facebook-icon

ฝากกดติดตามเพจ fortune _28 ด้วยงับ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2564 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 32
แบบอักษร

 

หลังจากเสร็จงานแต่งงาน ตอนนี้ดิวก็เป็นภรรยาเต็มตัวของน้ำเหนือเจ้าของไร่คาวีวิลล่า จากชีวิตแสนอาภัพตัวคนเดียวทำงานเหน็ดเหนื่อยส่งเสียตัวเองเรียนตอนนี้ได้เป็นคุณนายของไร่ไปแล้ว เธออยู่อย่างสุขสบายมีความสุขมากอย่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะสามีและครอบครัวของเขาที่คอยดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี เอาใจใส่ทุกอย่างเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้อย่างสมบูรณ์ 

"สวยเชียว ฝีมือดีขึ้นเยอะเลยลูก" 

ดิวกำลังนั่งจับกลีบลำดวนอยู่ก็ยิ้มออกมาทันทีเมื่อถูกชมแบบนั้น เมื่อท้องเธอเริ่มใหญ่ขึ้นสามีก็ให้อยู่แต่บ้านกับคาเฟ่ไม่ยอมให้เธอออกไปไหนคนเดียว แต่เขาก็พาไปเที่ยวไปทานข้าวข้างนอกบ่อยๆ ก็แค่ไม่ให้ไปไหนคนเดียวเท่านั้นเอง 

"หนูอยากจะทำให้สวยเหมือนคุณแม่ค่ะ แต่ว่าได้เท่านี้จริงๆ" 

"พอแล้วแค่นี้ ขายได้แล้วจ้ะ เดี๋ยวให้พนักงานเอาไปทำต่อ หนูควรไปนอนพักผ่อนที่บ้านได้แล้วนะ เดี๋ยวน้ำเหนือก็มารับแล้วไปล้างไม้ล้างมือเถอะลูก" 

"ค่ะคุณแม่ พรุ่งนี้หนูมาใหม่นะคะ" 

"จ้ะ พรุ่งนี้ออกมาพร้อมแม่ก็ได้ นั้นไงมาพอดีเลย" 

ดิวหันไปมองชายหนุ่มก่อนจะยิ้มออกมาทันที เธอรีบลุกขึ้นไปล้างมือที่ห้องน้ำก่อนจะเดินออกมาหาชายคนรักที่ยืนรออยู่ 

"ทำไมเลิกงานไวจังเลยคะ" 

"ให้คนอื่นทำต่อน่ะ หนูบอกพี่ว่าจะไปเยี่ยมแม่ไม่ใช่เหรอ จะซื้อของขวัญวันเกิดไปให้ไม่ใช่เหรอไง" 

"พี่น้ำเหนือจะพาไปเหรอคะ" 

หญิงสาวยิ้มออกมาทันที หลังจากงานแต่งงานท่านก็ดีกับเธอมากขึ้นแถมยังทักมาถามเรื่องหลานในท้องให้คำปรึกษาอย่างดี เราสองคนเริ่มคุยกันมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ตอนนี้ค่อนข้างจะสนิทกันมากพอสมควร 

"ค่ะพี่จะพาไป" 

"ขอบคุณนะคะ งั้นไปกันเลยเนาะ" 

เขาพยักหน้าก่อนจะกุมมือหญิงสาวเดินออกไปทันที เขาเอารถตัวโปรดมารับเธอเพราะตอนนี้ภรรยาท้องใหญ่ขึ้นและต้องการความปลอดภัยสูง เขาจึงเลือกรถที่นั่งสบายและนิ่มนวลที่สุด 

เมื่อมาถึงที่ห้างสรรพสินค้าเขาก็พาเธอไปเดินเลือกชุดของคุณแม่แล้วก็น้องชายอีกคน เขาไม่ได้บังคับให้หญิงสาวไม่ต้องให้อะไรพ่อกับแม่เลย เธออยากจะซื้ออะไรให้ก็ได้ทั้งนั้นเพราะเป็นสิทธิ์ของลูก อีกอย่างเงินที่เขาให้ท่านทั้งสองคนไปทำให้พวกเขาสามารถสร้างตัวมีธุรกิจเล็กๆได้ จึงไม่มารบกวนลูกอีกแต่ก็มีไถ่ถามความเป็นห่วงซึ่งถือว่าทั้งสองคนทำได้ดีสามารถทำให้ภรรยาของเขามีความสุขมากที่สุดในช่วงเวลานี้ 

"สวยมั้ยคะ" 

"ไม่รู้สิ ถ้าเลือกของคุณพ่อยังพอไหว ถ้าของผู้หญิงเลือกไม่เป็นจริงๆ" 

"ไม่เป็นอะไรค่ะงั้นเลือกชุดเด็กผู้ชายให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวขอเลือกชุดคุณแม่ก่อน" 

"โอเค งั้นพี่ไปดูโซนเด็กน้อยแล้วกัน" 

"ค่ะ" 

ดิวหันไปเลือกชุดสวยๆหลายชุดไปให้คุณแม่ พรุ่งนี้ก็วันเกิดแม่เธอคงไม่ได้พาไปฉลองที่ไหนเพราะท่านก็มีครอบครัวแล้ว แต่เธอจะให้ของขวัญและไปอวยพรให้ท่านแข็งแรงสุขภาพดีก็เท่านั้น  

"สวยมากเลยอ่ะตัวนี้" 

"เอาสามชุดนี้ค่ะ" 

ดิวส่งชุดไปให้พนักงานก่อนจะชำระเงินแล้วเดินไปร้านทองเพื่อดูของมีค่าให้คุณแม่ พอถามว่ามีเงินมั้ยท่านก็บอกว่ามีไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เธอก็เลยซื้อแบบนี้ให้แทน 

"ขอดูสร้อยคอหน่อยค่ะ เอาแบบนั้นเลยค่ะบาทหนึ่งค่ะ แล้วก็ขอเป็นสองเส้นเลยค่ะ" 

เธอคิดว่าถ้าซื้อให้แม่ก็ควรมีของพ่อด้วย จะได้ไม่ต้องน้อยใจกันได้ทั้งคู่ไปเลย เมื่อเธอจ่ายเงินเสร็จก็เดินไปหาชายหนุ่มที่กำลังเลือกซื้อชุดเด็กให้เธออยู่ ว่าจะเอาไปฝากน้องชายด้วย 

"หืม เลือกได้ดีเลยค่ะ" 

"ใช่มะ... ถ้าลูกพี่คลอดออกมาเมื่อไหร่ พี่จะเป็นคนมาซื้อของให้ลูกเอง" 

เขายิ้มออกมาทันทีพร้อมกับจินตนาการถึงลูกที่กำลังจะคลอดออกมา ไปอัลตร้าซาวด์ล่าสุดหมอบอกว่าไม่ชัวร์หญิงหรือชายเพราะเด็กน้อยหุบขาไว้ แต่อาทิตย์หน้าน่าจะรู้แล้วว่าได้เพศลูกอะไร ที่บ้านอยากได้หลานคนแรกเป็นผู้ชายก่อน ส่วนคนต่อไปขอเป็นผู้หญิงและขอซักสามสี่คนซึ่งเขาคิดว่าภรรยาจะเข็ดเอาได้ 

"ตามสบายเลยค่ะ ดิวได้ของครบแล้วค่ะงั้นเราไปกันเลยมั้ยคะ" 

ทั้งสองคนพากันไปชำระเงินก่อนจะเดินจับมือกันไปขึ้นรถแล้วขับไปบ้านคุณแม่ของเธอ ตอนนี้ท่านย้ายมาอยู่ในเมืองเปิดร้านอาหารและดูเหมือนว่ากำลังไปได้ดีมาก 

"คุณแม่ขายดีมั้ยคะ" 

"อ่าวดิวมายังไงเนี่ย" 

ดิวเดินเข้ามาก็เอ่ยทักทายคุณแม่ของเธอ หญิงสาวหันไปยกมือไหว้พ่อเลี้ยงที่กำลังอุ้มน้องชายต่างพ่อของเธออยู่ 

"สวัสดีค่ะ" 

"สวัสดีหนูดิว เชิญนั่งก่อนๆ" 

พ่อเลี้ยงเอ่ยต้อนรับลูกเลี้ยงและลูกเขย ทั้งสองคนมีพระคุณกับครอบครัวของเขามาก โดยเฉพาะน้ำเหนือที่ให้เงินก้อนภรรยาเขามา จึงทำให้เราสามคนได้เปิดร้านตามที่ต้องการ และตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่สบายขึ้นเยอะ คงต้องขอบคุณลูกเลี้ยงที่ได้สามีดีมากและยังห่วงใยครอบครัวของเธอ ถึงแม้ว่าภรรยาของเขาไม่ได้ดูแลลูกสาวมากก็เถอะ 

"สวัสดีครับคุณแม่" 

"สวัสดีจ้ะน้ำเหนือ มานั่งตรงนี้มาแม่จะทำของอร่อยให้กินนะ" 

"ขอบคุณมากครับ" 

เขาไม่ปฎิเสธเพราะมันจะเสียน้ำใจ อีกอย่างเราสองคนก็ยังไม่ได้ทานอะไรมาเพราะฉะนั้นกินที่นี่ไปเลยดีกว่า 

"ดิวเอาของขวัญวันเกิดมาให้แม่ค่ะ พรุ่งนี้ไม่ว่างเลยมาวันนี้" 

"โธ่ลูก ไม่ต้องก็ได้แต่อวยพรก็พอแล้ว" 

คุณแม่เอ่ยออกมาอย่างเอ็นดูลูก เธอร้ายสารพัดขนาดนี้ลูกยังไม่มีความโกรธเกลียดเธอเลยซักนิดเดียว ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าลูกไม่รักดีด้วยตัวเองแบบนี้ป่านนี้จะเป็นยังไงต่อ 

"ไม่เป็นอะไรค่ะดิวอยากให้ นี่ค่ะ" 

เธอส่งถุงร้านทองไปให้พร้อมกับถุงเสื้อผ้าของแม่แล้วก็ของน้อง 

"อันนี้ของน้องค่ะแม่ พี่น้ำเหนือเป็นคนเลือกเองด้วย น้องน่าจะชอบนะคะ" 

ดิวยิ้มออกมาก่อนจะหยิบชุดออกมาแล้วส่งให้น้องชายดู น้องชายของเธอรีบวิ่งมาอ้อนคงเพราะเห็นชุดน่ารักนั่นแหละ 

"ชุดหล่อๆๆ" 

"ใช่ค่ะชุดหล่อมาก ของเราไง" 

ดิวส่งไปให้น้องชายถือไว้ เขายิ้มแก้มปริก่อนจะเปิดดูทีละชุดอย่างดีใจ คุณแม่ยิ้มหวานมองสองพี่น้องที่นั่งเล่นด้วยกันก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่ปล่อยให้ทั้งสองคนแยกกันไม่ได้รู้จักกันตั้งแต่แรก 

"น้ำเหนือ" 

"ครับคุณแม่" 

เขาหันไปมองคุณแม่ของภรรยา ท่านยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาน้ำตาคลอ 

"ขอบคุณมากนะที่ทำให้ครอบครัวของเรากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง แล้วก็ขอบคุณมากที่เติมเต็มสิ่งที่ขาดให้กับดิว" 

"ไม่เป็นอะไรเลยครับ ผมรักดิวมากไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลน้องอย่างดีที่สุด" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว