email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แบททีม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 420

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แบททีม
แบบอักษร

"วอร์เธอร์ ฮาร์ดี้,แฟรงก์คิน สตอร์ม ผมจะนับหนึ่งถึงสามหากพวกคุณยังกล้านอนเมาอยู่เรื่องนี้จะส่งตรงถึงลูกสาวของพวกคุณ" 

เสียงกึ่งทุ้มกึ่งหวานของบรูซนั้นกังวาลไปทั่วห้องจนสามารถดังไปถึงแก้วหูของสองชายวัยกลางคนผู้นอนเมาหลับอยู่บนโซฟากลางห้องได้เป็นอย่างดี 

ร่างทั้งสองนั้นกระโดดพลิกตัวด้วยท่าทางเหนือมนุษย์ 

ตึ้ก! 

"ต้องขอประทานโทษด้วยคราบบ โปรดอย่าบอกซู/เฟริเซียเลย ได้โปรดเถอะบอส! เมตตาพวกเราด้วย" 

สองชายวัยกลางคนร้องประสานด้วยความเคารพและหวาดกลัวจนต้องหมอบแทบเท้าเจ้านายหน้าเด็กอายุรุ่นปู่ของตน จะอะไรก็ได้ แต่ได้โปรดอย่าให้ลูกสาวรู้ว่าพวกเขานั้นดื่มจนหลับเหมือนสุนัข 

ไม่งั้นพวกเขาโดนลูกสาวและเมียเทศนาเป็นวันๆจนเฉาตายแน่ๆแถมเงินในกระเป๋าน้อยๆยังจะหายไปด้วยโดยที่พวกเขาทำอะไรไม่ได้(นี้แหละสำคัญ) 

โดยทั้งสองนั้นหาใช่ใครอื่นซะนอกจากวอร์เธอร์ ฮาร์ดี้และแฟรงก์คิน สตอร์ม บิดาแท้ๆของนางแมวดำสุดร้ายกาจกับสองพี่น้องอัศจรรย์อย่างเฟริเซีย ฮาร์ดี้(แบล็คแคท)และซูซาน สตอร์ม(อินวิซิเบิลวูแมน)กับจอห์นนี่ สตอร์ม(ฮิวแมนทอร์ช) 

สุดยอดแมวขโมยและสองฮีโร่แห่งทีมแฟนแทสติกโฟร์ ซึ่งในความเป็นจริงตอนนี้คนหนึ่งคงเข้าคุก อีกคนก็ควรตายไปแล้วน่าเสียดายที่เขานั้นดันได้ช่วยทั้งคู่เอาไว้โดยไม่ตั้งใจ กว่าจะรู้ตัวว่าทั้งสองนั้นเป็นใครหลังไปส่องเส้นเวลาเล่นๆทั้งสองก็ได้เป็นสมาชิกของทีมของเขาแล้ว 

ทีมของเขา แบททีมทีมที่รวมสมาชิกหัวกะทิและน่าไว้ใจที่สุดขององค์กรเอาไว้ และทั้งคู่ก็นับเป็นสมาชิกคนแรกๆเลยที่ได้เข้ามาในฐานะโจรและหมอประจำกลุ่ม 

ซึ่งก็คงไม่ต้องแปลกใจเพราะแต่เดิมวอร์เธอร์ก็เป็นโจรระดับพระกาฬอยู่แล้วถึงจะเสี่ยงโดนจับหากเขาไม่ได้ไปช่วยซะก่อนตอนเขาเดินทางท่องเที่ยวทั่วโลก 

ส่วนทางแฟรงก์คินนั้นก็นับเป็นหมอที่มากฝีมือพอสมควรดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรเวลาเรียนรู้ใช้อุปกรณ์การแพทย์ลํ้าสมัยที่เขาผลิตขึ้น 

ยิ่งหลังโครงการสร้างสัตว์รังสีสำเร็จ ทั้งคู้ก็ได้พลังจากสิ่งมีชีวิตที่เหมาะกับตัวเองมาก วอร์เธอร์ได้พลังของชีตาร์ หนึ่งในสัตว์ตระกูลเสือ(แมว)ที่เคลื่อนที่ได้เร็วที่สุด  

ส่วนแฟรงก์คินก็ได้พลังของเหยี่ยว สัตว์ที่มีสายตาดีที่สุด 

"โอเคร ผมจะให้พวกคุณมีเวลาจัดการสิ่งที่พวกคุณทำหนึ่งนาที ถ้าไม่งั้นผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับซูและเฟริเซียแน่ รวมถึงเรื่องอื่นๆก่อนหน้านี้ด้วย" 

บรูซอดไม่ได้ที่จะพูดขู่ด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของชายวัยกลางคนทั้งสอง ซึ่งทันทีที่ทั้งคู่ได้ยินก็... รออะไรล่ะ รีบเก็บกวาดสิ เดี๋ยวเงินหายหมดบัญชีแน่ 

"ช่วยรอสักครู่น่ะครับ" 

บรูซพูดพรางหันไปมองเหล่านักรบแมงมุมและปรสิตที่กำลังอํ้าอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอยู่ ในใจนั้นคิดว่า เอ๊งพาพวกข้ามาดูกาวอะไรเนี่ย? 

และตอนนั้นเองก็ได้มีร่างๆหนึ่งเดินมาหาเขา 

"ยินดีต้อนรับค่ะ ลุงมีขนมมาฝากหรือเปล่า?" 

เสียงหวานของเด็กสาวดังออกมาเรียกความสนใจของบรูซได้เป็นอย่างดีจนเขาต้องเหลียวมองเด็กผู้เปรียบเสมือนหลานสาวของเขา 

"อ่า ลอร่าขอโทษน่ะ วันนี้ลุงไม่ได้ไปซื้อขนมมาให้แต่เดี๋ยวลุงทำเค้กให้ทานละกัน" 

เด็กสาวคนนี้นั้นคือเด็กที่เขาได้ช่วยมาจากองค์กรอะไรสักอย่างเนี่ยแหละเขาก็จำไม่ค่อยได้แล้วสิ จำได้แค่ว่าเขาใช้พลังคอสมิคระเบิดองค์กรนั้นทิ้งไปหลังช่วยเด็กสาวคนนี้ที่มีสภาพใกล้ตายแถมข้างๆก็ยังมีหญิงสาวที่เธอเรียกว่าแม่ตายอยู่ด้วย 

โดยจากการตรวจสอบเส้นเวลาและดีเอ็นเอรวมถึงสิ่งที่องค์กรนั้นทำ เด็กสาวคนนี้ก็คือร่างโคลนของมนุษย์กลายพันธ์ุที่ชื่อโลแกน(วูลฟ์เวอรีน) หนึ่งในฮีโร่กลายพันธ์ุสังกัดทีมX-men  

โดยเด็กสาวนั้นมีชื่อว่าลอร่า เคนนี่ชื่อที่ถูกตั้งโดยซาร่า เคนนี่หญิงสาวผู้เป็นดั่งแม่ของเธอ ผู้ที่ตายเพื่อให้เธอหนีมา 

และนันทำให้เขาอดไม่ได้เลยที่จะรับเด็กสาวผู้น่าสงสารที่ต้องมาเป็นอาวุธมนุษย์แก่เหล่ามนุษย์ผู้โฉดเขลามาเลี้ยงดู และไปๆมาๆความสัมพันธ์ของเขากับเด็กสาวก็คือลุงกับหลาน 

และการเลี้ยงเด็กคนนี้ก็ค่อนข้างยากนิดหน่อยเพราะเด็กคนนี้ไม่ได้มีนิสัยที่ดีเหมือนจีน เด็กนี้ถูกฝึกมาเป็นนักฆ่านั้นทำให้สามัญสำนึกของเธอไม่ค่อยมีเท่าไหร่ 

กว่าจะทำให้มีความสามารถพอจะอยู่ในสังคมมนุษย์ได้ก็นานพอดู  

"เค้กของลุงเหรอ? ดูเหมือนวันนี้หนูจะโชคดีสิน่ะ" 

ลอร่าพูดด้วยรอยยิ้มหัวเราะคิกคักอย่างน่าเอ็นดู อ้าา นี้สิน่ะความรู้สึกของคุณลุงที่ได้เลี้ยงหลาน ไม่ว่าจะอะไรเขาก็จะไม่ยอมให้ใครพรากรอยยิ้มนี้ที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากเด็ดขาด(นิยายเรื่องนี้แบทแมนเราเป็นหมีไปซะแล้ว) 

"อาจารย์อย่าทำให้แค่ลอร่าสิ ฉันก็อยากกินด้วย" 

จีนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ก็พุ่งเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง เธอเองก็อยากกินขนมฝีมือสามีและอาจารย์เหมือนกันน่ะ แน่นอนทางเอ็มม่าและนาตาชาที่ตามหลังมาก็ด้วย 

"เฮ้อ~ ก็ได้เอาเป็นว่าเหล่าแขกทุกท่านระหว่างนี้เดี๋ยวคุยกับร่างแยกผมแทนละกัน ส่วนผมขอตัวไปอบเค้กก่อน" 

บรูซพูดก่อนร่ายเวทสร้างร่างแยกออกมาแล้วสลายหายไปกลายเป็นค้างคาวตัวเล็กๆเพื่อเข้าครัวไปอบเค้กให้แก่ลูกศิษย์และหลานสาวของเขา แต่ดูเหมือนเขาจะต้องทำเพิ่มเผื่อแขกด้วยสิน่ะ 

"เอาล่ะ ระหว่างที่ร่างต้นไม่อยู่เรามาคุยธุระของเรากันเถอะ ถ้ามีคำถามก็ถามมาได้เลย" 

บรูซ(ร่างแยก)พูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับเต็มใบหน้า เปิดโอกาสให้เหล่าแขกที่ความสงสัยอยู่เต็มอกนั้นได้ระบายออกมา 

"เอ่อคือคุณเวย์นครับ คือคุณเป็นใครงั้นเหรอ?" 

นักรบแมงมุมตัวน้อยในชุดสีดำถามขึ้นอย่างสงสัย เขามีนามว่าไมล์ โมลาเลส สไปเดอร์แมนคนใหม่แห่งโลกอัลติเมท(และไรท์ก็จำรหัสเอิร์ธไม่ได้อีกเช่นเคย) 

"ฮืม? ร่างหลักของฉันพูดไม่เคลียร์งั้นเหรอ? เอาเถอะ แนะนำตัวอีกรอบละกัน" 

บรูซ(ร่างแยก)หยักไหล่ก่อนจะนั้งลงบนโซฟาซึ่งถูกเหล่าโจรและหมอประจำกลุ่มเก็บกวาดอย่างเรียบร้อยแล้วพูดต่อ 

"ฉันชื่อบรูซ เวย์น ประธานบริษัทเวย์น เอ็นเตอร์ไพรซ์และผู้นำของก็อตแท็ม ชื่อให้วงการฮีโร่และใต้ดินรวมถึงโลกผู้วิเศษของฉันคือแบทแมน แน่นอนว่าฉันเป็นจอมเวท แล้วฉันก็เป็นศิษย์พี่ของสตีเฟ่นในโลกนี้" 

"ตอนนี้ฉันเป็นผู้รักษามณีเวลา อ้อ แล้วก็สำหรับคำถามเกี่ยวกับเรื่องของโลกใบนี้ละก็อย่าถามมากเลย เพราะถ้าเทียบกับโลกของพวกเธอยังไงก็แตกต่างกันอยู่แล้ว" 

บรูซ(ร่างแยก)พูดก่อนจะนำไวน์มาจิบ เรื่องของโลกแต่ละโลกน่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องพูดถึงเพราะในแต่ละโลกนั้ต่างมีความเป็นไปได้ของตนเอง อะไรที่สมควรมีก็ไม่มี อะไรที่ไม่สมควรมีเช่นตัวของเขาก็ดันมี 

ความเป็นไปได้เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ บ้างอย่างแม้จะมีเหมือนกันแต่ก็ใช่ว่าจะเกิดเหมือนกัน บ้างอาจเกิดก่อน บ้างก็เกิดก่อน คนนี้ควรเจอกับคนนี้ก็ไม่ได้เจอ 

ส่วนเรื่องที่เขาเป็นคนจากต่างจักรวาลก็จะพูดไปก็ใช่ที่ 

"ว่าแต่คุณเป็นผู้ใช้ซิมไบโอตใช่มั้ย?" 

ครั้งนี้กัปตันเวน่อมเป็นผู้ถาม เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยเพราะถ้าหากอีกฝ่ายเป็นผู้ใช้ซิมไบโอตเช่นเดียวกับพวกเขากลับดูมีท่าทางที่สงบผิดกับพวกเขานัก ขนาดเขาหรือด็อกเตอร์ที่ดูเหมือนปกติมากที่สุดบ้างทีก็ยังมีความรู้สึกอันรุนแรงในการฆ่าและกินสิ่งมีชีวิต 

"ใช่แล้วล่ะ และก็แนทก็ด้วย แต่เอาจริงพวกเราก็เป็นผู้ใช้พลังแมงมุม เธอเห็นพวกเด็กๆที่ฝึกในห้องนั้นแล้วใช่มั้ย พวกนั้นหลายคนก็ใช้พลังแมงมุม" 

"และถ้าถามว่าทำไมถึงมีผู้ใช้พลังแมงมุมเยอะแยะเช่นนี้ก็ต้องขอตอบว่าเป็นเพราะฉันเอง ฉันได้วิจัยสร้างสัตว์รังสีต่างๆออกมาเอง โดยมีแมงมุมเป็นตัวอย่างทดลองแรก แน่นอนว่ามันถูกสร้างก่อนที่นักรบแมงมุมตัวจริงของโลกนี้อย่างเจ้าหนูปีเตอร์จะเกิดซะอีก" 

บรูซ(ร่างแยก)พูดด้วยนํ้าเสียงที่แลดูภาคภูมิใจต่อสิ่งที่ตนเองได้ทำที่ได้สร้างผู้ใช้พลังแมงมุมมากที่มีพลังเท่าเจ้าหนูปีเตอร์ ปาร์คเกอร์(สไปเดอร์แมน) 

"และก็ไม่ต้องกลัวไปหรอกว่าข้าจะใช้กองกำลังนี้ทำสงครามยึดโลกตัวข้ามีหน้าที่ปกป้องโลกใบนี้ อีกไม่นานถ้าเจ้าหนูสตีเฟ่นพร้อมปกป้องมณีและดูแลอาศรม ข้าก็จะเริ่มไปขยายอำนาจบนอวกาศเพื่อปกป้องโลกใบนี้ไม่ให้ถูกรุกรานมากเกินไป" 

บรูซ(ร่างแยก)พูดเมื่อเห็นท่าทางของนักรบแมงมุมและปรสิตบ้างคนที่เป็นฮีโร่ผดุงธรรมก็น่ะนักรบแมงมุมหมดนี้ต่างก็เป็นสไปเดอร์แมนด้านดีทั้งนั้น ว่าแต่ที่เขาพูดถึงปีเตอร์ของโลกเขาจะมีแมงมุมคนไหนรู้สึกไม่ดีบ้างรึเปล่าน่ะ 

. 

. 

. 

ไม่นานตัวของเขา(ร่างแยก)ก็ได้ตอบคำถามเหล่าแขกผู้มาเยือนต่อ แต่ตอนที่กำลังจะได้เจรจาเรื่องต่างๆ ร่างหลักของเขาก็ได้กลับมาจากการทำเค้ก จึงได้สลายร่างแยกและมาเจรจาต่อแทน 

ซึ่งตัวของเขาได้ตกลงจะช่วยในสงครามครั้งนี้อย่างเต็มรูปแบบเพราะเขาได้รับเควสที่มีรางวัลยั่วยวนใจชนิดที่ถ้าปฏิเสธก็คงเป็นได้แค่สัตว์เคี้ยวหญ้า 

นั้นทำให้ตอนนี้กองทัพแมงมุมและปรสิตต่างมีกำลังพลแมงมุมและผู้ใช้พลังสัตว์กว่าร้อยกว่าพันคนเข้าร่วมกองทัพ แน่นอนว่าการจะชนะสงครามกับอินเฮริเตอร์ที่มีสมาชิกไม่ถึงสิบคนนั้นคงไม่ใช่เรื่องยากถ้าไม่มีผู้ใช้พลังแมงมุมโดนจับสูบพลังเป็นร้อยซะก่อน 

ปัญหาจะเหลือแค่กับพวกพอยซันที่ไม่อาจระบุจำนวนได้ว่ามีเท่าไหร่ นั้นทำให้พวกเขาก็ยังต้องการคนเพิ่ม 

จึงตกลงที่จะยังไปหานักรบปรสิตและแมงมุมเข้าทัพเพิ่มอีก 

"เอาล่ะ พร้อมจะไปเลยไหม?" 

บรูซถามพรางมองไปยังร่างของนักรบแมงมุมในชุดสีแดงมาตราฐานข้างๆซึ่งสไปเดอร์แมนคนนี้ก็คือซูพีเรีย สไปเดอร์แมน(ด็อกเตอร์ออคโตปุสร่างปีเตอร์)ซึ่งเป็นคนถือครองเครื่องข้ามมิติ 

โดยข้างหลังนั้นก็คือทีมของเขาและลูกศิษย์ของเขาเองถึงจะขาดสมาชิกทีมบ้างคนที่ติดภารกิจอื่นอย่างแฟร์และน็อคซ์ที่กำลังปลอมตัวเป็นจีนกับเอ็มม่าอยู่ 

และนอกจากคนของเขาแล้ว ก็ยังมีด็อกเตอร์และกัปตันเวน่อม แล้วก็ไมล์และสไปเดอร์แมน นัวร์ตามไปด้วยอีกสี่คน รวมเป็น11คนที่ต้องเดินทางไปยังมิติอื่นเพื่อหาพรรคพวก 

"แน่นอนบอส พวกเราพร้อมพักร้อน เอ้ย กู้โลกท่องมิตินานแล้ว" 

เจตนาโผล่แล้ววอร์เธอร์เอ๋ย เดี๋ยวคงต้องบอกเฟริเซียว่าพ่อหนูหนีเที่ยวซะแล้วสิ 

"แน่นอนประตูมิติชาร์จเสรฺจตั้งแล้ว คุณเวย์น" 

ซูพีเรียพูดพรางเปิดประตูมิติด้วยกำไลในมือ ซึ่งถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากขอลองวิเคราะห์ดูจัง 

"งั้นก็ไปกันเถอะ" 

บรูซพูดด้วยร้อยยิ้มเช่นเดียวกับซิมไบโอตภายในกายที่ต่างรํ่าร้องด้วยสัญชาตญาณนักล่า เพราะด้วยการที่มีนมีพลังดูดซับของเขาอยู่ทำให้มันนั้นสามารถกลืนกินพอยซันได้โดยไม่ถูกมันกลืนกินเสียก่อน 

แถมยิ่งมันกินพอยซันเข้าไปทั้งพอยซันปกติหรือส่วนหนึ่งของพอยซันฮัคซึ่งเขาให้นักวิจัยรวมถึงนักรบแมงมุมกับปรสิตฉลาดๆศึกษานั้นก็ทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นในอัตตราที่น่ากลัว! 

ครั้งนี้แหละมันจะต้องพัฒนาจนสู้กับผู้สร้างมัน(นัลล์)ให้ได้!!! 

. 

. 

. 

+++ 

จบ. 

ตอนสั้นและนํ้าจริงตอนนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้วันนี้งานอย่างเยอะ แถมเป็นวันขี้เกียจสากล คงไม่ว่ากันน่ะ 

ปล.แล้วก็ใครเจอปัญหาเดียวกันบ้าง ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันขี้เกียจแท้ๆแต่กลับไม่ได้ขี้เกียจเลย เพราะครูสั่งงานอย่างกับพวกเราว่างงานและมีเรียนแค่วิชาครูแกคนเดียว(ซึ่งวันนี้ไรท์โดนสั่งงานเพิ่มมาห้างานจ้ะ โอ้ให้ตายเถอะโยดา นี้ต้องเคลียร์อีกกี่วันเนี่ย งานเก่ายังเคลียร์ไม่หมดเลย//ชีวิตหน่อชีวิต) 

"ทำไมกันโยดา ข้าทำบาปอะไรท่านถึงไม่ให้ข้าได้พักระบายความขี้เกียจนี้!!!" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว