email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บังเอิญ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2565 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญ!
แบบอักษร

คอนโด

 

เมื่อกลับมาถึงคอนโดผมกับพี่คิณก็แยกย้ายกลับไปยังห้องของตัวเอง แต่เข้าไปได้ซักพักผมก็เดินออกมาที่ห้องฝั่งตรงข้ามอีกครั้งพร้อมกับกล่องใบใหญ่ในมือที่ซื้อมาก่อนหน้านี้

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

 

พี่คิณเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นหน้าผมอีกครั้ง

 

"นี่ครับ" ผมยื่นกล่องใบใหญ่ไปตรงหน้าร่างสูงที่ยืนทำหน้างงอยู่เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจว่าผมยื่นให้ทำไม

 

"ผมเห็นในห้องพี่ของเยอะ ก่อนหน้านี้ไปห้างพอดีเลยซื้อมาฝากครับจะได้ไม่เดินชนจนเป็นแผลอีก" ผมอธิบายให้พี่เขาฟัง

 

"อ้อขอบคุณนะ ว่างอยู่รึเปล่า"

 

"ครับ?"

 

"เข้ามานี่หน่อยซิ" พูดจบพี่คิณก็เปิดประตูให้ผมเดินเข้าไป ซึ่งบรรยากาศภายในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์เล็กๆน้อยๆมากมายที่กองอยู่บนพื้นอย่างกระจัดกระจายพร้อมกับกองหนังสือกองใหญ่ที่ตั้งสุมอยู่บนพื้นเต็มไปหมด

 

"อ่อ พี่กำลังเก็บของอยู่หรอครับ" เจ้าตัวพยักหน้าพร้อมกับเดินไปที่โซฟาแล้วหยิบกล่องพยาบาลขึ้นมา

 

"พี่มีแผลหรอ?" ผมถามพร้อมกับมองสำรวจไปที่ร่างกายของพี่คิณโดยเจ้าตัวไม่ได้ตอบกลับอะไรเพียงแต่เดินถือกล่องใส่อุปกรณ์ทำแผลเดินกลับมาที่โซฟาเท่านั้น

 

"เดี๋ยวผมทำให้ครับ" เมื่อสังเกตเห็นแผลที่นิ้วแล้วผมก็เดินไปหาร่างสูงก่อนจะนั่งลงข้างๆแล้วถือวิสาสะจับมือคนข้างๆมาทำแผลให้

 

"ที่ซื้อยาไว้ก็เพราะอย่างนี้ซินะครับ" ผมหันไปดุพี่คิณที่ทำอะไรไม่ค่อยระวัง

 

"อ้อ เวลาเก็บของทีไรก็จะเป็นแผลทุกทีเลยซื้อเตรียมไว้" ร่างสูงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดจนผมดผลออมยิ้มออกมา

 

"เสร็จละครับ ^^ ส่วนพวกนี้เดี๋ยวผมช่วยเก็บเอง" ว่าแล้วผมก็หยิบกล่องใบใหญ่ที่พึ่งซื้อมาจากห้างเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์

 

"ว่าพวกนี้มันอุปกรณ์อะไรหรอครับ ทำไมมีชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มไปหมด"

 

"อุปกรณ์ต่อหุ่นยนต์หนะ"

 

"เอ๋? หุ่นยนต์หรอครับที่มอเรามีสาขานี้ด้วยหรอ"

 

"อื้อ"

 

"น่าสนใจจัง"

 

"น่าสนใจหรอ" พี่่คิณถามพร้อมกับมองหน้าผมอย่างแปลกใจ

 

"ครับน่าสนใจมากเลยผมว่าพวกวิทยาการพวกนี้ในอนาคตยังไงก็ก้าวหน้าแน่นอนอีกอย่างการสร้างหุ่นยนต์ได้มันเจ๋งจะตายไป"

 

"แปลกจัง"

 

"ทำไมหรอครับ"

 

"ตอนที่พี่เลือกเรียนวิศวะครั้งแรกก็ทะเลาะกับที่บ้านหนักมากเพราะพ่อพี่อยากให้เรียนบริหารจะได้มาช่วยงานที่บริษัท แต่พี่ก็ดื้อจนสุดท้ายก็ได้เรียนวิศวะตามที่อยากเรียน แล้วพอพ่อรู้ว่าพ่ี่เรียนสาขานี้อีกก็เลยทะเลาะกันยกใหญ่จนพี่ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว" พี่คิณเริ่มเล่าด้วยแววตาที่ไม่ค่อยมีความสุขมากนัก

 

"ทะเลาะกันรุนแรงจังเลยนะครับถึงขั้นย้ายออกมาเลย"

 

"ความจริงก็ไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอก พี่กับพ่อไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว" น้ำเสียงของพี่คิณที่พูดออกมาทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความผิดหวัง เศร้า เสียใจ คลุกเคล้ากันไปจนบอกไม่ถูก

 

"เอาเถอะครับถึงจะทะเลาะยังไง ผมว่าลึกๆแล้วคุณพ่อพี่ก็คงกำลังภูมิใจและรอวันที่พี่สำเร็จอยู่แน่นอนผู้ใหญ่ก็อย่างนี้แหละครับปากไม่ตรงกับใจ" ผมพูดปลอบ

 

"คิดดีจังนะ"

 

"แหะๆ"

 

คุยกันได้แปปนึงพี่คิณก็ลุกเดินออกไปทางฝั่งครัวทิ้งให้ผมเก็บของอยู่คนเดียว

 

"อ่ะ" เจ้าของห้องที่หายไปครู่นึงก็เดินกลับออกมาพร้อมกับขนมช็อคโกแลตในมือ...ผมมองขนมอย่างพินิจพิจารณาจนคิดได้ว่าตั้งแต่เจอกันก็เห็นพี่คิณชอบกินช็อคโกแลตตลอดเลยนี่นา

 

"ชอบหรอครับ"

 

"หืม"

 

"ช็อคโกแลตหนะ"

 

"อ้อ มันก็อร่อยดีนะ"

 

ผมหยิบช็อคโกแลตที่พี่คิณยื่นมาให้แล้วแกะเข้ามาปากพร้อมกับหันมองคนข้างๆที่กำลังเคี้ยวช็อกโกแลตในปากอย่างมีความสุข

 

"ความจริงผมก็ชอบเหมือนกันนะ ตอนเด็กๆแม่ผมชอบเอามาง้อ ^^" ผมพูดพร้อมกับยิ้มกว้างมองเจ้าช็อคโกแลตในมือด้วยท่าทางภูมิใจ ก่อนจะแกะมันเข้าปากไปในที่สุด

.

.

.

 

"เย้! เสร็จซักที" ผมร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อข้าวของในห้องตอนนี้ถูกเก็บกวาดให้เข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว

 

"ขอบใจนะพี่รบกวนเวลารึเปล่า"

 

"ไม่เลยครับยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียนผมค่อยนอนในรถเอาก็ได้"

 

"นอนในรถหรอ?"

 

"ใช่ครับ ผมไม่ได้บอกพี่ซินะว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปค่ายกับคณะวิศวะ"

 

"อ๋อ..ค่ายนั้น"

 

"พี่รู้เรื่องด้วยหรอครับ"

 

"อือ ตอนปี2ก็เคยไปเหมือนกันเป็นค่ายสัมพันธ์ที่จัดทุกปี แต่ปีนี้คงได้ไปกับคณะวิทย์ซินะ"

 

"ครับเกณฑ์ปีนี้ให้ไปกับคณะข้างๆ แล้วเกณฑ์ปีพี่คืออะไรหรอครับ"

 

"จับสลากได้ไปกับคณะที่เด็กได้อันดับ1ของการประกวดดาวเดือนอ่ะเลยได้ไปกับพวกนิเทศ"

 

"มีเกณฑ์แบบนี้ด้วยหรอครับ -0-"

 

"ตามอารมณ์ของอธิการบดีนั่นแหละ แต่ดูจะไร้สาระไปหน่อย -_-"

 

"ฮ่าๆ นั่นซินะครับ"

 

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ"

 

"อื้ม"

 

 

เช้าวันต่อมา

 

ก็อกๆ ก็อกๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องผมดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังเตรียมของออกเดินทางอยู่ต้องละสายตากับกระเป๋าตรงหน้าแล้วเดินไปเปิดประตู

 

"อ้าว!พี่คิณ มีอะไรรึเปล่าครับ" ผมทักทายร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

 

"จะไปแล้วหรอ" พี่คิณถามขึ้นพร้อมกับชะเง้อมองผ่านเข้ามาในห้องซึ่งมีกระเป๋าใบสะพายหลังใบใหญ่ตั้งอยู่

 

"ครับ อีกเดี๋ยวก็ว่าจะโทรให้เพื่อนมารับแล้ว"

 

"อ่อ..ไม่งั้นให้พี่ไปส่งมั้ย พี่ต้องไปแวะไปทำธุระที่คณะพอดี" ผมยืนคิดไปครู่นึงก่อนจะตกปากรับคำ

 

"'งั้นก็ได้ครับ ^^" หลังจากรับปากเสร็จพี่คิณก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับช่วยผมยกกระเป๋าใบใหญ่แล้วเดินลงไปที่รถของพี่คิณพร้อมกัน

 

บรรยากาศในรถ

 

"อาจารย์ได้บอกมั้ยว่ามีกิจกรรมอะไรบ้าง"

 

"ไม่เลยครับ ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจะต้องทำอะไรบ้าง" ผมเผลอแสดงสีหน้ากังวลออกมาเล็กน้อย

 

"ไม่มีอะไรหรอกพี่ว่าเหมือนไปพักผ่อนมากกว่า"

 

"นั่นสิครับถ้าเป็นแบบนั้นคงดีมากเลย ช่วงนี้อ่านหนังสือเหนื่อยมาหลายอาทิตย์ด้วย -3-" ผมหลุดทำน้ำเสีียงงอแงใส่คนข้างๆ

 

"พักผ่อนบ้าง แล้วนี่ไปขึ้นรถที่ไหนหรอ"

 

"แถวสนามบาสครับ"

 

พูดจบพี่คิณก็เลี้ยวรถเข้าไปที่มหาลัย พร้อมกับขับไปส่งผมถึงสนามบาสซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยฝูงชนขนาดใหญ่ยืนรายล้อมกันอยู่

 

"ส่งตรงนี้ก็ได้ครับ ข้างในคนเยอะ" ผมเสนอความคิดเห็นออกไป

 

"ไม่เป็นไร ยังไงเดี๋ยวพี่ก็ต้องขับผ่านตรงนั้นอยู่แล้ว"

 

"ครับ -///-" พี่จะรู้มั้ยว่าที่ไม่อยากให้ไปส่งตรงนั้นเพราะรถพี่มันเด่นเกินไปต่างหาก

 

ผ่านไปครู่นึงรถเฟอรารี่สีดำก็ถูกขับมาจอดที่จุดนัดพบ ซึ่งตอนนี้ถูกสายตาของฝูงชนหันมามองเป็นทางเดียวกันเหมือนกำลังรอลุ้นว่าใครกำลังจะลงมา และที่สำคัญที่ทำให้ผมไม่อยากลงจากรถไปคือ ในบรรดาคนที่กำลังหันมามองนั้นดันมีเพื่อนรักทั้งสองคนของผมด้วยนะซิ แต่ดีนะที่กระจกรถเป็นแบบทึบเลยทำให้คนข้างนอกมองไม่เห็นว่าใครเป็นคนขับ

 

"อ่อ งั้นผมไปก่อนนะครับ" เมื่อเห็นพี่คิณพยักหน้ารับแล้วผมก็เดินลงจากรถไป ทำให้ตอนนี้ทุกสายตาหันมาจับจ้องมองผมเป็นทางเดียวกันหมด

 

0_0! 0o0! < หน้าตาของเพื่อนรักทั้งสองของผม

 

"ไอเชี้ยพีช!" เสียงแรกที่ผมได้ยินหลังจากเจอหน้ากันคือเสียงภาคที่ร้องออกมาด้วยความตกใจ

 

"มากับใครวะทำไมกูไม่เคยเห็นรถเลย" โซนถามเสริมขึ้นมาอีกคน

 

"อ่อ..."

 

"พีช" ยังไม่ทันจะได้ตอบ ร่างสูงโปร่งพร้อมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำลายพลาง ที่ใส่คู่กับกางเกงแสล็คสีดำพร้อมกับรองเท้าผ้าใบก็ก้าวลงจากรถหรูก่อนจะเดินมาทางผม

 

0_0!! และนี่คือใบหน้าตกใจอีกรอบของเพื่อนทั้งสอง เมื่อเห็นหน้าเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อผม ตอนนี้ทุกสายตาโดยเฉพาะสาวๆที่กำลังยืนอยู่พร้อมใจกันหันมามองพี่คิณด้วยสายตาหยดย้อยเป็นทางเดียวกัน จนผมเองรู้สึกเกร็งตามไปด้วย

 

"ครับ?"

 

"ลืมนี่ไว้" พูดจบพี่คิณก็ยื่นกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กมาให้ผมซึ่งผมลืมไปเลยว่าถอดไว้ในรถตอนกำลังหาบัตรประชาชน

 

"ขอบคุณครับ เกือบลืมไปเลย ^^"

 

"แล้วก็นี่ เมื่อเช้าพี่เห็นว่าลืมไว้อยู่บนโต๊ะในห้องเอาของพี่ไปใช้ก่อนก็ได้" พี่คิณพูดพร้อมกับยื่นแอร์พอร์ตมาให้ผม

 

"อ่อ ขอบคุณครับ" ผมรับมาด้วยความเกรงใจไม่คิดว่าเขาจะใส่ผมขนาดนี้ ความจริงตอนนั่งรถมาผมรู้แล้วว่าตัวเองลืมไว้ที่ห้อง เลยกะจะมายืมของภาคไม่ก็ของโซนเอา เพราะถ้าไม่มีมันผมคงไม่ชินกับการนั่งรถที่คนเยอะแบบนี้แน่ๆ แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะได้ของพี่คิณมาแทน

 

เมื่อเอาของให้ผมเสร็จร่างสูงก็เดินกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป ทิ้งให้ผมกลายเป็นเป้าสายตาของเด็กทั้งคณะวิทย์ของผมและคณะวิศวะที่หันมามองก่อนจะหันไปซุบซิบกัน

 

"มานี่เลย" ว่าแล้วโซนก็เดินลากผมออกไปที่หลังรถทัวร์ซึ่งไม่ค่อยมีคนอยู่จึงทำให้ผมรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อย

 

"เล่ามา" ภาคที่เดินตามมาติดๆเปิดประเด็นขึ้น

 

"เล่าอะไร"

 

"สรุปยังไง นี่ตั้งแต่ตอนงานจัดบูธวันนั้นละนะ" โซนเริ่มเอาอดีตขึ้นมาขุดคุ้ย

 

"นั่นสิไหนบอกไม่มีอะไรทำไมจู่ๆถึงเป็นแบบนี้ได้อ่ะ" ภาคเสริมขึ้นอีกคน

 

"ก็ไม่มีอะไรจริงๆ แค่บังเอิญ" ผมหันไปแก้ตัวน้ำขุ้นๆ แต่ก็ไม่ได้โกหกเพื่อนแต่อย่างใด

 

"บังเอิญเกินไปรึเปล่า ไหนเล่ามาว่าบังเอิญอะไรบ้าง" โซนยังถามจี้ไม่หยุด

 

"ก็บังเอิญเจอที่หลังหอสมุด ต่อมาก็บังเอิญเจอที่มาเก็ต แล้วก็บังเอิญว่าพี่คิณอยู่คอนโดเดียวกัน...แล้วก็"

 

"แล้วก็อะไร!"

 

"แล้วก็บังเอิญว่าอยู่ชั้นเดียวกัน....แล้วก็" ผมเริ่มพูดแผ่วลงเรื่อยๆ

 

"โอยย! ขอชัดๆเคลียๆหน่อยพีชเพื่อนรัก กูลุ้นจนไม่รู้จะลุ้นไงแล้วเนี่ย" ภาคหันมาบ่นผมที่ไม่ยอมพูดจบซักที แต่จะให้ผมทำไงอ่ะถ้าพวกมันรู้เข้ามีหวังผมอยู่ไม่เป็นสุขแน่นอนเลย T^T

 

"แล้วก็บังเอิญว่าอยู่ห้องตรงข้ามกัน!" ผมกลั้นใจครั้งสุดท้ายพูดออกไปหมด จนเพื่อนทั้งสองทำหน้าเหวอและอึ้งไปพร้อมกัน

 

"บังเอิญจริงๆวะ"

 

"เออบังเอิญเกินไปจริงๆ" ทั้งสองคนพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อก่อนจะเดินหนีผมไป

 

"เอ้าแล้วนี่จะไปไหนกัน" ผมตะโกนไล่หลังถาม

 

"ไปหาความบังเอิญ!" และนี่คือคำตอบที่ผมได้รับ

_______________________________________

บังเอิ๊ญ บังเอิ่ญ บังเอิญ! มีแต่เรื่องบังเอิญจริงๆ เป็นไงกันบ้างคอมเมนต์พูดคุยกันได้น้า >< ฝากกดไลค์ กดติดตามและคอยเป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า <3

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว