วันรุ่งขึ้น

6:00 น.

ห้องจองกุก

แทพลิกตัวในขณะที่ตนยังหลับตาอยู่

แกร๊กกก

จู่ๆแทก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาทำให้แทตื่นทันที

แทพูดและรีบปิดตาทันที

และภาพที่แทเห็นคือจองกุกที่พึ่งเดินออกมาจากห้องโดยที่ใช้เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำบางๆที่สวมไว้เท่านั้น

จองกุกก็พูดพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง

แทพูดพลางยิ้มที่มุมปาก

จองกุกพูดยังไม่จบแทก็มานั่งคล่อมตักจองกุกซะแล้ว

ปากก็พูดว่าไม่รู้แต่กลับขย่มตักจองกุกเบาๆทั้งยังนำมือไปคล้องคอจองกุกอีกด้วย

มือจองกุกก็เริ่มอยู่ไม่นิ่งและลูบเอวแท

แต่แล้วแทก็ลุกขึ้น

ว่าแล้วทก็รีบเดินเข้าห้องน้ำทันที

. .

11:00น.

ทุกคนก็มาเยี่ยมจีมินที่โรงพยาบาล

ห้องพักของจีมิน

ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเป็นอย่างมากแต่กลับทำอะไรไม่ได้

แกร๊กกก

. .

ห้องของคุณหมอ

เสียงของยุนกิเริ่มสั่นคลอนที่เกิดจากความเสียใจและความแค้น

. .

ห้องพักของจีมิน

แกร๊กกกก

ยุนกิเดินเซเข้ามาในห้องอย่างกับคนที่ไร้เรี่ยวแรง

เมื่อจองกุกเห็นก็รีบเดินไปพยุงตัวยุนกิทันที

แต่ยุนกิก็ผลักจองกุกออกด้วยแรงที่มีเพียงนิดและเดินเซๆไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงพร้อมกับกุมมือจีมินไว้แน่น ก่อนจะปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ให้ไหลออกมา

คำขอโทษของยุนกิทำให้ทุกคนเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่มีใครทำอะไรได้สักอย่าง

ทำได้เพียงให้ยุนกิอยู่กับจีมินเหมือนที่ตนต้องการ

ทุกคนก็เดินออกไป

แต่ยุนกิยังนั่งร้องไห้ไม่หยุดเพราะเอาแต่โทษตัวเองที่ตนทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ตัดก่อน รอติดตามตอนต่อไป