ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 : การพบกันที่ไม่เหมือนเดิม (1)

ชื่อตอน : บทที่ 14 : การพบกันที่ไม่เหมือนเดิม (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 : การพบกันที่ไม่เหมือนเดิม (1)
แบบอักษร

ตัดภาพมาที่สาวน้อยสายรุ้งกันบ้างดีกว่า ตอนนี้เธอกำลังมีความสุขมากกับชีวิตในโลกโซเชียลเสมือนจริงของเธอ ถึงแม้จะผ่านมาเกือบสองวันเต็มๆ เธอก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายกันแค่ไหน ริสแบนด์ที่ข้อมือเธอยังคงเป็นสีฟ้า มันไม่ได้แดงเถือกเพราะมียอดไลท์เต็มเปี่ยม แต่เธอก็ยังรู้สึกดีกับมันได้เพราะที่นี่เปิดโอกาสให้เธอได้ทำตามความฝัน 

. 

นั่นก็คือการได้ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทุกคนได้ลิ้มลอง ในขณะที่บางคนมีพลังไฟบรรลัยกัลป์ บางคนมีพลังในการเหาะเหินเดินอากาศ สำหรับสายรุ้งความสามารถพิเศษของเธอก็คือทักษะในการทำอาหาร อาจจะฟังดูไม่วิเศษวิโสอะไร แต่ขอร้องเถอะ! อย่าเพิ่งด่วนสรุปกันเร็วขนาดนั้น ขึ้นชื่อว่าโลกแห่งเฟสบุ๊คย่อมไม่มีอะไรธรรมดาอยู่แล้ว 

 

อาหารที่สายรุ้งทำแต่ละจานนั้นสามารถใช้สะกดจิตคนได้ สิ่งนี้ล่ะคือข้อดีของทักษะชนิดนี้ เป็นความสามารถที่มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำได้ ต้องเป็นคนที่มีจิตใจมุ่งมั่นและเป็นคนที่มีหัวใจอันบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะได้รับพลังแห่งฟ้าประทานนี้ และสายรุ้งคือคนๆนั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้กินอาหารของเธอเข้าไป ต่อให้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้ามาจากไหนมีอันต้องยอมสิโรราบแต่โดยดี สายรุ้งจะทำอะไรกับพวกเขาก็ได้ตามแต่ที่ใจเธอต้องการ แม้กระทั่งการออกคำสั่งให้แต่ละคนถ่ายโอนยอดไลท์ให้กับเธอแบบทุจริตเธอก็ทำได้ 

. 

แต่เธอก็ไม่เคยทำมันหรอกนะ เพราะเธอคิดว่าการทำอาหารให้คนกินอิ่มอร่อยและมีรอยยิ้มแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีริสแบนด์แดงเถือกอยู่ตลอดหรอก และถึงมีไปคนที่มีแต่ความพอเพียงในหัวใจอย่างเธอก็ไม่รู้จะเอามันไปทำอะไรอยู่ดี 

. 

“เอาล่ะคุณตุ้มตุ้ยเดี๋ยวเราจอดรถกันตรงริมชายหาดกันดีกว่าเน๊อะ^^ ทำเลน่าจะเหมาะ 

วันนี้ต้องขายดีแน่ๆเลยอิๆ^^ ” 

 

เด็กสาวพูดกับคุณตุ้มตุ้ยอย่างสนิทสนม คุณตุ้มตุ้ยเป็นใครหลายคนอาจจะสงสัย? คุณตุ้มตุ้ยก็คือรถพ่วงเก่าๆ คันหนึ่งที่ดัดแปลงให้มีพื้นที่ทำอาหารอยู่ด้านหลัง แถมยังสามารถเปิดแผงกั้นด้านข้างลงเพื่อใช้เป็นที่นั่งสำหรับลูกค้าที่มาสั่งอาหารได้ รถแบบนี้แถวอเมริกาเรียกกันว่า “Food Truck”  

. 

สมกับเป็นคนเมืองอุดมรักใช่ไหมล่ะ ไม่ว่าจะเป็นตึกรามบ้านช่อง , ต้นไม้ใบหญ้า , หรือแม้แต่โรงอาหาร คนเมืองนี้ก็ตั้งชื่อให้หมดนั่นแหละ แล้วรถพ่วงคู่ชีพที่ใช้ก่อร่างสร้างฝันกินนอนอยู่ด้วยกันขนาดนี้จะรอดพ้นมือสายรุ้งไปได้อย่างไร 

. 

ตอนแรกสายรุ้งกะจะตั้งชื่อให้เพื่อนซี้คันนี้ว่า“ต้วมเตี้ยม”อยู่แล้ว เพราะความที่พี่แกวิ่งได้ช้าซะเหลือเกินขนาดเหยียบคันเร่งจนมิด(Teen) ยังวิ่งได้แค่ 60 กม./ช.ม. เท่านั้นเอง แล้วยิ่งต้องบรรทุกสัมภาระจำพวกวัตถุดิบต่างๆเข้าไปอีก เหลือ 40 กม./ช.ม.เนี่ยะ จักรยานแม่บ้านตราจระเข้ยังเคยปั่นแซงเลยนะเออ คิดไปแล้วเธอก็เลยสงสารสุดท้ายก็เลยตัดสินใจใช่ชื่อว่า“ตุ้มตุ้ย”ดีกว่า เหมาะกับหุ่นของเจ้าตัวดี 

. 

กิจการของสายรุ้งไปได้สวยเลยทีเดียว โลกนี้ไม่มีการใช้เงินสดเพราะฉะนั้นยอดไลท์ที่ข้อมือเธอจึงพุ่งขึ้นเรื่อยๆ เมนูที่เธอทำขายในวันนี้ก็คือเมนูแบบไทยๆ ที่เธอถนัด โดยเฉพาะอาหารจำพวกผัดไทย ผัดหมี่โคราช แล้วก็สปาเก็ตตี้ผัดซอส ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเมนูที่ทานง่ายสบายท้องกันทั้งนั้น โดยไม่ต้องใช้ความสามารถในการสะกดจิตของเธอเลย ทุกคนที่ได้ทานอาหารของสายรุ้งต่างเต็มใจที่จะกลั่นยอดไลท์ขึ้นไปบนฟากฟ้าเพื่อให้มันหล่นตุ๊บลงริชแบนด์ของเธออย่างพออกพอใจ 

. 

ภาพของการต่อแถวริมชายหาดเพื่อขอลิ้มลองรสชาติจึงเกิดขึ้น และที่สำคัญที่สุดก็คือหนึ่งในจำนวนผู้คนหลายร้อยเหล่านั้น มีพ่อหนุ่มอภิมหาอัครเศรษฐีอย่างสตางค์รวมอยู่ด้วย ทุกคนก็รู้ว่าสตางค์นั้นแอบชอบสายรุ้งอยู่ การได้เข้ามาอยู่ในโลกแห่งเฟสบุ๊คด้วยกันนี่แหละที่ได้มอบโอกาสทองให้กับเขา เพราะคงไม่มีพวกผู้ใหญ่หรือเพื่อนๆ คนไหนเข้ามายุ่มย่าม  

. 

ความสามารถพิเศษของสตางค์ถูกนำออกมาใช้ทันที เขาถอดถุงมือกำมะหยี่สีดำที่สวมอยู่ออกแล้วก็ใช้มือเปล่าๆสัมผัสไปยังสิ่งของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นต้นมะพร้าว , เก้าอี้ชายหาด ,เตียงผ้าใบ หรือแม้แต่ห่วงยางให้เช่า ชั่วพริบตาเดียวสิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น ช่างเป็นทักษะเหนือมนุษย์ที่เหมาะกับคนอย่างสตางค์จริงๆ เมื่อทุกสิ่งที่เขาใช้มือจับไปนั้นอยู่ดีๆ ก็กลับกลายสภาพเป็นเงินตราขึ้นมาเฉยๆ แล้วก็ไม่ใช่เงินเหรียญนะ! มีแต่แบงค์พัน! แบงค์ห้าร้อย! แทบทั้งนั้นปลิวว่อนไปทั่วบริเวณอย่างอลังการงานสร้าง 

. 

ภาพของสตางค์ในชุดสูทสุดเนี๊ยบ สวมแว่นดำราคาเฉียดแสน ขัดกันกับโลเคชั่นด้านหลังอย่างน่าอนาถ ยอดไลท์ในริชแบนด์เขาลดฮวบฮาบแต่เขาก็ไม่สน เขาสนแต่เพียงเธอแค่คนเดียว ขอให้สายรุ้งเห็นเขาเป็น แดเนียล เคลกส์ แห่งเจมส์บอล 007 ที่มีเงินปลิวไสวอยู่ด้านหลังเป็นใช้ได้ เหล่าบรรดาฝรั่งที่มุงกันซื้ออาหารอยู่ต่างแตกฮือออก แถวที่เรียงต่ออย่างเป็นระเบียบสลายหายไปสิ้นเพื่อหลีกทางให้กับเขา 

. 

สตางค์เดินตรงมาที่คุณตุ้มตุ้ยด้วยความมั่นใจ ก่อนจะถอดแว่นออก มองไปยังใบหน้าใสๆของสายรุ้งแล้วก็พูดว่า... 

. 

“ทุกคนครับ! ไม่ต้องจ่ายนะครับมื้อนี้ผมเลี้ยงเอง...” 

“แล้วธนบัตรพวกนั้นก็ด้วย เก็บไปใช้ได้เลย...ที่โลกข้างนอกยังไงพวกเราก็ต้องใช้!” 

. 

“Hey!!!....เฮ!! ” , “จริงด้วยพวกเราเงินฟรีๆเลยนะโว๊ย!” , “Yes! It very lucky” ฯลฯ 

. 

ไทยแขกจีนฝรั่งทุกสัญชาติต่างพากันกระโดดโลดเต้นดีใจเมื่อเขาพูดแบบนั้น อาหารแสนอร่อยของสายรุ้งกลายเป็นกากความทรงจำไปเลย พวกลูกค้าต่างมุ่งความสนใจมาที่แบงค์ร้อยแบงค์พันของสตางค์กันซะหมด เสียงระเบ็งเซ็งแซ่พร้อมกับการกรูกันเพื่อแย่งเงิน เปลี่ยนลานกว้างหน้าชายหาดให้เป็นสมรภูมิแบบย่อมๆไปในชั่วพริบตา ตอนนี้ไม่เหลือใครขวางหน้าสตางค์อีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงแค่ตัวเขากับสายรุ้งสองต่อสอง เขาเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ 

. 

“ไม่น่ารอด...ยังไงสายรุ้งก็ต้องรับรักเราแน่ๆ ในเมื่อเราออกจะเท่ซะขนาดนี้...คริๆ”  

สตางค์คิดในใจ  

. 

ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของสายรุ้ง เธอส่ายศีรษะไปมาด้วยความหัวเสียและผิดหวังอย่างถึงที่สุด สตางค์ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เขายังคงมีทัศนคติแบบเดิมๆ เหมือนตอนที่อยู่ในโลกฝั่งโน้นไม่มีผิด มิหนำซ้ำอยู่ที่นี่ยิ่งเป็นหนักขึ้นกว่าเก่า สิ่งเดียวที่สายรุ้งอยากจะบอกกับสตางค์ไม่ใช่การตอบรับรัก แต่เป็นการบอกให้เขาไสหัวไปให้พ้นๆซะมากกว่า 

. 

“นายทำแบบนี้ทำไมสตางค์! เราเคยบอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราไม่ชอบให้นายใช้เงินฟาดหัวคนอื่นแบบนี้! แล้วดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น นายเห็นไหมว่าพวกลูกค้าเอาแต่เก็บเงินที่นายโปรยออกมา ไม่มีใครสนใจทานอาหารที่เราทำเลย ทำไมนายถึงใจร้ายจัง! เราเสียความรู้สึกมากเลยนะรู้ไหม!” 

. 

เด็กหนุ่มถึงกับหน้าเสีย เขากระอักกระอ่วนอยู่พอสมควรกว่าจะเอ่ยคำออกมาได้ 

. 

“เราขอโทษนะ...” 

“เราก็แค่อยากให้เธอประทับใจ ขอโอกาสให้เราอีกสักครั้งได้ไหมสายรุ้ง รับรองว่าคราวนี้เธอต้องประทับใจแน่ๆ ” 

. 

“อะไร!” 

. 

“เราอยากให้เธอมาเป็นหัวหน้าเชฟคนใหม่ให้กับโรงแรมของเรา” 

. 

“โรงแรมอะไรที่ไหนอีกล่ะ... ไม่ยักรู้ว่าครอบครัวนายทำธุรกิจโรงแรมด้วย!”  

. 

“ก็โรงแรมห้าดาวติดชายหาดฝั่งโน้นไง เราเพิ่งจะเทคโอเวอร์กิจการเขาไปเมื่อสองวันก่อนนี้เอง... แล้วก็ไล่หัวหน้าเชฟมิชลินสตาร์คนเก่าออกแล้วด้วย เพื่อเปิดทางให้เธอได้เข้าไปแทนที่ สิ่งนี้คือความฝันของเธอไม่ใช่เหรอ? อย่างเธอน่ะไม่เหมาะจะมาขายอาหารข้างถนนบนรถพ่วงโทรมๆ แบบนี้หรอก...” 

. 

สายรุ้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งพลางผัดอะไรบางอย่างอยู่ในกระทะไปด้วย การทำอาหารทำให้จิตใจเธอสงบลง จากนั้นจึงชำเลืองสายตาขึ้นมามองหน้าเขา แล้วก็กระแอมในลำคอ แค็กๆ 

. 

*** 

. 

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว