facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 60

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 513

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2564 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 60
แบบอักษร

ตอนที่ 60  

“ภาคินอย่าให้พี่ต้องพูดหลายรอบรีบมาเปิดประตู!” 

ดาริกายกมือขึ้นปิดปาก เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของภาคิน เขาทำหน้าดุใส่ก่อนหันไปถามหญิงสาวน้ำเสียงเข้ม

“ขำอะไร? หึ”

“ดูหน้าพี่คินสิคะ ตลกชะมัด”

“พอเลยทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ พ่อจะโกรธหนูแล้วนะที่ทำให้ป้าเข้ามาขัดจังหวะแบบนี้” คนพูดถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วรีบเดินไปเปิดประตู

ก่อนจะโดนคาริสาด่าจนหูชา

“พ่อหนูพาลไปทั่วเลย ต่อไปหนูต้องเป็นคนจัดการพ่อนะลูก” ภาคินหันมองอีกฝ่ายตาเขม็ง

กลิ่นหอมจากต้มจืดหมูสับลอยโชยมาแตะจมูก ดาริกาจึงใช้จังหวะนี้หลบเลี่ยงสายตาดุดัน แล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะพลางสูดดมกลิ่นอาหารเข้าไปเต็มปอด ตั้งแต่รู้ตัวว่าท้องเธอมักจะหิวอยู่บ่อยๆซึ่งกินเท่าไหร่ก็ไม่เคยอิ่มเสียที

ดูท่าลูกน้อยเกิดมาต้องอุดมสมบูรณ์มากแน่ๆ

“หอมจังเลยค่ะพี่สา”

“ถ้าหอมมนต์ต้องกินเยอะๆเด็กในท้องจะได้แข็งแรง” ดาริกาเลื่อนเก้าอี้ออกหย่อนตัวลงนั่งตั้งท่ารอกินอาหาร โดยมีภาคินและคาริสาเป็นแขกร่วมโต๊ะ พวกเขาตั้งใจกินอาหารมื้อนี้พร้อมกับเธอ

ซึ่งบทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง กระทั่งคาริสาพูดถึงเรื่องงานดาริกาจึงมีอาการชะงักเล็กน้อย

“เรื่องงานของมนต์พี่ให้คินทำเรื่องลาออกให้แล้วนะ ต่อไปนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องงานแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ” คาริสาพูดพลางตักอาหารเข้าปาก ต้องยอมรับว่าดาริกาค่อนข้างตกใจครั้นได้ยินประโยคเมื่อครู่

หญิงสาวไม่คิดว่าทั้งคู่จะซีเรียสเรื่องที่เธอท้อง จนต้องให้ออกจากงานแม้รู้ว่าสิ่งที่พวกเขาทำคือความหวังดี แต่เธอก็อดเกรงใจไม่ได้จริงๆ

ต้องเข้ามาอยู่บ้านของเขาแถมให้มานั่งๆนอนๆ จะไม่ให้เธอเกรงใจได้อย่างไร?

“คือ...เรื่องงานมนต์ว่ามนต์ยังทำไหวนะคะ รอให้มนต์ท้องโตกว่านี้แล้วค่อยลาออกดีกว่าไหมคะ?” ดาริกาพยายามพูดโน้มน้าวหวังว่าอีกฝ่ายจะคล้อยตาม

“ไม่ได้หรอกมนต์ท้องอยู่จะไปทำงานได้ยังไง อยู่บ้านนี่แหละอย่างน้อยก็มีพี่คอยดูแล” เรียวปากบางเม้มเข้าหากัน ในใจลึกๆยังคงรู้สึกสับสน เธอไม่ได้แต่งงานกับภาคินด้วยซ้ำแต่ดันพลาดท้องก่อนแต่งจนต้องระหกระเหินมาอยู่บ้านฝ่ายชาย

ซึ่งเธอไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงใจแตกเลยสักนิด

ถ้าคนเป็นแม่รู้เข้า หล่อนต้องผิดหวังมากแน่ๆเพราะตั้งแต่เล็กจนโต คนเป็นแม่คอยพร่ำสอนมาตลอดให้รู้จักระวังเนื้อระวังตัว อย่าใจง่ายจนพลาดท่าเสียทีให้กับผู้ชายต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน

“มนต์ครับคิดอะไรอยู่ ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นละ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้เธอหลุดจากภวังค์ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่เสียงมือถือดังขึ้นพอดี

ชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอ ทำใจเธอดิ่งวูบสู่ก้นเหวลึก หญิงสาวรวบรวมความกล้าก่อนเดินออกไปคุยโทรศัพท์นอกระเบียงห้อง ดาริกาใช้เวลาในการคุยโทรศัพท์กับคนเป็นแม่เกือบครึ่งชั่วโมงถึงจะวางสาย

และประโยคส่งท้ายของท่าน กลับทำให้เธอต้องคิดหนัก เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากโหนกนูน เธอใช้หลังมือปาดหยาดเหงื่อออกจนเกลี้ยง เพราะกลัวว่าท่าทางของตัวเองจะทำให้คนที่นั่งในห้องเป็นกังวลไปด้วย

‘อาทิตย์หน้ากลับบ้านเรานะมนต์ อย่าลืมพาแฟนลูกมาด้วย!’ นี่คือคำพูดส่งท้ายของแม่

“เป็นอะไรรึเปล่าที่รัก สีหน้าไม่ดีเลยแม่ว่าไงบ้าง?”

“แม่บอกให้มนต์กลับบ้านอาทิตย์หน้าค่ะ พี่คินไปกับมนต์ได้ไหม?” ภาคินเหลือบมองพี่สาว ก้มหน้านิ่งไม่กล้าตอบคำถามของอีกฝ่าย

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ พูดตอบเธอน้ำเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

“อาทิตย์หน้า…คือพี่”

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่คิน?” คนฟังเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เป็นเพราะเหตุใดทำไมเขาถึงได้กระอักกระอ่วนที่จะตอบคำถามของเธอแบบนี้

“คือ...อาทิตย์หน้าคินต้องไปพบลูกค้าที่ต่างประเทศ น่าจะอยู่ที่ฮ่องกงทั้งอาทิตย์ ส่วนพี่ต้องเข้าไปดูงานที่บริษัทช่วงที่ภาคินไม่อยู่”

ดาริกาก้มหน้ามองจานอาหารของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายต้องไปทำงานแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ หากเขาไม่กลับไปหาแม่พร้อมเธอ แล้วคนเป็นแม่จะรับฟังเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไร?

เธอต้องอธิบายแบบไหนหล่อนถึงจะเข้าใจแจ่มแจ้งกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ไม่มีภาคินแล้วดาริกาจะรับมืออย่างไร?

“พี่อยากไปกับมนต์นะ แต่ลูกค้ารายนี้สำคัญมากมนต์เข้าใจพี่ใช่ไหมครับ?”

“มนต์เข้าใจค่ะ พี่คินไม่ต้องกังวลหรอกค่ะมนต์กลับคนเดียวได้”

หยาดน้ำใสเริ่มปริ่มขอบตาสวย แม้หญิงสาวเพียรเก็บกลั้นไม่ให้ไหลออกมา ทว่าไม่สามารถหลุดพ้นสายตาของภาคินไปได้ อยู่ๆเขาก็รู้สึกเจ็บบริเวณอกข้างซ้าย หัวใจที่กำลังเต้นรัวเร็วบ่งบอกถึงอารมณ์สั่นไหวยามเห็นน้ำตาของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก

เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เลยสักครั้ง

คาริสาตบบ่าน้องชายเบาๆก่อนส่งยิ้มให้ แววตาของหล่อนสื่อคำพูดออกมามากมายคล้ายเป็นการให้กำลังใจ งานนี้สำคัญเกินกว่าที่ภาคินจะปฏิเสธ แล้วต้องยกเลิกแผนการที่วางไว้ทั้งหมดเพียงเพราะกลับบ้านไปพร้อมเธอ

เขาเองก็รู้สึกผิด แต่ทุกอย่างถูกวางแผนไว้ก่อนหน้านี้ไม่สามารถล้มเลิกได้จริงๆ

“มนต์ครับกินเยอะๆนะ ต้มจืดหมูสับของโปรดมนต์ พี่ค่าร่าตั้งใจทำสุดฝีมือเลย” ดาริกาพยักหน้าพลางตักอาหารเข้าปาก ตอนนี้เธอพยายามสุดความสามารถเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าพวกเขา

“อร่อยไหมมนต์? แม่หนูกินข้าวเยอะขนาดนี้หนูต้องอิ่มทั้งคืนแน่ลูก” ภาคินพูดพลางเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้หญิงสาว ลูบหน้าท้องแบนราบอย่างเบามือแล้วหอมแก้มคนที่นั่งอยู่ข้างๆฟอดใหญ่

“เมียพี่ตัวหอมจัง ห่างกันอาทิตย์นึงพี่จะทนได้หรือเปล่านะ” ดาริกาทำได้เพียงส่งยิ้ม เธอไม่ควรพูดออกมาพร้อมเสียงสะอื้นที่กักกั้นอยู่ในลำคอ

เธอไม่ได้อยากงี่เง่าเอาแต่ใจ ทว่าคิดถึงหน้าคนเป็นแม่ก็อดน้อยใจไม่ได้

“มนต์ครับทำไมเงียบแบบนี้ละ”

“มนต์เคี้ยวข้าวอยู่นะคะ” ภาคินหอมแก้มเธออีกครั้ง นั่งมองใบหน้าหวานซึ่งตอนนี้หมองเศร้าเต็มที

‘พี่ขอโทษนะมนต์ แต่งานนี้สำคัญกับพี่มาก’ ชายหนุ่มคร่ำครวญอยู่ในใจ แผนการที่เขาวางไว้ยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ 

 

มาแว้วววว...อิพ่อไปทำงานไกลขนาดนี้ แล้วแม่กับลูกจะทำยังไง ยกเลิกงานไปก่อนไม่ได้หรืออออ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว