facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

💖 ฟิคสดตามใจนิ้วกลาง : พันโทที่รัก (คิมหันต์♡เมษา)

ชื่อตอน : 💖 ฟิคสดตามใจนิ้วกลาง : พันโทที่รัก (คิมหันต์♡เมษา)

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2561 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
💖 ฟิคสดตามใจนิ้วกลาง : พันโทที่รัก (คิมหันต์♡เมษา)
แบบอักษร

[ภาพตัวอย่างฟิดสด]

#

อ๊ะๆๆ ฟิคสดคืออะไร ?

ฟิคสดคือฟิคสั้นที่โพสในเพจจ้าาา

เพจไหนอ่าาา ?

เพจ นิ้วกลาง พิมพ์ไปเลยจ้าาา ตามอ่านในนั้นได้เลย

อย่าลืมกดไลค์จะได้เอาไว้คุยกัน (ไรท์ติดฝอย)

หาเพจไม่เจออ่ะไรท์ หาตรงไหนดี ?

กดเข้าไปหน้า บทนำ จ้า ในหน้านั้นจะมีเพจเฟสบุคให้กดถูกใจ

แล้วฟิคสดเนื้อเรื่องเป็นไง อยากรู้จัง ?

เป็นฟิคสั้นตอนเดียวจบ บางทีก็แต่งตามใจตัวเอง บางทีก็แต่งตามใจผู้อ่าน

อยากรู้ก็อ่านเลย

อันนี้คือตัวอย่างของตอนที่ 16

ที่ผ่านมาแต่งลงเพจไปแล้ว 15 ตอน

เนื้อเรื่องจะถูกดัดแปลงจากเรื่องหลัก

บางทีเมษามีลูก บางทีไปญี่ปุ่น บางทีคิมหันต์เป็นเจ้าของตลาดที่เมษาขายของ

สามารถย้อนอ่านได้

ส่วนตอนที่ 16 คิมหันต์เป็นทหารชั้นพันโท

ตอนนี้แต่งตามใจผู้อ่านที่ร่วมเล่นกิจกรรม

อยากให้ผล็อตเรื่องตัวเองได้แต่งก็เข้าไปเล่นด้วยกันสิเวลาไรท์จัด

จัดตอนไหนบอกไม่ถูก แล้วแต่อารมณ์ ฮ่าาๆๆๆ

และนี่ตอน พันโทที่รัก อ่านเลยจ้า

v

v

v

v

ฟิคสดตอนที่ 16 : พันโทที่รัก ตอนที่ 1

#ฟิคสดตามใจนิ้วกลาง

#รักสุดท้ายนายบ้านนอก

"พ่อ!!!!พ่อจะทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะ หนูจะโทรไปฟ้องแม่ คอยดูเถอะ!!!!!"

"ถ้าอยากโดนตัดเงินหมดบญชีแบบแม่แกก็เชิญ"

"ฮื่ออออออ!!!!!!โกรธพ่อแล้วววววววววว"

ลูกคุณหนูผิวขาวหน้าตาน่ารักขัดกับนิสัยอย่างเมษา ยืนดีดดิ้นหิ้วกระเป๋าด้วยตัวเอง เมื่อผู้เป็นพ่อทนกับนิสัยเอาแต่ใจใช้แต่เงินฟุ่มเฟือยไม่ไหว จึงเอาเขามาฝากไว้กับค่ายทหารที่มีพันโทคิมหันต์เป็นผู้ดูแลอยู่ เผื่อจะรู้จักการใช้ชีวิตที่แท้จริงขึ้นบ้าง การกระทำเอาแต่ใจร้องโวยวายกลา่งค่ายทหารตอนนี้มีพันโทคนหล่อกำลังจับตามอง ซึ่งเขารับรู้หมดแล้วว่านายใหญ่สั่งให้ดูแล เหลือแต่เพียงออกไปทักทายตามมารยาท

เดินไปหาเอามือไขว้หลังยื่นหน้าไปหาขณะที่้เมษากำลังก้มหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อไลน์บอกเพื่อนเป็นการระบายอารมณ์

"ผม....พันโทคิมหันต์ พิพัฒนภูวดล มีหน้าที่ดูแลคุณหนูตั้งแต่วันนี้ครับ"

"ยุ่ง!!!!!!!"

หันมาตวาดใส่หน้า แน่นอนว่าการกระทำอันก้าวร้าวถ้าเป็นทหารในกองคงโดนทำโทษอย่างหนักยากนักที่จะได้รับการผ่อนผันโทษ พันโทโมโหจัดทำอะไรไม่ได้ในเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นลูกของนายจึงทำใจเย็น

ผู้พัน หรือพันโทคิมหันต์ พิพัฒนภูวดล ตําแหน่งผู้บังคับกองพันกรมนักเรียนนายร้อย ทําหน้าที่เป็นนายทหารปกครอคอยดูแลเรื่องการปฏิบัติตัวของนักเรียนนายร้อย หมายความว่าทุกอย่างที่เป็นเรื่องของระเบียบวินัย เรื่องเครื่องแต่งกาย ทรงผม ไม่ต่างกับครูฝ่ายปกครอง และทหารทุกคนล้วนกลัวและเกรงใจ ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกันเหงื่อแตกผลั่กคิดกลัวแทนจนเสียววาบที่สันหลัง เมื่อเห็นว่าเมษาตวาดปัดมือใส่ผู้พันเข้าแล้ว

"ขอโทษครับ"

ทหารยศใหญ่กว่าได้ยินอย่างนั้นรีบหันมากำชับและฝากฝั่งสั่งในสิ่งที่คิมหันต์ทำได้ แน่นอนว่ามันทำให้เขาพอใจไม่น้อยที่ไม่ต้องมาคอยก้มหัวให้ลูกคุณหนูนิสัยเสียแถมยังอนามัยจัด

"ดูแลและกำกับให้เหมือนที่ทำกับทหารทุกคนในกอง ห้ามเกรงใจ ไม่งั้นนายเองจะเดือดร้อน"

"ครับ"

"กิน นอน อาบน้ำ ทำกิจกรรมให้เหมือนทหารที่มาฝึกใหม่ทุกคน ลงโทษให้หนักถ้ายังก้าวร้าว"

"ครับ"

"ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ของนาย เข้าใจใช่มั้ย คิมหันต์"

"เข้าใจครับ"

สิ้นสุดบทสนทนา เมษาอ้าปากหวอมองพันโทตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังปรายตามองสองมือยืนล้วงกระเป๋าจังก้า ดูท่าแล้วจะโหดและเข้มงวดไม่น้อย ก่อนทุกอย่างจะถูกแสดงออก ออกมาด้วยคำพูดและคำสั่งกำชับอย่างที่เมษาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

"เอากระเป๋าไปเก็บซะ ได้ยินเสียงนกหวีดแล้วออกมาเข้าแถว ถ้าช้าละก็ นับเป็นนาทีละห้ารอบสนามใหญ่"

"ไม่จำเป็นต้องทำ!!!!!โอเคมั้ย!!!!"

"โอเค แต่อดทั้งข้าวกลางวันและข้าวเย็น"

"ซื้อเอาก็ได้!!!!!"

"ถ้าฉันสั่งไม่ให้ขาย....มันก็ขายให้ไม่ได้ ไอ้ทหารในร้านอาหารนั่นน่ะ.....ฉันฝึกมาทุกรุ่นแล้ว"

ยื่นหน้าเข้าใกล้ ยิ่งทำให้เมษาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มันแตกต่างจากครั้งแรกที่เจอกันเมื่อนายทหารเข้ามาทักทายด้วยคำพูดที่สุภาพและน้ำเสียงอ่อนโยนบวกกับในหน้ายิ้มแย้ม ตอนนี้ไม่มีเหลือ มีแต่เพียงอำนาจคำสั่งและความเผด็จการที่ต้องทำตามอย่างเลือกไม่ได้

เดินหิ้วกระเป๋าเข้าอาคารโถงยาว เปิดประตูไปก็ต้องอึ้งกับภาพที่เห็น เมื่อมันเป็นสถานที่พักของเหล่านายร้อนหัวเกรียนผิวคล้ำด้วยเพราะฝึกหนัก ทุกคนลุกขึ้นวันทยาหัตถ์เมื่อเห็นพันโทเปิดประตูห้องโถงยาวมาหาแต่หัววันทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาฝึก

"เพื่อนใหม่ลูกชายนายเค้า อย่าแกล้ง อย่าโกง"

"ครับ!!!!!!"

ยืนหลังตรงตอบออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมษาเดินเบี่ยงหนีพยายามออกให้ห่างจากนายร้อยที่กำลังลายล้อม ถอนหายใจในเมื่อต้องมารับชะตากรรมอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องประสบพบเจอมาก่อน ผิวขาว ตัวเล็ก แววตาสดใส ใบหน้าหวานๆทำให้การพบกันครั้งนี้ทำให้คนตัวเล็กกลายเป็นที่สนใจ

"ช ชื่ออะไรหรอ" นายร้อยคนที่หนึ่งถาม

"ช ชื่อเมษา"

หลับตาปี๋ตอบแล้วหันหน้าไปจัดกระเป๋าต่อ

"น่ารักจัง มาจากไหนอ่ะ" นายยร้อยคนที่สองถาม

"มาจากกรุงเทพ"

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!

เสียงนกหวีดสัญญาณ เวลาบ่ายสามโมงกว่าทำให้เหล่านายร้อนวิ่งกรูออกไปจัดแถวทันที เมษานึกได้ว่าตนนั้นต้องทำตามอย่างไม่มีทางเลี้ยง สองเท้าก้าวไวแล้วไปยืนต่อท้ายอย่างเหนื่อยหอบ

"จัดแถว!!!!!!!!!"

พันโทคิมหันต์ยืนมือไขว้หลังออกคำสั่งเสียงดังกึกก้อง เมษาผวาโผล่หน้าไปดู เห็นใบหน้าหล่อเหลามาดมั่นน่าย่ำเกรงเป็นที่สุด

"รายงานตัว!!!!ปฏิบัติ!!!!!"

รับคำสั่ง นายร้อยทุกคนยืนตัวตรงสองแขนแนบชิดข้างลำตัวแล้วตะโกนบอกชื่อและตำแหน่งออกมาทีละคนซึ่งมีพันโทคอยเดินดูอยุ่เรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงเมษา ที่ตอนนี้ถึงคิวแล้วที่ต้องรายงานตัวตามเพื่อนๆบ้าง หลับตาปี๋ตะโกนสุดเสียงแต่มันกลับดังไม่พอตามต้องการ

"ม เมษา เมษาครับ!!!!!!"

"ไม่ได้ยิน!!!!!!!!"

"เมษาครับ!!!!!!"

"ไม่ได้ยิน!!!!!!!"

ตะโกนดังใส่หน้า ทหารนายร้อยหันมองเหงื่อตกเมื่อพันโทที่ว่าดุและเข้มงวดกว่าคนอื่นๆ ได้คราเข้าฝึกทีไร ขนลุกขนพองใจฟ่อห่อหดกันทุกที

"เมษาครับ!!!!"

"ไม่ได้ยิน!!!!!!เอาใหม่!!!!!!"

"เมษาครับ!!!!!!"

"วิ่งรอบสนามใหญ่ ห้ารอบ !!!!!"

"อึก!!!....."

กัดปากตัวเองหันหน้ามองกำมือแน่นจนตัวสั่น คิมหันต์จึงออกคำสั่งซ้ำรอบสองเป็นการลงโทษการกระทำที่กำลังก้าวร้าว

"สิบรอบ!!!!!!!"

"ครับ!!!!!!!"

เจ็บใจทั้งยังอายที่ต้องมาวิ่งต่อหน้าคนอื่น ทหารทุกคนถูกสั่งให้พักนั่งเป็นกลุ่มกองกลางสนาม แต่เมษาดันโดนวิ่งอยู่คนเดียวรอบสนามโดยมีเพื่อนทหารด้วยกันมองแล้วซุบซิบหัวเราะให้กัน

"เร็วอีก!!!!!!!"

"ม ไม่ไหวแล้ว!!!!!!"

"สิบห้ารอบ!!!!!!"

"ไม่!!!!!!!!!"

หยุดวิ่งแล้วยืนท้าวเอวอยู่กับที่ ทหารนายร้อยเหงื่อตกหน้าซีดเมื่อเห็นพันโทกำมือแน่นกระแทกส้นเท้าแล้วเดินไปหาลูกคุณหนูดื้อรั้นหัวแข็งเจ้าปัญหา

"ฉิบหายแล้วมึง.... กูกลัวแทน/ตายแน่ ตายแน่ ตายแน่ๆไม่มีเหลือ/กูไม่อยากมอง/มึงงงงง พันโทโมโหแล้ว ฉิบหายแล้ว/มึงเห็นเส้นเลือดตรงขมับมั้ย จะแตกแล้วมึงเอ้ยยย"

พุดคุยกันในวงสนทนา แน่นอนว่าทุกคนรู้ถึงนิสัยของเขาดีเนื่องจากดูแลและฝึกด้วยกันมานาน

"ยี่สิบรอบ"

"ไม่!!!!!!!!!!!!"

"สามสิบ!!!!!!!!!!!!!!!"

"ไม่!!!!!!!วิ่ง!!!!!!"

"พูดชัดๆอีกทีสิ้!!!!!!!!"

"ไม่!!!!!!!!!!!! อโอ้ยยยย!!!!!!"

ข้อมือหนากระชากคนตัวเล็กให้เดินตาม เมษาถลาแทบล้มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อคิมหันต์กำข้อมือของเขาไว้แน่นจนปวดระบมไปหมด ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงกับพื้นกลางลานกว้าง แรงกระแทกทำเอาฝุ่นคลุ้งไปทั่ว เสาสองต้นพร้อมโซ่ตรวน มันถูกตกเป็นเครื่องมือในการลงโทษเมื่อข้อมือเมษาถูกล๊อคแน่นไว้กับมันไม่ให้ดิ้นหนี เหลือเพียงมือข้างที่เหลือที่ทำได้เพียงปัดป่ายไปมาขัดขืน

"ดูเพื่อนกินข้าวแล้วกันเนอะวันนี้"

"ชั้นจะฟ้องแม่!!!!!!คอยดู"

"จะให้แม่มาทำอะไรฉันล่ะ"

"สั่งนายวิ่งรอบสนาม เป็นร้อยรอบเลย!!!!!!!"

"ขอโทษทีที่รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเท่านั้น"

เมษา Said.

ไอ้ทหารบ้า!!!!!!!

ตะโกนกับตัวเองในใจ น้ำตาคลอกลัวก็กลัวแต่ถูกขัดใจนี้เป็นเรื่องใหญ่กว่าเพราะเกิดมาชีวิตคุณหนูยังไม่เคยโดนตีเพียงครั้งแต่คราวนี้ดันดดนอดข้าวเย็นแถมกางเกงราคาแพงยังเปื้อนฝุ่นเปื้อนดินไปหมด

ตัดไปเป็นเวลาทุ่มกว่าๆ ทหารทุกคนต่างแยกย้ายไปอาบน้ำแต่มีเมษาเท่านั้นที่ยังคงถูกล่ามโซ่อยู่กลางสนามนั่งคอตกท้องร้องน้ำตาคลอในใจคิดถึงผู้เป็นแม่ที่ชะตาชีวิตไม่ต่างกัน ก็แหงเพราะโดนคุณพ่อตัดเงินซะจนหมดบัญชี

กลางสนาม ไฟสาดส่องสรัว ฝูงแมลงและยุงเริ่มเข้ามากัด กลิ่นน้ำค้างอ่อนๆลอยเข้าจมูกสุดท้ายความอ่อนแอทำให้คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

พันโทด้วยกันคนหนึ่งทนสงสารไม่ไหว มองซ้ายมองขวาเห็นว่าพันโทคิมหันต์จอมโหดไม่อยู่จึงแอบวิ่งเข้าโรงครัวตักน้ำซุบรดข้าวกับหมูทอดมาให้พร้อมน้ำหนึ่งแก้ว เขานั่งลงยองๆส่งยิ้มให้ ปล่อยให้เพื่อนพันโทอีกคนเป็นต้นทางให้

"รีบกินเร็ว เดี๋ยวไอ้คิมเห็น"

"อ อื้มมมมมม ค คุณเป็นใคร...."

"พันโทวสันต์ครับ วันนี้แวะมาหาคิมหันต์ซักหน่อย ไม่คิดว่าจะได้ดูจำเลยรักกลางสนาม ฮ่าๆ รีบกินเร็วๆๆๆ"

"ไม่เอา เดี๋ยวเขามาเห็นเข้าคุณจะเดือดร้อน"

"ไม่หรอกน่า... เห็นพันโทคนนั้นมั้ย กำลังดูต้นทางอยู่ คนนั้นชื่อสิระ"

พยักหน้าตอบร้องไห้ตักข้าวกินไปด้วย วสันต์ยีหัวซ้ำๆนั่งมองคนตัวเล็กกินข้าวจนเกลือบหมด ทันเวลาพอดีที่สิระวิ่งมาหาแล้วแย่งชามข้าวคืน สบตาเป็นว่ารู้กันวสันต์รีบเดินออกห่างทำเป็นพูดไปด้วยกินข้าวไปด้วยทั้งที่ชามในมือนั้นไม่ใช่ของตน คิมหันต์เดินมาเห็นไม่วายทักทายกันตามประสาเพื่อนฝูง

"มื้อดึกหรอวันนี้"

"เอ้ออออ มื้อดึก ฮ่าๆๆๆ อร่อย เนอะๆ ไอ้สิว่ามั้ย"

"ดีกว่าเอาลิ้นเลียดินในสนามหญ้า"

"ช่ายยยๆ คนหิวก็ต้องกิน กินก่อนนอนอิ่มท้องดี"

ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ยถึงแม้ซุปไก่ฝีมือป้าสำรวยจะรสชาติห่วยแตกก็เถอะ

"อ่อ...อย่าลืมกินน้ำล่ะ เดี๋ยวติดคอ"

"เอ่อออ ไม่ลืมๆๆๆ ไม่ลืมโว้ย"

กระดกน้ำดื่มจนหมด คิมหันต์ไม่พูดอะไรต่อ ล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปหาเมษาเพื่อปล่อยให้เป็นอิสระจะได้อาบน้ำเข้านอนตามเพื่อนคนอื่นๆที่ทำธุระกันเรียบร้อยหมดแล้วทุกคน

"สิบนาที รีบอาบน้ำซะแล้วไปหาฉันที่ห้อง ห้ามสาย"

"ครับ...."

รู้แล้วว่าใครฤทธิ์เยอะกว่ากัน เมษาทำตามอย่างว่าง่ายเดินน้ำตาคลอหน้าตามอมแมมเข้าห้อง อาบน้ำให้เสร็จโดยไวหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้าห้องโถงท่ามกลางสายตาของเพื่อนทหารด้วยกัน ความสงสารเวทนาจึงเดินเข้ามาถามไถ่

"เป็นไงบ้าง เจ็บมากมั้ย พวกเรามียานวดนะ"

"ไม่เป็นไรมาก....ขอบคุณนะ"

"ทีหลังอย่าไปดื้อกับเค้า จะได้ไม่โดนอดข้าว แค่นี้ยังน้อยนะ วิ่งห้ารอบน่ะเบาๆ พวกเราแค่กลับหลังหันผิดทางก็โดนวิ่ง20รอบขั้นต่ำแล้ว"

"เออ ใช่ๆ ละนี่ไปแหกปากใส่พันโทอีก ไม่โดนตบปากแตกก็บุญแล้ว อึ้ยยยยๆ เสียว"

"ใจร้ายจังเนอะ พันโทเนี่ย"

เมษานั่งทายานวดที่เพื่อนทหารเอามาให้ มันเขียวช้ำทั้งแขนแถมยังปวดสะโพกไม่หาย

"มีโหดกว่านี้อีกนะ โชคดีที่กองเราไม่โดน เนอะๆ"

หันไปพูดกับเพื่อนคนข้างๆพยักหน้าพร้อมกันหงึกหงักนั่งห่อตัว

"โหยย พันโทคิมหันต์นี่ใจดีนะ แกโหดก็จริงแต่ไม่เท่าพันโทวสันต์ว่ะ รายนั้นมือหนักตีนหนัก เสียงดัง เอาจริง สั่งซ้อมทีขี้หดตดหาย แต่ถ้าให้โหดแล้วเคร่งจริงๆต้องพันโทสิระ ตอนฝึกรวมกันนะ พันโทคิมหันต์นี่แหละคอยเข้ามาสั่งให้พอ แต่เอาจริงๆก็...โหดพอกันแหละ อย่าไปตะโกนใส่แกอีก รู้ป่าว"

"อื้มม ไม่ทำแล้ว แล้วคนที่ชื่อว่าวสันต์นี่....โหดจริงๆหรอ"

"หูยยยย มาก ถามไอ้ไกด์ดิ รายนั้นอย่าได้แหย่เชียว ยิ่งคนที่ชื่อสิระนะ อือหืออ.......... สายคนเดียววิ่งด้วยกันทั้งกอง สองคนนี้อยู่ด้วยกันอย่าได้แอ้มเชียว"

"ฮ่าๆๆๆ บางทีอาจจะใจดีก็ได้นะ"

ยิ้มคนเดียวเมื่อที่จริงแล้วข้าวมื้อเย็นพันโทวสันต์ต่างหากที่เอามาให้ทั้งยังมีสิระดูต้นทางให้

คุยกันเพลินจนลืมไปเลยว่านัดใครบางคนเอาไว้ เมษานั่งกอดเข่าพูดคุยกับเพื่อนกำลังสนุกสนานได้ที่ ทันใดนั้นประตูห้องโถงเปิดออกพร้อมกับเงาร่างสูงคุ้นตา พันโทคิมหันต์ในชุดลำลอง เสื้อยืดธรรมดา กางเกงขาสั้น ผ้าขนหนูพาดบ่าเดินมาพร้อมกับความเงียบ จากเสียงดังเจื้อยแจ้วแว่วได้ยินเพียงเสียงจั๊กจั่นร้องตอนกลางคืน

"ฉิบหายแล้ววว นอนๆๆมึงนอน!!!!!"

หัวโจกชวนคุยคลุมโปงหนี เห็นอย่างนั้นบวกกับคนตัวเล็กไปสายไม่ทำตามที่กำหนด จึงออกคำสั่งที่เรียกได้ว่าการออกกำลังกายยามค่ำคืน ฟังดูดีแต่มันน่าจะเป็นเวลานอนซะมากกว่า

"นายร้อยทุกคน...วิ่งรอบสนาม ยี่สิบรอบ......ปฏิบัติ"

ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ไม่ทำให้ลดความน่าเกรงขามลงได้เลย ทหารนายร้อยทุกคนน้อมยอมรับในคำสั่ง ส่วนเมษานั่งก้มหน้าหนีรู้ว่าตนผิดทำให้เพื่อนถูกทำโทษ

"ส่วนนาย ไปที่ห้องฉัน"

"อื้มม"

เดินตามหลังไปไม่ห่าง เห็นวสันต์และสิระกำลังคุมเด็กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตะโกนเสียงดังไม่ขาดสาย

"ไวอีก!!!!!!!!!"

วสันต์กล่าวให้ทหารทุกคนเร่งฝีเท้า ส่วนสิระกำลังออกคำสั่งให้ทุกคนตะโกนเสียงดังนับจังหวะดังกว่าเก่า

"ตะโกนให้ดังกว่านี้!!!!!!!"

"หนึ่งสอง!!!!!!หนึ่งสอง!!!!!!หนึ่งสอง!!!!!!หนึ่งสอง!!!!!!"

"จะชวนเพื่อนคุยอีกมั้ย!!!!!!!"

"ไม่ชวนครับ!!!!!!!!"

"ถ้าชวนอีกจะโดนอะไร!!!!!!!!!" พันโทวสันต์ตะโกนแทรก

"โดนวิ่งรอบสนามครับ!!!!!!"

"กี่รอบ!!!!!!!"

"ยี่สิบรอบครับ!!!!!!"

สิ้นเสียงตอบรับ วสันต์ตาไวเห็นเมษาจึงหันมาโบกมือใส่ส่งยิ้มให้ ยักคิ้วกะล่อนน่ารักต่างกับการกระทำที่ทำให้นายร้อยในสนาม

ห้องพันโทคิมหันต์

"ทายาซะ พรุ่งนี้ได้ไม่ปวด"

ร่างสูงยื่นขวดยาให้ เขาเปิดฝาเรียบร้อยรอแต่อีกคนจะนวดลงบนข้อมือเอง เมษานั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาแม้แต่น้อย ถอนหายใจใส่ก่อนคว้าข้อมือเรียวเล็กเขียวช้ำให้วางไว้บนตัก มือหนาที่คอยชี้ออกคำสั่งกำลังนวดคลึงเบาๆให้อย่างอ่อนโยน

"ข ขอบคุณครับ....."

ชักมือกลับแล้วกุมไว้อย่างเดิม คิมหันต์เดินไปเปิดประตูเตรียมส่งกลับเข้านอน คนตัวเล็กลุกตามเดินผ่านไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออีกคนยื่นขวดยาให้ไว้ในมือ

"หายแล้วค่อยเอามาคืน"

"ขอบคุณครับ"

เดินไปส่งจนถึงห้อง นายร้อยทุกคนนั่งเหนื่อยหอบมองเป็นตาเดียวกันเมื่อเห็นพันโทจอมโหดเดินมาส่งเด็กน้อยถึงที่ ประตูปิดสนิทอดไม่ได้กระโดดข้ามที่นอนมานั่งมุงเมษา คนที่อยู่บนเตียงชั้นสองบางคนห้อยหัวลงมาคุยด้วย

"พันโทเรียกไปทำไรหรอ เค้าดุมาอีกป่าววๆๆ"

"ไม่ได้ดุเลย"

ตอบพรางยิ้มแล้วจัดที่นอนไปพรางๆ

"หรือว่าเค้าทำโทษๆๆ บอกแล้วว่าอย่าดื้อไงงง"

"เปล่า... คุณพันโท....นวดข้อมือให้แล้วก็...ให้ยานวดมาด้วย หอมมากเลย ลองดมมั้ย"

ชูขวดให้ดู นายร้อยหน้าแดงจัดไปจนถึงใบหู ไม่คิดว่าการกระทำอ่อนโยนที่เมษาได้รับจะถูกส่งมอบมาจากพันโทที่พึงสั่งให้พวกเขาวิ่งรอบสนามมาหมาดๆ

"เหยดดดดดดดดดดดด ให้ยานวดด้วย/เห้ยยยนวดด้วย/กูก็ได้ยิน ฮ่าๆๆๆ พันโทมือหนักมั้ย/ห้องพันโทสะอาดสุดไปเลยใช่มั้ย/สุดยอดดดดดด วันนี้ใจดีจังวะ พวกเราฝึกจนเขียวไปทั้งตัวไม่เห็นจะนวดให้บ้างเลย/เอออๆๆๆ ใช่/กูอยากโดนนวดบ้างงงงง/เอออกูด้วยยย ปวดตัวไปหมดแล้ว"

เจียวจาวกันใหญ่ ดังไปจนถึงห้องพัก แน่นอนว่าเรื่องระเบียบเนี๊ยบจัด ทำให้พันโทคิมหันต์ต้องออกมาตักเตือนก่อนที่พันโทวสันต์จะรู้เรื่องแล้วสั่งวิ่งเป็นครั้งที่สอง

"ถ้ายังไม่ปิดไฟนอน ออกไปวิ่งอีกรอบนะ ฟังจากเสียงสงสัยจะยังไม่ง่วง"

ขนลุกเสียววูบไปยันสันหลัง นายร้อยเหงื่อแตกรีบแยกย้ายคลุมโปงนอน ชู่วปากใส่เพื่อนเตือนกันเองถ้าไม่อยากโดนทำโทษซ้ำสอง วสันต์คิดสนุก เดินมาเตะประตูดังแค่นั้นก็ทำให้เด็กๆพากันหลับตาปี๋

"ถ้าไม่ง่วงออกมานับดาวกับกูนี่มา!!!!!!!!!!!"

"ไม่นับคร้าบบบบบบบ"

"แต่กูอยากนับ!!!!!!!" ปังๆๆๆ!!!!!!!!

เตะซ้ำๆแกล้งหนักกว่าเก่า

"งั้นนอนซะ พรุ่งนี้ลงฐานลุยป่าแต่เช้า"

คิมหันต์ทิ้งท้ายด้วยการเคาะบานประตูสองสามครั้งแล้วออกคำสั่งก่อนหันไปขำกับเพื่อนทั้งสอง พอใจไม่น้อยที่เด็กๆเหล่านายร้อยปิดไฟแล้วนอนกับเงียบไม่กล้าแม้แต่หยิบโทรศัพท์มากดเล่น

"ใครไม่ง่วงก็ออกมานับดาว พันโทขี้เหงาสามคนอยากได้นายร้อยออกมาวิ่งให้ดูเล่นๆ!!!!!!!"

อยากอ่านตอนอื่นๆก็.........เข้าไปอ่านในเพจเลยย รออะไรhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000217.gif

อยากให้ไรท์เอาพล็อตฟิคตัวเองมาแต่ง ก็ไปเล่นกิจกรรม

#แต่งฟิคตามใจผู้อ่าน ด้วยกันสิ

จัดตอนไหนบ้างอันนี้ต้องตามข่าวหน้าเพจเรื่อยๆ วันดีคืนดีก็จัด

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลยhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว