email-icon facebook-icon Twitter-icon

กดดาวส่งกำลังใจให้เราได้นะคะ =]

ชื่อตอน : Red carnation :: TWELVE ::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2560 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Red carnation :: TWELVE ::
แบบอักษร

Red carnation

:: TWELVE ::

แม้จะแค่ไม่กี่สัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกัน ยองแจกลับรู้สึกว่าเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้เจอกับคุณนายหวัง จื่อหลิน และสิ่งแรกที่ได้เห็นคุณนายก็ยังคงร่าเริงและเก่งเหมือนเคย

"ยองแจลูก ทำไมหนูเก่งแบบนี้ หลานสาวแม่ต้องน่ารักเหมือนหนูแน่ๆ มาให้แม่กอดหน่อย" อาจจะเป็นครั้งที่สิบที่ยองแจโดนคุณนายจื่อหลินดึงเข้าไปกอด ร่างน้อยยกแขนขึ้นโอบกอดตอบกลับคุณแม่ของหวัง เจียเอ๋อ ผู้แสนดี แก้มขาวกลมอิ่มเสียยิ่งกว่าปกติ คุณนายจื่อหลินที่ชอบความน่ารักเอิบอิ่มของยองแจอยู่แล้วทนไม่ไหวจนต้องหยิกแก้มนิ่มๆ ฝังจมูกลงที่แก้มหอมของลูกสะใภ้คนโตอย่างเต็มที่ ท่ามกลางแขกเหรื่อคุณนายก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องสนใจ

"ม๊า เกินไปไหมม๊า ม๊าหอมอีกแล้วนะ" แจ็คสันจับแขนมารดาแต่ว่าไม่ได้ดึงรั้งออก คุณนายจื่อหลินหันมาตวัดดวงตาโตคมกริบมามอง

"ทำไม แกหวงกับฉันเหรอ นี่หนูยองแจลูกรักของฉัน ส่วนแกเป็นใคร แจ็คสันแกเป็นใคร แกหวงฉันเหรอมีสิทธิ์หรือแกน่ะ" คุณนายจื่อหลินทั้งตีทั้งหยิกจนแจ็คสันต้องยกมือขึ้นปัดป้องพัลวัน เรียกเสียงหัวเราะอย่างสาแก่ใจจากอีวานได้เป็นอย่างดี แขกร่วมงานรวมทั้งคนในบ้านราวยี่สิบคนก็ดูจะครื้นเครงกับการที่เห็นแจ็คสันโดนแม่ตี

"ไปคุยกับแม่ดีกว่าลูก ว่าตอนที่แม่ไม่อยู่นี่หนูโดนแกล้งอะไรไหม อีวานบอกให้แม่ถามหนูเองถ้ามีนะ แม่จะหยิกให้ช้ำทั้งตัวเลย" คุณนายจื่อหลินประครองสะใภ้ใหญ่และหลานสาวคนแรกเพื่อเดินไปที่โต๊ะ ซึ่งมีญาติผู้ใหญ่สำคัญๆของสกุลหวังที่มาร่วมงานที่นายหญิงสกุลหวังจัดขึ้นทันทีที่กลับมาถึง

หวัง จื่อหลินกลับมาถึงบ้านช่วงเช้า จัดงานเลี้ยงเล็กๆขึ้นมา ส่วนญาติๆก็โทรชวนก่อนมาถึง สมาคมแม่บ้านเครือญาติของตนนั่นเองที่ต่างก็มาร่วมงานกัน แสดงความยินดีกับหลานคนแรกของสกุลหวัง

แม้จะเป็นงานที่เล็กและฉุกละหุกนักที่จัดขึ้น แต่ยองแจก็ยังคงรู้สึกประหม่าอยู่มาก ใบหน้ากลมยุ้ยหันมามองด้านหลัง รู้สึกโล่งใจขึ้นมากนักยามที่เห็นคุณแจ็คสันเดินตามมาด้วย ยองแจแทบไม่เคยได้ออกงานในนามสกุลหยินเลย แม้ครานี้เป็นในนามสกุลหวังก็ทำตัวไม่ถูกนัก

ยองแจเก้อเขิน การได้อยู่ใกล้ๆคุณแจ็คสันอุ่นใจกว่า

"น่ารักมากเลยจื่อหลิน หลานสาวใช่ไหม ถ้าเหมือนแม่โตมาน่ารักแน่ฉันจะจองไว้ให้เจียเจียรอเลย" เพื่อนรักของคุณนายจื่อหลินเอ่ยปากชมพร้อมจับแก้มของยองแจ ใบหน้าน่ารักเอียงหลบ ยามที่ถูกชมแล้วรุมจับแก้มจากคุณหญิงทั้งหลาย

"ใช่ น่ารักจริงๆ กี่เดือนแล้วลูก" ชมก็ลูบแก้มนุ่มเสียหนึ่งที

"เก้าสัปดาห์แล้วครับ"

"ดูสิ เวลาพูดก็น่ารัก ปากบางฉ่ำมาก โอ๊ย จื่อหลิน ฉันเสียดาย ฉันไม่น่างกเลย ไม่อย่างนั้นคงได้ลูกสะใภ้น่ารักแบบนี้บ้าง" เอ่ยชมสมใจมือก็บีบแก้มนิ่มเน้นย้ำความน่ารัก แจ็คสันก็ได้แต่มอง จะห้ามหรือแม่ก็หยิกเสียจนเขียว

ยองแจรู้สึกเขินอายสุดก็ยามที่ถูกรุมชมหน้าตานี่แหละ แม้คุณแม่จะชมเสมอว่ายองแจหัวอ่อนน่ารัก แต่การถูกชมว่าหน้าตาน่ารักยองแจก็ไม่ได้ยินบ่อยนัก มีแต่ยูคยอมที่มักจะชม แต่เขาก็ไม่ได้จริงจังนักยูคยอมก็ชมพี่น้องเขาทุกคน บอกว่าสมแล้วที่มีดอกไม้เป็นองค์ประกอบ ตัวก็หอม แล้วก็ไล่เอาจมูกไปฟุดฟิดใกล้ๆ ทุกคน จนโดนจินยอง ลู่หาน พี่อี้ชิงจัดการเสียจนหายซ่า

ส่วนคุณแจ็คสันเองไม่เคยเอ่ยชมกันสักครั้ง ยองแจจึงไม่ได้มั่นใจอะไรตัวเองนัก แต่ก็คิดว่าดีแล้ว หากคุณแจ็คสันชมยองแจคงเขินจนระเหยขึ้นไปบนฟ้า

"ใครเชิญเธอมาไม่ทราบ" แค่ซินเทียก้าวเข้ามาในงาน คุณนายจื่อหลินก็เดินตรงมาหาทันทีที่เห็นหนึ่งในอดีตแม่วัวของลูกชายตัวเอง เธอรู้จากอีวานว่าแจ็คสันปลดพันธะจากแม่นางพวกนี้แล้ว ซึ่งเธอยินดีมากและเบิกบานใจอย่างยิ่ง

ต่อไปก็ไม่ต้องมาแกล้งเกรงใจกันให้เสียเวลา

"สวัสดีค่ะคุณแม่ งานนี้เป็นเรื่องน่ายินดีของแจ็คสันหนูก็แค่มาแสดงความยินดี" ซินเทียวาดยิ้มอย่างสวยงามและหวานหยด เธออยู่ในชุดที่ดูรัดกุม เชิ้ตยาวสีขาวพอดีตัวแต่หน้าอกก็ดันขึ้นมาอย่างโดดเด่น กระโปรงสีครีมดูเรียบร้อย ราวกับว่าเธอเป็นคุณครูอนุบาลผู้แสนอารี

"ยองแจจ๊ะ ยินดีด้วยนะ ช่วงนี้แพ้ท้องหรือเปล่า เหนื่อยไหม" ซินเทียมองข้ามคุณนายจื่อหลินที่ยืนกอดอก หน้าหวานสวยเด็กกว่าอายุที่จ้องเธอไม่วางตา หันไปคุยกับหยิน ยองแจที่ยืนตัวกลมมองมาด้วยดวงตารีเรียวเป็นมิตรไม่มีหัวคิดอย่างเคย ส่วนแจ็คสันเองก็ยืนประกบข้างหลัง ผู้ชายของเธอไม่ค่อยกล้าสบตาเธอนัก

เธอมาอย่างเป็นมิตรเต็มร้อย ใครจะไล่เธอกลับไปก็คงยาก แม้ใจจริงเธออยากจะพังทุกอย่างให้งานให้สาใจ เธอคบหากับแจ็คสันแม้จะพร้อมกับแซนดี้และเพ่ยเพ่ย แต่ไม่เคยจะได้รับการต้อนรับ มาหาที่บ้านสกุลหวังแทบนับครั้งได้

ยัยมนุษย์ป้าและอีวานกีดกันจนเธอรำคาญ แต่หยิน ยองแจ แค่ท้องก็มีงานเลี้ยงให้เครือญาติมาดูตัวประกาศชัดเจนว่านี่คือผู้ให้กำเนิดหลานคนแรกของทายาทสกุลหวัง

ประกาศตัวถึงขั้นนี้ก็ไม่เท่ากับว่าประกาศแล้วหรือว่านี่คือเมียของแจ็คสัน หึ ยัยป้าจื่อหลิน วางแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะสิ คิดว่าเธอตามไม่ทันหรือไง ตอนนี้เขี่ยเธอทิ้งได้คงจะสมใจ หวังไปเถอะ

มันไม่น่าโมโหหรือ มองทางไหนเธอก็มาก่อน ทำไมจะต้องถูกละทิ้งไปเพราะเด็กผู้ชายที่ถูกซื้อมาด้วย

เธอมีสิทธิ์ไม่ใช่หรือที่จะทวงคืนซึ่งจุดยืนของเธอ

"พี่มีของมาฝากยองแจด้วยนะ เป็นชาบำรุงสุขภาพสำหรับคุณแม่ท้องอ่อน" ซินเทียยื่นให้ยองแจ แต่คนที่มาคว้าไปคืออีวาน สายตาไม่เป็นมิตรอย่างที่สุด ซินเทียดูเป็นมิตรกว่าคนอื่นก็จริง แต่ผู้หญิงของแจ็คสันแต่ละคนไม่สมควรได้เข้าใกล้ยองแจ

"เฮียขอนะแจ ช่วงนี้สุขภาพเฮียไม่ดี อยากได้ของบำรุง"

"เฮียอีวานไม่สบายเหรอครับ" ยองแจหันไปหาอีวาน ตาเรียวสำรวจร่างกายสูงใหญ่ข้างตัวเอง ท่าทีห่วงใย ทำเอาแจ็คสันต้องเดินตามมาโอบไหล่บางไว้ แม้ไม่พูดอะไร แต่สายตาของแจ็คสันที่จ้องมองยองแจยามที่หันไปสนใจคนอื่น มันทำให้ซินเทียอยากฉีกกรอบรอยยิ้มหวานของตัวเองแล้วออกไปทึ้งทำลายมาร์ชเมลโลอืดๆให้พังอย่างใจ

แต่เธอคือซินเทีย ผู้แสนดี แสนสวย และเป็นมิตร

"ของสำหรับคนท้องนะคะน้องอีวาน ถ้าอีวานอยากได้เดี๋ยวพี่หาของบำรุงอย่างอื่นให้" ซินเทียยิ้มหวาน แต่อีวานแค่มองมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เธอจึงต้องยิ้มบางๆดูน่าเห็นใจ

"ลูกชายฉัน หลานฉัน ฉันดูแลเองได้ ไม่ต้องรบกวนชาของเธอหรอก ซินเทีย" คุณนายจื่อหลินยิ้มหวานปานคมมีดเคลือบน้ำผึ้งไม่ต่างจากซินเทียตอบคืน

"ถ้าไม่มีใครต้อนรับ ซินเทียกลับก็ได้ค่ะ น้องยองแจคะ ดูแลสุขภาพตัวเองนะคะ เป็นคุณแม่ท้องแรกคงเหนื่อยแย่ พี่เป็นห่วงนะคะ" วาดยิ้มหวานส่งให้ยองแจเพียงอย่างเดียว เธอหรือไม่ได้แสดงออกอยากสุงสิงกับแจ็คสันแม้แต่น้อย

โค้งลาคุณนายจื่อหลิน แล้วก็หันหลังเชิดตัวตรงเดินออกมา

"พี่ซินเทียครับ .." แค่ฟังเสียงหวานนุ่มน่ารำคาญเธอก็กดยิ้มหวาน

"อยู่ก่อนเถอะครับ" เห็นไหมล่ะ เธอบอกแล้วว่าหยิน ยองแจน่ะหน้าโง่จะตายไป

"เหนื่อยไหม" ยองแจหันมามองคนตัวโตที่พึ่งออกจากห้องน้ำยามที่เอ่ยถาม ว่าที่คุณแม่ตัวน้อยหันมาส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม เส้นผมไร้หยดน้ำพราวยามที่นำไดร์เป่าผมเก็บเข้าที่

"แก้มช้ำหมดแล้วไหมเนี่ย มีแต่คนจับ คนลูบ" แจ็คสันเดินมาสำรวจใบหน้าน่ารักใกล้ๆ ดวงตาคมโตยามที่จ้องมองมาแบบนี้ทำเอาใจยองแจสั่นระรัวได้อยู่เสมอ พอจมูกโด่งยื่นเข้ามาใกล้เพื่อสำรวจแก้มนิ่มว่าเป็นอย่างไรบ้าง ยองแจอดไม่ได้จะหลบตาอย่างเก้อเขิน แต่ก็ยินดีพร้อมที่จะถูกสูดกลิ่นหอมจากผิวเนียน

"คุณแจ็คสันแต่งตัวก่อนครับ เดี๋ยวจะหนาว" แนะนำก่อนจะเอี้ยวตัวหลบไปที่เตียงนอน

แจ็คสันจ้องมองร่างน้อยในชุดนอนสองชิ้น เสื้อสีส้มแขนยาวและกางเกงขายาวเข้าชุดกัน แม้ยามนี้ตั้งท้องได้ 9 สัปดาห์ แต่ท้องของยองแจนั้นไม่ได้นูนออกมานักเพราะเป็นท้องแรก แต่ตัวที่อวบอิ่มและแก้มยุ้ยมากขึ้นน่าจะเป็นเพราะความกินดีอยู่ดี และป้อกกี้เป็นลังๆที่หมดไปมากกว่า

แจ็คสันสิ อ้วกเช้า อ้วกบ่าย อ้วกเย็น อ้วกค่ำ งานเลี้ยงวันนี้กินได้ไม่กี่อย่าง พอบรรดาญาติอยากดื่มแสดงความยินดีกับว่าที่คุณพ่อ แจ็คสันแค่อมเหล้าไว้ในปากก็แทบทนไม่ไหว อยากอ้วกจนต้องยอมแพ้ ถูกครหาว่ากระจอกจนต้องบอกเหตุผลว่าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ยองแจท้องน่าจะแพ้ท้องแทนยองแจ สิ่งที่ตามมาคือเสียงโห่และหน้าตาเลี่ยนจัดของญาติเขา

แจ็คสันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ไม่ใช่เรื่องปกติหรือไงกัน

ก็แค่เรื่องที่วิทยาศาสตร์หาคำอธิบายไม่ได้มิใช่หรือ

"ยองแจ .." แจ็คสันเช็ดตัวจนแห้ง แต่ก็ไม่ได้มีผ้าผ่อนอะไรเพิ่มเติมขึ้นบนร่าง

"ครับ" ร่างน้อยที่กำลังเลื่อนนิ้วกับสมาร์ทโฟนเครื่องบาง ซุกตัวอยู่ในกองผ้านวมจนดูนุ่มนิ่มไปหมดเงยหน้ามอง พอเห็นสายตาคมโตจ้องมองมาแล้วก็กระพริบตาปริบๆ

"ยังไม่ง่วงใช่ไหม" แจ็คสันเอ่ยถาม นั่งลงบนเตียงนุ่ม

"คุณแจ็คสัน ผ้าขนหนูเปียกเตียงจะชื้นนะครับ" ยองแจเอ่ยปากบ่นคนตัวโต เข้าทางพอดิบพอดี

"โอเคงั้นฉันถอด" แจ็คสันโยนผ้าเช็ดตัวไปด้านหลัง ตอนนี้บนเตียงก็เหลือแค่ร่างเปลือยเปล่าที่กล้ามเนื้อสมชายชัดเจนอวดสายตา

"โอเคงั้นฉันถอด" แจ็คสันโยนผ้าเช็ดตัวไปด้านหลัง ตอนนี้บนเตียงก็เหลือแค่ร่างเปลือยเปล่าที่กล้ามเนื้อสมชายชัดเจนอวดสายตา

"นายบอกนี่ว่ามีท่า ฉันอยากรู้ บอกฉันหน่อยสิ" สายตาแวววาววิบวับ ทำเอายองแจรู้สึกเขินอายเสียยิ่งกว่าการได้มองคนตัวโตล่อนจ้อนตรงๆเสียอีก

แจ็คสันยิ้มกริ่ม มือหนาลูบแก้มนิ่มของร่างน้อยเชื่องช้า ลูบไล่ลงมาตามซอกคอนิ่ม ลูบไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ และพากระดุมชุดนอนหลุดตามนิ้วตัวเอง

แจ็คสันยินดีจะอ้วกสามเวลาหลังอาหารเลย ถ้ายองแจจะเลิกแพ้ท้องเขาแบบนี้ บางคืนก็จับได้ บางคืนก็จับไม่ได้ แต่คืนนี้โชคเข้าข้างเขานัก ลูกสาวรัก ไม่นึกชังกันจนจัดลำดับไว้เท่าบรรดาปลาสด พอจับได้แจ็คสันเห็นทีต้องใช้ให้คุ้ม

"คุณแจ็คสันอยากทำหรือครับ" แจ็คสันหัวเราะในลำคอ ถูกเปลื้องผ้าจนจะหมดตัว ส่วนเขาก็เปลือยรอตั้งนานแล้ว ยองแจยังจะถามอีกหรือ

"เด็กโง่ ฉันไม่อยากเลยมั้ง" ขยี้ผมนิ่มยามที่พูด ยองแจกัดปากตัวเองน้อยๆ ยามที่ทบทวนคิดว่าท่าไหนบ้างที่มีอยู่ในหนังสือยามที่อ่าน

ตามจริงยองแจท้องเล็กนัก จะทำท่าที่เคยทำกันปกติก็น่าจะทำได้ แต่คุณแจ็คสันก็ดูกังวล ยองแจเองก็ด้วย ส่วนท่าที่เคยรู้มา คุณแจ็คสันไม่ได้รู้ด้วย ยองแจก็อาจจะต้องอธิบายแล้วมันจะรู้เรื่องไหมนะ เรื่องท่าพวกนี้ ส่วนท่าที่สะดวกหน่อยแล้วไม่ต้องอธิบายมากก็มี ยองแจควรเลือกท่านั้นดีไหม

ระหว่างที่ยองแจคิดก็ถูกกลั่นแกล้งจากคนตัวโตที่ดึงร่างน้อยออกมาจากผ้าห่มนุ่มนิ่ม จมูกโด่งสัน เลือกฝังเข้าตรงไหนก็นุ่มนิ่ม ปากหยักงับเบาๆไปตามแนวกระดูกไหปลาร้า กวัดลิ้นชิมรสนุ่มอย่างถูกใจ มือหนา ปลดเปลื้องชุดนอนของยองแจออก กางเกงขายาวได้ร่างน้อยชันขาขึ้นให้ถอดง่ายแจ็คสันยิ่งย่ามใจ ชั้นในหรือไม่ต้องถามถอดง่ายกว่าทุกชิ้นบนกายเสียอีก

"อื้อ คุณแจ็คสัน ผมกำลังเลือก อื้อออ ท่าอยู่นะครับ" เสียงหวานประท้วงยามที่มือใหญ่ฟอนเฟ้นต้นขานุ่ม แจ็คสันสัมผัสหน้าท้องนิ่มอย่างเบามือแต่ตรงอื่นนั้นไม่มีปราณีกันสักนิด

"พูดที่คิดออกมาดังๆเลยยองแจ เดี๋ยวฉันช่วยเลือก" แจ็คสันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ถ้ามัวแต่รอร่างน้อยเลือกแบบนี้เขาจะทำท่าที่อยากทำแล้วนะ

มือหยาบลูบไปที่แก่นกายของร่างน้อย ปั่นความคิดให้ยิ่งยุ่งเหยิง

"อื้อ นายแม่บอกว่าเพื่อสุขอนามัย อ๊ะ ที่ดีต้องใส่ถุงอย่างอนามัยด้วย อื้ออ ด้วยนะครับ" ยองแจเอ่ยขึ้นมา คนตัวโตชะงักไปครู่นึง ขมวดคิ้วคิดก่อนจะยิ้มกว้าง ร่างสูงฝังจูบที่ปากบางแล้วลุกหายแวบไป ครู่เดียวก็ควงกล่องของขวัญจากญาติกล่องนึงมา เพื่อนที่ดีมาพร้อมอุปกรณ์ในกิจกรรมบนเตียงแบบครบชุด ถุงยางอนามัยก็คือหนึ่งในนั้น

"ใส่ให้หน่อยสิ" แจ็คสันวางถุงยางอนามัยบนมือน้อย ดวงตาแวววาวจ้องหน้าแจ็คสัน กลืนน้ำลายลงคอน้อยๆยามที่หลบตาลงมองสิ่งที่รอเสื้อผ้ามาสวมร่างที่กำลังชูชันอวดสายตา

ร่างสูงใหญ่กางขาออกให้คนตัวเล็กขยับเข้ามาหาได้มากขึ้น แจ็คสันยังติดใจการกินไอศกรีมของยองแจนัก และวันนี้อยากได้มากกว่าเดิม ยองแจ ขยับเข้ามาใกล้ มือน้อยสั่นระริกยามที่รูดรั้งแท่งเนื้อร้อนให้ตั้งตรงเตรียมพร้อมการแต่งตัว

ร่างน้อยมองถุงยางกลมใสในมือ ตามจริงยองแจรู้สึกคุ้นๆนักกับเจ้าสิ่งนี้

"อ๊า ใช่" ร่างน้อยยิ้มร่ายามที่นึกออก แต่แจ็คสันสิแปลกใจนัก ถึงขั้นตกใจเลยยามที่ยองแจเอาถุงยางอนามัยเข้าไปแตะบนริมฝีปาก

แม่ง โคตรยั่ว เป็นคำที่แจ็คสันตะโกนขึ้นมาในใจ ยามที่เห็นร่างน้อยก้มลง มือจับแท่งเนื้อร้อนจนมั่น แล้วใช้ริมฝีปากซึ่งยึดขึงถุงยางอนามัยไว้  แตะลงไปแล้วค่อยอ้าปากกว้างขึ้น กลืนแท่งเนื้อร้อนเข้าไปลึกขึ้น ยามที่รูดผ้าใสสวมร่างให้กับแท่งเนื้อร้อน

ยองแจมองเจ้าถุงใสๆนี้ก็นึกถึงคลาสเรียนทักษะที่ตนได้ที่สองแทบทันที นายแม่บอกว่ายองแจปากกว้างจึงได้ที่สองมา ส่วนลู่หานได้ที่หนึ่ง นายแม่ไม่ชมคำใดนอกจากว่าเก่ง

ยองแจจำได้ว่ามันยากนักไม่ง่ายเลย จินยองแม้บอกว่ายากหน่อยแต่ก็ได้ที่สามมาครองด้วยคะแนนน้อยกว่าเขาคะแนนเดียว  พี่อี้ชิงก็บ่นอุบว่าการที่ต้องเป่าหมากฝรั่งให้โป่งออกแล้วครอบลงไปบนไส้กรอกอันยาวแล้วอมลงให้คลุมได้พอดี แม้ว่าหมากฝรั่งนั่นจะเหนียวกว่าปกติแค่ไหนก็ตามไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งตอนที่ต้องเอาออกมาโดนใช้แค่ริมฝีปากห้ามใช้ฟันครูดออกนี่ยิ่งแล้วใหญ่

แต่ยองแจทำได้เพราะยองแจมีปากที่กว้างกว่าใครแล้วก็แอบใช้เทคนิคจากตอนดูดไอศกรีมหลอดด้วย ยองแจได้ที่สองด้วยล่ะ

เมื่อรู้สึกว่าไม่อาจที่จะครอบริมฝีปากลงได้ลึกกว่านี้ยองแจก็คายแท่งเนื้อในปากออก ใช้มือน้อย จัดการทรงของถุงยางอนามัยให้เข้าที่ แม้จะเขินอายอยู่มาก แต่ก็นึกดีใจว่าได้ใช้ที่เคยเรียนมาสองปีหลังหลายอย่าง แม้จะเป็นบทเรียนแปลกๆ แม้ไม่รู้ว่านายแม่กับคุณแม่สอนมาทำไม แต่ก็ยังได้เอามาปรับใช้

ยองแจเงยหน้ามองร่างสูงแล้วก็ประหม่าไปทันทีกับสายคมกริบที่แทบจะฉีกร่างตนเข้ากลืนกิน            แจ็คสันกำลังจะคลั่งตายแล้ว ใครจะไปคิดไปฝันว่ายองแจแสนนุ่มนิ่ม ใสซื่อของเขาจะใช้ปากสวมถุงยางอนามัยให้ แค่หวังให้ใช้มือน้อยช่วยแต่งตัวก็หมายจะเห็นแก้มแดงเขินอาย แต่นี่ยิ่งดีกว่าเสียอีก

สกุลหยินมีบทเรียนอะไร สอนสั่งอะไรกันมา ทำไมถึงทำให้คาเนชั่นน้อยใสซื่อนุ่มนิ่มดูไม่ประสา หากแต่ว่ายั่วยวนอย่างกับไฟ ด้วยดวงตาใสซื่อแบบนี้

แจ็คสันทนไม่ไหว และครั้งนี้ก็ไม่คิดจะทน

ต้องเก็บรสหวาน กอดนุ่มไว้เป็นแรงเสริมให้ยามที่ต้องทำงานหนัก ยามห่างให้เต็มที่

"บอกท่ามายองแจ" แต่ก็ยังเหลือความอดกลั้นเล็กน้อยไว้ให้ร่างนุ่มนิ่มตรงหน้า เร่งเร้าเอาคำตอบด้วยการขบกลืนซอกคอนุ่ม  มือหนาจัดการจับสองขานุ่มอวบ ให้เข้ามาชิดตัวเอง บีบเฟ้นเนื้อต้นขานิ่ม  อีกข้างก็ประครองร่างน้อยให้ทรงตัวนั่งอยู่ได้ ลูบถูอย่างพึงใจและหลงใหลลงไปเท่าทวี

"อ๊ะ มัน อื้อ หนังสือบอกว่า ว่า ยืน อื้อ ยังไงก็ได้ที่ไม่กดทับแถวท้อง แล้ว อื้อออ คุณแจ็คสัน อื้อ แล้วผมไม่ได้เหนื่อย ฮึก เหนื่อยมาก" ยองแจแทบประสานความคิดไม่อยู่ยามที่ถูกรูดรั้งแก่นกายอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงใหญ่ก็ขบเม้มผิวคอเสียจนไม่ละเว้น

"แค่นี้ ?"

"อื้อ อ๊ะ อื้ออ" ยองแจตอบรับคำถามด้วยการพยักหน้า ใบหน้าน่ารักแดงซ่าน คิ้วขมวดมุ่นยามที่ถูกนวดคลึงส่วนปลายจนความคิดแตกกระเจิง

"ฮึก ทำไม อ๊ะ มาทำตรงนี้ล่ะครับ" ยองแจร้องประท้วง ผินสายตาหลบหน้าตัวเองยามที่สะท้อนกลับมาเข้าดวงตา ยิ่งเห็นหน้าตากลัดมันที่จ้องลึกผ่านบานกระจกแบบนี้ยองแจยิ่งเก้อเขิน

"ก็นายบอกให้ยืนทำไม่ใช่เหรอ"  แจ็คสัน ดูดหัวไหล่มนจนขึ้นสีแดงเรื่อ มือหยาบลูบก้นนุ่มนิ่มขย้ำอย่างพอใจยามที่ดันสองขาให้แยกกันกว้างมากขึ้น มือน้อยบีบเคาน์เตอร์หินอ่อนชั้นวางของของห้องน้ำที่มีกระจกเงาบานโตอยู่ตรงหน้าจนแน่น

"แต่มันน่า อ๊ะ อื้ออ อาย ที่ต้องเห็นตัวเอง อื้อออ" ร่างน้อยประท้วงแต่ขาอวบแทบหมดแรงยามที่ถูกนิ้วยาวนวดคลึงช่องทางที่เต้นเร่าต้อนรับนิ้วใหญ่ก่อนจะล้วงลึกหายเข้ามาในร่างน้อยถึงสองนิ้ว

แจ็คสันกระหายจนไม่อยากใจดี แต่ก็ไม่อยากทำร้ายให้เจ็บช้ำ

แค่นี้คาเนชั่นดอกน้อยก็กลีบแดงช้ำเพราะน้ำมือแจ็คสันมามากเกินควร

"ฮึก คุณ ค จ แจ็คสัน" เสียงหวานครางหวิว จะเชิดหน้าขึ้นยามที่ถูกสัมผัสจุดไวต่ออารมณ์ในร่างที่รู้สึกว่องไวกว่าที่เคย ตาเรียวเล็กคู่นี้ก็มองเห็นใบหน้าตัวเองที่แดงก่ำและหยาดเยิ้ม ระทดระทวย อย่างที่ยองแจไม่เคยเห็นตัวเองมาก่อน ดูแปลกตาน่าอายจนทำได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา

ร่างกายมันร้อนจนแทบจะปลดปล่อยออกมาเสียอยู่แล้ว ยิ่งนิ้วยาวทั้งสามฟอนเฟ้นเข้ามาในร่างยองแจยิ่งทนไม่ไหว

"ดูตัวเองสิยองแจ ว่านายน่ะน่าขยี้มากแค่ไหน" เสียงทุ้มกระหายอยู่ข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าของคุณแจ็คสัน เขย่าใจยองแจได้ดีเสมอ มือหนาจับคางมนให้จ้องมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนกลับมาจากกระจก นิ้วยาวก็ตักตวงร่างน้อยอย่างจาบจ้วง

"อ๊ะ ฮึก" ยองแจหวีดร้องเพราะถูกกระตุ้นจุดไวต่ออารมณ์ซ้ำๆ มือน้อยเกร็งจนแทบจะฉีกเนื้อหินอ่อนหากทำได้ ยิ่งเห็นหน้าตัวเองก็ยิ่งใจสั่นประหม่ากว่าวิ่งรอบสนาม  ตาเรียวของเขาปรือฉ่ำได้ขนาดนั้นเลยหรือ ปากบางเฉียบของเขาเหตุใดสั่นระริกเผยอหายใจแบบนั้น  แล้วก็สำรวจไปจนเห็นดวงตาคมแกร่งที่จ้องมองร่างของตัวเองอยู่ สายตากระหายที่ยองแจไม่เคยต้านทานได้

"อ๊ะะ" หวีดเสียงร้องอย่างไม่คิดจะเก็บกักยามที่ร่างกระตุกเกร็ง พ่นหยาดความต้องการออกมา แจ็คสันกัดปากเมื่อนึกว่าถ้าสิ่งที่กำลังถูกตอดรัดอยู่ในยามนี้ไม่ใช้นิ้วตัวเอง แต่เป็นอย่างอื่นที่ยองแจเอาปากแต่งตัวให้จะดีแค่ไหนกัน

"ยองแจ ...." มือหยาบฟอนเฟ้นก้นนิ่ม แตะส่วนปลายร้อนที่ไม่เปลี่ยนแปลงสักนิดแม้ถูกกางกั้นด้วยพลาสติกใส

"อื้ออ" ร่างน้อยหอบดิ้น ก้มหัวลงต่ำเพราะไม่อาจทานทนความเสียววูบที่ถูกเติมเต็มเข้ามาตามความร้อนใหญ่จนจุกแน่นได้ แจ็คสันกัดปากพ่นลมหายใจยามที่ถูกครอบครองและตอดรัดด้วยความแน่นกระชับ ราวกับร่างกายนี้คิดถึงเขาจนบีบคั้นแทบกลืนกิน แค่คิดแบบนี้แจ็คสันก็เริ่มขยับสะโพก เพราะเขาเองก็อยากจะถูกร่างเร่าร้อนยั่วตาใสนี้กลืนกิน

"ยองแจ เงยหน้าขึ้น" เสียงทุ้มกระหายสั่งยามที่แนบลอนกล้ามท้องมาชิดแผ่นหลังบาง ยองแจกำแผ่นหินอ่อนจนเจ็บมือ ผวาหายใจหนัก หลับตาปี๋ไม่ฟังคำ ยามที่ทั้งร่างเริ่มสั่นและโยกคลอน ไม่รู้ว่าเสียววาบกว่าปกติ เพราะท่าที่แปลกไป หรือเพราะร่างกายมันไวกว่าปกติ

หรือเพราะยองแจก็คิดถึงสัมผัสจากคุณแจ็คสันมาก ก็ไม่รู้เหมือนกัน

"เด็กดีเงยหน้าขึ้นมา มองหน้าตัวเองสิคนสวย" คำชมที่ไม่เคยได้ฟังแม้จะสั่นพร่าแค่ไหนยองแจก็ใจเต้นโครมคราม มือหนาลูบต้นคอนิ่มจนยองแจต้องเงยหน้าขึ้นมาตามคำขอ แม้จะแทบจับภาพอะไรไม่ได้ยามที่ร่างกำลังโยกสั่น

"มองหน้าตัวเองไว้ จดจำไว้ว่าฉันกอดนายยังไง และนายรู้สึกดีแค่ไหน" แจ็คสันงับเบาไปตามแผ่นหลังบาง  สะโพกแกร่งยังคงตักตวงรสหวานจากร่างน้อย ยองแจมองเข้าไปในกระจก หากแต่หาได้จับมองภาพตัวเองไม่ ดวงตาคู่เรียววาว จับจ้องมอง แต่เสี้ยวหน้าคมที่กำลังกดจูบไปทั่วร่างตัวเอง

ต่อให้มองหาอีกกี่ครั้ง ไม่ว่าท่ามกลางผู้คนมากมายจะมีใครอยู่บ้าง หากมีคุณแจ็คสัน ยองแจก็จะมองเห็นคุณแจ็คสันก่อนเสมอ แม้ภาพนั้นจะเป็นยองแจเอง ยองแจก็เห็นแต่คุณแจ็คสัน

"อื้อ" เชิดใบหน้าขึ้นเพราะไม่อาจทานไหว สองแขนทรุดฮวบยามที่ปลดปล่อยของเหลวขุ่นออกมา จนวงแขนแกร่งต้องกวัดรับเอวนิ่มไว้  วงแขนแกร่งขยับขึ้นมาคล้องแผ่นอกบางเพราะไม่อยากรบกวนตัวน้อยในท้องมากเกินไป ยองแจยันสองแขนอ่อนแรงกับชั้นวางของ ยามที่ถูกตรึงสะโพกไว้และก้นนุ่มก็สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกถี่กระชั้นที่แทรกเข้ามา

"อื้ออ" ปากบางฉ่ำครางเสียงแผ่วยามที่รับรู้ถึงความร้อนที่เอ่อล้นมากขึ้นของแท่งเนื้อร้อน ยองแจหอบหายใจ  ร่างกายสั่นสะท้านยามที่ถูกกดจูบข้างผิวแก้มซ้ำไปซ้ำมา

"งืออ" ยองแจพ่นลมหายใจ ร่างน้อยโปร่งสบายมากขึ้นยามที่รู้สึกถึงแท่งเนื้อร้อนที่ออกไปจากร่าง แต่ครู่เดียวก็ผวาตกใจเมื่อก้นนุ่มสัมผัสถึงวงแขนแกร่งที่อุ้มตัวเองขึ้นมา ยองแจกำไหล่หนาไว้แน่น

"คุณแจ็คสันเดี๋ยวร่วง ตัวผมหนักนะครับ" ยองแจบ่นอุบ ใช่ไม่รู้สักหน่อยว่าตนกลมขึ้น อ้วนขึ้นแค่ไหน แต่แรกก็หนักแล้ว ตอนนี้ยิ่งหนักใหญ่

"หนักเหรอ ไม่นี่" แจ็คสันจูบเบาๆที่ท้องนิ่มซึ่งอยู่ตรงหน้าตัวเองก่อนจะวางร่างน้อยลงบนเคาน์เตอร์ที่เดิม  แผ่นหลังบางพิงกระจก ยามที่สองขาอวบถูกจับขึ้นพาดบ่ากว้าง  ตาเรียววาวมองซองสีเงินที่ถูกทิ้งลงข้างตัว บอกได้ชัดเจนว่าแจ็คสันเปลี่ยนถุงยางอนามัยแล้วด้วยความเร็ว

"อื้อ" แต่เข้ามาตักตวงรสรักหวานฉ่ำจากร่างน้อยนี้เร็วกว่า

มือน้อยจิกบ่ากว้างเต็มแรงยามที่ขาทั้งสองข้างสั่นแรงจนส้นเท้าแกว่งไปกลางอากาศ ยามที่ร่างสูงใหญ่กระแทกเข้ามา ไม่ได้รุนแรงอย่างเคย แต่ก็ทำเอาร้อนแน่นไปทั้งตัว

ตาเรียวหลับปี๋เชิดหน้าขึ้นเผยช่วงคอขาวที่แจ็คสันอดรนทนไม่ไหวจะเข้าไปดูดดึงจนผิวแดงช้ำ รัวสะโพกเน้นย้ำลงไปแรงขึ้น  ตั้งแต่ต้นขาไปทั้งท่อนขาอวบนุ่มเนียนแนบไปกับแผ่นอกแกร่งและหน้าท้องแข็งแรงของแจ็คสัน ให้สัมผัสที่แปลกแตกต่างเสียจนยองแจใจสั่นระรัวหนัก

"ฮึก มะ ไม่ ว ไหว อื้อ" พึมพำเสียงแผ่ว เกร็งตัวแน่นพ่นหยาดความต้องการออกมา ทิ้งร่างพิงกระจกเย็นวาบเหนื่อยหอบ ท่อนขาอวบข้างซ้ายตกจากบ่ากว้างอย่างหมดแรง มือหนารวบท่อนขาขึ้นมา จับทั้งสองข้างชิดกัน ดึงร่างน้อยเข้ามาใกล้มากขึ้น รัวจังหวะลึกแน่นเข้าไปให้ผนังอุ่นร้อนตอดรัด

"อ๊ะ อา" ตาเรียวปรือปรอยมองมา ปากบางฉ่ำน่าจูบ กับเสียงครางหวานเป็นการเลือกที่ยาก แต่แจ็คสันก็ตัดใจทิ้งเสียงหวานหูไพเราะเป็นดูดดึงปากบางตักตวงดูดกลืนรสจูบหวานได้ดีไม่ตก แม้กำลังทำให้ร่างน้อยนี่สั่นโยกไปทั้งตัว

"ฮึก.." เป็นอีกครั้งที่แจ็คสันทำให้ยองแจเกร็งไปทั้งตัวจนต้องขับดันของเหลวแห่งอารมณ์ที่คุกรุ่นเมื่อแท่งเนื้อร้อนนั้นปลดปล่อยของเหลวขุ่นออกมา แม้จะไม่ได้ฉีดพ่นเข้ามาในร่างอย่างเคยแต่ผนังอุ่นที่แนบชิดก็รับรู้ได้ถึงยามที่ความร้อนเอ่อล้นไปทั้งร่าง

มือหนาเสยผมสีขาวที่เปียกชุ่มของตัวเองไปด้านหลังอย่างลวกๆ ตาคมกริบจ้องมองร่างน้อยที่ระทดระทวยอยู่ตรงหน้า สองมือน้อยกำแขนซ้ายแจ็คสันไว้แน่นเพื่อยึดร่าง สองท่อนขาก็อ่อนแรงอยู่ตรงข้อพับแขนขวาของแจ็คสัน

"อะ อื้อ ผมขอเตียงเถอะนะครับ ไม่ไหวแล้ว" ยองแจก็คือยองแจไม่เคยปฏิเสธความต้องการของแจ็คสัน ต่อให้เหนื่อยหอบแค่ไหนก็ตาม คนตัวโตยิ้มมุมปาก โอบอุ้มร่างน้อยไว้ในวงแขน ใบหน้าน่ารักซบที่อกแกร่ง ตาเรียวปรือ มุมนี้มองเห็นสันกรามคมและจมูกโด่งของคุณแจ็คสันชัดเจน

ดีจัง

พอได้ทิ้งตัวลงกับเตียงนุ่มร่างน้อยก็ซุกตัวเข้าหาผ้าห่มนุ่มนิ่มเองแม้จะรู้สึกว่าร่างกายเหนอะหนะเพราะเหงื่อและคราบอารมณ์ แต่ยองแจก็ปรารถนาจะได้ความอุ่นนุ่มเพื่อพักผ่อนร่าง

วันนี้เดินไปเดินมาในงานเลี้ยงย่อมๆหลายชั่วโมงติด และเกือบห้าทุ่มก็ถูกจับกินเสียงจนหมดคราบยองแจก็ไม่ไหวเหมือนกัน

ร่างน้อยที่ถูไถไปกับผ้าห่มสีพาสเทลราวกับทั้งหมดหลอมรวมเป็นปุยนุ่น ทั้งน่ารักน่าฟัด แต่ก็น่าเอ็นดู  ปลายนิ้วใหญ่เกลี่ยแก้มนิ่มของยองแจ ตาเรียวปรือขึ้นมามอง

"ทำต่อก็ได้นะครับ งือออ" ครางเสียงแผ่วยามที่ถูกจมูกขยี้เน้นๆไปกับแก้มนิ่ม

ถ้าเขายังจับยองแจกินอีก แจ็คสันคงถูกยัยหนูในท้องยองแจแบนยาวแน่ๆที่ทำคุณแม่ที่รักเหนื่อยอ่อนถึงขนาดนั้น

"นอนเถอะ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้"

"ไม่เป็นไรครับ ลำบากคุณแจ็คสันเปล่าๆ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำเอง" ร่างน้อยทำท่าจะลุกขึ้นมา แต่ถูกมือหนากดลงบนเตียงนิ่มเสียก่อน ตาคมดุๆจ้องมองเป็นสัญญาณชัดเจนว่ายองแจต้องนอน และยองแจก็ง่วงมากจริงๆ

เพลียไปหมด

ตาเรียวมองหน้าแจ็คสันที่ยามนี้ฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจ ยองแจยิ้มตาม แม้จะง่วงมากนัก แต่ก็พึมพำออกมา

"คุณแจ็คสันยิ้มอีกสิครับ"

แจ็คสันเลิกคิ้วแปลกใจแต่ก็ยิ้มกว้างอีกครั้ง ยองแจจดมองวาดไว้ในใจประดับลงบนท้องฟ้าของความฝัน

รอยยิ้มแสนสวยของคุณแจ็คสัน ถ้ายัยหนูในท้องเขามีรอยยิ้มแบบนี้จะต้องเป็นเด็กสาวที่ยิ้มสวยที่สุดในโลกแน่ๆ



ยองแจตื่นสายเอามากๆ ในวันต่อมา ร่างน้อยอยู่ในชุดนอนชุดเดียวกับที่ใส่ก่อนจะถูกถอดออกน ร่างน้อยเดินออกมาจากห้องเพราะไม่เห็นคุณแจ็คสัน

หากแต่พอมาที่ห้องนั่งเล่นก็เจอคนตัวโตนั่งอยู่บนโซฟาในชุดทำงานเต็มตัว พร้อมเอกสารปึกใหญ่บนตัก เป็นภาพคุ้นตา แต่ที่ต่างจากเดิม คือกระเป๋าเดินทางสีดำใบโตที่วางอยู่ข้างๆ

"คุณแจ็คสันจะไปไหนหรือครับ"

"ตื่นแล้วเหรอ" แจ็คสันเงยหน้าขึ้นมามองแล้วหันไปดูเอกสารบนตักต่อ ร่างน้อยนั่งลงข้างๆ ตาเรียวมองทรงผมที่ถูกจัดทรงเสยขึ้นจนหล่อคม เสี้ยวหน้าหล่อเหลาและตวัดตาลงมองที่เอกสารบนตัก ตั๋วเครื่องบิน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเครื่องออกไป

"จะไปไหนหรือครับ" แม้รู้ว่าอาจทำให้รำคาญแต่ยองแจก็ทวนถามซ้ำ

"ฉันยังไม่ได้บอกนายหรือ เด็กดี" วงแขนแกร่งโอบรอบเอวร่างน้อย ยองแจส่ายหน้าปฏิเสธ คนตัวโตพยักหน้ารับ

"ฉันจะไปเกาหลีใต้ ไปเจรจาเรื่องขนสินค้าจากที่เกาหลีมาจีนกับสกุลอิม  รู้สึกว่าอิม แจบอมนี่จะเป็นคนที่เลือกดอกอะไรสักอย่างสีฟ้าๆไป จากสกุลหยินด้วยนะ"

"ไฮเดรนเยียร์ครับ สีฟ้าคราม"  ยองแจเอ่ยบอกว่าเป็นดอกไม้ชนิดใด เช่นนั้นคุณแจ็คสันกำลังจะไปติดต่อธุรกิจกับคนที่ได้ดอกไฮเดรนเยียร์ไป บางทียองแจก็อาจจะได้เจอกับจินยองก็ได้ แค่คิดว่าจะได้เจอพี่น้องของตัวเอง อารมณ์ขุ่นในใจที่คุณแจ็คสันจะไปไกลบ้านไม่บอกกันก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที

"ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ ผมอยากไปหาจินยอง" พอเห็นสีหน้าดีใจของยองแจ แจ็คสันก็รู้สึกขื่นในใจ มือหนาลูบแก้มนิ่มปลอบโยน

"คงไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้จองตั๋วเผื่อไว้"  ใบหน้าน่ารักหมองลงทันที แก้มกลมใสขยับยามที่ยองแจพยักหน้ารัวเร็วติดกันหลายที ดูเข้าใจแต่ก็แฝงไว้ด้วยความน้อยใจจนคนเห็นรู้สึกคันๆในใจ

"ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน ไม่คิดว่านายอยากไปด้วย แต่ฉันไปทำงานประชุมวุ่นวายทั้งวัน เวลาผู้ชายทำงานไม่มีอะไรน่าสนุกหรอก" พูดจาหลอกล่อราวกับหลอกเด็ก เพราะแจ็คสันก็มองว่ายองแจยังเด็กนัก อายุเพียงสิบแปดแต่ก็รู้ว่ายองแจไม่ใช่คนนิสัยไม่น่ารัก

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" ยองแจยิ้มบางๆให้ ยองแจเข้าใจ ยองแจเองก็เป็นผู้ชาย แม้จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดอกไม้ แต่ก็รู้ว่าตอนที่ตนเย็บปักถักร้อย ทำอาหาร จัดดอกไม้ ใครมาคอยนั่งเฝ้ามองก็คงไม่สนุก คุณแจ็คสันก็คงคิดแบบนั้น

แม้จะเสียดายนักที่จะไม่ได้เจอกับจินยอง พอคิดถึงบ้านก็อยากโทรหาพี่น้อง  อยากเจอคุณแม่นายแม่

"ไม่เศร้าสิ" ไม่ขอให้เศร้ายองแจก็ยิ้มให้แต่ก็ไม่สุด

"ไปกี่วันครับ"

"ห้าวัน"

ห้าวันเลยหรือ ร่างน้อยทวนในใจ พยักหน้ารับ

"เดินทางปลอดภัยนะครับ" ปลายนิ้วลูบผิวแก้มหยาบเบาๆ ตาเรียวแฝงประกายเศร้ายามที่มอง

"รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้อยากห่าง" ยองแจไม่รู้หรอก แต่ก็พยักหน้าให้สบายใจ  คนตัวโตถอนหายใจแต่ก็คร้านจะยิ่งคุยให้ขุ่นใจทั้งสองฝ่าย

"ยัยหนูป๊าไปทำงานแค่ห้าวันนะจะรีบกลับมาหา อย่าดื้อกับม๊านะ ตอนไปทำงานใจดีกับป๊าหน่อยนะ อย่าให้ป๊าอ้วกบ่อยเลย อายเขา แล้วป๊าจะซื้อป้อกกี้จากเกาหลีมาฝากดีไหม หลายๆกล่องเลย"  แค่เห็นคุณแจ็คสันคุยเล่นกับลูกน้อยในท้องยองแจก็ยิ้มกว้าง ความขุ่นมัวในใจถูกไล่ออกไปง่ายๆ มีการติดสินบนลูกสาวไปเสียอีก คุณแจ็คสันน่ารักเสมอเลย

"ถ้าหนูน่ารัก เป็นเด็กดี เดี๋ยวป๊าทำน้องมาเล่นด้วยหลายๆคนเลยนะ โอเคตกลงนะยัยหนู" พูดกับลูกแต่จ้องคนเป็นแม่ตาเป็นมัน ยองแจยิ้มเขินแต่ก็พยักหน้าให้สมใจคนตัวโต



แจ็คสันดึงแผงกั้นแสงจากนอกหน้าต่างเครื่องบินขึ้น เพราะต้องการเวลาพักผ่อน แม้จะแค่ไม่นานแต่การนอนบนเครื่องบินก็เป็นหนึ่งในสิ่งจำเป็น ตาโตคมกริบปิดหลับไป พอนึกถึงแก้มนุ่มๆก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

"บังเอิญจังนะคะ แจ็คก็จะไปเกาหลีเหมือนกัน" เสียงหวานหูแสนคุ้นเคยทำให้แจ็คสันลืมตาขึ้นมา และเจ้าของรอยยิ้มหวานตรงหน้าก็ไม่ใช่คนแปลกตาไหนอื่น

"ซินเทีย"

"ดีใจจังค่ะที่ได้ไปเกาหลีพร้อมกับแจ็ค" ซินเทียยิ้มหวาน แจ็คสันยอมรับว่าตนอึดอัด แต่เมื่อคืนที่ซินเทียมาร่วมงานของยองแจ ก็ไม่ได้มีท่าทีจะกลับมาสานความสัมพันธ์ ทั้งภาษาพูดภาษากายก็เข้าหายองแจอย่างดี และไม่ได้วุ่นวายอะไรกับตนเอง แจ็คสันจะขับไล่หรือทำทีไม่เหมาะสมด้วยก็ไม่สมควร

เช่นไรก็เป็นคนที่เคยมีอดีตร่วมกัน ซินเทียเป็นผู้หญิงเก่งมีเหตุผลคนนึงจะเป็นเพื่อนกันก็คงเป็นเพื่อนที่ดี

"แล้วจะไปทำไมเหรอ" พอเห็นผู้ชายของเธอถาม ซินเทียก็ยิ้มหวานตอบ

"ไปเที่ยวค่ะ นัดกับเพื่อนอีกคนที่อยู่ญี่ปุ่นไว้ ไปเจอกันที่นั่นเที่ยวกันสองคนแบบสุ่มเอาจากแผนที่ค่ะ น่าตื่นเต้นดี"

"ปกติซินเทียไม่ชอบเที่ยวนี่"

"รู้ด้วยเหรอคะว่าซินเทียชอบ ไม่ชอบอะไร" หญิงสาวยิ้มบาง หลบหน้าเล็กน้อยดูมีบาดแผลในใจ

"ก็พึ่งอกหักมานี่คะ ก็อยากทำอะไรที่ต่างไปจากเดิมบ้าง เติมพลังให้ตัวเอง" เจอคำนี้เข้าไปแจ็คสันก็ขมคอขึ้นมาเลยเหมือนกัน เหมือนถูกจี้ใจดำ ก็คนที่ทำให้ซินเทียอกหักมันก็เขาไม่ใช่หรือ

"ขอโทษนะ" แจ็คสันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ซินเทียยิ้มหวานส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แจ็คสันพักผ่อนเถอะนะคะ" ซินเทียยิ้มหวานทิ้งท้าย หลบตาน้อยๆแล้วทำทีไม่เป็นไร แจ็คสันถอนหายใจยาว ซินเทียก็เงยหน้ามามอง ยิ้มหวานอีกครั้งให้สบายใจ

เธอรู้ยิ่งทำแบบนี้แจ็คสันจะยิ่งรู้สึกผิด

ก็เธอตั้งใจให้เป็นแบบนั้นนี่

"เป็นผู้หญิงเที่ยวกันสองคนไม่อันตรายหรือ"

"ถ้ามีอะไรซินเทียจะขอความช่วยเหลือแจ็คนะคะ ก็แจ็คเป็นที่พึ่งเดียวของซินเทียนี่คะ" ยิ้มหวานหยดมอบให้ แค่นี้ก็เรียบร้อย

เธอไม่จำเป็นต้องใช้คำว่าเอาผู้ชายเธอคืนด้วยซ้ำ แจ็คสันเป็นของเธอและยังคงเป็น

ไม่ใช่ของคนน่าเบื่ออย่างหยิน ยองแจ





ตอนนี้อัพแบบรอบเดียวครบร้อยเปอร์เซ็นเลยทีเดียว ทั้งเพราะหายไปหลายวันและสองอาจหายไปอีกหลายวัน จะสอบมิดเทอมแล้วแหละ

ใครว่าคุณปลาสดกาก ไม่ใช่เล่นๆเหมือนกัน นาจาาาา

รอให้คนสวนผู้น่ารักและน่ารักมาก รดน้ำใส่ปุ๋ยลงมาให้ชุ่มฉ่ำนะคะ ^^

ตามคุมเวลาที่ได้ให้พี่ชาวสวนผู้น่ารักท่านนึงช่วยเช็คเวลาว่าเราไม่ได้คิดผิด

ตามเวลาในเรื่องตอนที่ยองแจท้องได้ราว 9-10 สัปดาห์ จินยองจะท้องได้ราว 7 สัปดาห์ค่ะ ตอนไหนไปหาดูเอาเอง แค่ผ่านมาแล้ว

เรื่องนี้ทามไลน์ยังไม่เร็วมาก เพราะบทเรื่องเป็นแบบนี้ ช่วงเร็วมากก็มี ช่วงเอิงเอยก็เช่นกัน ๕๕๕๕

เอ้อ เราสมัครธันวลัยแล้วนะคะ จะทยอยพาแต่ละเรื่องไปปลููกที่ธันวลัยด้วยจะได้อ่านแต่ละตอนกันต่อเนื่องลื่นๆ รู้สึกฉากคัทเยอะ ๕๕๕ แต่ก็ยังลงที่เด็กดีอยู่ค่ะ พาไปลงที่นั่นกันเหนียวเผื่อโดนแบนเนอะ มีที่สำรองดีกว่าไม่มี

อย่าลืมรดน้ำใส่ปุ๋ยกันนะคะทุกคน ไม่มีน้ำปุ๋ยคาเนชั่นดอกสวยเอยคงยากต่อการชูช่อแข็งแรง ชาวสวนต้องสตรอง ช่วยกันปกป้องคาเนชั่นน้อยนะคะ ^^

วิธีรดน้ำใส่ปุ๋ยเหมือนเคยเลยค่ะ ชาวสวนที่น่ารัก  เมนต์ โหวต ชวนเพื่อนก็ดีงามน๊า เล่นทวิต พูดถึงเมื่อใดอย่าลืมติดแท็กนะคะ #คาเนชั่นยองแจ

#คาเนชั่นยองแจ

_____________________________________________

 

ความคิดเห็น