ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดวิดxวินนี่ (ตอนที่8)

ชื่อตอน : เดวิดxวินนี่ (ตอนที่8)

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดวิดxวินนี่ (ตอนที่8)
แบบอักษร

2วันถัดมา 

"นายท่านมีคำสั่งให้นายไปเป็นบอดี้การ์ดและคนดูแลประจำตัวนายหญิง ชั้นหวังว่าสิ่งที่ชั้นได้ฝึกสอนนายไปทั้งหมด นายคงจำและนำมาใช้เพื่อปกป้องนายหญิงได้นะ" 

"อื้อ หนูรู้แล้วน่า...แต่หนูก็ยังแปลกใจนะว่าทำไมนายท่านถึงยอมง่ายๆ แล้วพี่ไม่โดนลงโทษอะไรเลยหรอ" 

"นายท่านเข้าใจทุกอย่างก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง เตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวจะไปทำงานสาย...วันนี้เป็นการทำงานวันแรกของนายนะ" 

....วันนี้เขาปลุกให้ผมตื่นตั้งแต่ตี4เพื่อเตรียมตัวไปทำงานที่คฤหาสน์ เป็นการปกป้องและดูแลคนสำคัญของเรโนเวอร์ นั่นก็คือไออุ่นนั่นเอง ซึ่งผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายท่านถึงมีคำสั่งให้ผมทำหน้าที่นี้ ตอนแรกผมคิดว่าเขาเป็นคนสั่งซะอีก แต่เขาบอกว่านายท่านไม่ได้รู้เรื่องนี้ไม่ใช่หรอ 

....ผมก็ได้แต่เก็บความงงและไม่เข้าใจเอาไว้ ถามเขามากๆเขาจะรำคาญผมน่ะสิ แถมตั้งแต่กลับมาจากคืนนั้นเขาก็เอาแต่นิ่งเงียบ ไม่ยอมบอกว่าได้คุยอะไรกับนายท่านบ้างรึเปล่า แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะเขาไม่ได้บาดเจ็บกลับมา ก็เท่ากับว่านายท่านไม่ได้ลงโทษอะไร...หรือเขาอาจจะโดนลงโทษ แต่ไม่อยากบอกผมกันแน่ 

"เรียบร้อยแล้วครับ" ผมบอกเขาเมื่อผมแต่งตัวและเตรียมของเสร็จทุกอย่างแล้ว เขาพยักหน้าให้และเดินนำมาที่รถ และพาผมไปยังคฤหาสน์ทันที 

"เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดๆ" เขาถามผมที่นั่งอยู่ข้างเขาแถมยังเอื้อมมือมาจับมือผมด้วย ในรถก็มีลูกน้องอีก2คน และมีฟิวเป็นคนขับ 

"ปะ..เปล่า...หนูแค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ" ผมยิ้มฝืนๆไปให้เขา 

"นายไม่ได้ตื่นเต้น แต่นายกำลังกลัว" 

"ก็นั่นแหละ มันปนๆกันไปหมด พี่อย่าลืมสิว่าหนูทำอะไรกับพวกเขาเอาไว้บ้าง" 

"ชั้นบอกแล้วไงว่าตั้งแต่วันนี้นายเป็นครอบครัวเดียวกับเราแล้ว อย่ากังวลไปเลย" เขาพูดจบก็โอบกอดผม พวกลูกน้องคนอื่นก็ได้แต่แอบยิ้ม แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรจนเรามาถึงคฤหาสน์ 

"พร้อมรึยัง" เขาจับมือผมไว้และถามพร้อมกับพาเดินมายังด้านหน้าคฤหาสน์ที่มีบอดี้การ์ดยืนเต็มไปหมด 

"อืม" ผมพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย แต่ผมก็ยังกลัวและเกร็งอยู่ดี 

"นายหญิงอยู่ที่สวนด้านหลัง พี่ไปหาได้เลย" พี่คนนึงเดินมาบอกเขา จากนั้นเขาก็จับมือผมพาเดินมายังด้านหลังทันที 

....ทันทีที่เราเดินมาถึงสวนด้านหลัง ผมก็เห็นไออุ่นกำลังนั่งจัดดอกไม้ใส่แจกันอยู่คนเดียว ความกลัวและความรู้สึกผิดกำลังทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาเดินไป จนเขาต้องบีบมือผมเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร ผมจึงดึงสติกลับมาและพยักหน้าให้เขา 

"คุณวินนี่!" 

"ขอโทษที่รบกวนนะครับนายหญิง นายท่านมีคำสั่งให้วินนี่มาเป็นคนดูแลนายหญิงครับ" เขาพูดบอกไออุ่น และจับมือผมให้เดินไปใกล้ไออุ่นมากขึ้น 

"คนดูแลหรอครับ แต่คุณวินนี่..." ไออุ่นพูดพร้อมกับมองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อ 

"สวัสดีครับนายหญิง ผมจะมาดูแลนายหญิงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ" ผมเงยหน้าและพูดรายงานตัวกับไออุ่น ซึ่งสายตาของไออุ่นที่มองผมนั้นดูเข้าใจผมมากๆ ผมจึงยิ้มอ่อนๆไปให้ 

"ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอกครับ เราอายุเท่าๆกัน เรียกผมว่าวินนี่ก็พอ" ผมบอกไออุ่น เพราะเห็นว่าไออุ่นเงียบไป 

"คุณ...เอ่อ...นายหายดีแล้วหรอ" 

"ครับ พอดีว่าพี่เดวิดพาผมไปรักษาจนหายดีแล้ว และได้รับคำสั่งจากนายท่านให้มาดูแลนายหญิงครับ" ผมตอบและส่งยิ้มให้...อ่าาา ได้คุยกันแบบนี้ทำให้ผมเริ่มคลายกังวลไปเยอะเลย 

"ผมขอตัวนะครับ...ส่วนนาย ดูแลนายหญิงให้ดี ถ้านายหญิงเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ชั้นเอานายหนักแน่" เขาพูดกับไออุ่น และหันมาพูดกับผม แต่ประโยคหลังเขาพูดเสียงเบาและยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม จากนั้นเขาก็เดินจากไป 

"มานั่งด้วยกันสิ ดอกไม้ตั้งเยอะ เราจัดไม่หมดหรอก" ไออุ่นผายมือเชิญให้ผมนั่ง 

"ต้องขอโทษด้วยครับ แต่มันไม่เหมาะสม" ผมก้มหน้าตอบ แต่ไออุ่นกลับจับมือผมให้นั่งลง ผมก็ยอมนั่งแต่โดยดี 

"นายเป็นยังไงบ้าง เราขอโทษนะที่ตอนนั้นทำให้นายต้องโดนกระทำอย่างรุนแรง" ไออุ่นพูดพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิด  

"ผมผิดเองที่ต้องการกำจัดนายหญิง แต่ตอนนี้ผมเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว และผมก็จะไม่ทำแบบเดิมอีก" ผมตอบด้วยความจริงใจ เพราะผมรู้แล้วว่าไออุ่นไม่ได้โกรธอะไรผมเลย แต่ไออุ่นกลับสงสารผมซะอีก 

"ตอนอยู่กับเราช่วยพูดปกติได้มั้ย ไม่ต้องมองว่าเราเป็นนายหญิง...เราอยากมีเพื่อนน่ะ" 

"จริงหรอ...ฮึก..เราก็ไม่เคยมีเพื่อนเลย เราเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย" จู่ๆผมก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ในคำพูดของไออุ่น ไออุ่นอยากเป็นเพื่อนกับผมงั้นหรอ...ผมดีใจจนพูดไม่ออกเลย 

"ฮ่า..ฮ่า..ก็จริงสิ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้" ไออุ่นยิ้มขำ จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาซับน้ำตาให้ผม 

....ผมรู้สึกดีมากๆ เพราะอย่างน้อยผมก็มีเพื่อนอย่างไออุ่น และก็ยังเป็นเพื่อนคนแรกของผมด้วย เพราะเมื่อก่อนผมรู้จักแต่พวกที่เป็นคู่นอนด้วยกัน มีแต่คนชิงดีชิงเด่น ผมไม่เคยรู้เลยว่าการมีเพื่อนมันเป็นยังไง...ไออุ่นเป็นคนดีเหลือเกิน  

"นายเป็นอะไรกับพี่เดวิดหรอ" เมื่อผมปรับความรู้สึกตัวเองให้ปกติแล้ว ไออุ่นก็ถามด้วยความอยากรู้ทันที และคำถามนั้นทำให้ผมรู้สึกหน้าร้อนๆ...ก็ผมเขินนี่นา 

"กะ..ก็ไม่มีอะไร เราแค่นับถือเขาในฐานะพี่ชายน่ะ" ผมก้มหน้าตอบและลูบมือตัวเองเพื่อแก้เขิน 

"แล้วรอยที่คอนี่มันอะไร คิดว่าเราไม่รู้หรอ" ไออุ่นจิ้มมาที่คอของผมและพูดยิ้มๆเหมือนรู้อะไรบางอย่าง ผมจึงดึงเสื้อขึ้นมาปิดทันที 

....ไอบ้าเอ้ยยย เขาทำรอยไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมยอมรับว่าเมื่อคืนผมกับเขามีอะไรกัน แต่ผมไม่รู้สึกเลยนะว่าเขาทำรอยไว้...ฮึ่ยยย อายชะมัด! 

"ตอนที่นายเป็นคู่นอนคนโปรดของนายท่าน นายรักนายท่านใช่มั้ย" ไออุ่นพูดเปลี่ยนเรื่อง คงเห็นว่าผมหน้าแดงน่ะสิ 

"เราคิดว่าเรารักนายท่าน แต่จริงๆเราก็แค่รักในสิ่งที่เขาให้ นั่นก็คือเงิน...แต่ตอนนี้เราไม่คิดแบบนั้นแล้ว และเราก็มีคนที่รักจริงๆแล้วล่ะ" ผมตอบด้วยความเขินอาย ไออุ่นก็ยิ้มขำนิดหน่อย 

"แล้วนายล่ะ อยู่กับนายท่านมาตั้งนาน รักกันจนจะมีลูกรึยัง" ผมแซวไออุ่นกลับไปบ้าง 

"เราเป็นผู้ชายนะ จะไปมีลูกได้ยังไง...แต่เรื่องรักก็อย่างที่นายพูดนั่นแหละ เรารัก..." 

ปังงง!! 

"นายหญิง!!" 

...................................................................................................................................................................................................... 

"นายหญิงต้องไม่เป็นอะไร" 

"ฮึกก..ฮือออ..หนูขอโทษ.." ผมกอดเขาและร้องไห้โฮอย่างรู้สึกผิด 

....หลังจากที่ไออุ่นถูกยิง ไออุ่นก็ถูกส่งไปโรงพยาบาลทันที ผมกับเขาแยกกันโดยที่ผมวิ่งมาหาคุณท่านกับคุณหญิง แต่เมื่อคุณหญิงบอกว่าเขาได้บอกทุกอย่างเกี่ยวกับผมแล้ว คุณหญิงจึงบอกให้ผมไปหาไออุ่นด้วยกัน 

....ผมบอกได้เลยว่าไม่เข้าใจและงงมาก เพราะเขาไม่เคยบอกผมเลยว่าเขาบอกเรื่องผมให้ทุกคนรู้แล้ว แต่เพราะสถานการณ์มันพาไปผมจึงไม่ได้ถามอะไรออกไป และตอนนี้เราก็อยู่ที่โรงพยาบาลกันหมด 

"นายพาวินนี่กลับไปก่อนเถอะ คงจะตกใจมาก" คุณหญิงพูดกับเขา จากนั้นเขาก็พาผมกลับมายังคฤหาสน์โดยที่ผมก็ยังคงร้องไห้มาตลอดทาง 

"มันไม่ใช่ความผิดของนาย" เขาบอกและกอดผมอยู่อย่างนั้นโดยที่เรายังไม่ได้ลงจากรถ 

"มาทำงานวันแรก..ฮึกก..ก็เกิดเรื่องเลย...และหนูก็ดูแลนายหญิงไม่ได้ด้วย..ฮือออ" 

"ไม่ต้องโทษตัวเอง ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก...หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวปวดหัวนะ" เขาลูบหัวผมเบาๆเป็นเชิงปลอบ และเขาก็อุ้มผมลงจากรถและพามายังบ้านพักของเขา 

"แล้วพี่...ฮึก..จะไปไหน..อยู่กับหนูก่อนไม่ได้หรอ" ผมเอื้อมมือไปจับเสื้อเขาไว้ เพราะผมยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้น ผมจึงอยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อนก่อน 

"ชั้นต้องไปดูแลความปลอดภัยที่โรงพยาบาล" 

"พี่โจกับพี่เจฟและคนอื่นๆก็อยู่ไม่ใช่หรอ..." ผมพูดและส่งสายตาอ้อนวอนเพื่ออยากให้เขาอยู่กับผม 

"อืม ก็ได้...ชั้นไม่เคยเอาชนะสายตาอ้อนวอนของนายได้เลยนะ" เขาพูดและก้มลงมาจูบหน้าผากผม ผมก็ยกยิ้มนิดหน่อยที่เขายอมอยู่เป็นเพื่อน

....เมื่อเขาปลอบผมอยู่ซักพักเขาก็ขอตัวออกไปดูรอบๆคฤหาสน์และสั่งการลูกน้องที่อยู่ที่นี่ส่วนนึง จากนั้นทุกคนก็ออกตามล่าคนร้ายที่ยิงนายหญิงจนล่วงเลยมาถึงบ่าย

"เป็นไงบ้าง หายตกใจรึยัง" เขาเดินเข้ามาถามผม

"ครับ แต่หนูกลับรู้สึกผิดมากกว่าที่ดูแลนายหญิงไม่ดีจนนายหญิงต้องถูกยิง...นายท่านต้องโกรธมากแน่ๆ แล้วอย่างนี้หนูจะโดนลงโทษรึเปล่า"

"นายเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...มานี่มา" เขาพูดและกวักมือเรียกผมให้ไปหาเขา ผมก็เดินไปหาเขาและกอดเขาไว้

"ชั้นเป็นห่วงนายมากเลยนะ กลัวว่านายจะถูกยิงไปอีกคน" เขากอดผมแน่นและลูบหัวผมเบาๆ

"เป็นห่วงหนูหรอ" ผมพูดเสียงอู้อี้เนื่องจากว่าเขากอดผมแน่นจนหน้าผมจมไปกับอกเขา

"ห่วงสิ"

"หนูรักพี่นะ" ผมเอ่ยบอกเขาไปจากใจจริงโดยที่ไม่เคยบอกใครแบบนี้เลย ถ้าเป็นนายท่านผมก็แค่บอกรักตามประสาคู่นอน แต่สำหรับเขาผมรู้สึกว่าผมรักเขาจริงๆ

"อืม"

"พี่จะไม่พูดบอกรักหนูบ้างหรอ...อื้ออออ!" ผมพูดจบเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ผละออกและประกบจูบผมอย่างร้อนแรง ร่างกายผมตอบสนองรสจูบของเขาจนผมเริ่มอ่อนแรง และเขาก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกไปและไม่พูดอะไรอีก

"พี่ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร แต่หนูอยากให้พี่รู้ไว้ว่าหนูรักพี่"

"นายรู้ได้ยังไงว่ามันคือความรัก ชั้นเคยทำไม่ดีกับนายนะ"

"พี่เดวิด..." ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจและน้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า แสดงว่าทั้งหมดนี้คือผมรู้สึกไปเองคนเดียวงั้นหรอ

"นายท่านให้นายอยู่บ้านพักของชั้นได้ นายอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน...ตอนเย็นชั้นถึงจะพาไปเยี่ยมนายหญิง"

"ฮึก...หนูคงรู้สึกไปเองคนเดียวจริงๆสินะ" ผมสะอื้นไห้ด้วยความเสียใจที่เขาพูดเปลี่ยนเรื่อง ผมจึงหันหลังให้เขาและเดินออกไปข้างนอกทันที

....ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยพูดความรู้สึกอะไรให้ผมรู้เลย เขาเพียงแค่ทำดีกับผมและดูแลผมมาตลอด ซึ่งผมก็รับรู้ได้ว่าเขาจริงใจกับผมจริงๆ....แต่ทำไมล่ะ ทำไมเขาถึงไม่บอกรักผมบ้าง ทั้งๆที่ผ่านมาเราก็มีความรู้สึกดีๆให้กันมาตลอด...เขามันใจร้ายที่สุด

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อให้แล้วน้าาาา เม้นติชมได้เลยนะค้าา 

**รักทุกคนเลย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺♥  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว