า ก่อนที่จะเดินไปเอาผ้าชุบน้ำเย็บมาถูบริเวณหน้าท้องให้

 

"นี่นายไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ"

 

"รู้สึก รู้สึกอะไรครับ"

 

ซันเดสเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

 

"ก็อย่างเช่น ตื่นเต้นกับกล้ามท้องของฉัน หรือไม่ก็วีไลน์ตรงนี้"

 

เฟยหลงจับมือเรียวที่ทำหน้าที่เช็ดคราบกาแฟมาวางแหมะอยู่ที่หน้าท้องของตัวเอง ซันเดสขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร

 

"ทำไมผมต้องตื่นเต้นในเมื่อกล้ามท้องผมก็มี วีไลน์ก็ด้วย"

 

ซันเดสเลิกเสื้อของตัวเองขึ้นจนเผยให้เห็นกล้ามท้องเล็กๆ กับเส้นวีไลน์ที่หายเข้าไปในกางเกง 

 

"ถึงมันจะมีไม่เยอะเท่าคุณก็เถอะ"

 

สุดท้ายแล้วคนที่ตื่นเต้นไม่ใช่ซันเดส แต่เป็นมาเฟียหนุ่มที่เอาแต่จ้องลอนกล้ามเล็กที่ขึ้นอยู่บนหน้าท้องที่ขาวกว่าผู้ชายปกติทั่วไป อีกทั้งวีไลน์กับหน้าท้องนั่นยังเรียบเนียนและมีขนอ่อนสีทองขึ้นประปราย ทำเอาเฟยหลงลอบกลืนน้ำลายโดยที่คนตรงหน้าไม่รู้ตัว

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น