ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดวิดxวินนี่ (ตอนที่7)

ชื่อตอน : เดวิดxวินนี่ (ตอนที่7)

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดวิดxวินนี่ (ตอนที่7)
แบบอักษร

1สัปดาห์ต่อมา 

ปัง ปัง ปัง!!

"ดีมาก นายผ่านการฝึกยิงปืนแล้ว...พรุ่งนี้ชั้นให้นายพัก1วันก็แล้วกัน"

"ขอบคุณครับ"

....ตลอด1สัปดาห์ที่ผ่านมา เขาสอนเกี่ยวกับการยิงปืนและการป้องกันตัวทุกอย่างให้กับผม เพราะเขาอยากให้ผมเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวนายหญิง เขาไม่ได้ฝึกโหดหรือหนักหนาอะไร แค่ให้ผมได้มีทักษะติดตัวและปกป้องตัวเองและคนอื่นได้เท่านั้น

....และตอนนี้ผมก็พึ่งฝึกยิงปืนเสร็จและเขาก็ให้ผ่านแล้วด้วย เท่ากับว่าฝีมือของผมอยู่ในเกณฑ์ที่เขาตั้งไว้ บอกเลยว่าผมตื่นเต้นตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ทุกช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน มันทำให้ผมเริ่มหลงเสน่ห์บางอย่างในตัวเขา เวลาเขาฝึกและทำหน้าโหด ผมไม่ได้กลัวเลย แต่กลับรู้สึกว่าเวลาเขาจริงจังมันยิ่งทำให้เขาดูหล่อขึ้นมาก

"ยิ้มอะไร" เขาถามผม จนทำให้ผมต้องดึงสติตัวเองกลับมา...นี่ผมเผลอยิ้มหรอเนี่ย

"เปล่าหนิ งั้นหนูขอตัวไปพักก่อนนะ" ผมตอบและเดินกลับมาที่พัก ตลอดเวลาในการฝึกเขาพาผมมาอยู่ที่โรงฝึกแห่งหนึ่งซึ่งเป็นของเรโนเวอร์เอง และพอช่วงเย็นเขาก็พาผมกลับไปอยู่ที่คลับเหมือนเดิม

....ช่วงเช้าเขาจะไปทำงานกับนายท่านเหมือนเดิม แต่ช่วงเที่ยงถึงเย็นเขาจะให้พี่โจกับพี่เจฟไปทำงานแทน ผมก็แปลกใจว่าทำไมนายท่านไม่สงสัยเขาบ้างเลยหรอ นายท่านจะรู้มั้ยว่าเขาแอบหนีมาฝึกผมทุกวันน่ะ

"ว่าไง ผ่านการฝึกทุกอย่างแล้วล่ะสิ"

"ครับ แต่ถึงยังไงผมก็ยังอ่อนกว่าพวกพี่อยู่ดี เขาสอนผมแค่พอยิงปืนเป็นและป้องกันตัวได้" ผมตอบพี่ๆที่เขาฝึกกันเสร็จแล้วและกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ พี่ๆที่อยู่ที่นี่ทุกคนก็คือบอดี้การ์ดของนายท่านทั้งหมดนั่นแหละ แต่พวกเขาก็ยังต้องมาฝึกที่นี่ทุกวัน

"มากินข้าวด้วยกันสิ" พี่คนนึงพูดขึ้น ผมจึงไปร่วมวงกินข้าวกับพี่ๆ เพราะผมก็หิวมากแล้ว

"ถ้าไม่ติดว่าเป็นเด็กของพี่เดวิดนะ มึงเสร็จพวกกูแน่"

"ไอ้เชี่ย มึงจะพูดทำห่าอะไรวะ ถ้าพี่เดวิดมาได้ยินเข้ามึงตายคาตีนแน่ๆ"

"เอ้า หรือมึงไม่อยากได้ล่ะวะ ผิวขาวๆหน้าตาน่ารักแบบนี้มันก็ต้องมีอารมณ์บ้างแหละน่า"

"เออ กูเห็นด้วยกับมันนะเว้ย ปกติก็มีแต่พวกล่ำๆบึกๆที่มาเป็นบอดี้การ์ด"

"จะแดกข้าวหรือจะแดกตีนกู"

"พี่เดวิด!!...ชิบหายแล้วกู"

....ผมนั่งฟังพี่ๆเขาพูดกันแบบไม่ได้คิดอะไร เพราะพี่เขาชอบพูดหยอกล้อผมแบบนี้แหละ ผมชินแล้ว อีกอย่างพี่ๆเขาก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรผมแบบนั้นเลย เพราะใครรู้มั้ย...เพราะคนที่พึ่งถามว่าจะแดกข้าวหรือแดกตีนกูนั่นไง ทุกคนถึงไม่กล้าทำอะไรผม

"มาได้ไงวะ" พี่คนนึงพูดเสียงเบากับเพื่อน ผมก็นั่งยิ้มขำในท่าทีกลัวๆของพวกเขา

"กูเดินมา" เขาตอบหน้านิ่งจนทำให้พวกพี่เขากลัวจนหัวหดเลย

"มากินข้าวด้วยกันสิ" ผมหันไปพูดกับเขา ซึ่งเขาก็มองผมแบบไม่ค่อยพอใจนัก

"ใครให้นายมานั่งกับพวกมัน" เขาพูดเสียงแข็ง ผมก็หน้าซีดลงนิดหน่อย

"แล้วทำไมหนูจะกินข้าวกับพี่ๆเขาไม่ได้ล่ะ" ผมถามเขากลับบ้าง เพราะปกติเขาจะไม่ยอมให้ผมมานั่งกินข้าวกับคนอื่นเลย

....ผมลืมบอกไป ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ให้ผมเรียกเขาว่าพี่ และให้แทนตัวเองว่าหนู ตอนแรกผมก็ไม่ยอมพูดหรอกนะเพราะมันกระดากปาก แต่พอเขาทำหน้าดุผมก็ยอมเรียกแต่โดยดี

"พวกมึงทุกคน ลุก!!" เขาพูดสั่งเสียงดังลั่นจนพี่ๆทุกคนถึงกับลุกขึ้นยืนโดยที่แต่ละคนก็ถือจานข้าวของตัวเองด้วย...ฝึกบอดี้การ์ดหรือฝึกทหารวะเนี่ย!

"พี่ทำอะไรของพี่ ทุกคนเค้ากินข้าวกันอยู่นะ" ผมถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ

"ไปแดกข้าวที่อื่น และอย่าให้กูได้ยินว่าใครพูดแซวคนของกูอีก ไป!!" เขาพูดจบผมคงไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับว่าทุกคนเป็นยังไง ผมหันไปอีกทีก็เห็นแต่ฝุ่นตลบแล้วครับ พี่ๆเขาวิ่งป่าราบเลย คงจะกลัวกันมาก

"ฮึ่ยยย คนบ้าอำนาจ คิดว่าตัวเองใหญ่นักรึไง" ผมบ่นงึมงำด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย สรุปว่าพี่ๆเขาถือกับข้าวไปด้วย ผมเลยไม่มีอะไรกินเลย

"ที่นี่ชั้นเป็นใหญ่สุด ไม่เชื่อก็ไปถามคุณท่านกับคุณหญิง หรือไม่ก็นายท่านสิ"

"เหอะ บ้าอำนาจที่สุด"

"ถ้าหิวก็บอกชั้น ไม่ใช่มานั่งกินกับพวกมัน...ชอบที่มันแซวรึไงห้ะ หรือว่าอยากมานั่งอ่อย"

"พี่เดวิด!...ฮึ่ยยย หนูก็เป็นของพี่คนเดียว แล้วหนูจะมาอ่อยคนอื่นทำไมห้ะ!" ผมพูดเถียงกลับไป ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ผมมีให้เขามันคือความรักรึเปล่า และผมก็ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองคนเดียวมั้ย...เพราะเขาไม่เคยบอกความรู้สึกให้ผมรู้เลย ผมอยากได้ยินจากปากเขา

"พูดแบบนี้สงสัยต้องให้รางวัลแล้วล่ะ..หึหึ" เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์และก้มลงมาจูบปากผม จากนั้นก็ดึงแขนผมให้ลุกเดินตามเขาไป และเขาก็พาผมไปกินข้าวและพากลับไปที่คลับ

...................................................................................................................................................................................................... 

22.40 น. 

[เดวิด พาร์ท] 

"นอนไปเลยไม่ต้องรอชั้น"

"พี่จะไปไหน" วินนี่ถามผมเสียงอ่อนๆเหมือนง่วงเต็มที

"ไปทำงาน ชั้นไม่ได้อยู่สบายๆเหมือนนายนะ" ผมตอบและเอามือลูบแก้มวินนี่ไปด้วย...อ่าาา ช่างน่ารักซะจริง

"ดูแลตัวเองด้วยนะ ห้ามเจ็บห้ามป่วยแล้วก็ห้ามตาย"

"ชั้นแค่ไปทำงาน ไม่ได้ไปออกรบซะหน่อย...นายอย่าทำตัวน่ารักมากได้มั้ย ชั้นจะไม่มีสมาธิทำงานนะ" ผมตอบและจูบหน้าผากวินนี่อย่างแผ่วเบา

"อื้ออ ก็ดีสิ พี่จะได้คิดถึงหนูตลอดเวลาไง" วินนี่พูดเสียงอ่อนและยิ้มน่ารักมาให้ผม...ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้วสิ สงสัยต้องรีบไปทำงานแล้ว ก่อนที่จะไม่ได้ไปและได้ทำอย่างอื่นแทน

"ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ชั้นให้นายพัก1วันก็พักให้เต็มที่ เข้าใจมั้ย"

"ครับผม หนูจะนอนทั้งวันเลย"

"อืม ชั้นไปแล้วนะ" วินนี่กอดผมอีกครั้งก็ไปนอนทันที ผมห่มผ้าและปิดไฟให้ และเดินออกมาโดยไม่ลืมที่จะล็อคประตูให้ด้วย จากนั้นผมก็ขับรถมาที่คฤหาสน์ทันที

....ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับวินนี่ ผมรู้สึกมีความสุขมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยมีใครอ้อนหรือทำตัวน่ารักใส่ผมแบบนี้เลย ตั้งแต่ผมทำงานกับนายท่านมาผมก็ทำแต่งาน ชีวิตผมมีแต่คำว่างานและกฎระเบียบ ผมค่อนข้างดุและโหดเพราะต้องเป็นมือขวาของนายท่าน

....ผมไม่เคยยิ้มหรือหัวเราะ แต่พอวินนี่เข้ามาในชีวิต ผมกลับมีความรู้สึกและมีรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะได้ ซึ่งผมก็งงตัวเองเหมือนกัน ทุกสิ่งทุกอย่างมันคืออะไร ความรัก ความหลง ความสนุก หรือความสงสาร

....ภาพตอนที่ผมสั่งให้ลูกน้องรุมวินนี่มันย้อนกลับมา ผมรู้สึกผิดอย่างมหันต์ที่ผมทำอย่างนั้น วินนี่ก็เหมือนกับนายหญิง เป็นแค่เด็กผู้ชายที่น่าสงสารคนนึง ซึ่งยิ่งผมได้อยู่ใกล้ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้น วินนี่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้นเลย เพราะวินนี่กำลังพยายามที่จะลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมา

....แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้วินนี่ตอนนี้ ผมคงไม่สามารถบอกวินนี่ให้รับรู้ได้ แม้กระทั่งสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้มันก็คือการทำผิดต่อนายท่าน ผมเอาอดีตคู่นอนคนโปรดมาเป็นคนของตัวเองทั้งๆที่ไม่ได้บอกให้นายท่านรู้ ดังนั้นผมจึงบอกความรู้สึกของตัวเองกับวินนี่ไม่ได้ ผมจะรักวินนี่ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด...

...................................................................................................................................................................................................... 

@คฤหาสน์เรโนเวอร์ 

"เดวิด ตั้งแต่มาที่นี่นายก็เอาแต่นั่งขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา มีอะไรให้คิดงั้นหรอ" นายท่านเอ่ยถามผม ผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆก็ถึงกับสะดุ้ง

"เปล่าครับ" ผมตอบ และนั่งก้มหน้าทำงานต่อ

"ชั้นบอกแล้วไงว่ามีอะไรก็บอกชั้นได้ หรือว่าไปแอบรักใครเข้าซะล่ะ"

"เอ่อ...." นั่นไง ผมชะงักและพูดไม่ออกอีกแล้ว...หรือว่านายท่านมีตาทิพย์

"หรือว่าเรื่องที่นายถามชั้นวันนั้นว่าถ้าทำอะไรผิด ชั้นจะลงโทษนายรึเปล่า ใช่มั้ย"

"ครับ" ผมตอบ จากนั้นผมก็ปิดเอกสารและลุกขึ้นมายืนด้านหน้านายท่าน...ถึงเวลาที่ผมต้องพูดความจริงแล้วล่ะ

"เรื่องวินนี่หรอ"

"นายท่านรู้ได้ยังไงครับ" ผมถามกลับด้วยความตกใจ อย่าบอกนะว่านายท่านรู้หมดแล้ว

"หึ...นายไม่รู้ตัวรึไงว่านายทำตัวน่าสงสัยอยู่ตลอดเวลา ปกติไม่เห็นนายจะให้ใครมาทำงานแทน แต่นายกลับให้โจกับเจฟมาทำแทนและนายก็หายไป คิดว่าชั้นไม่สงสัยรึไง"

"แต่ผม..."

"ชั้นรู้ทุกอย่างจากไอฟิวหมดแล้ว...ฝึกไปถึงไหนกันแล้วล่ะ เห็นไอฟิวบอกว่านายให้ผ่านหมดแล้ว แสดงว่าวินนี่เก่งพอแล้วล่ะสิ"

"เอ่อ...เดี๋ยวนะครับ นายท่านจะไม่ให้ผมอธิบายหน่อยหรอครับ" ผมพูดขัด ตอนนี้ผมงงและไม่เข้าใจมากๆ แสดงว่าตั้งแต่ที่ผมพาวินนี่มาอยู่ที่คลับ ไอฟิวก็คอยรายงานนายท่านตลอดงั้นหรอ หรือว่านายท่านให้คนตามสืบ หรือยังไง..

"ฮ่า..ฮ่า..นายปิดชั้นไม่ได้หรอกนะเดวิด เพราะนายไม่ใช่คนแบบนี้เลย นายไม่เคยออกห่างจากตัวชั้นในเวลางาน แต่ตั้งแต่ที่วินนี่ออกจากโรงพยาบาล นายก็เปลี่ยนไป แม้กระทั่งเวลานอนที่นายจะนอนพักอยู่ที่นี่ นายก็เริ่มไปนอนที่คลับบ่อยขึ้น"

"นายท่าน..." ผมอึ้งกับสิ่งที่นายท่านพูดออกมา นายท่านรู้ทุกความเคลื่อนไหวของผมจริงๆด้วย ไม่ใช่แค่ให้ไอฟิวคอยรายงาน แต่ที่ห้องพักของผมที่คลับนายท่านต้องให้คนไปติดกล้องวงจรปิดแน่ๆ

"นายไม่สังเกตตัวเองเลยรึไง เป็นมือขวาและเป็นบอดี้การ์ดที่เก่งที่สุดของชั้น เรื่องเล็กๆแค่นี้กลับพลาด..ฮ่า..ฮ่า.."

"แล้วนายท่านไม่โกรธหรือลงโทษผมหรอครับ"

"ตอนแรกชั้นก็โกรธและไม่เข้าใจว่าทำไมนายถึงให้วินนี่มาอยู่ด้วย แต่พอชั้นเห็นอะไรหลายๆอย่างจนล่วงเลยมาถึงวันนี้ มันก็ทำให้ชั้นเข้าใจว่านาย 'รัก' วินนี่เข้าแล้ว...แล้วชั้นจะโกรธหรือลงโทษนายทำไม"

"แต่ผมทำผิดกฎร้ายแรงต่อนายท่าน ผมเอาอดีตคู่นอนคนโปรดของนายท่านมาเป็นคนของตัวเอง นายท่านได้โปรดลงโทษผมเถอะครับ" ผมนั่งคุกเข่าและก้มหัวเป็นเชิงยอมรับโทษ...นายท่านเข้าใจงั้นหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าปกตินายท่านคงฆ่าผมทิ้งตั้งแต่รู้เรื่องแล้ว

"ตั้งแต่ชั้นมีความรัก มันก็สอนให้ชั้นเข้าใจอะไรมากขึ้น...นายทำงานกับชั้นมานาน นายเป็นคนที่เคร่งต่อกฎระเบียบทุกอย่างมาก ชั้นอยากให้นายมีชีวิตเป็นของตัวเองบ้างนะ ที่ผ่านมาชั้นคงทำให้นายไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนอื่น นายก็เลยยังไม่มีคนรักซักที" นายท่านเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมและจับไหล่ผมให้ลุกขึ้นยืน

"รักใครชอบใครก็บอกเค้าไป อย่าให้เรื่องมันบานปลายเหมือนชั้นกับไออุ่น"

"ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ วินนี่คืออดีตคู่นอนคนโปรดของนายท่าน ผมทำผิดต่อนายท่าน ผมรักวินนี่ไม่ได้จริงๆ"

"เห้ออ นายจะเคร่งต่อกฎไปทำไม การที่นายเคร่งครัดกับอะไรมากเกินไป นายจะไม่มีความสุขนะ...ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับวินนี่แล้ว ดังนั้นตอนนี้เท่ากับว่าวินนี่ไม่ได้เป็นอะไรกับชั้น เพราะตอนนี้วินนี่คือคนรักของนาย ซึ่งชั้นก็ยินดีด้วย"

"ขอบคุณจริงๆนะครับที่นายท่านเข้าใจ แต่ผมคงอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เพราะผมรู้สึกผิดต่อนายท่านมากจริงๆ"

"ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรกับชั้น ชั้นเชื่อว่าวินนี่ก็รักนายมาก แต่ถ้านายยังปฏิเสธความรู้สึกตัวเองอยู่แบบนี้ ระวังวินนี่หนีไปรักคนอื่นแล้วกัน...ซึ่งชั้นไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นหรอกนะ" นายท่านพูดจบก็ตบไหล่ผมเบาๆและเดินกลับไปห้องนอนของตัวเอง

....ผมได้แต่นั่งคิดทบทวนกับตัวเองทั้งคืนที่ห้องทำงานของนายท่าน ผมรู้สึกดีใจและขอบคุณนายท่านมากที่เข้าใจทุกอย่าง รวมถึงไม่โกรธที่ผมทำอะไรแล้วไม่บอกด้วย แต่ยังไงผมก็รักวินนี่ไม่ได้อยู่ดี...ถึงแม้ผมจะต้องเจ็บปวด ผมก็ขออยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า

[จบ เดวิด พาร์ท] 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**แงงงงง ด่าได้แต่อย่าแรงน้าาา เดวิดแค่รู้สึกผิดต่อนายท่านเท่านั้นเอง

**เม้นติชมได้เลยนะค้าาา☺

**รักทุกคนเลยยยย♥

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว