email-icon facebook-icon Twitter-icon

กดดาวส่งกำลังใจให้เราได้นะคะ =]

ชื่อตอน : Red carnation :: ELEVEN ::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2559 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Red carnation :: ELEVEN ::
แบบอักษร
 

 
 
Red carnation
 
 :: ELEVEN ::
 

 

 

 

            เป็นอีกเช้าที่ยองแจตื่นมาโดยไม่เห็นคุณแจ็คสันอยู่ข้างกาย แต่วันนี้เช้านัก ในห้องน้ำยามที่ยองแจเข้าไปอาบน้ำแปรงฟันก็ไม่เจออะไร นอกจากน้ำที่นองพื้นบ่งบอกว่าคุณแจ็คสันจัดการตัวเองและคงจะออกไปแล้ว

 

            ดวงตาเรียวทอแสงอ่อน สองวันแล้วที่ยองแจรู้ว่าตัวเองท้องได้ลูกสาวและก็ยังไม่ได้บอกกับคุณแจ็คสันเลย

 

            ยองแจรู้ตัวว่าเป็นคนที่คิดมาก แต่ยองแจลองถามแล้ว แม้ไม่ได้ถามตรงๆและคำตอบที่ได้มันก็ทำให้ใจยองแจกลัว สิ่งที่ยองแจกลัวไม่ใช่เสียลูกไป เพราะยองแจไม่มีวันยอมเสียตัวเล็กในท้อง แต่สิ่งที่ยองแจหวั่นกลัวที่สุด คือคุณแจ็คสันแสดงออกว่าไม่ยินดีจริงๆ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

 

            เพราะทำให้แกเกิดมาเป็นลูกสาวคนโต แกก็เลยไม่ถูกพ่อรักอย่างที่ควร ยองแจคงยิ่งเกลียดตัวเองลึกลงไปกว่านี้ที่ตนเองเป็นสาเหตุนั้น

 

 

 

 

 

            ความหน่วงหนักในใจจางหายไปราวกับถูกลมพัดพาไปจนหมดสิ้น เมื่อร่างน้อยเดินตรงออกมาหน้าบ้าน แล้วก็เจอคนที่ควรจะนอนเคียงกันยามตื่นอยู่ตรงหน้า และสิ่งที่ทำ ก็เรียกยิ้มกว้างสบายตาคนมองแทบทันที

 

            "ตื่นแล้วเหรอ" แจ็คสันหันมาถาม ยองแจพยักหน้ารัวหลายทียามที่เดินเข้ามาในแปลงคาเนชั่น ที่ทั้งสิบต้นและหนึ่งต้นกุหลาบกำลังร่าเริงรับแสงแดดยามเช้า และน้ำบริสุทธิ์จากสายยางที่แจ็คสันยืนรดให้อยู่

 

            "ไม่ต้องมารดให้ก็ได้นะครับ ยังไงผมก็ทำเองอยู่แล้ว" ยิ้มหวานจนตาหยียามที่มือน้อยซับเช็ดใบหน้าคมให้ แจ็คสันนึกอยากลูบแก้มนิ่มบีบเบาๆให้หายมันเขี้ยวถ้าไม่ติดว่ามือตัวเองเปื้อนดิน

 

            "ฉันก็ช่วยปลูก ฉันก็ควรจะช่วยดูแลคาเนชั่นสีแดงไม่ใช่หรือ" แจ็คสันหาได้มองคาเนชั่นต้นน้อยที่กำลังรับน้ำ แต่มองคาเนชั่นดอกสวยที่ตนนำออกมาจากสกุลหยินที่ยิ้มหวานมากขึ้น ตาเรียววาวเป็นประกายต่างจากสองสามวันที่ผ่านมาซึ่งดูซูบซีดอ่อนแสงนักจนแจ็คสันนึกไม่ชอบใจ ยองแจเหมาะกับรอยยิ้มหวานๆ ตาเป็นประกายเข้ากับแก้มนุ่มๆแบบนี้ที่สุดแล้ว

 

            และเพราะมือเปื้อนแจ็คสันจึงต้องเปลี่ยนเป็นจมูกโด่งที่ใช้สัมผัสแก้มขาวนุ่ม ยองแจแก้มแดงเรื่อ ยิ่งน่ามองเข้าไปใหญ่

 

            "วันนี้ไม่มีงานหรือครับ"

 

            "มีช่วงบ่าย"แจ็คสันตอบ ขยับไปหาต้นคาเนชั่นอีกต้นเพื่อรดน้ำให้ต่อไป ยองแจเองก็ยืนอยู่ข้างๆ ยืนมองภาพน่ารักๆของผู้ชายตัวโตคนนี้เอาไว้ มือน้อยลูบท้องตัวเอง อยากจะเชื้อเชิญให้ลูกน้อยได้เห็นเช่นกัน

 

            คุณแจ็คสันใจดีแล้วก็น่ารักที่สุด

 

            " มีอะไรจะบอกฉันไหม ยองแจ" แจ็คสันถามขึ้นมาท่ามกลางเสียงนกร้องและเสียงน้ำซึ่งกำลังรดต้นคาเนชั่นที่จะชู่ช่อแดงในอนาคตต้นสุดท้าย

 

            ยองแจเม้มปากตัวเอง จริงๆเวลานี้ก็ดูจะเหมาะสมที่จะพูดออกไป อย่างไรสักวันคุณแจ็คสันก็ต้องรู้อยู่แล้ว

 

            และยองแจก็ไม่คิดที่จะไปไหน

 

            "คือ ... ผม" แหงนหน้าขึ้น ตาเรียวมองหน้าแจ็คสัน ตาเรียวหยีเล็กลงยามที่แสงแดดสาดเข้าตาแต่ก็ไม่ได้ขยับหลบ ตาคมกริบของแจ็คสันตวัดมอง แจ็คสันเงียบรอให้พูด

 

            ใจของยองแจยิ่งสั่นระรัว เมื่อมือหนายกขึ้นบังแสงแดดที่กระทบดวงตาให้ เล็กน้อยแต่ราวกับบ่วงบาศใหญ่ตวัดรัดยองแจไว้แน่นกับคำว่ารักที่ยากจะถอนใจ

 

            "ผม ..ไปที่โรงพยาบาลมาเมื่อสองวันที่แล้วครับ" เริ่มพูดขึ้นมา แจ็คสันไม่ได้ตอบอะไรหากพยักหน้ารับว่าฟังอยู่ ตามจริงแจ็คสันก็รู้สึกผิด เขาเองพึ่งนึกได้เมื่อเช้าว่าเลื่อนนัดไปเป็นวันอาทิตย์ เขายังจำว่ามันเป็นวันนี้เขาถึงได้เตรียมลางานช่วงเช้าไว้ แต่ความไม่ใส่ใจของเขาก็ทำให้จำวันผิดจนได้

 

            ผู้ชายแบบเขานี่มัน...คู่ควรแล้วใช่ไหมที่จะครอบครองคาเนชั่นดอกน้อยที่แสนดี

 

            "คุณหมอบอกว่าลูกแข็งแรงดี ..แล้วก็" เงียบลงไปครู่นึง แจ็คสันยังคงรอฟังอย่างตั้งใจ แม้ตาจะจับอยู่ต้นกุหลาบเพียงต้นเดียวที่กำลังรดน้ำ

 

            " เรา ...เรา .. ผม ผมกำลังจะมี ..ลูกสาวครับ" ปลายเสียงแผ่วเบา ตาเรียวเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อรอลุ้นคำตอบกลับมาของคุณแจ็คสัน ใบหน้านั้นนิ่งจนน่าหวั่นใจ หากแต่มือใหญ่ที่บังแดดให้ยังยกอยู่ตามเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

 

            "รู้แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ" ถามออกมานิ่งๆ เสียงเรียบทำให้ยองแจเดาไม่ถูกว่าคนพูดรู้สึกอย่างไร  จะพูดความกลัวในใจออกมา ก็กลัวคุณแจ็คสันจะรู้สึกแย่ที่โดนว่า

 

            "แล้วทำไมพูดว่าลูกของผมล่ะยองแจ ตัวเล็กในท้องนายก็ลูกสาวของฉันไม่ใช่เหรอ ลูกสาวที่แสนน่ารักของฉันนะ" ตาเรียวกระพริบถี่ๆ ทั้งอุ่นใจทั้งรู้สึกผิด

 

            "ฉันรู้แล้ว เมื่อเช้านี้ อีวานมันไปเอาชุดเด็กมาให้แต่เช้า ชุดผู้หญิงสีชมพูหลายชุด ฉันเข้าใจไม่ยากว่าทำไมมันเอามาให้ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือทำไมน้องชายฉันถึงได้รู้ ในขณะที่พ่ออย่างฉันไม่รู้ ฉันถามมัน อีวานมันยังแปลกใจที่ฉันไม่รู้ ...ทำไมนายถึงไม่บอกให้ฉันรู้ล่ะยองแจ" ประกายตาคมที่มองมาไม่ได้แข็งกร้าวเย็นชาใดๆ หากแต่ตัดพ้อเสียจนยองแจทำตัวไม่ถูก ใจดวงน้อยรู้สึกผิดแต่ภาพผู้ชายตัวโตคนนี้น้อยใจก็เป็นภาพแปลกตาไม่น้อย แต่การทำคนที่รักเป็นทุกข์ก็ไม่ได้น่ายินดีเสียเลย

 

            "หลายครั้งแล้วนะ ที่ฉันได้รู้เรื่องสำคัญจากคนอื่นทั้งที่คนที่บอกฉันควรเป็นนายตั้งแต่เรื่องที่นายท้อง เรื่องยัยหนู" มือที่ถูกล้างคราบดินออกและวางสายยางที่ถูกปิดลงบนพื้นเช็ดมือกับเสื้อตัวเอง วางแตะไปที่หน้าท้องนูนน้อยๆของยองแจ ความอบอุ่นเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าโอบกอดยองแจไว้

 

            "เพราะอะไรเหรอยองแจ"

 

            "ผ ..ผม .." ริมฝีปากบางขยับจะพูดแต่ก็เม้มลง อยากพูดออกมาใจจะขาด แต่คุณแจ็คสันจะเสียใจไหมที่ได้ฟัง ที่ยองแจกลัวไปหมดทั้งที่คุณแจ็คสันก็แสนดีกับยองแจ

 

            "เพราะที่ฉันเคยพูดหรือเปล่า ว่านายเป็นแค่เครื่องผลิตลูกของสกุลหวัง" ราวกับเสียงทุ้มจี้ลงที่กลางใจ น้ำตาหยดใสคลอที่ตาเรียว

 

            ความจริงแล้วนี่อาจเป็นสาเหตุของจุดเริ่มต้นความกลัวในใจของยองแจ สถานะที่ไร้หัวใจพวกนี้ หากแก้ไม่ถูกจุด ก็ย่อมไม่อาจคลี่คลายได้สมบูรณ์

 

            "นายจะบอกอะไรกับฉันก็ได้ยองแจ จะเรียกร้องอะไรก็ได้ นายคือผู้ให้กำเนิดทายาทคนแรกของสกุลหวังนะ นายจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไปเลยก็ยังได้ มีอะไรก็บอกฉันเถอะ ฉันขอร้อง" แจ็คสันเองก็อึดอัดไม่ต่างกัน เขาไม่อยากให้ยองแจต้องคิดมากอีกแล้ว เขาอยากให้ยองแจคิดแล้วก็พูดออกมามากๆ แทน

 

            เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ควรจะรู้จักยองแจดีที่สุดแต่เขาไม่รู้อะไรเลย ต้องฟังเรื่องเกี่ยวกับยองแจจากอีวาน จากเจิน และน่าเจ็บใจสุดคือยูคยอมรู้จักยองแจดีกว่าเขาทุกอย่าง

 

            "ผ ผม.. ไม่อยากล้ำเส้น ผมรู้ดีว่าผมเป็นใคร ผม ..ผม ไม่เคยคิดว่าการที่ท้องแล้วจะใช้ลูกเพื่อจับคุณแจ็คสัน" พอได้ฟังแจ็คสันหวนคิดถึงยามที่พูดประโยคเหล่านี้ออกไป

 

            ตอนพูดก็พูดไปโดยไม่คิด จำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรไปบ้าง แต่คนฟังไม่เคยลืม

            ยังติดตรึงในหัวใจดวงน้อยอยู่เสมอ

 

            "..." ยามนี้เป็นแจ็คสันเองที่พูดแทบไม่ออก เขาบอกยองแจเสมอว่ามีอะไรก็ให้บอก แต่เริ่มแรกเขากำหนดทุกอย่างไว้แล้ว ขีดเส้นกักขังยองแจไว้เพียงมุมห้องที่ห่างไกล เขาทำให้ยองแจไม่เชื่อใจเต็มที่ แต่กลับเรียกร้องความไว้ใจ

 

            มือหนากุมมือน้อยขึ้นแนบแก้มตัวเอง อีกข้างก็ลูบผิวแก้มนิ่ม ตาโตส่งความหมายที่ทำเอาใจสั่นรัวยามที่นิ้วใหญ่เช็ดน้ำตาหยดใสแสนขุ่นมัวออกจากตาเรียวแดงช้ำ

 

            "ไว้ใจฉันได้ไหม มีอะไรก็ขอให้บอก อะไรก็ได้ ต่อให้เป็นสิ่งที่นายคิดว่าไร้สาระ แต่ถ้านายอยากบอกฉันก็บอก ยองแจ" ปลายนิ้วเกลี่ยเบาๆตามสัดส่วนน่ารักของจมูกโด่งรั้น

 

            "ฉันอาจเป็นผู้ชายไม่ได้เรื่องที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรักยังไง ฉันขอให้นายไม่รักฉัน แต่ไว้ใจฉันได้ไหม" ลากต่ำลงมาที่ปากบางสีเชอร์รี่ นวดคลึงเบาๆให้คลายการขบเม้มกัน

 

            "ฉันเลือกนายนะยองแจ" น้ำตาหยดใสร่วงเผาะลงมาอีกครั้งหาใช่เพราะความเสียใจแต่เพราะความรู้สึกที่เอ่อล้นปรี่ อบอุ่นเฟื่องฟูจนล้นใจ มือน้อยรีบยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองไม่อยากพลาดโอกาสจะได้เห็นใบหน้าหล่อคมที่แสนอบอุ่นในยามนี้ มือหนาลูบมือน้อยที่แนบแก้มตัวเอง

 

            "ตอนนี้ฉันมีแค่นาย ฉันอาจไม่สามารถพานายไปถึงคำว่ารักได้ แต่ฉันก็ไม่อยากเสียนายไป ฉันไม่มีตัวเลือกอีกแล้วเพราะฉันมีแค่นาย" เป็นยองแจที่เดินเข้ามาในอ้อมกอดของคนตัวโต กอดจนแน่นสุดวงแขน แก้มใสถูกมือหนาประครองขึ้นไล่ซับน้ำตาด้วยริมฝีปากอุ่น

 

            ทำไมคุณแจ็คสันแสนดีแบบนี้ ทำไมถึงได้ดีกับยองแจมากขนาดนี้

 

            จะให้ยองแจพยายามกักกันห้ามหัวใจไว้ได้อย่างไร ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งเรียนรู้ ก็ยิ่งรักยิ่งผูกพัน ยินดีมอบทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นยองแจให้กับคุณแจ็คสัน

 

            คุณแจ็คสันได้ความรัก ได้ร่างกาย ได้ทุกความคิดถึง ยามนี้คุณแจ็คสันได้ความไว้เนื้อเชื่อใจไปจากยองแจอีกอย่าง

            ยองแจไม่เหลืออะไรจะมอบให้คุณแจ็คสันอีกแล้ว เพราะให้ไปทั้งหมดทุกอย่าง

 

            แม้คุณแจ็คสันไม่รักยองแจก็ไม่เป็นไร ไม่ได้ใช้ความรักแลกทุกสิ่งทุกอย่างกลับไป

            คุณแจ็คสันแค่แลตาหันมามองความรักของยองแจบ้าง แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้วสำหรับยองแจ

           

 

 

 

 

            ไม่รู้ว่าแผ่นหลังบางสัมผัสกับผืนโซฟานุ่มๆเสียตั้งแต่เมื่อใด ยองแจไม่ได้สนใจเพราะกำลังหลงใหลลุ่มลึกลงไปในรสจูบร้อนที่เกี่ยวกระหวัดลิ้นของตน ริมฝีปากบางถูกครอบครองเกี่ยวกระหวัดเสียจนแนบแน่น ทุกจังหวะที่กดย้ำลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียจนทั้งร่างสั่นระริก แจ็คสันขบเม้มกลีบปากบนนุ่มหยุ่น กลีบปากล่างหวานฉ่ำไม่แพ้กัน กลืนกินทุกส่วน ดื่มด่ำ จูบหวานร้อนที่ไม่ได้สัมผัสอย่างแนบชิดไร้สิ่งใดขวางกั้นมานานจนกระหายเสียยิ่งกว่าลำคอที่แห้งผากกระหายน้ำ เพราะเป็นร่างกายที่แห้งเหี่ยวที่ได้รับการเติบเต็ม

 

            ขณะที่ยองแจคิดว่าตนเองถูกแจ็คสันรดเติมน้ำสะอาดเพื่ออุ้มชูให้คาเนชั่นสีแดงดอกสวยเติบโตขึ้น ยองแจเองก็กำลังเติมน้ำลงไปในหัวใจที่แห้งเหี่ยวของแจ็คสันให้ชุ่มชื่นเช่นกัน

 

            "ฉัน อยากทำมากกว่านี้" กระซิบบอกด้วยลมหายใจระอุชิดริมฝีปากบาง ยองแจมองใบหน้าคมด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้มยิ่งทำให้เสียการควบคุม แจ็คสันจึงตัดสินใจดูดกลืนริมฝีปากปลุกปั่นจูบหวานและหลับตาลงแทนที่จะจดจ้องมองสีหน้ายั่วเย้าของยองแจจนเสียการควบคุม

 

            "..." ตาโตมองเรือนร่างขาวนุ่มราวกับมาร์ชเมลโลที่นุ่มลิ้น ละมุนมือของยองแจ ยิ่งท้องก็ยิ่งอวบอิ่มนุ่มนิ่มจะจับจะสัมผัสตรงไหนก็เร่งเร้าหัวใจให้สั่นระริก ยิ่งมานอนปรือตาปากแดงฉ่ำใส่กันแบบนี้แจ็คสันยิ่งไม่อยากทน

 

            แต่ก็ทนดีกว่า

 

            แจ็คสันไม่รู้ว่าทำได้หรือยัง และก็ไม่อยากเสี่ยงจะรีบทำ ถ้าจะทำให้ยัยหนูกับยองแจป่วยแจ็คสันก็ขออดทนดีกว่า

 

            "รออยู่นี่นะ เด็กดี" กดริมฝีปากดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากบางหวานของเด็กอายุสิบแปดอย่างยองแจเร็วๆทิ้งท้าย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินตรงไปทางห้องน้ำ ยองแจขบริมฝีปากตัวเอง ทั้งใจทั้งตัวยองแจก็ร้อนไปหมดเช่นกัน มองแผ่นหลังกว้าง ยองแจพอรู้ว่าคุณแจ็คสันจะไปทำอะไร

 

            มือน้อยจับที่ข้อมือใหญ่ไว้ หยุดยั้งก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องน้ำ

 

            "ผม.. ทำได้" ก้มหน้างุด ด้วยความขัดเขินแต่ก็เอ่ยปากไปด้วยความเต็มใจ แจ็คสันทั้งเอ็นดูยองแจ แต่ก็ดูตัวเองแล้วตอนนี้มันก็เริ่มตื่นเสียจนจะมามัวใจดีไม่ไหว

 

            "รออยู่นี่แหละ ไปทำกับข้าวเล่นก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันมา" แจ็คสันลูบแก้มนิ่ม รู้ตัวว่าคงกลืนกินร่างน้อยอย่างตะกละตะกราม ถึงได้ห้ามใจไว้อย่างนี้ไงเล่า

 

            "ถ้าคุณแจ็คสันไม่สบายใจ ผม ผมทำอย่างอื่นได้นะ" ครานี้เป็นร่างน้อยที่จับมือใหญ่แล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำ แจ็คสันหรือก็ร้อนไปทั้งตัวจนพอถูกยองแจจับนั่งลงบนชักโครกที่พับผาลงก็นั่งอย่างเต็มใจ

 

            ร่างน้อยคุกเข่าอยู่บนพื้น มือน้อยจับที่กางเกงผ้าใส่สบายซึ่งบางอย่างมันดุนดันจนโปร่งนูนลง มือน้อยสั่นแต่ก็ยังทำหน้าที่ตัวเองได้ดี

 

            แจ็คสันจ้องมองกลืนน้ำลายลงคอ ร่างน้อยใสซื่อนุ่มนิ่มอย่างคาเนชั่นสีแดงดอกสวยนี้ ยามที่ดูร้อนแรงแต่ก็ใสซื่อในเวลาเดียวกันมันช่างยั่วใจจนแทบคลั่ง

 

            ใกล้หน้าร้อนแล้วสินะ ก็ถึงเวลาที่จะได้ป้อนไอศกรีมกันเสียที

 

 

            เลือดยิ่งสูบฉีดหนัก ยามที่ผิวมือนุ่มสัมผัสเข้ากับแท่งเนื้อร้อน ลิ้นแดงเลียริมฝีปากตัวเองเพื่อให้ชุ่มชื้นมากขึ้น ยิ่งมองยิ่งชวนใจกระตุก มั่นยั่วยวนมากๆบางทียองแจอาจจะไม่รู้ตัว

 

 

 

            แจ็คสันมองทุกการกระทำของยองแจไม่คลาดสายตา แก้มแดง ตาเรียวที่สั่นปรือน้อยๆ แต่ก็มุ่งมั่นใจสิ่งที่ทำ ทำเอาความกระหายแทบสยายปีกกว้างแล้วกักร่างนุ่มไว้ไม่ปล่อย

 

 

 

            กลืนน้ำลายลงคอรอบที่ล้าน เพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานาน แจ็คสันจึงกักเสียงสูดปากไว้ไม่อยู่ยามที่ริมฝีปากนุ่มอุ่นแตะที่ส่วนปลายของความแข็งขืน

 

 

 

            ยองแจเริ่มขบเม้มจากส่วนปลายแล้วค่อยเก็บกลืนแท่งเนื้อยาวเข้าไปในโพลงปากของตัวเอง ความร้อนของแท่งเนื้อสัมผัสไปทั้งลิ้น แนวฟัน กระพุ้งแก้ม และล่วงลึกเข้าไปจนถึงคอหอยยามที่ขยับริมฝีปากครอบครองลึกขึ้น นายแม่กับคุณแม่เคยชมว่ายองแจมีโพลงปากที่กว้าง ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดยองแจก็มั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น

 

 

 

            แต่ยามนี้ก็ยังรู้สึกว่าอ้าปากกว้างเสียจนปวดแก้ม จะว่าแปลกใหม่ไม่เคยคุ้นก็ว่าได้ แต่ยองแจกลับรู้สึกว่ามันคุ้น ยองแจหวนนึกถึงบทเรียนการกินไอศกรีมขึ้นมาเสียแทบทันที  พอนึกแบบนั้นนั้นก็ลองทำตามที่เคยทำ ลิ้นร้อนตวัดเลียไปตามความขรุขระของท่อนเนื้อในปาก ขยับริมฝีปากเข้าครอบครอง คิดถึงยามที่เห็นอันดับหนึ่งอย่างจินยองและที่สองในทักษะนี้อย่างแบคฮยอนทำ

 

 

 

            มือน้อยกำที่ส่วนโคนซึ่งไม่อาจครอบครองได้ทั้งหมดตัวริมฝีปาก กดมือลงไป ลูบไล้และยึดไว้ให้มั่นคง ค่อยขยับเคลื่อนริมฝีปากเข้าออกครอบครองส่วนเนื้อร้อน จากเริ่มแรกเพียงแผ่วเบา ก็เร่งความเร็วมากขึ้นยามที่ได้องศาที่เหมาะสมที่ไม่รู้สึกว่าส่วนปลายใหญ่แทงลึกลงไปในคอเกินไป

 

 

 

            ใช่สิ นอกจากคลาสไอศกรีมแท่งที่ยองแจได้อันดับเจ็ด ยังมีทักษะแบบหลอดดูดด้วย ยองแจจำได้ ต้องดูเนื้อไอศกรีมเย็นๆ เหลวๆเข้าปากจากช่องเล็กๆของซองพลาสติกนั้นอยู่หลายหลอด แล้วยองแจก็ได้ที่หนึ่งด้วยล่ะ จินยองบอกว่าไม่ไหว มันเย็นขึ้นสมอง แต่ยองแจชอบไอศรีมหลอด

 

 

 

            ถ้าลองทำแบบนั้นล่ะ

 

 

 

            มือน้อยยึดส่วนโคนไว้แน่น เคลื่อนขยับริมฝีปากมาจนถึงส่วนหัวที่คับแน่น ห่อปากดูดกลืนส่วนปลายร้อนอย่างต่อเนื่อง ปลายลิ้นน้อยเกลี่ยไล่ผ่านรูเล็กซึ่งสำลักน้ำนมข้นออกมาอย่างต่อเนื่อง ดูดราวกับแท่งอุ่นนี้เป็นไอศรีมหลอดที่เคยคุ้น

 

 

 

            เสียงสูดปากของคนตัวโต ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ผิวแก้มนิ่มราวกับรางวัล ยองแจใจชื้น ตนเองไม่เคยทำก็กลัวจะทำได้ไม่ดี

 

 

 

            แก้มป่องพองขึ้นและตอบลง ยามที่ดูดแรงๆ ซ้ำกันหลายที ดูดเหมือนที่ได้ที่หนึ่งทักษะไอศกรีมหลอดมาครอบครอง

 

 

 

            "ซี้ด ยองแจ อื้ม" แจ็คสันพึมพำเสียงพอใจ ยองแจชิมไอศกรีมได้ดีสมคำสั่งสอนจากสกุลหยิน จนแจ็คสันพ่นน้ำนมข้นออกมาอย่างเกินจะกักเก็บ

 

 

 

            "งือ" ยองแจครางออกมาในลำคออย่างตกใจที่ไอศกรีมหลอดใหญ่ซึ่งกำลังดูดกลืนอยู่สำลักของเหลวร้อนมาเสียจนล้นโพลงปาก

 

 

 

            "แค่ก แค่ก" ปล่อยแท่งเนื้อร้อนออกจากปาก ไอออกมาเสียงดังอย่างไม่ทันตั้งตัว ไอศกรีมไม่พ่นอย่างนี้เสียหน่อย  น้ำตาคลอตาเรียว หลังมือน้อยเช็ดของเหลวขุ่นขาวที่เลอะปากตัวเอง จนไหลย้อยจากมุมปากลงมาตามคาง

 

 

 

            ยองแจทำไปโดยไม่รู้เลยว่าภาพแบบนั้นมันแทบทำหัวใจผู้ชายวัยยี่สิบหกอย่างแจ็คสันเต้นเร็วจนแทบทะลุอก ที่แน่ๆมีอย่างอื่นตื่นเต้นกว่าใจแจ็คสันอีก

 

            "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ว่ายัยหนูจะเหงายองแจ"  ถ้าแสนยั่วตาใสแบบนี้ น้องคงตามมาอีกเป็นพรวนแน่

 

          น้ำเสียงกระหายกระซิบพร่าข้างใบหู ยามที่มือใหญ่โอบดึงร่างน้อยขึ้นมา ยองแจยังไม่ทันจะเข้าใจว่าคุณแจ็คสันหมายความว่าอย่างไร ปลายลิ้นร้อนก็เก็บกลืนของเหลวอุ่นที่เลอะใบหน้าน่ารัก ตั้งแต่ใต้คางนุ่ม ไล่มาตามโครงหน้าจนถึงปากบางหวาน เข้าใส่ต้อน ผลักดัน ดูดกลืนกันเสียจนของเหลวขุ่นคาวแบ่งรับแบ่งสู้กลืนหายลงไปในคอของทั้งสอง

 

             รสชาติแย่ ของยองแจหรือหวานละมุนลิ้นเสียกว่าเยอะ แจ็คสันคิดมือหนาลูบไล้ผิวอ่อนนุ่มอย่างเต็มไม้เต็มมือ ความร้อนในร่างไม่ลดลงเลย ยิ่งกระพือมากขึ้น

 

            ถ้าทำตอนนี้ ยัยหนูตกใจแน่ เพราะแจ็คสันมั่นใจว่าคุมตัวเองไม่อยู่

 

            "เก่งมากเด็กดี แต่ไปรอฉันข้างนอกก่อนนะ" วงแขนแกร่งอุ้มร่างน้อยมาที่หน้าประตูห้องน้ำ ใจมันร้อนจะกำราบอะไรต่ออะไรที่ตื่นยิ่งกว่าเดิม

 

            "ผมทำได้นะครับ มากกว่านี้ก็ได้" ยองแจหันมาอย่างงุนงง ร่างน้อยพร้อมดูแลคุณแจ็คสันเสมอ ยองแจพร้อมนะ

 

            "นายแม่เคยให้พวกเราเจ็ดคนอ่านหนังสือสอบเรื่องเตรียมตัวดูแลตัวเอง ในนั้นมีบอกท่าที่ทำตอนท้องได้ด้วยนะครับ"

 

             แจ็คสันพ่นลมหายใจ ท่าไหนก็ไม่ปลอดภัยทั้งนั้นแหละ ถ้าเขาอยากทำมันแรงๆ         

 

            "ไปทำมื้อเช้า .. มื้อกลางวันให้ฉันหน่อยยองแจ เข้าใจไหม ส่วนท่าพวกนั้นฉันทำแน่เตรียมตัวเถอะ" ดึงร่างน้อยเข้ามาจูบแรงๆอีกที แล้วประตูห้องน้ำก็ปิดไปปังใหญ่

 

            ยองแจขบริมฝีปากตัวเอง กระพริบตาปริบๆ ใบหน้าเห่อร้อนไปหมด

 

            คุณแจ็คสันน่ารักที่สุดเลย

 

            เขินไปหมดแล้ว

 

             มือน้อยลูบท้องตัวเอง ตอนนี้แม้แต่ลูกในท้อง ยองแจก็ยังเขินเลย

 

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
รอป้อนมานาน คุณแจ็คสันได้พายองแจไปชิมไอศกรีมเสียที
ตอนฉากเล่าเรื่องไอศกรีมยองแจเคยบอกแล้วว่าได้ที่หนึ่งทักษะไอศกรีมแบบหลอดดูด ๕๕๕ ได้ใช้ความรู้แล้วสินะ
 
 
ทำไมลูกแจ็คแจไม่เป็นแฝด คือ ปกติแฝดเกิดยากกว่าลูกคนเดียวนะคะ เราว่ามันแปลกๆถ้าทั้งเจ็ดดอกจะได้แฝดหมด 
จริงๆตามที่คิดไว้ท้องแรก มีสามดอกที่เป็นแฝด แต่ไฮเดรนเยียร์กับสวีทพีแต่งพร้อมกัน ก็เลยเจอสองดอกแรกที่เป็นแฝดไปแล้วจริงๆ ท้องทีละคนมีเยอะกว่าท้องแฝดค่ะ 
 
 
พักไบโพลากันครู่นึง เรื่องนี้เหลืออีกหลายตอนจริงๆ ยังไม่ใกล้จบค่ะ ใจเย็น อิอิ
 
 
รอรับน้ำปุ๋ยนะคะชาวสวนคาเนชั่นผู้แสนน่ารัก จะรอคอยความชุ่มฉ่ำ ^^ 
โหวต เมนต์ แท็ก เราตามไปอ่านและได้เห็นทั้งหมดนะคะ เป็นน้ำปุ๋ยชั้นดี งือออ ><
 
 
 
#คาเนชั่นยองแจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

_____________________________________________

 
ความคิดเห็น