facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 / 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 286

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 / 4
แบบอักษร

เมื่อพิมานมาส่งเธอและสินีเรียบร้อย เขาก็กลับไปทำงานต่อ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน แพรพิศอดที่จะหันไปถามป้าแม่บ้านผู้ใจดีด้วยความอยากรู้ไม่ได้ว่า พิมานทำงานเกี่ยวกับอะไร 

แล้วเธอก็ได้รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของบริษัทรับออกแบบและตกแต่งภายในนั่นเอง เพราะพิมานเรียนจบด้านสถาปนิกมา  

เด็กหญิงเปิดประตูกลับเข้ามาในห้องนอน วางถุงที่ใส่เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวลงบนเตียงนอน แล้วนึกถึงหน้าชายหนุ่มทั้งสองคนอีกครั้ง อดที่จะเปรียบเทียบทั้งสองขึ้นมาไม่ได้ว่า 

พิมานกับอัคราแม้จะเป็นญาติผู้พี่ผู้น้องกัน นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วก็ไม่เห็นจะเหมือนกันที่ตรงไหน 

พิมานชายหนุ่มมาดขี้เล่น ท่าทางใจดีและอบอุ่น เขาเหมือนดวงตะวันยิ้มแฉ่งในเทเลทับบี้ที่เธอชอบดูตอนเด็ก เป็นตัวแทนความสว่าง อบอุ่น สบายใจยามได้อยู่ใกล้ 

แต่กับอัคราผู้ชายที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ เขาทั้งเย็นชา และเงียบสงัด ทำให้เธอ นึกถึงภูเขาน้ำแข็งแห่งไททานิคที่แม่ชอบเปิดให้เธอดูด้วยกันขึ้นมา 

แล้วภูเขาน้ำแข็งก้อนมหึมานี้ จะตัดสินใจเรื่องของเธออย่างไรต่อไปนะ เธอก็อยากรู้ชะตากรรมของตัวเองจริงๆ 

 

ตอนหัวค่ำขณะแพรพิศกำลังช่วยเช็ดจานที่ล้างเสร็จแล้วในครัว เธอก็ได้ยินเสียงรถคันนั้นแล่นกลับเข้ามาในบ้าน ไม่นานสิริพรก็ตามมาบอกเธอว่า อัคราต้องการพบเธอ 

"แพร คุณอัครให้ไปพบ ตอนนี้คุณอัครรอที่ห้องนั่งเล่นนะ" 

แพรพิศเลยรีบวางมือ ล้างไม้ล้างมือให้สะอาด แล้วไปพบชายหนุ่มตามคำบอกกล่าวของสิริพรทันที 

 

ภูเขาน้ำแข็งแห่งไททานิคกำลังนั่งอย่างน่าเกรงขามอยู่ตรงหน้า แม้ท่านั่งจะไม่เป็นทางการสักเท่าไหร่ก็ตาม เพราะเขากำลังเอนเองพิงกับพนัก ขาข้างหนึ่งไขว้ขาอีกข้างไว้ มือข้างหนึ่งถือกระดาษขนาดเอสี่สามแผ่น ส่วนอีกข้างถือปากกาที่เตรียมเขียนกำกับข้อความบางอย่างในกระดาษเหล่านั้นไว้ด้วย 

ดูเหมือนเขากำลังอ่านกระดาษในมืออย่างตั้งใจทีเดียว 

ทำไมภูเขาน้ำแข็งเช่นเขายังต้องทำงานอีก ทั้งที่เวลานี้ก็เป็นเวลาเลิกงานไปแล้วนี่นา 

"พี่พรบอกว่า คุณเรียกหนูมาพบ มีอะไรรึเปล่าคะ" 

"นั่งลงก่อนสิ" บอกเรียบๆ ยังไม่ละสายตาจากกระดาษมามองเธอเลย 

แพรพิศจึงนั่งลงกับเก้าอี้นวมนุ่มอีกตัวที่อยู่ไม่ห่างกัน เวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง เขายังไม่พูดอะไรกับเธออีก สงสัยคงต้องรอให้เขาอ่านกระดาษสามแผ่นในมือให้จบก่อนกระมัง แต่กว่าเขาจะอ่านจบ เหน็บชาก็เริ่มลุกลามขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาเรื่อยๆ 

เด็กหญิงนิ่วหน้าลง พร้อมกับนึกค่อนขอดว่า เขาน่าจะทำงานในมือให้เสร็จก่อน แล้วค่อยให้พี่พรไปเรียกเธอมาพบก็ได้ ไม่เห็นต้องเรียกเธอมานั่งทรมานเพราะเหน็บกินแบบนี้เลย 

ว่าแล้วเด็กหญิงก็ก้มตัวลง จะใช้กำปั้นทุบที่ขาข้างนั้นเพื่อไล่ความปวดหนึบออก แต่ก็ต้องชะงักไว้แค่นั้น เมื่อภูเขาน้ำแข็งที่นิ่งงันก่อนหน้า จู่ๆ ก็โน้มตัวไปวางกระดาษและปากกาลงกับโต๊ะ แล้วเงยหน้ามาเอ่ยกับเธอ 

"วันนี้ไปซื้อของที่อยากได้เพิ่มครบหมดแล้วใช่มั้ย" 

"ค่ะ" รับคำพร้อมกับรีบยืดลำตัวให้กลับมานั่งตรงเหมือนเดิม 

"ได้ข่าวว่านายพีทพาไปเลี้ยงขนมด้วยนี่" 

"คุณรู้?" 

"หลังจากแวะมาส่งเธอและป้านีที่นี้ นายพีทก็รายงานให้ฉันรู้แล้ว" เขาตอบ 

แพรพิศก็สบตากับเขาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าที่เขาเรียกเธอมาพูดจะเกี่ยวอะไรกับพิมานด้วย 

"เป็นยังไง ดูเธอจะถูกชะตากับพีทเขาดีนะ" 

เขาเอ่ยเรียบๆ อีก ทำให้แพรพิศฟังไม่ออกว่าเป็นประชด หรือถาม หรือแค่พูดถึงญาติสนิทของเขาเฉยๆ 

"ค่ะ ก็คุณพีทใจดีนี่คะ พูดง่าย เข้าถึงง่าย ไม่เหมือนอย่าง..." 

เธอเลือกสบตาเขาตรงๆ บอกให้เขารู้ว่าพิมานนั้นแตกต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิงเพราะ สำหรับเธอแล้วหากเขาคือภูเขาน้ำแข็งแห่งไททานิค พิมานก็เป็นดวงตะวันยิ้มแฉ่งในเทเลทับบี้นั่นเอง 

อัคราคงรู้ว่าเธอหมายถึงเขาตัวเองจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง 

"ที่เรียกเธอมาคุณด้วยไม่ใช่จะคุยถึงนายพีทหรอกนะ แค่จะบอกว่า ท่าทางเธอจะชอบคนใจดีแบบนายพีท" 

ดวงตากลมของเด็กหญิงกลอกไปมา แล้วนิ่วหน้าน้อยๆ ก่อนรับคำ "ค่ะ ใครจะไม่ชอบอยู่ใกล้ๆ คนใจดีล่ะคะ" 

อัครายิ้มที่มุมปาก แต่แววตายังคงความระดับความกระด้างอยู่ดุจเดิม แม้จะรู้ว่าถูกเด็กหญิงค่อนขอด แต่เขาก็ไม่สนใจหรอก ดีเสียอีกจะได้เข้าเรื่องที่เขาเตรียมคุยกับเธอเลย "ดีแล้วล่ะ ฉันกำลังจะแนะนำคนใจดีอีกคนให้เธอรู้จักด้วย" 

ดวงหน้าเรียวเล็กของเด็กหญิงค่อยๆ ถอดสีในขณะที่แววตาของภูเขาน้ำแข็งตรงหน้า ยังคงฉายความดำมืดให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมามากขึ้น 

"หมายความว่า คุณกำลังจะแนะนำให้หนูไปอยู่กับคุณอื่นอย่างนั้นหรือคะ" 

"ฉันมีพี่สาวคนหนึ่ง ตอนนี้อยู่เชียงใหม่ เป็นเจ้าของไร่ชาที่เชียงใหม่" 

"คุณมีพี่สาว หมายถึงพี่สาวจริงๆ ใช่มั้ยคะ" ความหงุดหงิดหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความแปลกใจ จริงสิ เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เกือบอาทิตย์ แต่ก็ลืมถามป้านีว่า อัคราอยู่บ้านนี้คนเดียวหรือ เขาไม่มีญาติพี่น้อง พ่อหรือแม่อยู่ด้วยกันอีกหรือ แล้วถ้ามี ตอนนี้พวกเขาไปอยู่เสียที่ไหน 

"เธอคงแปลกใจสินะว่าพ่อแม่พี่น้องคนอื่นๆ ของฉันอยู่ไหน ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่เชียงใหม่ อยู่บนดอยสูงที่มีไร่ชานับพันไร่ข้างบน" 

เหมือนเขาจะตอบข้อสงสัยที่เธอลืมสนใจไปเสียสนิท จากนั้นน้ำเสียงกังวานของเขายังพูดถึงคนในครอบครัวเขาอีก 

"พี่สาวฉันขยายฐานไปทำธุรกิจเกี่ยวกับชา ทำเครื่องดื่มทุกอย่างที่เกี่ยวกับชา ลำพังแค่ธุรกิจเครื่องดื่มน้ำผลไม้ที่พวกเราทำอยู่ อาจจะไม่พอที่จะตีตลาดเครื่องดื่ม เลยต้องมีการแบ่งกันไปทำธุรกิจเครื่องดื่มในแบบอื่นๆ ด้วย พี่สาวฉันจึงย้ายไปทำไร่ชาเมื่อสิบปีก่อน พ่อแม่ของฉันท่านชอบอากาศข้างบนมาก เลยย้ายตามไปอยู่กับลูกสาวคนโตที่นั่น นานๆ ทีพวกท่านถึงจะแวะมาพักที่นี่ แต่ ช่างเถอะ ฉันกำลังจะแนะนำให้เธอไปอยู่กับพวกท่าน พวกท่านใจดีมาก พี่สาวฉันก็มีลูกสาว แต่ตอนนี้เรียนอยู่ต่างประเทศ เธอไปอยู่ที่นั่น จะได้ไม่เหงา พี่สาวของฉันใจดีนะ และชอบเด็ก วันจันทร์ถึงศุกร์เธอก็เรียนหนังสือในตัวเมือง พอถึงวันเสาร์อาทิตย์ก็ขึ้นดอยไปอยู่กับพวกท่าน ข้างบนนั่นอากาศดีมาก หรือถ้าอยากจะช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ที่นั่นก็มีงานให้ทำตลอด รับรองว่ามีแต่เรื่องสนุก ไม่น่าเบื่อเหมือนกับอยู่ที่นี่" 

แพรพิศคอแข็งขึ้น พลางเม้มริมฝีปาก เพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แล้วพูดอย่างน้อยใจขึ้น "ถึงอย่างไร คุณก็จะส่งหนูให้ไปอยู่กับคนอื่นอยู่ดี หนูไม่รู้จักพวกเขาค่ะ หนูไม่ไป" 

"เธอก็ไม่ได้รู้จักฉันดีพอนะแพรพิศ" 

"แต่คุณแม่หนูวางใจที่จะให้หนูอยู่กับคุณนี่คะ ก็แสดงว่าคุณเป็นคนดีและสามารถที่จะดูแลหนูได้ ให้หนูกลับไปหาพ่อ หนูก็ไปไม่ได้ ให้กลับไปอยู่ที่บ้านสวน ก่อนจะมาที่นี่ แม่ได้ให้คนเช่าที่นั่นทำสวนผลไม้ไปหมดแล้ว ซึ่งพวกเขาก็เป็นแค่ญาติห่างๆ กัน เขาดูแลหนูไม่ได้หรอกค่ะ แม่เลยต้องบากหน้ามาขอให้คุณช่วยต่อยังไงล่ะคะ" 

เธอเอ่ยแล้ววิงวอนเขาอีก "ได้โปรดเถอะค่ะ ถ้าคุณมองว่าหนูเป็นภาระ โฉนดที่ดินที่แม่เตรียมมาด้วย คุณก็รับเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ ของหนูสิคะ" 

อัคราถอนหายใจ สุดท้ายเด็กหญิงก็วกกลับมาเรื่องโฉนดที่ดินอีกจนได้ "นั่นเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของเธอนะ ทำไมถึงคิดจะยกให้คนอื่นได้ง่ายๆ ล่ะ" 

"ก็เพราะว่าหนูไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าแม่กำลังจะเอาเปรียบคุณ หรือมองหนูเป็นตัวภาระยังไงล่ะคะ" เธอเอ่ยจบแล้วผุดลุกขึ้น ยืนยันเหมือนเดิมว่า 

"ไม่ค่ะ หนูไม่ไปเชียงใหม่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น" 

จากนั้นก็หันหลังแล้ววิ่งกลับขึ้นชั้นบนทันที 

อัคราทำแค่ถอนหายใจเล็กน้อย แววตาที่ดำมืดสนิทจ้องหลังเล็กๆ จนลับตาแล้วหรี่ลงอย่างครุ่นคิดอะไรไปพร้อมกันอีกด้วย 

 

 

/// แล้วคุมอัครจะทำยังไงกับหนูแพรล่ะเนี่ย สงสารนุแพรจุงงง /// 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว