facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 59

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 364

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 59
แบบอักษร

ตอนที่ 59 

นับตั้งแต่วันเกิดเหตุ ดาริกาได้ใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลเกือบสามสัปดาห์ กว่าที่แผลโดนยิงจะหายดี ซึ่งการที่หมอให้เธอพักฟื้นเป็นเวลานานเพราะกำลังตั้งท้อง ฉะนั้นการอยู่ใกล้มือหมอน่าจะเป็นเรื่องที่ดีและปลอดภัยสำหรับเธอและเด็กในท้อง ซึ่งภาคินกับคาริสาก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อยางใด ทั้งคู่ยังคงคำนึงถึงความปลอดภัยของดาริกาเป็นอย่างแรกเสมอ

กระทั่งวันที่หมออนุญาตให้เธอกลับบ้าน ภาคินไม่พลาดที่จะมารับหญิงสาวด้วยตัวเอง เขาได้มอบหมายงานให้คนเป็นอาเข้าไปรับผิดชอบแทนในช่วงนี้

สิ่งที่สำคัญสำหรับเขาตอนนี้ คือหญิงสาวคนที่อุ้มท้องลูกของเขาเท่านั้น

“ค่อยๆเดินนะมนต์” เจ้าของร่างสูงพยุงร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขน ภาคินค่อยๆประคองหญิงสาวให้เดินเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง

โดยมีคาริสาและสาวใช้ในบ้านอีกสองคนเดินตามหลังมาติดๆ 

“คินพาน้องขึ้นไปพักผ่อนก่อน ส่วนเรื่องอาหารเดี๋ยวพี่ให้เด็กเอาไปเสิร์ฟข้างบน” คาริสาพูดสั่งน้องชายก่อนเดินเข้าไปใกล้ดาริกา แล้วลูบท้องของเธออย่างเบามือ

“หิวไหมคะหลานป้า เดี๋ยววันนี้ป้าจะทำอาหารอร่อยๆให้หนูกินนะคะ”

พูดพลางแหงนหน้ามองดาริกาตาไม่กะพริบ หล่อนมีความสุขจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ หลังจากวันนี้คาริสาจะไม่เหงาอีกต่อไป เมื่อดาริกาได้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านอย่างเต็มตัว

ในระหว่างที่เธอพักฟื้นอยู่โรงพยาบาล ภาคินได้จัดการขนข้าวของเครื่องใช้ต่างๆของหญิงสาว เพื่อย้ายมาอยู่ในบ้านของตนเป็นที่เรียบร้อย

เธอไม่ใช่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวอีกต่อไป ทว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องดูแลอย่างทะนุถนอม ซึ่งการย้ายมาอยู่กับเขาดาริกาจะได้ไม่ลำบาก อย่างน้อยเวลาที่ภาคินไปทำงานก็ยังมีคาริสาและแม่บ้านคอยดูแล

“เอ๊ะ! ทำไมของใช้มนต์ถึงอยู่ในห้องพี่คินละคะ?” ดาริกาเลิกคิ้วสูง ก้มถามอีกฝ่ายที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

“พี่จะให้เมียสุดที่รักอยู่คนเดียวได้ยังไงละครับ ในท้องมนต์มีลูกของเราอยู่นะ อยู่กับพี่ที่นี่แหละสัญญาว่าจะดูแลอย่างดี” ภาคินไม่เพียงแค่พูด เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแตะกันเบาๆ

“พี่คินใกล้เกินไปแล้ว” เธอเบือนหน้าหนีท่าทีเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แค่มองตาก็รู้ใจว่าเขากำลังคิดอะไร

“คนมันคิดถึงให้ทำยังไงละครับ มนต์อยู่โรงพยาบาลตั้งหลายวันพี่หิวจะตายอยู่แล้ว”

“หิว? ก็ไปบอกแม่บ้านสิคะมาบอกมนต์ทำไม” คนพูดรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นรัวเร็ว เมื่อนัยน์ตาคมเลื่อนขึ้นมาสบประสาน

“บอกแม่บ้านได้เหรอ? คนที่พี่คาร่าเพิ่งรับมาใหม่ยังสาวยังสวยอยู่ด้วยสิ” ดวงตาคู่งามตวัดมองใบหน้าหล่ออย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้หัวใจเต้นแรงเพราะหงุดหงิดไม่ใช่ตื่นเต้น

“ถ้าอยากไปก็ไปสิคะ ทั้งสาวทั้งสวยขนาดนั้นจะมาสนใจมนต์ทำไม” ชายหนุ่มยิ้มในสีหน้า เหลือบตามองสาวร่างเล็กที่เบือนหน้าหนีอย่างคนน้อยใจ

“คนอะไรเนี่ยขนาดงอนยังน่ารัก…พี่รักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว รู้ตัวบ้างไหม?”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย คนเจ้าชู้”

“พี่แค่ล้อเล่นเอง เมียสวยขนาดนี้จะให้ไปหาใครอีก…ไม่งอแงนะครับเด็กดีเดี๋ยวคืนนี้ให้รางวัลนะ”

ภาคินกระซิบเสียงแผ่วขณะขบเม้มติ่งหูเล็กด้วยความเคลิบเคลิ้ม ดาริกาหน้าร้อนเห่อ ครั้นได้ยินเสียงกระซิบแสนนุ่มนวลและลมหายใจอุ่นที่รินรดใบหูขาวเนียน เขาสวมกอดเธอไว้แน่น ก่อนลดใบหน้าคมคายต่ำลงหวังจุมพิตเรียวปากบางสีระเรื่อ

จังหวะหัวใจขอเธอเต้นรัวเร็วอีกครั้ง นัยน์ตาคู่คมจ้องมองเรียวปากอิ่มไม่ละสายตา นิ้วเรียวหนาลูบไล้ริมฝีปากล่างเบาๆ พร้อมกับน้ำลายที่ถูกกลืนลงคอเหือดแห้ง

ผู้หญิงตรงหน้าเปรียบเสมือนยาปลุกกำหนัด แค่ได้สัมผัสกลิ่นหอมจากกายสาว พาลทำให้อารมณ์เตลิดเปิดเปิงไปไกล เธอไม่เคยทำให้เขารู้จักกับคำว่า ‘อิ่มเอม’ เพียงได้แตะนิดแตะหน่อยบนเรือนร่างระหงกลับทำให้ไฟราคะคุกรุ่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ภาคินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ซึ่งเขาไม่กล้าถามหาเหตุผลก่อนหน้านี้เขาติดหญิงสาวจนไม่อยากอยู่ห่างจากเธอ ทว่านานวันเข้ายิ่งติดเธอหนักกว่าเดิม

เป็นเพราะอะไรกัน? เพียงได้ดมกลิ่นของดาริกากลับทำให้มีความสุขขึ้นมาดื้อๆ

“มนต์ตัวหอมจัง”

“เป็นอะไรคะพี่คิน หลายวันมานี้พี่ทำตัวแปลกๆชอบมาดมมนต์ตลอดเลย”

“พี่ไม่รู้เหมือนกันแต่ตัวมนต์หอมมาก อยากดมตลอดเวลา” พูดพลางสูดดมความหอมหวานจากพวงแก้มขาวนวล แล้วบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความเสน่หา ภาคินชอกชอนลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปาก ล้วงลึกพลางตวัดเรียวลิ้นเล็ก ควานหาความหวานดูดดื่มอย่างคนหื่นกระหาย

สติของดาริกาหลุดล่องไปไกลยามลิ้นแตะสัมผัสกัน ความเสียวซ่านแล่นผ่านไปถึงทรวงอกที่กำลังบดเบียดอยู่กับแผงอกกว้าง มือเรียวคว้าไหล่อีกฝ่ายก่อนเผยอปากตอบรับจูบอันเร่าร้อน

“อื้อ พี่คิน” เธอเผลอส่งเสียงครางเมื่อเขาเลื่อนมือลงไปขย้ำเนินเนื้ออวบอิ่มที่เปล่งบวม ยามได้รับสิ่งกระตุ้น

“คิดถึงจูบพี่ไหมมนต์” เขาถอนจูบก่อนเอ่ยถามน้ำเสียงแหบพร่า ก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว มือหนายังคงบีบเคล้นทรวงอกใหญ่ ปลายลิ้นสากตวัดไล้เลียต้นคอหญิงสาวอย่างเมามัน

“คะ…คิดถึงค่ะ อื้อ”

“พี่รอคืนนี้ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เลยแล้วกัน" สิ้นประโยคชายหนุ่มลุกขึ้นคร่อมร่างบอบบางทันที 

ทว่ายังไม่ทันได้ลิ้มลองรสสวาท...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“คินเปิดประตูให้พี่หน่อย เที่ยงกว่าแล้วเดี๋ยวหลานพี่จะหิว” ภาคินลุกขึ้นยืนนิ่งด้วยความหงุดหงิด ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มยืนเท้าสะเอวราวกับคนหัวเสีย

“ภาคินอย่าให้พี่ต้องพูดหลายรอบ รีบมาเปิดประตู!”

 

ป้ากลัวหลานหิว...อิพ่ออย่าช้ารีบไปเปิดประตูด่วน อีกตอนจะมาดึกหน่อยนะทุกคนรอก่อนเน้อ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว