ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2564 07:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4
แบบอักษร

 

 

 

เมื่อเวลาเลิกงานมาถึง ทุกคนต่างเก็บของเพื่อกลับบ้าน ไปพักผ่อน ต่างจากผมที่ทำโอทีทุกวันเป็นประจำ ผมไม่ได้ขยันนะครับแค่รู้สึกว่ากลับไปก็ไม่มีอะไรทำ จึงขอเคลียร์งานที่เหลือให้เสร็จไปเลย

“กูกลับก่อนนะ” เสียงของไอแทนไทดังขึ้น

“กูติดรถไปด้วยนะไอแทน”ไนท์หันไปบอกแทนไทก่อนจะบอกลาผม “งั้นกูไปนะ”

“เห้ยๆ รอกูด้วย กูไปนะไอวิน” ไอเวยรีบวิ่งตามไปก่อนจะหันมาโบกมือลา

“เออๆ กลับดีๆนะมึง” ผมพูดขึ้นเมื่อเพื่อนๆพากันลากลับ จึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ผมใช่เวลาเคลียร์งานไม่นาน ก็เสร็จจึงรีบเก็บของกลับทันที

ซุปเปอร์มาร์เก็ต

ระหว่างทางที่กลับคอนโดผมจึงแวะซื้อใช้และซื้อของเข้าตู้เย็น มีของสด ของหวาน ขนมคบเคี้ยว ไม่เว้นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ที่ผมรักมากที่สุด

Rr~~~

(ม๊า)

“ฮะโหลครับ~ คิดถึงผมหลอครับ” ประโยคแรกผมก็พูดแซวผู้เป็นแม่ทันที

(เปล๊า~ ใครคิดถึง) ม๊าปฏิเสธเสียงสูงทันที

“งั้นผมวางละนะครับ” ผมพูดหยอกม๊า

(โถ่วลูก ม๊าคิดถึงจะตายแล้ว)ม๊าพูดเสียงอ้อนจนผมอดหัวเราะไม่ได้

“555ครับๆ ม๊าทำไรอยู่ครับ”

(นั่งดูทีวีนะสิ เมื่อไหร่ลูกจะกลับมาอยู่บ้านสักที่วิน ม๊ากับป๊าคิดถึง) ตั้งแต่เรียนจบม๊าจะโทรมาถามประโยคนี้ทุกวัน และผมเองก็ตอบแบบเดิมทุกครั้ง

“โถ่วม๊าครับ~ ผมขอใช้ความรู้ที่เรียนมาก่อนสิครับ ถ้าทิ้งก็คงเสียดายแย่เลย” ผมคุยกับม๊าไปเหลือของใช่ไป

(ลูกก็ตอบแบบนี้ตลอดเลย ไม่คิดถึงแม่บ้างหรือไง ป๊าก็เหงาคิดถึงลูกชายจนกินข้าวไม่ค่อยได้”

“5555 ขนาดนั้นเชียวหรอครับป๊า” ผมแซวป๊าจนป๊าพูดขัดขึ้นมา

(ฉันไม่เหงาหรอก ไม่มีแกก็มีไอเสือ) ผมยิ้มให้กลับความปากแข็งของคนเป็นพ่อ ไม่พอนะครับยกไอเสือหมาที่เลี้ยงมาอ้างอีก

“ครับๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ผมของไปซื้อของก่อน” ผมอยากคุยให้มากกว่านี้ แต่ผมต้องไปคิดตังค่าของ ถ้าช้ากว่านี้คงดึกมาก

(โอเคค่ะลูก รักลูกนะ)

“ครับผมก็รักม๊ากับป๊า ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปหา”

(รีบมานะลูก)

“ครับ~”

 

คอนโด

หลังกลับมาผมก็จัดของเข้าตู้ ทำความสะอาดห้องจนเหนื่อยจึงรีบไปอาบน้ำ ขณะที่ผมถอดเสื้อออกก็ต้องหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“รอยเหี้ยนี้ก็ไม่หายสักทีวะ” ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วแม่งรอยคิสมาร์กยังเป็นรอยอยู่อีก ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันจะทำรอยไว้ทำไมเยอะแยะวะ

“เห้อ แม่งเอย” ผมถอนหายใจก่อนจะรีบอาบน้ำ ผมใช้เวลานานมากพอสมควร ก็จะมาแต่งตัวเข้านอน แต่ผมเป็นคนสำอางค์พอสมควร มีโต๊ะเครื่องแป้งมีครีมต่างๆเต็มโต๊ะไปหมด

ข้อความ (กลุ่มคนโสด)

เวย เวย :พวกมึงเล่นเกมส์ไหม กูเหงา :)

Night night:เอาสิ ว่างพอดีเลย

Tan tai: อืม

เวย เวย:อืมเหี้ยไร@Tan tai

Tan tai:ก็อืมไง

เวย เวย:ไอเหี้ยยย!!!

Night night:ใจเย็น มันเล่นๆ

Tan tai:ใช่

เวย เวย:ไอวินละ?

:ไอวินเว้ย กลับมายังวะ

:ไอวิน ไอวิน

:ไอเหี้ยวิน

อะไรของมึง!!! ส่งเหี้ยไรเยอะแยะ :เมธาวิน

เวย เวย: กูนึกว่าบ้างานอยู่ที่บริษัท

:เล่นไหมเกมอะ

เล่นดิ :เมธาวิน

Night night: เข้าเกมละ

Tan tai:แล้ว

เวย เวย:เข้าแล้ว

:พิมพ์ให้ยาวมันจะตายหรือไง!!!@Tan tai

กำลังเข้า :เมธาวิน

ผมกดเข้าเกม ใช้เวลาไม่นาน ก็กดเริ่มเกม รอจนเกมเริ่มการแข่งขัน ก็รับของ ซื้อของอย่างรวดเร็ว เล่นเกมอย่างมันส์ เข้าสู่โหมดตึงเครียด และหัวร้อยไม่น้อย กับสมาชิกในทีม

“ไอเวย ดูแลน้องในทีมหน่อยดิวะ” ผมตะโกนลั่นห้องเมื่อน้องในทีมนั้นเล่นไม่ดี หรือ กากนั้นแหละ

(ก็กูดูอยู่เนี่ย! น้องหลบก่อน น้อง น้อง น้อน~~) เสียงมันตอบกลับก่อนจะตะโกนเตือนน้อง

(พี่หนูขอโทษคะ หนูเล่นไม่เป็น) เสียงน้องตอบกลับมาทันทีเมื่อตาย

(ไม่เป็นไรครับ เอาใหม่ๆ)ไอเวย

(หม้อ สัสๆ)ไนท์พูดขึ้น

(ทำไมละ)เวยมันตอบกวนตีนกลับ

ใช้เวลาไปนานกว่าเกมจะจบลง ผมก็เข้านอนในเวลาเที่ยงคืน ดีนะกลับที่บริษัทให้เข้าทำงานเก้าถึงสิบโมง ผมจึงไม่เครียดเรื่องเวลาตื่นนอน

 

สองเดือนผ่านไป

ผมใช้ชีวิตตามปกติเหมือนทุกครั้ง จะไม่ปกติก็มีแค่การซื้อของกินเข้าบริษัทุกวัน ซื้อจนจะถือไม่ได้ จากที่ผมไม่เคยซื้อของเข้ามากินให้บริษัทเลย ในบริษัทไม่ไดห้ามเรื่องการซื้อของเข้ามาในบริษัท ที่บริษัทเขาให้อิสระทุกอย่างไม่เคร่งครันจนเกินไป ถือเป็นเรื่องที่ดี

“ไอวิน วันนี้มึงซื้ออะไรมากเยอะแยะอีกวะ”เสียงของไอเวย ทักขึ้นตั้งแต่ผมก้าวข้ามประตูเข้ามา ก่อนจะวิ่งมาช่วยผมถึงของที่ซื้อมา

“ไม่รู้วะ แค่เห็นก็อยากกินเลยซื้อมา” ใช่ครับแค่ผมเดินผ่านก็อดไม่ได้ที่จะซื้อ รู้สึกอยากกิน อยากกินทุกอย่างเลย ช่วงนี้ผมรู้สึกจะเจริญอาหารเป็นพิเศษ กินทุกอย่างครับ ยกเว้นก็แต่ของที่เคยชอบตอนนี้กลับเบื่อ

“โห่ว~มะม่วง มะขาม มะยม มีแต่ของเปรี้ยวมึงจะกินได้หรอวะ” มันถามขึ้นเสียงดัง ผมจึงส่ายหัวเป็นคำตอบ

“หูยย~น้องวินคะ เดี๋ยวนี้กินเยอะจัง มีน้ำมีนวลขึ้นด้วย”พี่เพนนี่เข้ามาสมทบกับบทสนทนา

“โห่! พี่เพนนี่แบบนี้เรียกอ้วนครับ”ไอไนท์รีบเข้ามาตอบ

“ไม่นะ ม่าย~ ซิกแพ๊คของน้องวินยังอยู่ใช่ไหมคะ”พี่เพนนี่รีบถาม ไม่พอมือก็ลูบเข้าที่หน้าท้องที่ตอนนี้เริ่มมีพุง

“555 คงใช่มั้งครับ เดี๋ยวนี้มันเหนื่อยๆไม่อยากทำอะไรนอกจากกินอะครับ” ผมหัวเราะก่อนจะตอบไป

ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ผมกลับเอาแต่กิน ไม่พูดไม่จา จะบอกยังไงดีครับว่าผมไม่เคยกินอะไรอร่อยได้ขนาดนี้เลยครับ

“น้องวิน ไม่เปรี้ยวเหรอคะ”พี่ในแผนกเดินเข้ามาทักเมื่อเห็นผมกินเข้าไปโดยไม่มีอาการเปรี้ยวใดๆ ทั้งนั้น

“ก็ไม่นะครับ อร่อยดี”ผมตอบก่อนจะส่งยิ้มให้

“โห่ว ที่แบ่งให้พวกพี่เนี่ย พวกพี่กินไม่ได้เลย เปรี้ยวเกิ๊นนน”

“55555 ขนาดนั้นเลยหรอครับ” ผมขำกับพี่แกจนพี่แกเดินไป ผมก็นั้นกินจนอิ่ม แล้วก็เริ่มทำงานที่เหลือ งานช่วงนี้เยอะมากเพราะผมเลิกทำโอทีมาได้สัปดาห์กว่าๆแล้ว งานเลยล้น

 

 

 

 

 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

ผิดพลาดตรงไหนติชมกันได้นะคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว