email-icon facebook-icon Twitter-icon

กดดาวส่งกำลังใจให้เราได้นะคะ =]

ชื่อตอน : Red carnation :: TEN ::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2559 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Red carnation :: TEN ::
แบบอักษร
 
 

 
Red carnation
 
 :: TEN ::
 
 

 

            ตอนแรกยองแจนึกอยากให้เวลาตัวเองมากกว่านี้สักพักในการเผชิญหน้ากับคุณแจ็คสัน แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้ว ยองแจอยากให้คุณแจ็คสันกลับมาเสียที

 

            ตาเรียวมองนาฬิกาในโทรศัพท์ที่บอกเวลาตีสอง มือน้อยกดส่งข้อความเป็นข้อความที่สิบเพื่อถามว่าคุณแจ็คสันอยู่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่าแต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบรับอย่างเดิม ยองแจไม่กล้าโทรไป กลัวจะขวางงานสำคัญ กลัวจะทำให้ยิ่งรำคาญ

 

            แต่ก็เป็นห่วงและรู้สึกผิด

 

            ยองแจกลับมาที่บ้านนึกทบทวนตัวเองว่าตนทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า และยองแจก็นึกออก ยองแจโทรหาคุณแจ็คสันแต่กลับไม่ได้พูดด้วยตอนที่ยูคยอมมาหา คุณแจ็คสันจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน

 

            แค่คิดถึงตรงนี้จากน้ำตาเริ่มแห้งก็ซึมออกมาอีกครั้ง ยองแจรู้สึกผิด อยากจะขอโทษที่ทำร้ายน้ำใจของคุณแจ็คสัน ถ้าถูกเมินเฉยแบบนั้นยองแจคงรู้สึกเหมือนจะตาย

 

            ตาเรียวมองป้อกกี้ที่วางอยู่ตรงหน้าตัวเอง แม้แต่ของโปรดวันนี้ยองแจก็ไม่อยากจะกิน ผละสายตาจับมองที่กระเป๋าใส่ซาลาเปาที่ยังคงวางไว้อย่างเคยจนชืดเฉยหมดอร่อย

 

             ยองแจจะทำอะไรไถ่โทษกับความผิดที่ตัวเองทำลงไปได้บ้าง

 

            สำหรับยองแจคุณแจ็คสันสำคัญที่สุด สำคัญเสมอ ยองแจโง่เองที่ไม่รู้จักดูแลคุณแจ็คสันให้ดี

 

            มือน้อยลูบท้องตัวเอง ข้างนึงก็ซับน้ำตา หากคืนนี้คุณแจ็คสันไม่กลับมาเลยยองแจก็รู้ว่าไม่ควรจะอดนอนรอ แต่มันก็เป็นห่วง กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ ทั้งใจเป็นกังวล

 

            "...." ร่างน้อยลุกขึ้นจากโซฟาเมื่อได้ยินเสียงรถแหวกเข้ามายามค่ำคืน เดินไปหยิบเสื้อคลุมเพื่อกันอากาศหนาว หมายจะเดินไปหาเจ้าของบ้านเพื่อขอโทษ เพราะคืนนี้คุณแจ็คสันอาจไม่อยากเห็นหน้ายองแจจนมาหาอย่างเคย อาจจะขึ้นไปนอนที่บ้านใหญ่ อย่างน้อยก็ขอแค่ได้ขอโทษ

 

            "แอ้ด" แต่ยองแจไม่คาดคิดว่าพอเปิดประตูบ้านปุ๊บ คนตัวโตก็กำลังเดินตรงมาหา แจ็คสันเดินเข้ามาในบ้าน ร่างกายโงนเงน กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งจนยองแจย่นจมูก แต่ก็เดินเข้าไปหาเพื่อประคอง

 

            ดวงตาโตแดงริ้วคมกริบจ้องมองหน้ายองแจ พอร่างน้อยจะเดินเข้าไปใกล้ก็ชี้นิ้วตรงมาเป็นเชิงบอกว่าหยุดอยู่ตรงนั้น ยองแจตัวชามองแจ็คสันที่เดินผ่านไปที่ห้องนอน

 

            ความรู้สึกผิดยิ่งกอปรทวีแน่นขึ้นในใจ คุณแจ็คสันเงียบแบบนี้ยองแจไม่ชอบเลย ไม่ชอบในแววตาเย็นชาคู่นั้นเลย

 

            ยองแจเคยตัวไปแล้ว เคยตัวกับการที่คุณแจ็คสันมาทำดีด้วยบ่อยครั้ง เคยชินกับการได้รับความใส่ใจ เสียจนลืมตัว ว่ายองแจไม่ใช่คนที่คุณแจ็คสันรัก และไม่มีสิทธิ์รักคุณแจ็คสัน

 

 

 

 

           

            ร่างน้อยคุกเข่าลงกับพื้นข้างเตียงนอน แจ็คสันทิ้งตัวลงไปนอนอยู่บนนั้น ใบหน้าหล่อคมหลับตาพริ้ม ผมสีขาวเปียกชื้นด้วยหยดเหงื่อ ที่คุณแจ็คสันไม่กลับขึ้นบ้านใหญ่ก็คงเพราะเหตุนี้ เมามากเสียจนลำบากที่จะต้องเดินขึ้นบันไดหลายขั้น

 

            ร่างน้อยวางกะละมังใส่น้ำอุ่นกับผ้าขนหนูผืนเล็กวางข้างเตียง ซักจนเปียกหมาด  ซับเช็ดใบหน้าให้กับแจ็คสัน ค่อยๆเช็ดลงมาจากใบหน้าหล่อ จนถึงซอกคอร้อน

 

            "เพี๊ยะ" สะดุ้งโหยงหัวใจร่วงตุบเมื่อมือหนาตวัดตีมือน้อยออก ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเอง น้ำตาร่วงเผาะลงมาจนตาแดงก่ำ

 

            ความเสียใจยังไม่กัดกินในใจยองแจเท่าความรู้สึกผิด

 

            "ผมขอโทษนะครับคุณแจ็คสัน ขอโทษที่ไม่คิดถึงใจคุณแจ็คสัน ผมขอโทษ ฮึก ขอโทษ" บอกเสียงสั่น วางผ้าคืนลงในกะละมัง กำเตียงนิ่มจนผ้าคลุมยับย่น มองเสี้ยวใบหน้าคม ตาโตคู่นั้นปรือเปิดขึ้น บอกได้ดีว่ายังไม่หลับ

 

            "รู้ไหมว่าฉันไม่ชอบมัน" ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมั่นคง ยองแจพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าคุณแจ็คสันไม่ชอบยูคยอมเพื่อนของเขา แต่ว่าเขาเองก็มีเพื่อนแค่คนเดียว

 

 

            "ถ้ารู้แล้วให้มันเข้ามาในบ้านฉันทำไม ให้มันไปที่บริษัทฉันทำไม ถ้ารู้แล้วทำไมยังทำ" น้ำเสียงแข็งนั้นไม่ได้ตวาดเสียงดังแต่ก็ทำเอาร่างน้อยสะดุ้ง ความรู้สึกผิดยิ่งทวีขึ้นในใจ

 

            "ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ ฮึก ผมจะไม่ให้โย่วเจียนเข้ามาที่บ้านอีก ผมขอโทษคุณแจ็คสันอย่าโกรธผมเลยนะครับ" มือน้อยเอื้อมมาหมายจะจับใบหน้าคม รู้ดีว่าตนอาจจะอ้วกออกมาอีกก็ได้ แต่ก็อยากจับ อยากสัมผัสคนตัวโต อยากสัมผัสความอบอุ่น

 

            "อย่าจับฉัน" มือน้อยกำเข้าหากันอย่าตกใจ พอเห็นสีหน้าตื่นตกใจ แจ็คสันถอนหายใจเฮือกยาว เสียงนุ่มมากขึ้น

 

            "นายจะอ้วกอีก อย่ามาแตะฉันดีกว่า" รู้เหตุผลดี แต่ก็ยังรู้สึกอึดอัดในใจ

 

            เขายอมอ้วก เขายอมทำอะไรก็ได้ถ้าคุณแจ็คสันจะหายโกรธ จะถูกใจร้ายใส่แค่ไหนก็ได้ ยิ่งเข้ามาใกล้ชิดไม่ได้ ยองแจยิ่งรู้สึกเหินห่าง รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกทอดทิ้ง

 

            ยองแจเคยตัวมากไปแล้วจริงๆ เคยตัวกับความใจดีของแจ็คสันมากไปแล้ว

 

            "เลิกคุกเข่าอยู่บนพื้นได้แล้ว ไม่นึกถึงตัวเองก็นึกถึงลูกด้วย" ถูกดุแบบนั้น ร่างน้อยก็ยันตัวลุกขึ้นแต่เพราะนั่งทับส้นนานจนมันปวดเหน็บเสียจนยืนหยัดไม่มั่นคง ร่างน้อยเซลงบนเตียงและมันก็ใกล้กับแผ่นหลังของแจ็คสันเพียงแค่ช่วงหายใจ

 

            กลิ่นเหล้าที่เคล้ากับกลิ่นผิวกายของแจ็คดีกว่ากลิ่นเหล้าอย่างเดียวมากนักสำหรับยองแจ ร่างน้อยซบหน้าผากไปกับแผ่นหลังกว้าง น้ำตาชื้นซึมผ่านสาบเสื้อสัมผัสผิวหยาบ

 

            "ฉันเคยบอกนายว่าอย่ามารักฉัน แต่ฉันก็ไม่อนุญาตให้นายรักคนอื่น รู้ไหมยองแจ" แจ็คสันรู้ว่าเขามันเห็นแก่ตัว แต่เขาก็พูดอย่างที่คิด ยองแจพยักหน้ากับหลังกว้าง สองมือกำชายเสื้อแถวช่วงเอวของแจ็คสันไว้จนแน่น

 

            "ผมก็ไม่เคยคิดจะรักใคร.." นอกจากแม่ พี่น้องและลูก ก็มีแค่คุณแจ็คสันที่แม้ไม่ใช่สายเลือดแต่ยองแจก็ยังรัก ต่อให้ถูกบอกว่ารักไม่ได้ แต่ยองแจก็ยังคงรัก

 

            ขอแค่อย่าพรากสองสิ่งที่เขารักมากที่สุดไปเลย

 

            ต่อให้คุณแจ็คสันมองไม่เห็นความรักของเขา ไม่อยากเห็นความรักของเขาก็แค่อย่าพรากมันจากไป ให้เขาได้รักแม้จะกร่อนลึกซ่อนไว้ในใจไม่อาจเผยออกมาก็ตามที

 

            "รู้ไหมว่าฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยหงุดหงิดเป็นบ้าชิปหายแบบนี้เพราะใคร ถ้านายไม่ใช่ยองแจ ถ้านายไม่ได้ท้องอยู่ ฉันอยากจับนายมาเขย่าให้แหลกไปทั้งตัว"  น้ำเสียงของแจ็คสันข้นแค้นขึ้นทุกขณะกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่แข็งแน่นขึ้นนั้นก็บอกได้ดีว่าโมโหมากแค่ไหน แต่ร่างสูงใหญ่ก็ทำเพียงแค่จิกมือไปกับผืนเตียง ไม่ได้ลุกมาเขย่าร่างน้อยที่ซบแผ่นหลังอยู่จริงตามคำกล่าว ไม่อาจบีบขย้ำคาเนชั่นสีแดงดอกนี้ได้จริงๆ

 

            ในความคิดของยองแจทั้งหมดคงต้องขอบคุณลูกในท้อง ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกปราณี

 

            "ผมขอโทษครับ ขอโทษ" เสียงสั่นพร่า ริมฝีปากบางกดจูบที่แผ่นหลังกว้าง ความร้อนระอุในกายพุ่งทะยานขึ้นในร่างของแจ็คสันมากขึ้นทุกที นึกดีใจที่ไม่ได้ดื่มเหล้ามาจริงๆ ไม่เช่นนั้นคงคุมความกระหายไม่อยู่ เพราะรู้สึกขื่นคอเกินจะทนจนต้องอ้วกไม่พ้นอาการแพ้ท้องแทน ยามที่ดื่มไปแก้วเดียว ปกติเขาไม่เคยเมาเลย แต่วันนี้ที่หมายจะไปดื่มเหล้าระบายความเครียดในใจก็กลับทำไม่ได้

 

            สุดท้ายก็ทำได้แค่แกล้งเมาใส่ยองแจอีกครั้ง .. ครั้งแรกทำเพื่อให้กล้าพูด แต่ครั้งนี้ทำเพื่อที่จะได้เงียบ เขาหงุดหงิดใจ แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรมากตอนที่โกรธ

 

            ป๊าของเขาเคยสอนไว้ว่า คำพูดยามที่โกรธคือไฟ และใจคนฟังคือกองฟาง

            ไม่สำคัญว่าจะตั้งใจหรือไม่ ก็มิอาจต้อนไฟให้ย้อนกลับคืนมาได้

            และสุดท้ายฟางก็จะไหม้เป็นจุล

            ...ไม่หลงเหลือสิ่งใด

 

 

            "เลิกพูดคำว่าขอโทษได้แล้ว เลิกร้องไห้ได้แล้ว ลูกฉันขี้แยแย่แล้วมั้ง นายเอาแต่ร้องไห้แบบนี้" แจ็คสันดุและปลอบอยู่ในที ยองแจสัมผัสได้แบบนั้น แต่ไม่ใช่ว่ายองแจไม่นึกเกลียดที่ตัวเองเจ้าน้ำตาแบบนี้ เขาอยากเข้มแข็งกว่านี้ เขาไม่อยากน่ารำคาญสำหรับคุณแจ็คสัน แต่เขาก็ทำได้แค่ร้องไห้เพื่อระบายความรู้สึก

 

            รักก็ไม่อาจรัก เสียใจก็ไม่อาจเสียใจ ยองแจคงกลายเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอย่างสมบูรณ์

 

            ไร้ชีวิตและหัวจิตหัวใจ

 

            "ถึงคุณแจ็คสันไม่ชอบ แต่ผมก็อยากขอโทษ ขอโทษที่เป็นเด็กไม่น่ารัก ทำให้คุณแจ็คสันรำคาญใจ" พึมพำบอก น้ำตาหยดใสซึมผ่านเสื้อจนชื้นไปทั้งหลัง เสียงถอนหายใจเฮือกยาวจากคนตัวโตราวธนูที่พุ่งเฉียดหัวใจไปให้แสบผิว

 

            "ไอ้ที่ควรเลิกที่สุดของนายคือเลิกโทษแต่ตัวเองได้แล้ว" แจ็คสันดุ เป็นคำดุที่แผ่ความอุ่นเข้ามาในใจดวงน้อย ยองแจรู้ดีว่าไม่ควร แต่ก็ชื่นชอบนักความใจดีของคุณแจ็คสัน ยิ่งหลงรักลึกขึ้นทุกที

 

            ตาเรียวกระพริบจนน้ำตาหยดลงฉายภาพชัดไม่เบลอเลือน มองผิวต้นคอเนื้อแน่นของแจ็คสัน ร่างกายหนาที่ตนกำลังกอดซบ อยากแตะสัมผัสผิวกาย อยากถูกลูบแก้มลูบผมให้อุ่นใจ

 

            ยองแจอยากหายจากอาการแพ้ท้องแบบนี้ คิดอยากมาพักใหญ่ แต่ในยามนี้นั้นมากที่สุด

 

            คุณแจ็คสันไม่ได้แตะได้จับผิวยองแจคงหงุดหงิดใจ หากแต่ก็มีหนทางมากมายที่จะไประบายออก แต่ยองแจมีแค่คุณแจ็คสัน มีเพียงอ้อมกอดเดียว มีเพียงผิวสัมผัสเดียวที่อยากให้แตะกาย

 

            แต่ยามนี้ไม่มีความเมตตาจากฝ่ามือหนาอย่างเคย ลูกในท้องเองก็ถวิลหาความอบอุ่นจากกอดเช่นกัน ยองแจเหลือแค่ตัวเอง จะโอบกอดกายก็ไม่อุ่นเท่ายามอยู่ในกอดของแจ็คสัน

 

            อยากถูกสัมผัสให้อุ่นใจ

 

            "ถ้าจูบผมแล้ว ผมไม่อ้วกคุณแจ็คสันจะยิ้มให้ผมไหม" แค่คิดแต่คงดังเกินไป เมื่อเตียงอุ่นหนาที่กอดซบลุกขึ้นมามองหน้าคนพลั้งปาก

 

            "ฉันอยากยิ้มฉันก็ยิ้ม มันเกี่ยวกับการที่ได้จูบนายตรงไหนกัน" แจ็คสันพูดออกมาตรงๆ แต่ทำเอาคนฟังใจเจ็บวูบ

 

            ต้องทำยังไงหรือ มากแค่ไหน อย่างน้อยก็จะได้เป็นรอยยิ้มของคุณแจ็คสันบ้าง

 

            "ร้องไห้อีกแล้ว ฉันหมายความว่าฉันไม่ได้จ้องจะเอาแต่จูบแต่กอดนายเสียหน่อย ฉันไม่ได้หื่นกามขนาดนั้นหรอกนะที่จะเอาเปรียบกับคนแพ้ท้อง แล้วอีกอย่าง ลูกในท้องนายชังน้ำหน้าฉันจะแย่ นายจับฉันก็อ้วกอยู่แล้ว เข้าใจที่ฉันพูดไหม" ก้มหน้าเพื่อมองตาเรียวใสที่ก้มหลบ ยองแจเช็ดน้ำตาแต่ก็พยักหน้ารับหลายหน คล้ายเข้าใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ

 

            "เด็กโง่" ปากบ่นพึมพำ มือก็ดึงร่างน้อยมาไว้ในอ้อมกอด กดใบหน้าชื้นน้ำตาให้ซบลงที่บ่ากว้าง ร่างน้อยสั่นเบาๆ สองแขนตวัดกอดเอวแกร่งไว้จนแน่น ความอบอุ่นเอ่อล้นเข้ามาในหัวใจซึมผ่านผิวกายจากอ้อมกอด ยองแจรู้สึกดีและเชื่อว่าลูกน้อยในท้องก็รู้สึกดีเช่นกันที่ได้อ้อมกอดจากคุณพ่อ

 

            จรดจมูกโด่งที่เส้นผมนิ่มสูดดมกลิ่นหอมหวานเอกลักษณ์ของยองแจ ฝ่ามือหยาบสัมผัสผิวนุ่มมือลูบไล้เบาๆ มือหนาชะงักไปครู่นึง ยามนี้ดึกมากนัก แต่เขาสัมผัสยองแจก็ไม่ได้วิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำอย่างเคย

 

            หรือเพราะกำลังจะเช้ามืดกันนะ แจ็คสันไม่คิดหาคำตอบให้มากความ แต่การได้กอดร่างน้อยนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมกอดแบบนี้มันก็ทำให้อุ่นในใจได้มากขึ้นจริงๆ

 

            ความหงุดหงิดงุ่นง่านดูจะเจือจางลงอย่างน่าประหลาด

 

            "ผมไม่อ้วกแล้วนะ" ยองแจประกบมือหนาให้สัมผัสที่แก้มนิ่ม คลอเคลียแก้มชื้นน้ำตาลงกับความหยาบกร้านที่แสนคิดถึง แจ็คสันบีบแก้มนิ่มเบาๆ ท่าทางแสนอ้อนของยองแจมันทำให้แจ็คสันอมยิ้มออกมาบางๆ เพียงบางเบาก็ทำเอาใจยองแจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

            คุณแจ็คสันหายโกรธแล้วใช่ไหม หายโกรธยองแจแล้ว

 

            คราวนี้ก็เป็นยองแจที่ฉีกยิ้มกว้าง 

 

            มือหนาจับร่างน้อยให้นอนลงบนเตียงนิ่ม มันดึกดื่นเกินไปแล้วสำหรับคนท้องที่ยังไม่นอนเสียที

 

            "ฉันจะไปอาบน้ำ ง่วงก็นอนเลย" ลูบผมนิ่มยามที่จะลุกขึ้นไป แต่ถูกมือนิ่มจับยึดแขนไว้ คนตัวโตหันมามอง

 

            "ผม.. ไม่มีอะไรครับ" ก้มหน้าหลบแล้วปล่อยมือนิ่มออก แจ็คสันนึกอยากถามแต่ก็ไม่อยากคาดคั้นคืนนี้ พรุ่งนี้ค่อยถามเอาก็ได้

 

            ตาเรียวจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่เดินตรงไปห้องน้ำ มือน้อยลูบท้องของตัวเอง ยามที่ปล่อยคลื่นสมองแกว่งไกลไปตามทะเลแห่งความคิด

 

           

 

            พอรู้สึกถึงเตียงนุ่มหนาที่ยุบลงไปตามการนอน ตาเรียวก็ปรือมองใบหน้าคมที่เส้นผมสีขาวเปียกชื้นเล็กน้อยยามที่นอนลงข้างกัน วงแขนแกร่งให้ผิวสัมผัสที่เย็นยามดึงร่างน้อยเข้ามากอด  ตาเรียวจ้องมองลูกกระเดือกของแจ็คสันที่อยู่ในระดับสายตา ลมหายใจอุ่นรดรินลงไปทำเอาแจ็คสันเสียวสะท้านแทบตื่นตัว จึงขยับถอยห่างออกมาเล็กน้อยก่อนจะได้รังแกคนท้อง ร่างน้อยเม้มปากแล้วก็ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด  

 

           มือหนาลูบแขนนิ่ม พออาบน้ำ แจ็คสันก็รู้สึกว่าความเย็นของสายน้ำช่วยชะล้างความขุ่นใจได้มากทีเดียว แต่เขาก็ยังชังน้ำหน้าคิม ยูคยอมเด็กเปรตนั่นอยู่ดี แค่มองมันเข้าใกล้ยองแจก็ร้อนผ่านๆไปทั้งใจทั้งตา เขาชังมัน แต่เขานึกเกลียดตัวเองที่ไม่มีปัญญาจะเปิดใจกว้างให้ยองแจเดินเข้ามาย่างเต็มภาคภูมิ และเกลียดที่สุดที่ตัวเองใจคับแคบจนอดรนจะทนเห็นไม่ไหว

 

            "คุณแจ็คสันครับ..." เสียงหวานพร่าถามขึ้นมา แม้มือหนาที่ลูบผมอยู่จะแสนอบอุ่น แต่ความหวั่นกลัวในใจยองแจก็ขุ่นมัวขึ้นทั่วหัวใจ  ตอนนี้คนตัวโตเมา ไร้ซึ่งสติอันครบถ้วน บางทีอาจเป็นเวลาที่เหมาะที่จะถามบางคำถาม ยองแจคิดแบบนั้น

 

            "มีอะไรเหรอ"

 

            "ถ้า ถ้าเกิดว่าผมคลอดลูกแล้ว คือ  ผมจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้ใช่ไหมครับ ที่บ้านหลังนี้" ยองแจถามขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาไม่เคยลืมความรู้สึกตอนที่ได้ฟังพี่ซินเทียพูดว่าคุณแจ็คสันจะให้ช่วยเลี้ยงลูก หากมากกว่าช่วย..

 

            เขากลัวว่าแม้แต่ลูกเขาก็รักไม่ได้

 

            "ทำไมจะไม่ได้ล่ะนายจะไปอยู่ไหนกับใครหรือไง" ตาคมดุจ้องมองหน้าคนในอ้อมกอด มือหนาอุ่นเลิกลูบเส้นผมนิ่มไปเสียดื้อๆ แค่ฟังคำถามแจ็คสันก็หงุดหงิดแล้ว ราวกับยองแจมีจุดหมายอื่นรออยู่

 

            "ผมอยากอยู่ที่นี่อยู่กับลูก อยู่กับคุณแจ็คสัน" พอได้ฟังคำตอบและมองลึกเข้าไปในตัวตาเรียวคู่นั้นแจ็คสันก็ยิ้มได้ ยองแจเองก็ใจชื้นมากขึ้น

 

            ยองแจถือว่าคุณแจ็คสันสัญญาแล้ว พูดเองกับปากว่าจะไม่เอาลูกไปจากเขา ให้เขาได้รักและดูแลลูกของตัวเอง

 

            "นอนได้แล้วนะ ใกล้จะเช้าแล้ว ร่างกายจะรวนเอา ลูกจะงอแงรู้ไหม" กดหน้าผากอุ่นให้ชิดอกตัวเองลูบผมนิ่ม บอกว่าให้นอนหลับเสียได้แล้ว มือน้อยวางเบาๆไว้ตรงอกอุ่น จากตรงนี้ ยองแจได้ยินเสียงหัวใจของคุณแจ็คสันเต้น มันสั่นระรัวเช่นกันกับเขา

 

             "ผมถามอีกอย่างได้ไหมครับ"

 

            "ได้สิ"

 

            "ผมรักคุณแจ็คสันไม่ได้จริงๆเหรอครับ" เป็นคำถามโง่เง่า แต่ยองแจคาดหวังคำตอบที่เปลี่ยนไป  ..สักเพียงเสี้ยวก็ยังดี

 

            "..."

 

            "..."

 

            "นอนเถอะยองแจ" แจ็คสันกดจูบที่กลุ่มผมนิ่ม ไม่ปฏิเสธ ไม่ตอบรับ

 

            เป็นคำตอบกลายๆให้กับยองแจว่าตนอยู่ได้เท่าเดิม ได้แค่ที่เดิม

           

            ที่อันแสนห่างไกล เป็นเพียงคาเนชั่นประดับรั้วสกุลหวัง

 

            สถานะไร้หัวใจ ...ที่แม้แต่รักก็ไม่อาจทำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            แสงแดดอ่อนๆของยามเช้าทำให้ในห้องสว่างจ้าแม้จะไม่ได้รับไอร้อนแต่ก็รบกวนคนที่กำลังนอนหลับอยู่ไม่น้อย มือหนาลูบแก้มนิ่มของร่างน้อยที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของตัวเอง

 

            แจ็คสันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ เป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้อย่างถูกต้อง

 

            ปากหยักกดที่ปากบางเฉียบสีสวยราวผลเชอร์รี่ของยองแจ แม้จะคร้านนักแต่ก็ลุกจากเตียงไปดึงม่านหนาให้ปิดบังห้องรอบทิศทางจนมืดมากขึ้น คล้ายยามค่ำคืน ให้ว่าที่คุณแม่ตัวน้อยได้นอนหลับต่อไปนานขึ้นเพราะพึ่งเข้านอน

 

            วันนี้แจ็คสันไม่มีงานเป็นวันพักผ่อน แต่มีจุดมุ่งหมายหลายอย่างที่ต้องไปทำ

 

            ปลายเท้าที่มุ่งตรงไปห้องน้ำหยุดชะงักก่อนจะย้อนกลับมาที่เตียงนิ่ม ใช้ปลายนิ้วไล้สัมผัสเรือนแก้มนุ่มนิ่มของยองแจอย่างช้าๆ จรดจมูกไล้ช้าลงมาตามผิวเนียนละเอียดตั้งแต่ขมับ แก้ม คางจนถึงซอกคอ

 

            ร่างน้อยซุกเข้าไปใต้ผ้าห่มมากขึ้นราวกับกระรอกน้อย ปากหยักฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน หากยองแจได้เห็นคงยิ้มตามเป็นแน่

 

             ขยับตามไปจูบเบาๆที่ปลายจมูกรั้น

 

            "ฉันขอโทษที่รักนายไม่ได้ยองแจ" เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบากับตัวเอง และยิ่งทวีความบางเบามากขึ้น

 

             "...แต่ฉันเลือกนายนะ"

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

                "คุณแจ็คสันอยู่ไหนเหรอครับ" ยองแจขานเสียงลงไปตามสายโทรศัพท์ ตื่นมาช่วงสายก็ไม่เห็นแจ็คสันอยู่ข้างกายแล้ว เดินหาในสกุลหวังก็ไม่เจอ ความจริงยองแจจะไม่ตามหาแบบนี้หากวันนี้ไม่ใช่วันที่คุณแจ็คสันไม่ไปทำงาน

 

                และเป็นวันที่ต้องไปหาหมอเพื่อตรวจครรภ์ตามกำหนด และยองแจคิดว่าคุณจะไปแจ็คสันด้วยกัน

 

                [วันนี้ฉันคงกลับไปที่บ้านตอนมื้อเย็น อยากทำอะไรก็ทำไว้นะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปกิน] แม้จะนึกดีใจที่จะได้ทานมื้อเย็นกับคุณแจ็คสัน แต่ความน้อยใจมันก็แล่นเข้ามาในอกมากกว่า ปากบางเม้มเข้าหากัน ในใจมันหวิววาบ

 

                คุณแจ็คสันลืมหรือ ทั้งที่ตอนแรกเลือกเลื่อนนัดเป็นวันนี้เพราะเห็นเป็นวันอาทิตย์ จะได้ไปพร้อมกัน

                วันนี้มีอัลตาร์ซาวดูด้วยว่าตัวเล็กในท้องด้วย คุณแจ็คสันไม่อยากรู้หรือ

 

                [แค่นี้นะ ฉันต้องไปทำธุระต่อ]

 

                "เดี๋ยวครับ.." แต่ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว ยองแจยืนฟังเสียงความว่างเปล่าอยู่ครู่นึงในที่สุดก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

 

                "ไม่เป็นไรนะตัวเล็ก ไปกับแม่ก็ได้นะลูก" เสียงหรือก็สั่นเครือนักยามที่คุยกับลูกน้องในท้อง

 

                "สงสัยผมคงต้องรบกวนพี่เจินกับจิ้งแล้วล่ะครับ" หันมาวาดยิ้มบางๆให้แต่ดูเศร้านัก เจินเดินมาลูบหลังบางของยองแจ นึกอยากเช็ดน้ำตาปลอบให้นัก แต่ตนหรือก็ไม่มีสิทธิ์

 

                "จะไปโรงพยาบาลเหรอ ให้เฮียไปส่งไหม" มือหนาวางลงบนผมนิ่มของยองแจ ร่างน้อยหันไปมองคนที่เดินมาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียง

 

                "เฮียอีวานไม่ไปมหา'ลัยเหรอครับ"

 

                "วันหยุดน่ะ"ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาหลายทีเสียจนคนตัวโตถอนหายใจพืด จับมือน้อยไว้แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองส่งให้

 

                "ร้องไห้เก่งจริงนะ อยากส่งไปแข่งร้องไห้" พอถูกแซวปากบางก็เบะน้อยๆจนแก้มกลม

 

                "เลือกได้ก็ไม่อยากร้องหรอกครับ" พึมพำเสียงแผ่ว แค่คิดว่าทำไมวันนี้ถึงร้องไห้ออกมาอีกแล้ว ใจหรือก็สั่นนัก มือน้อยลูบท้องที่นูนขึ้นมาเพียงเล็กน้อยของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

 

                การได้เจอเฮียอีวานมันก็ดี แต่คงดีกว่าถ้าเป็นคุณแจ็คสัน

 

 

 

 

 

 

 

 

                "เจินเข้าไปในห้องตรวจกับยองแจเถอะ" อีวานยืดกอดอกอยู่หน้าห้องตรวจที่ยองแจจะเข้าไป แม้จะหน้าตาอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน แต่อีวานก็เลือกจะเว้นระยะห่างแล้วให้เจินดูแลยองแจมากกว่า

 

                "ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอครับ" ถามอย่างนึกแปลกใจ

 

                "หิวน้ำน่ะ" ยองแจพยักหน้ารับ เดินเข้าห้องตรวจไปพร้อมกับเจิน อีวานไม่ได้เดินไปไหนหรือหาน้ำที่ใดดื่ม ยังยืดคอมองผ่านกระจกฝ้าเข้าไปด้านใน

 

                หลานคนแรกเชียวนะเขาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยเหมือนกัน แต่จะมากไปกว่านี้มันก็เกินไป แค่นี้ก็มีแต่คนทักเขาว่าเป็นพ่อของเด็กหรือ เยอะเสียจนเกินพอ

 

                 เช่นไรยองแจก็เป็นเมียพี่ชายเขา ดูแลดีแค่ไหนก็ควรมีขอบเขต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                "ดื่มน้ำก่อนสิคะ แจ็คสัน" มือเรียวสวยผิวเนียนละเอียดสีแทนยื่นแก้วน้ำอัดลมเย็นๆให้กับแจ็คสัน คนตัวโตถอนหายใจรับแก้วเครื่องดื่มมาแต่ว่าไม่ได้ยกดื่มอย่างที่ควร

 

                ซินเทียวาดยิ้มหวานอย่างเคยไม่เปลี่ยนสักนิด นานพอดูแล้วที่แจ็คสันไม่ได้มาหาเธอที่ห้องแบบนี้ และวันนี้ก็มาหากันแต่เช้า เป็นเรื่องน่ายินดี

 

                "เพ่ยเพ่ยกับแซนดี้คงบอกซินเทียแล้วว่าฉันมาหาทำไม" แต่เธอไม่ยินดีเลยสักนิด

 

                "ไม่นี่คะ ไม่เห็นมีใครบอกอะไรเลย แจ็คสันมีอะไรหรือคะ" ซินเทียวาดยิ้มหวาน ด้วยตาใสซื่อที่กลบความรู้สึกโมโหแทบอยากจะบ้าตาย ยิ่งมองสีหน้าจริงจังของแจ็คสันเธอก็แทบอยากจะพังข้าวของในห้องให้ยับแล้วก็กรี๊ดออกมาจนสุดเสียงอย่างเมื่อคืนที่รู้ข่าว

 

                เพ่ยเพ่ยกับแซนดี้โทรมาร้องห่มร้องไห้กับเธอตั้งแต่เมื่อคืน

 

                บอกว่าแจ็คสันไปหาทั้งคู่ แล้วยืนกรานว่าสถานะที่ไม่มีความชัดเจนระหว่างเพ่ยเพ่ย แซนดี้ และซินเทีย กับแจ็คสัน กำลังจะชัดเจน

 

                หากแต่จากการแย่งยื้อมาพักใหญ่ ความชัดเจนนี้ไม่มีใครได้ครอบครอง

 

                พวกเธอทุกคนกำลังถูกบอกให้ยุติความสัมพันธ์กับแจ็คสัน  เป็นเรื่องน่ารังเกียจอย่างร้ายกาจที่เธอได้รับรู้ และเธอก็ไม่มีวันยอม

 

                แจ็คสันมาขอเลือก เริ่มจากเพ่ยเพ่ย ต่อมาก็แซนดี้เมื่อคืนนี้ วันนี้เป็นซินเทีย แจ็คสันเลือกเธอเป็นคนสุดท้ายที่บอกเพราะคิดว่าเธอเป็นคนมีเหตุผลที่สุด        

 

                เธอจึงทำได้เพียงแค่ยิ้ม แสดงออกแต่ความมีเหตุผลอันสวยงามแม้ตรงข้ามในใจแค่ไหน

 

                "ตลอดมา ฉันไม่ชัดเจนกับใคร และเปิดโอกาสให้ทุกคนมีคนคบคนคุยได้ตามสบาย ฉันเองก็ทำ และตอนนี้ฉันคิดว่าฉันไม่อยากจะทำแบบนี้แล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะใช้คำว่าเลิกกันได้ไหม แต่ต่อจากนี้ฉันอยากให้เราเป็นแค่คนรู้จักกัน ไม่ใช่ในฐานะคนลองคุยอีกแล้ว ซินเทีย" แจ็คสันบอกด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและตรงไปตรงมา อาจเพราะซินเทียเป็นคนที่สามแล้วก็ได้ที่ได้ฟัง

 

                หากฟังครั้งแรกไม่รู้มาก่อนเธอคงกรี๊ดใส่ แต่เพราะว่าไม่ใช่ ซินเทียจึงน้ำตาคลอสั่นเครือ แต่ไม่ได้หวีดร้องหนักจนน่ารำคาญอย่างเพ่ยเพ่ย

 

                "ทำไมหรือคะ ซินเทียทำอะไรที่ไม่ดี แจ็คถึงอยากเลิกกับซินเทีย"

 

                 "ไม่ใช่ใครผิดหรอก คนผิดก็มีแค่ฉัน ทั้งซินเทีย เพ่ยเพ่ย และแซนดี้ควรเจอคนที่ดีกว่านี้" ดวงตาคมลึกของแจ็คสันจ้องมองหน้าเธอ และเธอก็ทำได้เพียงบีบน้ำตายิ้มจางๆ อย่างเข้าใจโลกทั้งใบ

 

                เข้าใจบ้าอะไรล่ะ

 

                "เธออาจจะไม่รู้ ฉันกำลังจะมีลูกและฉันเลือกลูก คงจะไม่มีเวลาแบ่งให้คนอื่นๆอีก แบบนี้ดีที่สุดแล้ว ขอโทษจริงๆที่ฉันเห็นแก่ตัว" แจ็คสันพูดตรงไปตรงมาเสมอ ซินเทียล่ะเกลียดมันนัก เพราะว่าเรื่องเด็กบ้านั่นที่เกิดมาจากยองแจนั่นแหละที่ทำให้เพ่ยเพ่ยกับแซนดี้ ร้องห่มร้องไห้ได้แต่ยอมลามือ

 

                ยัยนมโตสองคนนั่่นโง่แล้วก็จิตอ่อนนัก ก็แค่เด็กคนเดียวกับก้อนเลือดในท้อง ผู้ชายมาบอกเลิกก็ยอมง่ายๆ ร้องไห้แล้วยังเสือกอวยพรให้อีก แค่ฟังตอนโทรมาหาเมื่อคืน เธออยากจะเข้าไปในโทรศัพท์แล้วจับตบให้หายโง่

                                 

                "แจ็คเลือกลูกหรือแม่ของลูกกันแน่คะ" ถามด้วยเสียงสั่นเครือ สะอื้นเบาๆเสียจนหน้าอกกระเพื่อมตามแรงสั่น ยิงคำถามเข้าตรงจุดอ่อนในใจของผู้ชายตัวโตตรงหน้า แจ็คสันมีสีหน้าเรียบตึงมากขึ้น

 

                "ไม่สำคัญหรอก ยังไงทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกัน" ตอบไม่ตรงคำถามชัดเจนแต่ความหมายมันเดายากตรงไหน ซินเทียก้มหน้าซ่อนแววตา สูดลมหายใจลึกดับอารมณ์กรุ่น

 

                "ยองแจนี่โชคดีจริงๆนะคะ ได้เป็นสิ่งสำคัญที่แจ็คยอมให้มีจุดอ่อนใหญ่ของชีวิตขึ้นมา ต่อไปแจ็คออกทะเลคุมสินค้าใหญ่รอบไหนก็คงต้องห่วงพะวงไม่หยุด ต่อไปก็คงมีคนห่วงแจ็คแทบขาดใจเพิ่มขึ้นอีกคน" พูดจากปราสัยเสียงสั่นแต่เน้นย้ำลงทุกความกังวลในใจของแจ็คสัน เธอรู้จักแจ็คสันมานานและฉลาดพอจะรับรู้ว่าอะไรกันแน่เป็นปมในใจของผู้ชายคนนี้

 

                "..." พอเห็นแจ็คสันเงียบเธอก็ได้แต่แอบยิ้มในใจ

 

                " แจ็คสันอาจไม่เคยรักซินเทีย ไม่เคยรักใคร อาจนึกไม่ออกว่าความรู้สึกที่ตายแทนคนรักได้เลยเป็นยังไง ยองแจเป็นเด็กน่ารัก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นคงทนอยู่ไม่ได้แน่ แต่ยังไงแจ็คก็คงดูแลตัวเองและยองแจอย่างดี คงไม่ยอมให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นง่ายๆ แต่เรื่องพวกนี้ฟ้าดินกำหนดนะคะ ท้องทะเลหรือก็เกินควบคุม"

 

                "..."

 

                "ซินเทียเข้าใจแจ็คสันค่ะ ซินเทียพึ่งรู้ว่าแจ็คมีลูกกับยองแจ ซินเทียยินดีด้วยนะคะ ฮึก แต่ซินเทียรักแจ็คนะคะ คงยังตัดใจไม่ได้ที่จะเลิกติดต่อกัน ถ้าไม่รบกวนเกินไป ซินเทียขอติดต่อหาแจ็คสันบ้างได้ไหมคะ เพราะซินเทียไม่ได้มีใครอีกนอกจากแจ็ค" ตาโตมองตรงมา ซับน้ำตาด้วยเองอย่างดูน่าสงสารสุดจะทน แจ็คสันนั่งนิ่งคิ้วขมวด

 

                "ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าเลยดีกว่า ยิ่งยืดเยื้อจะตัดใจกันลำบาก" เห็นไหมเธอเกลียดไอ้ความตรงไปตรงมาของแจ็คสันนัก

 

                "ฮึก"

 

                "แต่ถ้ามีปัญหาหนักจริงๆ ที่ฉันพอช่วยเหลือได้ก็บอกได้ แต่อย่าติดต่อกันอีกจะดีที่สุด ขอโทษที่ฉันไม่เคยดูแลเธอดีๆ  " พยักหน้าน้อยแลดูเข้าอกเข้าใจ

 

                "ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน ขอโทษที่ฉันเห็นแก่ตัว แต่ซินเทียเป็นผู้หญิงที่สวยแล้วก็เก่ง มีคนดีๆอีกเยอะที่อยากดูแลซินเทีย"

 

                แต่เธอไม่ได้อยากได้คนดีๆพวกนั้น เธออยากได้แจ็คสัน เธออยากได้ลูกชายคนโตของสกุลหวัง บ่อเงินบ่อทองที่เธอเคียงคู่มาอยู่เนิ่นนาน  ไม่ว่ามองทางไหน จากสามคน สุดท้าย เธอย่อมกลายเป็นคนที่ถูกเลือกอยู่แล้ว แต่เพราะมันเข้ามา ตัวเลือกที่ไม่สมควรจะมีด้วยซ้ำ

 

                "เพล้งงงงง" เมื่อมั่นใจว่าแจ็คสันจากไปไกลแล้ว มือสวยก็กำรูปปั้นข้างตัวขว้างใส่ผนังสุดแรง

 

                เธอเกลียดมัน มาร์ชเมลโล่โง่ๆนั่น

 

                คาเนชั่นสีแดงน่าสมเพช

 

                "กรี๊ดดดดดดดดด"

 

                "เพล้งงงงงงงง"

 

                เธอไม่ยอม และไม่มีวันยอม

 

                "เพล้ง!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                พอได้กลับถึงบ้านความเหนื่อยล้าทางใจก็ดูจะถูกสะสางมากขึ้น แจ็คสันพาดเสื้อแขนยาวไปกับพนักโซฟาแล้วเอนตัวที่โซฟาสีเบจ กลิ่นหอมจากตัวยองแจแทรกซึมไปทุกที่จนฟุ้งเข้ามาในสมอแม้แต่อาการคลื่นเหียนอยากอาเจียนก็รู้สึกดีมากขึ้น

 

               

                แจ็คสันไม่ได้รู้สึกดีที่ทำให้ผู้หญิงสามคนที่เคยมีความพิเศษต่อกันร้องไห้และเสียใจ แต่แบบนี้มันย่อมดีกว่าการเอาแต่ยึดเหนี่ยวไว้ พวกเธอจะได้หาทางที่ดีกว่านี้ ดีใจนักที่ทุกคนเข้าใจและไม่มีใครทำตัวมีปัญหา

 

                เขารู้ตัวดีว่าเขาเป็นคนแบบไหน ถ้าเขารักก็จะรักยิ่งกว่าชีวิต ยามนี้เขาอาจ อาจจะ ..ไม่รักยองแจ

 

                แต่ในเมื่อเขาเลือกแล้วก็คือเลือก

 

                 เมื่อคืนกว่าจะกลับจนดึกดื่นก็เพราะไปจัดการตรงส่วนของแซนดี้กับเพ่ยเพ่ย วันนี้ก็จัดการกับซินเทียทั้งเช้า ซินเทียเป็นคนที่มีเหตุผลและไม่เคยทำให้เขาหนักใจเลย เขาเห็นใจเธอ และยิ่งอยากให้เธอเจอคนดีๆ

 

                ไม่ใช่คนแบบเขา

 

 

 

                "คุณแจ็คสันกลับมาแล้วเหรอครับ" เปิดเปลือกตาขึ้นมองใบหน้านุ่มนิ่ม จมูกเชิดรั้นเหนือปากบางนุ่มสีเชอร์รี่ ตาเรียววาวที่มองตรงมา ทั้งวันที่เหนื่อยหนัก ก็คุ้มนะถ้าจะกลับมาบ้านแล้วเจอแบบนี้

 

                เป็นโชคร้ายของยองแจนักที่เขาไม่อาจปล่อยไป อาจเป็นความซวยที่ยองแจถูกเขาเลือก

                แต่เขาก็ยังอยากหยิบยื่นความซวยให้กับยองแจ เขานี่มันเห็นแก่ตัวสิ้นดี

 

                "วันนี้ ...ไปทำอะไรมาเหรอครับ" เอ่ยถามยามที่ส่งแก้วน้ำเปล่าเย็นชื่นใจให้กับแจ็คสัน แม้ในใจจะรู้ดีว่าไม่ได้มีสิทธิ์ก้าวก่ายอะไรกับคุณแจ็คสันเลย ก็นึกอยากรู้ ธุระใดหรือทำให้คุณแจ็คสันลืมนัดของเรา ...แม้จริงๆอาจต้องขอบคุณธุระนั้นที่สำคัญกว่ายองแจ

 

 

                "ไปทำธุระมาน่ะ" ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม กลัวจะทำให้แม่ของลูกคิดมากโทษตัวเองอีกว่าเป็นสาเหตุทำให้ผู้หญิงอีกสามคนเสียใจ ขี้น้อยใจใช่ย่อยที่ไหนกัน แจ็คสันดื่มน้ำเย็นจนหมดแก้ว เห็นเป็นกลางวันแสกๆมือหนาจึงได้ใจดึงร่างน้อยมาไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าน่ารักอ่อนแสงลง ความน้อยใจถูกความอุ่นของกอดหลอกล่อแทบสลายหายไป

 

                หากแต่จมูกรั้นของคนท้องไวต่อกลิ่นนัก คุณแจ็คสันแพ้ท้องแทนไม่ได้ปรุงตัวด้วยน้ำหอมมาพักใหญ่ แล้วกลิ่นน้ำหอมหวานจมูกนี่เล่า คุ้นเคยนัก กลิ่นเดียวกับที่ติดตัวคุณแจ็คสันมาวันแรกที่คุณแจ็คสันเมาแล้วมีอะไรกัน

 

                กลิ่นเดียวกับที่คุ้นเคยยามได้เจอใบหน้าสวยๆของพี่ซินเทีย

 

                มันก็นานแล้วที่คุณแจ็คสันไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ จะไปทำแบบนั้นก็ถูกต้องแล้ว และพี่ซินเทียเองก็เป็นหนึ่งในคนสำคัญ เป็นคนที่ถูกต้องที่จะทำแบบนั้นได้ ถ้าคุณแจ็คสันจะเลือกไปกอดก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน           ยองแจก็รู้ว่าอยู่ได้แค่ตรงไหน ก็บอกกันตรงๆก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องหลอกกันเลย

 

                "ครับ" เอนซบอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวๆอยู่ปลายจมูก เม้มริมฝีปากบางของตัวเองจนแน่น สูดลมหายใจเข้าไปลึกเก็บห้วงสะอื้นจนในอก

 

                อย่าเลย อย่าน่ารำคาญกว่านี้เลยยองแจ

 

                แค่นี้ก็ไม่น่าโปรดแล้ว

 

                "คุณแจ็คสันครับ คนจีนลูกคนแรกก็ควรต้องเป็นผู้ชายใช่ไหมครับ"

 

                "ใช่สิ สีแดงคือสีมงคล ถ้าลูกคนโตก็ต้องเป็นผู้ชาย ม๊าฉันพูดประจำนั่นแหละ"  มือหนาลูบผมนิ่มยามที่พูดถึงม๊าแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง คิดถึงเสียงแหลมๆของมารดาไม่น้อย และเพราะประโยคนี้แหละแจ็คสันถึงได้เลือกคาเนชั่นสีแดง คงต้องขอบคุณม๊าแล้วล่ะมั้ง

 

                "ตัวแสบในท้องนายนี่ฉันก็เตรียมพร้อมแล้วนะ ถ้าเป็นลูกชายฉันหาโรงเรียนไว้ให้เรียบร้อย" โรงเรียนฝึกทหารของเด็กต่อด้วยโรงเรียนประจำยิงยาวยันโต เอาให้สมกับที่ทำให้เขาอดกอดยองแจเสียให้เข็ด แจ็คสันนึกเคืองติดตลกกับตัวเองในใจ อาจจะไม่ทำจริง แต่ต้าหยวนหาโรงเรียนให้แล้วน่ะจริงๆ ถ้าเป็นลูกสาวก็ดีเลย อย่างน้อยคงไม่หวงแม่เกินไปนัก แค่ตอนท้องนี่ก็หวงพอแล้ว

 

                แจ็คสันหัวเราะเบาๆในลำคอกับความเด็กของตัวเอง มือหนาลูบผิวคออุ่นลื่นมือของยองแจเพลินมือ

 

                เสียงหัวเราะในลำคอของแจ็คสัน คำพูดว่าเตรียมโรงเรียนไว้รับขวัญลูกชายคนโต และความเชื่อที่นิยมลูกชายคนโตยิ่งหากมีลูกได้แค่คนเดียวก็มีแต่คนอยากได้ลูกชายจนเด็กหญิงคนใดก็มาก็ต้องถูกกำจัดเพื่อให้ได้ลูกชาย  แม้นโยบายนี้จะยกเลิกไปนานแล้วแต่ก็ยังย้ำชัดในความรู้สึกว่าที่ดีก็ต้องมีลูกชาย

 

                ยองแจน้ำตาคลอ  ฟันคมกัดปากตัวเอง มือน้อยลูบหน้าท้อง ยองแจไม่เก่งเลย จะมีลูกทั้งทีก็ทำไม่สมปรารถนา

 

                "..ผ ..ม" อ้าปากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก จะบอกยังไงดีว่าผลที่ตรวจวันนี้ เรามีลูกแค่คนเดียว และเป็นลูกสาว

 

                ต่อให้เฮียอีวานบอกว่ามีหลานสาวคนแรกยิ่งดียิ่งน่ารัก ถ้าเหมือนยองแจคงมีแต่คนหวง โดยเฉพาะพ่อ แต่ยองแจก็ยังกังวล

 

                พอถามคุณแจ็คสันก็คิดว่าเป็นลูกชาย เตรียมตัวพร้อมรับขวัญลูกชาย

 

                "ฮึก" เสียงสะอื้นดังจากมาคนที่ซบในอ้อมอก แจ็คสันดันร่างน้อยออกมาดู เห็นแก้มนิ่มเลอะน้ำตาเสียอีกแล้ว

 

                "ร้องไห้ทำไม" ถามเสียงอาทร มือหนาลูบเช็ดน้ำตาให้ ยองแจได้แต่ส่ายหน้าแล้วซุกตัวเข้าหาอกแกร่ง ไม่กล้ามองหน้า ไม่กล้ามองตาคุณแจ็คสัน

 

                ยองแจกลัว

 

                กลัวคุณแจ็คสันเกลียดยองแจ คุณแจ็คสันเสียเวลามาดูแลขนาดนี้ก็ยังทำได้ไม่ดีอย่างใจ  กลัวคุณแจ็คสันผิดหวัง คุณแจ็คสันจะไม่รักลูกแล้วก็อยากได้ลูกชาย

 

                ยองแจจะทำยังไง จะต้องเสียลูกสาวคนนี้ไปหรือ ยองแจทำไม่ลงหรอก

 

                "ฉันเคยบอกไม่ใช่เหรอว่ามีอะไรก็ให้บอก" คุณแจ็คสันพูดแบบนี้เสมอ แต่เป็นยองแจเองที่ยามนี้ไม่กล้าเอ่ยปาก

 

                ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ถูกสั่นคลอน แม้จะเป็นเพียงตะกอนเล็กแต่ก็แสนเคืองตา

 

                ในใจมันสั่นนัก ยองแจยอม คุณแจ็คสันจะมีลูกชายกับพี่ซินเทีย พี่เพ่ยเพ่ย หรือพี่แซนดี้ก็ได้ หรือหากรอได้ ยองแจจะพยายามที่จะมอบลูกชายให้   แต่ลูกสาวคนนี้ยองแจขอ เก็บแกไว้เพียงเป็นแค่เด็กนำโชคสำหรับสกุลหวังก็ได้

 

                "ผม ..ผมขอโทษ" บอกเสียงแผ่วเบา แจ็คสันลูบแก้มนิ่มเช็ดน้ำตาให้ ไม่รู้ว่ายองแจคิดว่าตัวเองทำผิดอะไรถึงได้เอาแต่ขอโทษ แต่ก็กอดร่างน้อยเอาไว้ชิดอก

 

                 คาเนชั่นกลีบแดงนุ่มนวลดอกนี้อ่อนไหวนัก และแจ็คสันก็ทำให้เสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

                แจ็คสันเป็นเพียงผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ไม่คู่ควรเอาเสียเลย

 

 

 

 

 

               

               พยายามก่อร่างสร้างบ้านคนละหลังให้กันและกัน หมายให้อีกฝ่ายปลอดภัย

             หากแต่ความเชื่อใจก็เหมือนฐานของบ้าน ถ้าฐานถูกสั่นคลอน แม้สักเล็กน้อย แต่ถ้าไม่จัดการสักวันบ้านก็จะอาจจะพัง

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

              

ชะเอิงเอยยยย 
 
แลดูเป็นตอนที่ซุปเปอร์อีโก้ทำงานกันดีแรง (ยกเว้นเจ้ซินเทียชาเขียวนมสดคนสวย)
 
เราไปหาข้อมูลมา แม้ว่าท้องแปดสัปดาห์เพศอาจอัลตราซาวดูได้ไม่ถูกไรงี้  แต่ฟิคค่ะเนอะ คือหมอเก่งค่ะ เพศออกมาถูกต้องเลย ผู้หญิงค่ะ
 
เย้ สวนคาเนชั่นได้หลานสาวคนแรก (เพศลูกมาแบบตามใจคนเขียนและส่งไม้ต่อสู่ดราม่า ถถถ)
 
นี่ไงเมื่อคืนไปเคลียร์ธุรกิจฟาร์มนมมาลูกก็เลยยอมให้กอดแม่ อิอิ 
 
 
 
 
เรื่องนี้ยังเหลืออีกหลายตอนค่ะ เหลืออีกหลายตอน..
 
 
รู้สึกว่าเพลงนี้เข้ากับชีวิตคาเนชั่นน้อยมากจริงๆ จึงนำมาประกอบตอนนี้
รู้สึกช่วงนี้แปลงนี้จะเข้าสู่ภาวะไบโพ่าค่อนข้างบ่อยเนอะ อิอิ *ยิ้มหวานแบบบทฟ8
 
 
สุดท้ายนี้ขอเพียงน้ำปุ๋ย และการพรวนดินจากชาวสวนผู้ปกป้องคาเนชั่นที่น่ารักทุกท่าน
วิธีเสริมราก ดอกใบคาเนชั่นน้อยนั้นวิธีเดิมเลยค่ะ เมนต์ โหวต แชร์ ชวนบ้างหลอกบ้างให้เพื่อนมาอ่าน  ก็สุดยอดค่ะ ๕๕๕
พูดถึงเรื่องนี้อย่าลืมนะเออ ติดแท็กด้วยนะคะ #คาเนชั่นยองแจ (ไม่มี ร์ เน้อ พอดีเราใช้แบบไม่มี ร์ มาแต่แรกอ่ะ)
 
 
 
 #คาเนชั่นยองแจ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

_____________________________________________

 
ความคิดเห็น