facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 / 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 306

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2564 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 / 4
แบบอักษร

ภายในรถเอสยูวีคันสีดำ หัวใจของอัครากำลังเศร้าโศกกับสิ่งที่จะเผชิญในเวลาไม่กี่นาทีข้างหน้า ไม่ใช่ความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่ออรพิมอีกแล้ว หากแต่เป็นความเวทนาที่มีต่อเด็กหญิงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ตัวเขาต่างหาก 

เธอจะนึกเฉลียวใจบ้างหรือไม่ ว่าเพราะอะไร จู่ๆ เขาก็กลับมารับเธอไปพบแม่ 

ดวงหน้าเรียวเล็กคอยแต่หันไปมองสิ่งที่อยู่ภายนอกตัวรถด้วยความสนใจ บัดนี้ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก่อนหน้าก็บังเกิดเม็ดฝนโปรยปรายลงมา ในจำนวนหยดน้ำหลายหยดก็กำลังตกกระทบลงบนหลังคารถ และกลิ้งไหลลงตามกระจก เกิดเม็ดฝนพราวที่เกาะอยู่ภายนอก 

เด็กหญิงใช้ปลายนิ้วแตะกับเม็ดฝนเหล่านั้น แม้ไม่สามารถสัมผัสความเย็นฉ่ำของน้ำฝนได้เพราะมีกระจกเป็นตัวกั้น แต่ก็พอช่วยให้เธอเกิดความเพลิดเพลินได้ในระหว่างทางที่นั่งอยู่ในรถกับคนแปลกหน้าเช่นเขา 

นับตั้งแต่ขึ้นรถมา เขาไม่ได้คุยอะไรกับเด็กคนนี้อีก เธอก็ไม่คุย หันไปสนใจกับเม็ดฝนโปรยปรายที่ฃกลิ้งไหลลงมาตามกระจก ภาพสะท้อนของดวงหน้าเรียวเล็กที่ปรากฎบนกระจก ทำให้ดวงตาของอัครามีความดำมืดลง 

เผลอพิจารณาดวงหน้านี้ เขาจึงเห็นว่า ดวงตา จมูก และริมฝีปากของเด็กหญิงได้จากมารดามาทั้งหมด 

เห็นความคุ้นเคยที่มีต่อหัวหัวใจที่อยู่ในมุมอับแสงมานาน ก็ค่อยๆ ทำให้เขาหวนกลับไปนึกวันคืนในครั้งนั้น ยามที่ได้พบกับเด็กสาววัยสิบห้าปีคนหนึ่งเป็นครั้งแรก เด็กสาวที่ถักเปียทั้งสองข้าง ใส่เสื้อยืดลายทางสีขาวสลับกับสีแดง และสวมกระโปรงบานเลยเข่าสีแดงเลือดหมูเข้ม 

เธอกำลังร้องเพลงขณะเก็บผลไม้ที่ร่วงตามพื้นใส่ลงตะกร้า 

เสียงร้องเพลงของเธอเป็นเสียงที่ไพเราะจนสามารถสะกดสรรพสิ่งที่อยู่รอบบริเวณนั้นให้ตกอยู่ในความหลงใหลเคลิบเคลิ้ม ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี ที่ได้ติดตามบิดามาเจรจาขอซื้อผลไม้จากสวนชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ กัน 

เป็นความประทับใจยามแรกพบที่มีต่อเธอคนนั้น 

นับจากวันนั้นเขาก็ติดตามบิดาไปที่นั่นบ่อยๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรพิมจากคนแปลกหน้าก็กลายมาเป็นคนรู้จัก และในที่สุดก็ได้กลายมาเป็นความรักระหว่างคนวัยหนุ่มสาว 

ไม่นาน อรพิมได้เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ จึงเป็นหน้าของเขาที่ต้องคอยตามรับตามส่ง ดูแลเธอสารพัดเป็นอย่างดีในฐานะคนรัก กระทั่งถึงวันนั้น วันที่เปรียบเหมือนเกิดสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางใจของเขา เธอสารภาพสิ้นว่ากำลังตั้งท้องกับผู้ชายคนอื่น... 

อัคราเผลอบีบมือเข้าด้วยกันแน่นด้วยความขุ่นเคือง ใครที่ไม่เคยถูกคนที่เรารักและบูชามากหักหลัง จะไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกเช่นเขาได้เลย 

อัครารีบหันหน้าหนีจากภาพของเด็กหญิงที่กำลังใช้ปลายนิ้วแตะเล่นกับผิวกระจกรถ 

กระทั่งรถคันงามกำลังจะเลี้ยวเข้าไปยังโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แพรพิศจึงหันกลับมาถามเขาด้วยสงสัย 

"แม่อยู่ที่นี่เองหรือคะ" 

อัคราหันไปพยักหน้า อึดอัดที่จะตอบคำถามเป็นคำพูด ความขุ่นเคืองที่ก่อตัวภายในใจเมื่อครู่ได้มลายหาย กลายเป็นความหดหู่และสงสารเด็กหญิงขึ้นมาแทน 

แล้วแพรพิศก็ไม่ถามอะไรชายหนุ่มอีก 

เพราะเธอคิดแค่ว่ามารดาป่วย เนื่องจากอาการของโรคกำเริบ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่มารดาเธอเผชิญตลอดในเวลาสามปีที่ผ่านมา 

 

"ที่ห้องนี้เองหรือคะ" 

แพรพิศหันกลับมาถามบุรุษคนเดิมที่พาเธอมายังห้องหนึ่งที่อยู่ภายในโรงพยาบาลนี้ จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าบรรยากาศที่รอบตัวช่างวังเวงน่าใจหายเหลือเกิน 

อัคราพยักหน้า แล้วตอบ "แม่ของเธอนอนรออยู่ในนั้น ไปสิเข้าไปหาแม่ของเธอสิ" 

แพรพิศทำหน้าตาแปลกประหลาด เด็กหญิงหันกลับไปมองเข้าไปภายในห้องนี้ ก่อนเดินเข้าไปหาแม่อย่างช้าๆ และเธอก็ได้ยืนเสียงฝีเท้าของเขาที่เดินตามเข้ามาอย่างเงียบๆ ด้วยเช่นกัน 

และเธอก็เห็นร่างใครคนหนึ่งนอนบนเตียง มีผ้าสีขาวห่มคลุมตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ แพรพิศช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

"ฉัน...เสียใจด้วย...แต่แม่ของเธอ...ก็ไม่อยู่แล้ว" 

แพรพิศกรีดร้องก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดมารดาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างปวดร้าว มันเร็วเกินไปที่เธอจะตั้งรับได้ทัน ตอนเช้าแม่ยังบอกเธอว่าจะออกไปซื้อของใช้บางอย่าง ให้เธอรอท่านที่บ้านหลังนั้น แล้วทำไม ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา! 

"แม่ขา แม่ขา ตื่นมาหาแพรสิคะ เรา เราจะกลับบ้านสวนกันยังไงล่ะคะ!" 

"แม่ ฮือๆๆ!" 

อัคราระบายลมหายใจหนักหน่วงทิ้ง เขายืนอยู่เป็นเพื่อนเธอที่ตรงนี้ นานจนกว่าเด็กหญิงร้องไห้จนเหนื่อย แล้วฟุบหลับไปในลักษณะที่สองแขนยังกอดร่างอันไร้วิญญาณของผู้เป็นแม่เอาไว้ในอ้อมกอดตลอด 

 

งานศพของอรพิมถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่ายด้วยความช่วยเหลือของอัครา 

เพราะแพรพิศไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว จะมีก็เพียงที่เดียวคือญาติทางบิดา แต่วันก่อนพวกเขาเพิ่งออกปากไล่แพรพิศออกจากบ้านนั้นมาทำอย่างกับเธอและแม่ไม่ใช่คน 

จนสุดท้ายอรพิมต้องบากหน้าพาลูกสาวมาหาเขาคนนี้แทน 

เด็กหญิงนั่งหงอยเหงาอยู่ในห้องเดิมนับตั้งแต่คืนแรกที่มารดาพาเธอมานอนค้างในบ้านหลังนี้ พร้อมกับทอดมองรูปแม่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ แต่แม้จะพบกับความเศร้าปานใด แพรพิศก็ยังมีป้าแม่บ้านผู้ใจดีคอยมาพูดคุย ปลอบโยนให้เธอได้คลายเศร้าบ้าง... 

แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด การสูญเสียมารดาแบบกะทันหัน ทำให้เด็กหญิงรู้สึกโดดเดี่ยวมาก 

"แต่นี้ต่อไป หนูจะไปอยู่ไหน อยู่กับใคร พ่อกับย่าเขาไม่รับเลี้ยงหนูหรอก" 

แพรพิศเอ่ยเสียงสั่นเครือ พร้อมกับทอดมองจานข้าวและกับข้าวที่ป้าแม่บ้านผู้ใจดีนำมาให้ 

"ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกล คุณอัครเขากำลังหาทางช่วยหนูอยู่นะ" ผู้อาวุโสปลอบประโลมพร้อมกับวางมือแห้งกร้านลงบนศีรษะเด็กหญิงลูบด้วยความอ่อนโยนไปด้วย 

"ป้านีคุยกับคุณอัครให้หนูอยู่ที่นี่ได้มั้ยคะ ให้หนูทำงานแลกกับที่อยู่ที่นี่ก็ได้ หนูทำได้ทุกอย่าง" เธอพลิกตัวหันมาวิงวอนด้วยม่านน้ำตา เพราะหวาดกลัวว่า เขาจะส่งเธอคืนไปให้คนที่บ้านนั้นดูแล เธอไม่อยากไป 

"ป้า...เอ่อ ป้าจะลองคุยกับคุณอัครให้นะ" ป้าสินีมองเด็กสาวแล้วกอดตัวผอมบางเอาไว้ด้วยความสงสาร จริงๆ ตนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอัคราจะจัดการกับเด็กคนนี้อย่างไร ที่พูดไปก็หวังจะคลายความวิตกกังวลให้แพรพิศก่อนเท่านั้น 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว