ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดวิดxวินนี่ (ตอนที่9)

ชื่อตอน : เดวิดxวินนี่ (ตอนที่9)

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2564 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดวิดxวินนี่ (ตอนที่9)
แบบอักษร

1สัปดาห์ต่อมา 

....วันนี้เป็นวันที่ไออุ่นจะได้ออกจากโรงพยาบาลเนื่องจากแผลเริ่มดีขึ้นและอาการต่างๆก็ปกติดีแล้ว หมอจึงให้กลับบ้านได้ และตอนนี้เราก็พึ่งมาถึงบ้านกัน 

"ผมขอพาไออุ่นไปพักก่อนนะครับ" นายท่านพูดกับคุณหญิง จากนั้นก็พยุงไออุ่นเพื่อพาขึ้นไปพักบนห้อง ผมก็เดินตามหลังมาด้วยเพราะต้องอยู่ดูแลตามที่นายท่านได้บอกไว้ 

"วินนี่ ไหวรึเปล่า" ไออุ่นถามผมเมื่อมาถึงห้องเรียบร้อย แต่ผมยืนอยู่ด้านหน้าเพราะยังไม่รู้ว่านายท่านจะให้ผมทำอะไรบ้าง 

"ไหวครับ" ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ แต่ก็พยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้เป็นปกติที่สุด 

....ตั้งแต่วันนั้นผมกับเขาก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเลย เขาพยายามห่างจากผมซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร แม้กระทั่งตอนนอนเขายังให้ผมนอนในห้องและเขาก็ออกมานอนที่โซฟาข้างนอก บางทีเขาก็ดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างซึ่งผมก็เดาไม่ออก 

....ช่วงนี้ผมก็เลยไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่เหมือนจะเป็นไข้ นอนก็ไม่ค่อยหลับ กินอะไรก็ไม่อร่อย บางทียืนๆอยู่ก็เหมือนจะวูบไป ผมรู้เลยว่าที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะผมเอาแต่คิดเรื่องของเขา ผมก็เลยไม่ค่อยดูแลตัวเองจนไม่สบายอยู่หลายวัน แต่ผมก็ไม่ได้บอกให้เขารู้ เพราะเขาไม่ค่อยอยู่คุยกับผมเลย 

"ไปพักเถอะ นายดูแลเรามาเยอะแล้ว" ไออุ่นบอก และดูเหมือนว่าไออุ่นจะรู้ว่าผมไม่สบายด้วย ผมจึงหันไปหานายท่าน นายท่านก็พยักหน้าให้เล็กน้อย ผมจึงเดินออกมาเพื่อจะกลับบ้านพัก 

....ตลอดทางผมก็เหมือนไม่ค่อยมีแรง ขาของผมเริ่มจะก้าวเดินต่อไปไม่ไหว แต่ผมก็พยายามฝืนตัวเองเพื่อให้ถึงบ้านพัก เพราะถ้าผมเป็นลมหมดสติไปตอนนี้ก็คงจะเดือดร้อนพี่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่แถวนี้แน่ๆ 

"วินนี่ นายเป็นอะไร" ผมเดินมาเรื่อยๆจนจะถึงบ้านพักแล้ว เขาก็เดินเข้ามาถามผมด้วยสีหน้าและแววตาเป็นห่วง 

"เปล่า หนูสบายดี" ผมตอบอย่างหมดแรง แต่ก็พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด 

"ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ยังบอกว่าสบายดีอีกหรอ ไม่สบายทำไมไม่บอกชั้น!" เขาเอามือมาทาบที่หน้าผากของผมเหมือนวัดไข้ และเขาก็พูดเสียงดังเหมือนโกรธที่ผมไม่บอกเขา 

"เป็นห่วงด้วยหรอ" ผมพูดเสียงเบาเต็มที แต่ก็ยังคงประชดเขาอยู่ 

"ก็นายเป็นเมียชั้น!...อย่าฝืนทั้งๆที่ตัวเองไม่ไหว เข้าใจมั้ย!" เขาพูดจบก็อุ้มผมในท่าเจ้าสาว และพาผมมายังบ้านพักทันที 

....ผมที่อ่อนแรงและเหนื่อยล้าเกินไป ก็เลยไม่ได้สนใจคำว่า 'เมีย' ที่เขาพูดเมื่อกี๊ และผมก็ไม่ได้ตกใจที่เขาอุ้มผมต่อหน้าบอดี้การ์ดคนอื่นๆด้วย เพราะตอนนี้ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ  

"ถอดเสื้อผ้าออกซะ ชั้นจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้" เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำและออกมาพร้อมกับผ้าและกะละมังใส่น้ำ 

"หนูทำเองก็ได้ ไม่อยากรบกวนเวลาของพี่" ผมพูดเสียงเบา 

"เช็ดตัวให้เมียตัวเองจะเป็นการรบกวนได้ยังไง ถอดออก" เขาสั่งเสียงเข้ม ผมจึงค่อยๆถอดเสื้อออกแต่โดยดี 

"ตอนนั้นพี่ไม่น่าช่วยหนูไว้เลย หนูสมควรที่จะโดนลงโทษแล้ว" ผมพูดตัดพ้อและย้อนนึกถึงความหลังในขณะที่เขาเช็ดตัวให้ผมไปด้วย 

"นายหญิงสั่งให้พานายไปรักษา ชั้นจะขัดได้ยังไง" 

"ที่พี่ช่วยก็เพราะนายหญิงสั่งงั้นหรอ" ผมถามด้วยเสียงสั่นๆ...ผมเสียใจนิดหน่อยที่เขาไม่ได้อยากทำจริงๆแต่เป็นเพราะไออุ่นสั่ง นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่ 

"นายอยากให้ชั้นตอบว่าเพราะชั้นสงสารก็เลยช่วยนายไว้ อย่างนี้น่ะหรอ" 

".........." ผมนั่งเงียบ ใจจริงก็อยากให้เขาตอบแบบนั้น ผมแค่อยากได้รับความสงสารจากใครซักคนนึงบ้าง...ไม่ได้หรอ 

"ชั้นไม่เคยสงสารใครหรอกนะ เพราะวงการนี้มันสงสารใครไม่ได้ นายก็น่าจะรู้ดี" 

"หนูรู้...พี่กลับไปทำงานเถอะ ถ้านายท่านเรียกหาแล้วไม่เจอ พี่จะโดนดุเอา" ผมพูดพร้อมกับผลักมือเขาออกและหยิบเสื้อมาใส่...น้ำตาที่ผมพยายามเก็บไว้มันกำลังจะเอ่อล้นออกมาแล้ว 

"แต่นายกลับเป็นคนที่ทำให้ชั้นรู้สึกแบบนั้น" ผมหยุดชะงักเมื่อเขาพูดต่อ...นี่เขาหมายความว่าอะไร ผมไม่เข้าใจ 

"ตอนนั้นสภาพหนูแย่มาก รอดมาได้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว พี่จะสงสารก็คงไม่แปลกหรอก" ผมพูดโดยที่ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง เดี๋ยวจะเจ็บอีก 

"เพราะแววตาของนายเหมือนกับแววตาของนายหญิงเมื่อก่อนต่างหาก" 

"แววตาเนี่ยนะ..." ผมถามด้วยความงงๆ มันเกี่ยวอะไรกันล่ะ 

"ที่นายท่านยอมนายหญิงได้ขนาดนี้ เพราะแววตาของนายหญิงมันทำให้นายท่านรู้สึกสงสารจนรักกันมาถึงทุกวันนี้" 

"แล้วพี่ล่ะ..." ผมถามกลับไป ผมอยากรู้ว่าที่เขาทำดีกับผมมาทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่ 

"เพราะชั้นสงสารนาย นายถึงได้เข้ามาอยู่ที่นี่และมาดูแลนายหญิงไงล่ะ" 

"แค่นั้นจริงๆหรอ...ฮึก..ตั้งแต่วันที่พี่ช่วยหนู วันที่เรามีอะไรกัน และที่พี่พาหนูมาทำงานที่นี่...ฮึก..เพราะแค่สงสารจริงๆหรอ" ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน...ผมเจ็บจัง  

"ชั้นพูดไม่ได้ สิ่งที่ชั้นทำมันคือการทำผิดต่อนายท่าน เพราะนายคืออดีตคู่นอนคนโปรด" เขาพูดและหันหน้าหนี  

"เป็นเพราะหนูเคยมีอะไรกับนายท่านและโดนลูกน้องรุมโทรม พี่คงจะรังเกียจหนูมากกว่า" 

"ชั้นไม่เคยสนว่านายจะมีอะไรกับใครมา และชั้นก็ไม่ได้รังเกียจนาย แต่ชั้น....!" เขาพูดและก็เงียบไป 

"ฮึก...เงียบทำไม ทำไมไม่พูดออกมาว่าพี่ระ...อื้อออออ!!" ผมยังไม่จบประโยคก็ถูกบดเบียดริมฝีปากซะก่อน เขาจูบผมและขบเม้มที่ริมฝีปากเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆถอนริมฝีปากออกไป 

"นอนพักซะ ชั้นจะไปเอาข้าวต้มกับยามาให้" เขาพูดจบก็เดินออกไปเลย 

"ฮืออออ...." ผมปล่อยโฮออกมาและนอนฟุบกับเตียงอย่างไม่อาจที่จะหยุดกลั้นได้ 

....ผมเจ็บเหลือเกิน เจ็บราวกับว่าร่างกายและหัวใจของผมจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บกว่าการที่ผมเคยถูกรุมโทรมก็คือการที่เขาไม่ยอมพูดคำนั้นออกมา...แค่พูดคำเดียวว่า 'รัก' มันยากนักหรอ 

...................................................................................................................................................................................................... 

....แล้วผมก็หมดสติไป2วัน ผมตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวมากๆ ผมไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ผมร้องไห้และหมดสติไปมันเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง เขามาดูแลผมรึเปล่า หรือว่าเขาปล่อยให้ผมนอนหมดสติไปทั้งๆที่ยังมีไข้อยู่ 

"ไม่อยู่สินะ" ผมพยุงตัวเองเดินออกมาข้างนอกก็พบว่าบ้านเงียบมาก...อ่าาา เสียใจจัง 

"บ่นอะไร แล้วทำไมไม่รอชั้นอยู่ในห้อง ถ้าเวียนหัวแล้วเป็นลมไปอีกจะทำยังไง" ผมหันกลับมาก็พบว่าเขาอยู่ข้างหลัง ผมก็ตกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 

"หนูจะเป็นลมหรือจะตายก็คงไม่มีใครสนใจหรอก" 

"จะเดินเองหรือจะให้ชั้นอุ้ม" เขาถอนหายใจนิดหน่อยและถามผม ผมไม่อยากพูดจึงหันหลังเดินเข้ามาในบ้าน 

"ไหวรึเปล่า ถ้าไม่ไหวชั้นจะพานายไปโรงพยาบาล" เขาถามด้วยความเป็นห่วง และเอามือมาทาบหน้าผากผมเพื่อวัดไข้  

"พี่รักหนูรึเปล่า" ผมไม่ตอบคำถามเขา แต่ถามคำถามกลับไป...คำถามที่ผมอยากได้คำตอบจริงๆ 

"กินโจ๊กสิ ชั้นให้ยายน้อมทำไว้ให้"  

"พี่รักหนูรึเปล่า" ผมถามอีก เพราะเขาเลี่ยงที่จะไม่ตอบผม 

"กินข้าวแล้วจะได้กินยา" 

"หนูถามว่าพี่รักหนูรึเปล่า! ไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว ไอ้คนใจร้าย หนูอยากรู้พี่ก็ตอบมาสิวะ จะปากแข็งไปถึงไหน!!" ผมหมดความอดทนจึงตะคอกด้วยความลืมตัวว่าตัวเองป่วยอยู่ แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งที่ผมต้องการคือคำตอบจากเขา! 

"กินข้าวกินยาแล้วนอนพักซะ ชั้นจะไปตรวจความเรียบร้อยข้างนอก" เขาพูดแค่นั้นและเดินจากไป 

"ถ้าหนูหมดความอดทนเมื่อไหร่ อย่าหวังว่าหนูจะกลับมารักพี่อีก...ฮึก" ผมพูดตัดพ้อกับตัวเองด้วยความน้อยใจและเสียใจ ผมนั่งทำใจซักพักก็กินข้าวและกินยาที่เขาเอามาให้ จากนั้นผมก็เผลอหลับไปด้วยความเพลีย 

อีกด้านหนึ่ง 

"ไอแม็ค กูมีเรื่องจะให้มึงช่วยว่ะ" 

"เรื่องไรวะ ถ้าเรื่องชั่วๆกูไม่เอานะเว้ย เดี๋ยวเมียมึงจับได้กูจะซวยเอา" 

"ไม่ใช่เรื่องชั่วและไม่ใช่เรื่องของกูด้วย แต่เป็นเรื่องของเดวิดว่ะ...กูส่งข้อมูลให้แล้ว และมึงก็ช่วยทำตามที่กูบอกด้วย ลูกน้องกูจะได้เลิกปากแข็งซักที" 

"เออๆ...เชี่ยยย น่ารักสัสๆอ่ะ นี่มึงจะให้กูทำเป็นสนใจเด็กคนนี้หรอ" 

"เออ มึงต้องมาบ้านกูทุกวัน ทำยังไงก็ได้ให้เดวิดหึงวินนี่ให้มากที่สุด" 

"โอ้โหเพื่อนรัก นี่แหละเค้าเรียกว่าเรื่องชั่ว มึงจะให้กูแกล้งจีบวินนี่เพื่อให้เดวิดหึงเนี่ยนะ มันจะไม่ฆ่ากูหรอวะ" 

"เออน่า เดี๋ยวกูช่วย มึงแค่แกล้งจีบเฉยๆก็พอ เดี๋ยวกูจะบอกอีกทีว่าให้มึงทำอะไรบ้าง" 

"เออ ก็ได้ ถ้าเรื่องนี้จบแฮปปี้เอ็นดิ้งก็อย่าลืมให้รางวัลกูด้วยล่ะ" 

"เออ แค่นี้แหละ ขอบใจเว้ย" จากนั้นทั้ง2ก็วางสายไป 

....ลุคตั้งใจจะมาดูวินนี่ว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะได้ยินเดวิดพูดกับยายน้อมว่าวินนี่ป่วย พอตามมาดูก็พบว่าเดวิดกำลังจะเดินเข้าบ้าน ลุคจึงแอบอยู่ด้านหลัง และได้ยินที่ทั้ง2คนคุยกัน ลุคจึงคิดแผนนี้ขึ้นมา เพราะอยากให้ลูกน้องของตนเลิกปากแข็งซักที 

"เอาแต่พูดว่าตัวเองรู้สึกผิด ถ้ามัวแต่รู้สึกผิดแบบนี้ สงสัยคงต้องให้ไอแม็คจีบและพาวินนี่ไปอยู่ด้วยแน่ๆ คราวนี้จะได้เลิกปากแข็งและยอมรับความรู้สึกตัวเองซักที" ลุคพูดกับตัวเองและนึกถึงลูกน้องคนสนิทไปด้วย 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**ไม่อยากดราม่าเยอะ จบดราม่าแค่ตอนนี้พอเนอะ555

**เม้นติชมได้เลยนะค้าาา 

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ รักๆๆ ☺♥ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว