email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : ตอนที่4 เขิน?

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2559 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 เขิน?
แบบอักษร

ตอนที่4

      

    ผมค่อยๆก้าวอย่างกล้าๆกลัวๆไปที่ห้องกินข้าวที่มี...เขารออยู่ เมื่อผมเดินตามคนนำหน้าไปถึงก็พบเขากำลังนั่งอ่าน

เอกสาร ทั้งๆที่มีข้าววางอยู่ตรงหน้า ข้างๆเขามี...น่าจะเลขาของเขาคอยรายงานผลต่างๆอยู่ หน้าของเขาดู

เคร่งเครียด...ดุดัน...สมเป็นมาเฟียน่าเกรงขามจริงๆ จากมุมนี้คุณราฟดูดีมาก แต่ทำไมเขาต้องโหดร้ายกับผมแบบนี้ด้วย

 

เฮือก!

 

ผมสะดุ้งอย่างสุดตัวหลังจากที่จู่ๆคุณราฟก็ตวัดสายตาขึ้นมามองผมที่แอบมองเขาอยู่เงียบๆตรงหน้าประตู...พอสายตาเราสอง

คนประสานกัน ทำให้ผมได้เห็นหน้าเขาตรงๆ เขามีดวงตาสีฟ้าสมเป็นลูกครึ่ง ดวงตาของเขาช่างดูเหมือนจะเผาผมให้ตายตรงนี้

มันช่างดุดันสมเป็นสายตาของมาเฟีย ไหนจะจมูกโด่งเป็นสันนั่นอีก รับกับปากที่มีหนวดเคราอยู่รอบๆ เขาช่างดูเพอร์เฟค...

 

กว่าจะมานะมึง ยืนรออะไรเล่า มานั่งตรงนี้!”เขาตะคอกผม ผมรีบลนลานไปทันที

 

นั่งกินข้าวตรงนี้กับคุณเหรอครับ?”ผมถามอย่างไม่แน่ใจ

 

เออ! ทำไม ถึงมึงจะเป็นแค่ตัวขัดดอกของกู แต่กูยกฐานะมึงให้มานั่งกินข้าวกับกูได้

 

อึก ถ้อยคำที่เขาพูดออกมามันทำให้ผมเจ็บเข้าไปถึงหัวใจ...มันแสดงให้เห็นว่าผมเป็นแค่ตัวขัดดอกของเขา...

 

ตักข้าวให้กูสิคุณราฟสั่งออกมา แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางโถข้าวที่มีข้าวอยู่เต็มหม้อ

 

ผมค่อยๆลุกขึ้นไปตักตามคำสั่งของเขาด้วยมือที่สั่นเทา...

 

พรึ่บ!

 

คะ คุณ จะทำอะไรผมครับผมถามด้วยความตื่นตระหนกที่จู่ๆระหว่างที่ผมตักข้าวอยู่คุณราฟก็ฉุดมือผม แล้วดันให้ผมไปนั่งตัก

เขา

 

ตักให้กูเสร็จแล้วก็มานั่งกินกับกูเนี่ยแหละ

 

ยะ อย่าครับผมปฏิเสธเป็นพัลวัน

 

อย่าเรื่องมาก เดี๋ยวก็ได้จัดกันบนโต๊ะกินข้าวอีกสักรอบหรอกคำพูดต่อมาของเขาทำให้ผมหยุดดิ้นทันที

 

ป้อนกู เร็ว!”เขาพูดพร้อมพยักเพยิดหน้าให้ผมตักข้าวใส่ปากของเขา

 

ผมค่อยๆเอื้อมมือไปจับช้อนส้อมในขณะที่เขาก็กอดเอวของผมอยู่ ผมข่มความอายที่มีต่อคุณราฟ และเลขาของเขา ไหนจะบอดี้

การ์ดของเขาที่อยู่รอบห้องอีก

 

มึงก็ป้อนตัวเองด้วยสิ กูไม่อยากเห็นมาเป็นลมในบ้านกู

 

คะ ครับผมตอบรับแล้วค่อยๆจะลุกเดินไปหยิบจานข้าวตัวเองมา

 

จะไปไหน!”คุณราฟตะโกนถามเสียงดัง

 

ผะ ผมจะไปหยิบจานข้าว กับช้อนส้อมของตัวเองครับผมตอบอย่างกลัวๆกล้าๆ

 

ไม่ต้อง กินช้อนกูเนี่ยแหล่ะ ทำไม? แค่น้ำลาย อย่างอื่นมากกว่าน้ำลายมึงก็แลกกูมาแล้ว!”

 

คะ ครับคำตอบของเขาแทบจะทำให้ผมมุดดินลงไป

 

 

 

 

 

อายทั้งคนในห้อง อายทั้ง...ตัวของเขาเอง

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว