ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
นมอุ่นๆ

พาร์ทพีช

 

ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ หลังจากได้ยินเสียงนกร้องอยู่ริมขอบหน้าต่างห้อง ร่างกายผมค่อยๆลุกออกจากเตียงด้วยความงัวเงียก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนผนังปลายเตียงที่ปรากฎเลขเป็น 06.00 น. จากนั้นผมก็เดินไปเปิดหน้าต่างออกรับอากาศแจ่มใสในวันนี้

 

"ไงห้ะเรา มาปลุกแต่เช้าเลยหิวหรอ" ผมหันไปพูดกับเจ้านกน้อยที่ร้องจิ้บๆอยู่ริมหน้าต่างเป็นประจำ ก่อนจะเดินไปหยิบขนมปังในครัวแล้วมาฉีกเป็นชิ้นเล็กๆเอาไปป้อนให้มัน

 

เช้าวันนี้ผมว่าจะออกไปซื้อของที่ห้างหน่อย แต่เนื่องจากผมไม่ชินกับการไปในที่คนเยอะๆคนเดียวเลยว่าจะชวนภาคกับโซนให้ไปเป็นเพื่อน ว่าแล้วผมก็ต่อโทรศัพท์สายตรงไปหาเพื่อนทั้งสองคน

 

[ฮัลโหล]

 

[ว่าไงพีช!]

 

[ทำไรอยู่อ่ะภาคเสียงดังจัง]

 

[ไม่มีไรหรอก...(ไอเชี้ยภาค!)]

 

[เอ๋ เสียงโซนหนิอยู่ด้วยกันหรอ]

 

[อ้อมีอะไรรึเปล่า]

 

[พอดีเลยว่าจะชวนไปห้าง ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ]

 

[ได้งั้นเดี๋ยวเจอกัน..ตู๊ด!]

 

ผมมองโทรศัพท์อย่างงงๆที่จู่ๆก็ถูกตัดสายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลิกสนใจแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัว

 

ห้าง 11.00 น

 

ผมมายืนรอเพื่อนทั้งสองคนตามที่นัดกันไว้ ซึ่งไม่นานโซนกับภาคก็เดินมาพร้อมกันแต่ทำไมเหมือนบรรยากาศวันนี้มันจะไม่ค่อยดีเลยแหะ

 

"โซนเป็นอะไรอ่ะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" โซนเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้ายุ่งเหยิงที่บ่งบอกได้เลยว่ากำลังไม่สบอารมณ์

 

"ป่าวหรอกไปกันเถอะ" พูดจบโซนก็เดินมากอดคอผมแล้วพาเดินออกไปโดยมีภาคมองอยู่ตลอด

 

"ภาค ทะเลาะกันมาหรอ" ผมแอบกระซิบถามภาคที่เอาแต่จ้องโซนมาตลอดทาง

 

"นิดหน่อย เด็กมันงอแง" คำตอบของภาคทำเอาผมแปลกใจไปแปปนึงแต่ก็นะทั้งสองคนก็ทะเลาะกันบ่อยอยู่แล้วเดี๋ยวก็คงดีกันเองแหละ

 

"โซนภาค สองอันนี้อันไหนน่ารักกว่ากัน" ผมยกกล่องใส่ของขึ้นมาให้เพื่อนทั้งสองคนดูโดยกล่องนึงเป็นลายหมีสีน้ำตาล ส่วนอีกกล่องเป็นลายเด็กผู้ชายกำลังตื่นนอน

 

"ขวา ซ้าย!" ทั้งสองคนตอบออกมาพร้อมกันแต่คนละคำตอบจนผมส่ายหัวไปมาแล้วตัดสินใจเลือกเอง

 

"งั้นอันนี้และกัน" ผมหยิบกล่องลายเด็กผู้ชายใส่ตะกร้าแล้วเดินไปดูของอย่างอื่นต่อ

 

"ทำไมเอาลายนี้อ่ะ ไม่เห็นจะน่ารักเลย" โซนที่เลือกลายหมีรีบพูดค้านขึ้นมาจนทำให้ผมนึกขึ้นตาม 'ทำไมนะเหรอเพราะมันคล้ายๆกับตอนนั้นละมั้งตอนที่ผมไปที่โต๊ะหลังหอสมุดครั้งแรก^^'

 

"ไม่มีอะไรเห็นมันน่ารักดี" ผมตอบกลับไป

 

"ช่างเถอะ แล้วจะซื้ออะไรต่ออ่ะ"

 

"กล่องใส่อุปกรณ์อ่ะอยากได้แบบใหญ่ๆเก็บของได้เยอะแล้วก็ถ้าแยกเป็นส่วนๆให้ด้วยก็ดี"

 

"เอาไปทำไมอ่ะปกติห้องพีชก็มีของไม่เยอะไม่ใช่หรอ"

 

"อ่อ..แม่พึ่งส่งของมาให้ใหม่อ่ะแล้วไม่มีที่เก็บ เป็นของจุกจิกทั้งนั้นเลย"

 

"อ๋อออ" เห้ออ โชคดีที่โซนเป็นพวกเข้าใจอะไรง่ายไม่งั้นถ้าถามจุกจิกอีกมีหวังผมได้เปลี่ยนเรื่องจนไม่ได้ซื้อแหง

 

หลังจากซื้อของเสร็จพวกเราก็พากันไปกินข้าวดูหนังแล้วก็เดินเล่นนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

 

"วันนี้ขอบใจมากนะ กลับกันดีๆหละอย่าทะเลาะกันอีก"

 

"อื้ม มึงก็เหมือนกันขับรถดีๆ" หลังจากโบกมือลากันเสร็จผมก็เดินกลับมาที่รถของตัวเองก่อนจะขับกลับคอนโดไป

 

'เห้อเหนื่อยชะมัด' ผมบ่นอุบอิบคนเดียวขณะกำลังขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นของตัวเอง

 

ติ๊ง!

 

เสียงลิฟท์เปิดออกเป็นสัญญาณว่าผมมาถึงชั้นของตัวเองแล้ว

 

"เอ๋?" ผมร้องออกมาด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นพี่คิณยืนนิ่งอยู่หน้าห้องตัวเองแต่กลับไม่ยอมเดินเข้าห้องไป แต่จะว่าไปแล้วพี่เค้าบอกจะกลับบ้านซักสองสามวันไม่ใช่หรอทำไมกลับมาเร็วจัง

 

"พี่คิณครับ" ผมเรียกผู้ชายร่างสูงตรงหน้าที่กำลังยืนเหม่ออยู่จนผมต้องสะกิด

 

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ"

 

ผมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของพี่คิณดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีเรื่องกังวลใจอะไรรึเปล่านะ

 

"ไปซื้อของมาหรอ"

 

"ครับ แล้วพี่คิณไม่เข้าห้องหรอ" หลังจากผมพูดจบเหมือนเจ้าตัวจะนึกขึ้นได้เลยหันกลับไปสแกนคีย์การ์ดแล้วกดรหัสเดินเข้าห้องไป

 

'เป็นอะไรรึเปล่านะ' ผมเดินกลับเข้ามาที่ห้องก่อนจะเก็บข้าวของที่ซื้อมาจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับจัดแจงอะไรนิดหน่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

 

ยืนเคาะประตูได้ไม่นานเจ้าของห้องก็เดินออกมาเปิดประตูให้ พร้อมกับใบหน้าที่ยังดูไม่โอเค

 

"นี่ครับ รีบดื่มตอนกำลังอุ่นๆนะครับจะได้หลับสบาย" ผมยื่นแก้วนมอุ่นๆไปให้ร่างสูงเพื่อที่อย่างน้อยการได้ดื่มนมอุ่นๆก่อนนอนก็อาจจะช่วยให้พี่เขาคลายกังวลและหลับสบายได้ 'หวังว่าจะทำให้พี่สบายใจขึ้นได้นะครับ'

 

พี่คิณรับแก้วนมไปแต่โดยดี โดยไม่ลืมที่จะมองหน้าผม

 

"ขอบคุณนะ"

 

"งั้นผมกลับห้องก่อนนะครับ" เมื่อคนตัวสูงพยักหน้ารับแล้วผมก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป

 

 

ก่อนวันเดินทางไปค่าย

 

"พีชเก็บของรึยัง" ภาคเดินเข้ามาถามผมที่กำลังทำงานอยู่ที่หน้าคณะ

 

"เก็บของ?" ผมเอียงคอถามกลับพร้อมกับทำหน้าสงสัย

 

"ก็พรุ่งนี้ไง อย่าบอกว่าลืมนะว่าต้องไปค่ายกับคณะข้างๆอ่ะ"

 

"0_0 เหมือนจะลืมไปจริงๆด้วย" พอพูดจบภาคก็หันมาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

 

"แล้วนี่โซนรู้ยังว่าจะไปค่าย พวกเราไม่อยู่ตั้งสามวันไม่รู้โซนจะเหงารึเปล่า"

 

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกเพราะโซนเองก็จะไปกับเราด้วย"

 

"หืม? ได้ไงอ่ะโซนไม่ได้อยู่คณะเราหนิ" ผมถามภาคด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

 

"ก็อาจารย์ให้พวกชมรมถ่ายภาพไปช่วยเก็บรูปตอนทำกิจกรรมพวกรุ่นพี่เลยส่งโซนกับรุ่นน้องอีกคนไป"

 

"อ๋อ งั้นแบบนี้ก็ดีเลยดิไปกันเยอะๆจะได้สนุก ><"

 

เมื่อนั่งคุยกันเสร็จผมก็ขอตัวไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดโดยภาคเองก็ขอแยกไปหาโซนที่ชมรมถ่ายภาพซึ่งระหว่างทางผมก็เหมือนจะไปเดินชนเข้ากับใครบางคน

 

พลั่ก!

 

"ขอโทษครับ" ผมที่ไม่ทันได้มองทางเพราะมัวแต่คุ้ยหาบัตรนักศึกษาในกระเป๋าจนเผลอไปชนกับใครเข้า

 

"เด็กคณะวิทย์หรอ" ผู้ชายที่ชนกับผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบบัตรนักศึกษาที่ผมพึ่งทำหล่นไปขึ้นมาดูแล้วยื่นคืนมาให้

 

"อ่อขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะครับ" ผมรีบรับบัตรนักศึกษาคืนมาแล้วก้มขอโทษคนตรงหน้าไปอีกหนึ่งทีก่อนจะเดินสับขาไปยังหอสมุดต่อ

 

เมื่อมาถึงผมก็เดินไปที่เคาท์เตอร์ของพี่บรรณารักษ์พร้อมกับหยิบกองหนังสือออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นบัตรนักศึกษาให้เพื่อขอคืนหนังสือที่ยืมมาคราวก่อน

 

"วันนี้ไม่ยืมต่อหรอจ้ะ พึ่งมีหนังสือมาลงใหม่โซนเดียวกับที่น้องพีชชอบยืมเลย"

 

"งั้นผมไปดูหน่อยดีกว่า ขอบคุณนะครับ" ว่าแล้วผมก็เดินไปที่ชั้นหนังสือที่มาเป็นประจำพร้อมกับเดินดูหนังสือไปเรื่อยๆจนรู้ตัวอีกที่ก็มาโผล่ที่มุมในสุดของห้องสมุดซะแล้ว

 

"เอ๋?" ผมกระพริบตาสองสามทีก่อนจะเดินเข้าไปนั่งยองๆข้างๆผู้ชายตัวสูงที่คุ้นเคย ซึ่งตอนนี้กำลังเอาหนังสือปิดหน้าและนั่งหลับอยู่ในมุมห้อง

 

"หลับอยู่จริงๆด้วย" ผมนั่งมองภาพตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาพร้อมกับยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้พี่เขาตื่น

 

หมับ!

 

แขนขวาของผมถูกมือหนาคว้าไว้กระทันหันจนเกือบจะเซล้มลงไปนอนจมอยู่กับพื้น

 

"คิดจะมาแอบดูคนอื่นหลับแล้วเดินหนีไปง่ายๆหรอ" พี่คิณที่ตื่นขึ้นมาตอนไหนไม่รู้หยิบหนังสืออกจากหน้าตัวเองก่อนจะหันมาพูดกับผม

 

"ป่าวนะครับพีชแค่มาเดินดูหนังสือแล้วบังเจอก็เลย...แต่ไม่ได้แอบดูนะครับ!"

 

"หึ ช่างเถอะว่าแต่กี่โมงแล้วละ" พี่คิณหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยถามขึ้น แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้พี่คิณหัวเราะหรอ

 

"อ้อ ตอนนี้4โมงเย็นแล้วครับ"

 

"เย็นขนาดนี้แล้วหรอ" เขาบิดขี้เกียจหนึ่งทีก่อนจะลุกขึ้นยืน

 

"จะกลับรึยัง" พี่คิณหันมาถามผมที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

"ครับ?"

 

"งั้นกลับกัน" ยังไม่ทันจะได้ตอบพี่เขาก็เดินนำผมออกจากหอสมุดไป

 

"วันนี้เอารถมารึเปล่า" พี่คิณเอ่ยถามขึ้นขณะที่เรากำลังยืนอยู่ด้วยกันที่หน้าหอสมุด

 

"เอามาครับ" พูดจบผมก็หยิบกุญแจรถที่ห้อยพวงกุญแจรูปเด็กผู้ชายออกมา

 

พี่คิณหันมามองแปปนึงก่อนจะหยิบกุญแจรถจากมือผมแล้วเดินออกไป

 

"รถจอดอยู่ไหน"

 

"โรงจอดรถครับ" ...ไม่สิ! ทำไมผมต้องบอกด้วยหล่ะแล้วไอท่าทีที่จู่ๆก็หยิบกุญแจรถคนอื่นเค้าไปแบบนี้มันคืออาร๊ายยT^T

 

"พี่คิณไม่ได้เอารถมาหรอครับ"

 

"เอามาแต่ถูกเพื่อนขโมนไปละ พี่ขี้เกียจรอขอกลับด้วยนะ" เขาพูดตอบกลับผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะกดรีโมตแล้วเดินเข้าไปที่รถฝั่งคนขับโดยไม่หันมารอฟังคำตอบจากผม

 

"เดี๋ยวผมขับเองก็ได้ครับ"

 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ขับให้" ผมยืนเอ๋อไปครู่นึงก่อนจะทำตามที่ร่างสูงพูดอย่างว่าง่ายพร้อมกับเดินไปฝั่งคนนั่งข้างคนขับ

 

"ขอแวะร้านยาแปปนึงได้มั้ย" พี่เขาพูดขึ้นขณะกำลังขับรถกลับคอนโด

 

"ครับ" ผมมองตามร่างสูงที่กำลังเดินลงจากรถไปที่ร้านยา ซึ่งไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงยาในมือ

 

"ไม่สบายหรอครับ"

 

"ป่าว"

 

"แล้วนี่คือ"

 

"อุปกรณ์ทำแผล"

_________________________________________________

พี่คิณของน้องเป็นอะไรทำไมต้องซื้ออุปกรณ์ทำแผลด้วย ? ต้องติดตามแล้วนะ !! กดติดตามและคอมเมนต์กันได้น้า

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น