facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่ 40 : ปัจจุบัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 : ปัจจุบัน

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2559 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 : ปัจจุบัน
แบบอักษร

                นิสัยโง่ๆ….”

                ใช่ มันเป็นสิ่งที่ฉันเกลียดมากที่สุด

                “อื้มมขอโทษขอโทษที่เป็นแบบนี้

                หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม เมษายกมือขึ้นเช็ดซ้ำๆจนดวงตาแดงก่ำช้ำไปหมด ขณะที่กำลังตัดสินใจเดินถอยหลังออกให้ห่าง คิมหันต์กลับพลิกตัวหันมาใช้สองแขนกระชับดึงคนตัวเล็กเข้าหาแล้วกดใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาลงอก ฝ่ามือหนาลูบเบาๆลงไรผมอ่อนนุ่มอย่างปลอบปะโลม สันจมูกโด่งสูดดมช่วงชิงกลิ่นหอมบนหน้าผากพอให้หายคิดถึง ก่อนที่คิมหันต์จะเอ่อยออกมาซึ่งความรู้สึกแท้จริงที่มี

                เกลียดน้ำตาโง่ๆที่ทำให้ฉันหลงรักได้ตลอดเวลา ฮ่าๆ

                ร่างสูงหัวเราะผละอีกคนออกเบาๆเขายีผมเมษาเล่นจนยุ่งเหยิง มันเป็นภาพที่ดูน่ารักทั้งที่คนรักกำลังร้องไห้ด้วยความงอแงแถมยังปรับอารมณ์ตามไม่ทัน ได้ยินอย่างนั้นเมษาเงยหน้าขึ้นมองอ้าปากค้างทำหน้าเหวอ คิมหันต์เจ้าเล่ห์ยิ้มและเอียงหัวให้ไม่พอยังนั่งท้าวคางกระดิกเท้ายียวนกวนประสาท

                คนบ้า!!!สนุกมากใช่มั้ยทำให้ฉันร้องไห้น่ะห๊ะ!! ฮึก!!!... ฮือ….”

                ตะโกนเสียงดังสองมือทุบตีตามอกของคิมหันต์มันเป็นโอกาสที่ทำให้เขาสามารถกระชากดึงเมษาจนเซ กอดแน่นรวบมือสองขาเกี่ยวเอวคนตัวเล็กไว้ไม่ให้ดิ้นหนีก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่ซ้ำๆทำเอาใบหน้าหวานตอนนี้กลับมายิ้มได้อีกครั้งถึงแม้คำพูดและการกระทำยังขัดขืนด้วยการดิ้นเบาๆก็ตาม

                อื้ออ!!!ปล่อยเลยนะ ไม่เอา ไม่ให้กอดแล้ว

                “ไม่ให้กอดจริงหรอก็ทำไมไม่ฟังให้จบก่อนล่ะ

                ยื่นหน้าเข้าใกล้ใช้ปลายนิ้วปาดเช็ดน้ำตาให้ เลื่อนมือลงมาบีบแก้มทั้งสองข้างจับศีรษะเอนไปทางซ้ายและขวา หน้าเมษาผุดเม็ดเลือดสีแดงฟาดด้วยเพราะใบหน้าหล่อเหลาและน้ำเสียงการกระทำจากคิมหันต์ที่คิดถึงเป็นที่สุด

                “ให้กอดสิทำไมจะไม่ให้

                เม้มปากแน่นทำหน้าบึ่งใส่ ก่อนที่เมษาจะโผลกอดซุกหน้าลงอกถูแก้มไปมา อยากจะกอดให้นานที่สุดเท่าที่ห่างกันจนไม่รู้ว่าเท่าไรจึงจะทดแทนต่อความคิดถึงทั้งหมดที่มี ไม่ว่าอะไรจึงปล่อยให้เด็กน้อยกอดโอบเอวแน่นไม่ไปไหน คิมหันต์ยิ้มกระชับกอดตอบเงื้อมมือขึ้นลูบผมเบาๆยิ้มไม่หุบ ร่างสูงเปรยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนส่งผลให้เมษายิ่งกอดเขาไว้แน่นกว่าเก่า

                งั้นขอกอดแบบนี้นานๆหน่อยแล้วกันคิดถึงที่สุดเลย

                “อื้มม ได้...ฉันก็คิดถึง คิดถึง คิดถึงมากๆ นายเป็นไงบ้าง ขาเป็นยังไง เจ็บแผลอยู่รึเปล่า อาหารโรงบาลอร่อยมั้ย นอนแต่ห้องแอร์ระวังเป็นหวัดนะ รู้มั้ย…”

                “ไม่เป็นอะไรมาก รอทำกายภาพบำบัดอย่างเดียวเดี๋ยวก็เดินได้

                “จริงหรองั้นจะมาช่วยทำด้วยทุกวันเลยนะ

                คิมหันต์ผละเมษาออกเบาๆ ประคองใบหน้าหวานแล้วส่งยิ้มให้ เขาก้มหน้าลงใช้ปลายจมูกชนแตะปลายจมูกเมษาพร้อมปัดมันเบาๆไปมาบ้างส่งเสียงหัวเราะคิกคักกันสองคนท่ามกลางห้องพักพิเศษ แต่แล้วประตูห้องได้เปิดขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงเจื้อยแจ้วของวสันต์เพื่อนรักคนสนิทที่เข้ามาขัดจังหวะได้ทุกเวลา

                นี่มันโรงบาลนะครับพี่น้อง ใจเย็ดๆครับ เอ้ยยยใจเย็นๆ

                เดินมานั่งบนเตียงข้างๆคิมหันต์เอนหัวพิงไหล่เหลือบตามองส่งยิ้มให้ เห็นอย่างนั้นคิมหันต์รีบทิ้งตัวลงนอนหันหลังไม่พอยังปาหมอนใส่หน้าไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเพื่อนมาพร้อมกับข่าวดีที่ตนยังไม่รู้

                เอ้าพอเมษามาข้าล่ะหมดค่าเลยสินะ โถ่ๆๆทำเป็นหันหลังใส่แล้วก่อนหน้านี้ใครอาบน้ำใครใส่กางเกงในให้เวลาป้าแหม่มไม่อยู่วะ

                “ปากดี ได้ข่าวว่างัดประตูรถจนหักไม่เหลือชิ้นดี

                “เออๆๆ เดี๋ยวจ่ายให้ไอ้ค่าประตูอ่ะ ตอนนั้นรถพังทั้งคันก็ยอม ขอแค่เอาเอ็งออกมาได้ แค่นั้นก็พอ

                “ล้อเล่น เก็บเงินไว้กินข้าวเถอะ ฟาย

                “เมษา!!!! ไอ้คิมมันด่าเค้า ตบมันให้ที ให้ที วสันต์เสียใจ เสียใจมากมาย

                “ฮ่าๆไม่ตบๆ เดี๋ยวโดนพ่นไฟใส่หน้าเอา

                “เออใช่!!!ฮ่าๆๆๆพ่นไฟ ลืมไปเลยว่ามีเพื่อนขี้หงุดหงิด โอ้ยลืม ฮ่าๆ ว่าแต่ไอ้คิม เรื่องคดีจับตัวไอ้วินได้แล้วนะ เสือมันหาเบอร์เมษาได้จากในเน็ท เลยนัดกันไปบ้านที่เมษาเฝ้าอยู่ ตำรวจเข้าจับมันได้พอดี แต่เด็กมันมีอาการทางจิตว่ะไม่รู้ว่ารูปคดีจะผ่อนผันให้มันรึเปล่า ส่วนข่าวดี….อยากฟังป่าว

                วสันต์โถมตัวนอนทับคิมหันต์ผู้เป็นเพื่อนที่ตอนนี้ดูท่าทางจะเอือมระอาเต็มทีจนต้องหันหน้านอนหนีคลุมโปง

                พูดมา

                “หมอนัดเอ็งทำกายภาพพรุ่งนี้ ใกล้เดินได้แล้วนะเพื่อน ฮ่าๆ

                “อ่อออกไปได้ละ หมดหน้าที่แล้วพี่ไม่ต้องการ

                “ออกไปได้ละพี่ไม่ต้องการ ออกไปได้ละพี่ไม่ต้องการ ถุ้ยๆ เมียมาทำเมิน

                เบ้ปากจีบปากจีบคอพูด กระโดดลงเตียงเดินส่ายก้นใส่ตามแบบฉบับวสันต์ที่ถ้าคิมหันต์ร่างกายพร้อมและเดินได้คงได้ฟัดกันซักตั้ง คำพูดกระล่อนล้อหลอกทำให้เมษาหน้าแดงจัดนั่งหันหน้าหนีไปทางอื่นก่อนที่อีกคนจะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้เหลือคนเพียงสองคนตามประสาคู่รัก

                ไอ้วินเป็นไงบ้าง สิระเล่าให้ฟังว่าวสันต์มันล่อซะเละ

                เมษาเงยหน้าขึ้นมองคิมหันต์ที่ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะถามไถ่หาคู่กรณีในถึงแม้จะโดนอีกฝ่ายหมายเอาชีวิต

                วินหรอตำรวจพาตัวไปแล้ว เสือกับสิระก็ตามไปด้วย คงต้องรอสองคนนั้นกลับมาเราถึงจะรู้เรื่อง แต่แผลก็หนักอยู่…”

                “อ่อแล้วนายไปรอฉันที่หน้าบ้านทุกวันเลยรึเปล่า

                “ทุกวันเลย ตอนพักกลางวันแล้วก็หลังเลิกงาน

                “งาน ? งานอะไร

                “พนักงานขายแล้วก็ดูงบประมาณในบริษัทน่ะ

                “ได้เงินเดือนเท่าไร

                “เก้าพันวันไหนทำโอก็หมื่นกว่าๆ

                “ลาออกซะพรุ่งนี้แล้วมาดูแลฉันแทน!!!”

                “ง๊า!!!อย่ามาขึ้นเสียงกันนะ ที่ต้องทนทำงานเพราะฉันเข้ามาตามหานายต่างหาก!!!ตาบ้า!!!ทนทำงานเลิกก็ดึกก็เพราะต้องหาเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน เพราะสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะอยู่กรุงเทพจนกว่าจะเจอกัน

                “แล้วเจอรึยังล่ะ

                “ก็เจอแล้วนี่ไง

                “งั้นก็ไปลาออกซะ ออกจากบ้านเช่าด้วย พรุ่งนี้จะให้เสือเข้าไปขนของให้

                “อื้มม….เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้วจริงๆใช่มั้ย

                “จริงมั้ง

                นอนกอดอกมองไปนอกหน้าต่างไม่สบตาด้วยนั่นเพราะต้องการเก็บความรู้สึกเขิลอายเอาไว้ไม่ให้เมษารู้ ถึงอย่างนั้นไม่สามารถปกปิดใบหน้าหล่อเหลาแดงจัดไปจนถึงใบหูได้ เมษาเดินอ้อมมาอีกฝั่งนั่งคุกเข่าลงข้างเตียงแล้วโน้มหน้าลงจุ๊บบนริมฝีปากคิมหันต์ซ้ำสองครั้ง

                ไม่มั้งสิ เพราะมันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน

                “ถ ถอยไป!!!!”

                “ไล่ทำไมใจร้ายจริงๆ ไม่ได้เจอกันนานก็ยังโวยวายแถมยังใจร้ายเหมือนเดิม คนอะไรไม่รู้ ใจร้าย ใจร้ายที่สุด

                “ใจร้ายก็ไม่ต้องรัก ออกไปซะสิ ไปหาไอ้วินที่โรงพักนู่น

                “ถ้าไม่ไปจะทำไม ฮ่าๆ ลงมาวิ่งตามแล้วไล่เตะก้นกันรึเปล่า

                “ชั่งมันเหอะน่า ว่าแต่ขายบ้านเลยรึแค่เข้ามาตามหาฉันในกรุงเทพเนี่ยนะ

                “ความจริงไม่ได้ขายคือตั้งใจหลอกวินต่างหาก บอกว่าไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นแล้ว อยากทิ้งทุกอย่างที่มีนายอยู่ในความทรงจำแล้วเข้ากรุงเทพมาใช่ชีวิตใหม่กันสองคน ขืนไม่ทำแบบนั้นวินคงไม่ยอม ขี้เกียจมีปัญหาเถียงกันเลยบอกไปแบบนั้น เพราะถึงยังไงวินก็ต้องขอมาด้วยอยู่ดี

                “หลอกไอ้เด็กนั่นน่ะนะ สุดท้ายมันก็รู้อยู่ดีว่านายมาหาฉัน

                “ใช่ๆ ถึงหลอกแต่วินก็รู้อยู่ดีว่าไม่ได้ตั้งใจจะขายบ้านแล้วก็มากรุงเทพเพื่อตามหานาย แบบว่าๆ หลีกเลี่ยงปากเสียง เนอะๆ ว่าดีมั้ย แบบๆนี้ก็ดีเหมือนกัน

                “เมษาบนโลกใบนี้ยังมีคนที่โง่กว่านายอีกมั้ย

                “ทำไมเล่า

                “เป็นฉันจะมาแม่งคนเดียวนี่แหละ ไม่หลอกไม่พามันมาด้วยหรอก

                “แล้วคิดว่าวินจะปล่อยฉันมาคนเดียวรึไง เด็กอะไรอารมณ์ร้ายชะมัด อีกอย่างน้องมีปัญหาทางจิต ยิ่งเถียงกันยิ่งพาฉันปวดหัวไปด้วย พามาแต่แรกก็ดีกว่าเถียงกันครึ่งวันแล้วสุดท้ายก็ต้องยอมให้ตามมา มีค่าเท่ากัน

                “ก็จริงอยู่ นายมันเคยเอาชนะใครได้ที่ไหน

                “ถ้าฉันทำได้ซักครั้งจะทำไมคิมหันต์ ลองดูมั้ย

                “ไม่ลอง เพราะฉันทำได้มากกว่าที่นายคิด เมษา จะลองดูมั้ยล่ะ

                “ทำยังไงน้า

                จิ้มแก้มตัวเองเอียงหัวไปทางซ้ายหรี่ตาทำหน้าสงสัย แต่สมองฉับไวของคิมหันต์ดักสถานการณ์และความคิดของอีกคนได้ทันกว่า เมื่อสิ่งที่จะทำนั้นไม่วายเป็นเรื่องลามกทุกที

                “ทำ…”

                พูดไม่จบแต่ใช้สายตาเป็นการสื่อภาษาแทน คิมหันต์ใช้นิ้วเกลี่ยดึงคอเสื้อเมษาให้เปิดออกเผยเห็นหน้าอกอย่างวับๆแวมๆดูน่ารัก แค่นั้นเอาเป็นว่าเข้าใจกันความเขิลอายจากนั่งคุกเข่าจึงลุกขึ้นยืนคว้าคอเสื้อปิดอกไวทันทีแถมตบตีตามตัวแฟนหนุ่มจอมลามกไม่หยุด

                ไม่เอา ไม่เอา ไม่ทำ!!!นี่แหนะๆๆๆ

                “ฮ่าๆๆ แหย่เล่นเอง โอ๋ๆ

                “คนอย่างนายกับเรื่องอย่างว่าเคยล้อเล่นด้วยหรอ!!!”

                ฟาดฝ่ามือไม่หยุด คิมหันต์หัวเราะดังเอี้ยวตัวหลบไม่บ่อยนักที่ได้เห็นผู้ชายคนนี้หัวเราะหรือยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่มี จังหวะเดียวกันพยาบาลสาวเปิดกระตูห้องเข้ามาเห็นการกระทำดังกล่าวจึงรีบร้องทัก

                อ๊ะๆ อย่าเล่นกันแรงนักสิคะ คนไข้ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่น้า

                “ก็หมอนี่!!!!!.............”

                “ก็หมอนี่อะไรบอกพี่เขาไปสิ

                ชันศอกมองนอนกระดิกเท้า คิมหันต์ชนะใสๆโดยที่ไม่ต้องทำอะไรแค่อาศัยร่างกายที่อ่อนแอกว่าเป็นตัวเรียกร้องต่อการกระทำของอีกฝ่าย เมษษเงียบนิ่งลดมือลงขณะที่กำลังยืนชี้หน้าจังก้าตัดสินใจนั่งหันหลังใส่แต่ดันโดนพยาบาลเฝ้าไข้เข็นวีลแชร์มาไว้ตรงหน้าพร้อมกับผ้าขนหนูพาดไหล่สำหรับคิมหันต์

                ก็อะไรคะ อย่ารุนแรงกับคนไข้สิมันไม่ดี อีกอย่างพาเค้าไปรับลมข้างนอกด้วยนะวันนี้ป้าแหม่มไม่อยู่ สวนหย่อมดอกไม้ข้างล่างเงียบและสงบคนไข้ชอบค่ะ

                แพ้ทุกทางจนต้องยอมพาคิมหันต์ออกมาข้างนอก ลานกว้างของทางโรงพยาบาลเป็นโซนพิเศษสำหรับผู้ป่วยวีไอพี ดอกไม้หลากสีส่งโชยกลิ่นหอมยามที่ลมพัดมันถูกจัดใส่กระถางตั้งวางเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าตามรั้วที่ขึ้นพันเต็มไปด้วยไม้เรื้อย เก้าอี้ไม้ โต๊ะหมู่ ถูกตั้งไว้ตามมุมที่มีต้นไม้ใหญ่บังแสงแดดและร่มเย็น

                เมษาสะบัดผ้าขนหนูคลุมไหล่ให้คิมหันต์พาร่างสูงเดินรับลมชมบรรยากาศพาผ่อนคลายยามบ่าย ไม่นานนักทั้งสองมาหยุดอยู่ที่ใต้ต้นไม้ข้างขอบสนาม เมษาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนคอยซับเหงื่อให้อีกคน

                ร้อนรึเปล่า

                “ไม่นะ เหงื่อออกบ้างก็ดี อยู่แต่ห้องแอร์จะเฉาตาย

                “อยากกลับไปบนห้องตอนไหนก็บอกนะ”        

                “อยู่ที่นี่อีกหน่อยแล้วกัน

                “อื้มม ที่นี่เย็นดีเนอะ ดอกไม้ก็สวย ปกติใครพามาหรอ

                “ป้าแหม่ม เสือ ไม่ก็วสันต์ ไอ้สิมัวแต่ตามเรื่องคดี

                “แต่วันนี้เป็นฉัน…”

                เมษาโอบกอดรอบคอคิมหันต์จากด้านหลังใช้ใบหน้าซบอิงลงไหล่ ร่างสูงเอียงศีรษะมาซบด้วยเขาเงื้อมมือขึ้นยีผมเมษาเล่นไปมา ทอดมองสายตาไปกลางลานกว้าง สูดดมกลิ่นไอดินและหญ้าในสนามผสมกับกลิ่นหอมของดอกไม้

                ใช่ วันนี้นายพามา มันดีมากจริงๆ

                “จะพามาทุกวันเลย

                “เออนี่ ที่บอกว่ามารอหน้าบ้านทุกวัน ทำไมไม่ฝากข้อความเสียงอัติโนมัติไว้ล่ะ หรือไม่ก็ไปหาไอ้สิกับวสันต์ที่คลับก็ได้

                “นายคิดว่าฉันจะยังกล้าไปที่แบบนั้นอีกหรอ ไม่มีที่ไหนที่ฉันกล้าไปแล้วนอกจากบ้านนายนะคิมหันต์ ฉันฝากข้อความเสียงไว้ทุกวัน รอป้าแหม่มมาฟังตอนกลับบ้าน ก็ยังไม่มีใครติดต่อกลับมาที่เบอร์ใหม่บ้างเลย

                “ไม่มีคนติดต่อกลับ ? อืมเห็นป้าแหม่มบ่นว่ากล่องรับข้อความเสียงหน้าบ้านพังนี่นา ก็ใช่อยู่ถนนในกรุงเทพนายยังไม่ค่อยรู้จักสินะ

                “ฉันมันโง่จังเลยเนอะจะตามหานายยังทำได้แค่นี้ เบอร์ก็ลืมเพราะเม็มไว้แค่ในเครื่อง จะบอกพ่อแม่ให้ฝากติดต่อกับพ่อนายก็ไม่ได้ กลัวท่านรู้ว่าฉันหนีมากรุงเทพแล้วเรื่องจะยุ่งไปใหญ่ สุดท้ายก็ไม่ใช่ฉันที่ตามหานายเสือต่างหากที่หาฉันจนเจอ ฉันมันไม่เคยทำอะไรเพื่อนายเลยซักครั้ง ไม่เคยเลยจริงๆ ทำไมนายไม่โกรธกันบ้างเลยล่ะ ทำไมยังให้อภัยคนอย่างฉันอีก

                “ทำไมคิดแบบนั้นแค่ห่างกันยังแย่ไม่พออีกรึไง ถ้าฉันมามัวโกรธมัวแต่โมโหเป็นฟืนไฟหรือชวนทะเลาะมันจะยิ่งแย่ไปใหญ่ ตั้งใจจะตามหากันมันก็มากพอแล้ว ไม่ใช่ไม่พยายามแต่ความสามารถและสิ่งที่คนเราพอจะทำได้มันมีไม่เท่ากัน นายคิดว่าตัวเองทำดีได้ถึงที่สุดรึยัง

                “ที่สุดมันมากที่สุดตั้งแต่ฉันทิ้งบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อเข้ามาหานายแล้วล่ะ เข้ามาในที่ที่ไม่เคยมา ทำงานที่ไม่เคยทำ ใช้ชีวิตแบบที่ไม่เคยใช้มาก่อน อาหารค่าครองชีพก็แพง ทำงานก็ดึก เดินกลับบ้านเข้าซอยมืดๆแถมยังเปลี่ยว เพื่อนก็ไม่มี สังคมทำงานก็น่าเบื่อเจอแต่พวกชอบใช้ชอบสั่งให้ทำจนตัวเป็นเกลียวมันมีความกลัวมากมาย แต่ก็พยายาม พยายามทุกอย่างเพราะอยากเจอกันอีกครั้ง

                “ขอบคุณสำหรับความพยายามถึงแม้แต่ละวิธีจะดูโง่ไปหน่อยก็เถอะ ฮ่าๆ

                “อื้มมม ฉันมันแก้ไม่หายซักที

                “เลิกพูดเถอะไอ้วิธีโง่ๆที่ใช้ตามหาฉันน่ะ ฮ่าๆ เพราะปัจจุบันเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งจริงมั้ย

                “เนอะ จริงด้วยๆเรากลับมาหากันแล้ว

                “นี่เมษา

                คิมหันต์ยังคงใช้ฝ่ามือลูบศีรษะเมษาไปมาที่กำลังสวมกอดเขาจากด้านหลัง บ้างเย้ายีไรผมอ่อนนุ่มเล่นเป็นพักๆ ฝืนร่างกายพยายามขยับขาแต่มันเป็นไปได้ยากเพราะทำได้เพียงหมุนข้อเท้าเท่านั้น ร่างสูงหันไปสบตากับดวงตาคู่หวานที่จ้องมองกลับมาไม่คาดเช่นกัน เมษาส่งยิ้มพยักหน้าตอบทำให้คิมหันต์ตัดสินใจพูดถามอะไรบ้างอย่างที่ในใจนั้นอยากรู้

                ถ้าฉันเดินไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง

                “ทำไมพูดแบบนั้น หมอเก่งจะตาย ยังไงก็ต้องเดินได้สิ

                พูดจบรีบลุกเดินอ้อมมาข้างหน้า เมษานั่งคุกเข่าลงกลางสนามหญ้าค่อยๆจับเท้าของคิมหันต์แล้วนวดเบาๆลงกลางฝ่าเท้าเลื่อนไปจนถึงข้อเท้าทั้งสองข้าง

                แค่อยากจะรู้ว่าถ้าฉันเดินไม่ได้ กลับมาดูแลนายเหมือนเดิมไม่ได้ ต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นไปตลอด เราจะทำยังไงดี

                สิ้นสุดคำพูดดังกล่าวเมษาก้มหน้ายิ้มกับตัวเองยังคงค่อยๆบรรจงนวดคลายกล้ามเนื้อให้อีกคน สุดท้ายแล้วจิตใต้สำนึกที่มีอยู่รู้ว่าหน้าที่ของตนควรจะทำอย่างไรจึงถูกเอ่ยออกมาเป็นคำพูดพร้อมทั้งใบหน้ายิ้มแย้มแววตามาดมั่นหวังให้อีกคนเชื่อใจเหมือนกำไลข้อมือสีเงินสลักคำว่า You can trust me. ที่คิมหันต์เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลา

                ถ้านายดูแลฉันไม่ได้ ฉันจะดูแลนายเอง ก่อนอื่นต้องเรียนขับรถจะได้พานายไปได้ในทุกๆที่ที่อยากไป จะทำตัวให้เข้มแข็งนายได้ไม่ต้องเป็นห่วงและจะได้ดูแลทั้งนายและป้าแหม่มได้ด้วย จะหางานทำหาเงินให้ได้มากๆ ถึงรู้ว่าจะหาได้น้อยหรือได้ไม่เท่าครึ่งของนายก็เถอะ แต่ฉันจะพยายามพยายามทุกอย่าง ฟังดูยากที่คนโง่ๆอย่างฉันจะทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่สำหรับฉันแล้วล่ะก็ เราคือคนคนเดียวกันแล้วยังไงก็ต้องทำให้ได้นายเดินไม่ได้ฉันก็จะใช้สองขาของฉันพานายเดินไปเอง ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรต้องกลัว

                “ใช่จะไม่กลัว

                “ลองเหยียบพื้นหญ้าดูสิ มันรู้สึกดีมากๆเลยนะ

                เมษาจับเท้าของคิมหันต์ลงจากคานรองเท้าของรถวีลแชร์ให้ลงมาสัมผัสกับพื้นหญ้า ดูกล้าๆกลัวๆเพราะคิมหันต์นั่งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด เมื่อสัมผัสกับยอดหญ้ามันรู้สึกเย็นวาบจนสะดุ้งชักเท้าหนีแต่เมษากลับยึดดึงข้อเท้าของเขาไว้แถมยังเลื่อนมือขึ้นนวดข้อเท้าไปจนถึงหัวเข่าแล้วค่อยๆกดหน้าขาลงให้เหยียบเท้าลงพื้นซ้ำอีกครั้ง แน่นอนว่ามันสามารถทำให้คิมหันต์ผ่อนคลายหายกลัวได้

                เป็นไง ไม่ได้รู้สึกแย่ใช่มั้ย ซักวันนายจะได้สัมผัสกับมันด้วยตัวเอง เพราะนายต้องกลับมาเดินได้อีกครั้ง

                “ฉันจะพยายาม

                “พยายามไปด้วยกันนะ คิมหันต์

                ท้าวคางนอนหนุนเงยหน้าลงหน้าตักคิมหันต์ แววตาที่สดใสและรอยยิ้มชื่นใจทำให้คิมหันต์มีกำลังใจอีกครั้งที่จะก้าวเดิน เกินไปมากกว่านี้คงเหลือเพียงแค่ความพยายามที่ทั้งสองจะมีให้กันและกันจนสามารถทำให้ชีวิตคู่กับมาเป็นเหมือนเดิมที่เคยเป็น เว้นแต่เพิ่มเติมคือความรักและผูกพันมากขึ้นเท่านั้น

                ได้สิ

                ดวงตาคู่เฉี่ยวสบตามองตอบส่องประกายเจิดจ้า ขอบคุณสถานที่ดีดีที่ทำให้การพักผ่อนของบ่ายวันนี้พิเศษกว่าวันอื่นๆ เส้นผมของทั้งสองต่างปลิวไหวยามที่สายลมพัดผ่าน เศษใบไม้ลอยขึ้นหมุนทวนอยู่กลางอากาศ สูดลมหายใจเข้าลึกหลับตาลงจับมือกันและกันมั่นท่ามกลางสวนหย่อมของทางโรงพยาบาล ไม่มีใครนอกจากคิมหันต์และเมษา ซึ่งมีเสียงดนตรีทุ้มอยู่ในใจ ต่อให้จากกันนานแค่ไหนแต่สิ่งที่ปัจจุบันตอนนี้มีให้ยังคงเหมือนเดิมในอดีตไม่แปรเปลี่ยน

 

ภาพประกอบ

#

 

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลย http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

 

จ้าาาา คิมหันต์ไม่โกรธเมษาเลยซักนิด

 

เพราะอะไร เพราะปัจจุบันตอนนี้ทั้งสองได้กลับมาเจอกันอีกครั้งมันก็ดีที่สุดแล้ว

 

ถึงแม้ที่ผ่านมาน้องจะทำผิดไว้เยอะก็เถอะ

 

เห้ออออ ไม่เข้าใจจิตใจของคนที่มีความรักจริงๆ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/f529a952.gif

 

แต่เป็นไรท์ไรท์ก็ทำแบบที่คิมหันต์ทำแหละ

 

จะไปสนใจทำไมกับเด็กโง่ๆคนนึงที่ไปยืนเฝ้าหน้าบ้านทุกวัน

สนใจตอนนี้ดีกว่าที่มีเด็กโง่มายืนทำตาโตใส่อยู่ตรงหน้า หึ้ยยๆ

มันน่าจับชงชานมซะให้หนำใจ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Yellow-Head00002.gif

ส่วนคู่ พี่เสือ น้องวิน ไรท์วางไว้เป็นภาค 3 จ้าาา เปิดตัวคงจะปี 2017

(วางฟิคกันข้ามปีเลยทีเดียว)

 

ปล. อีกไม่นานจะเปิดจองฟิค LastLove. รักสุดท้ายนายบ้านนอก

ใครยังไม่หยอดปุกวันละ 10 บาท ก็หยอดซะ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

ปล.2 ช่วงนี้ฝึกงาน ยุ่งมากมาย ฟิคช้าหน่อยนะ

 

 

2016-07-10

 

 

 

                

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว