Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เสือสิ้นลาย : ตอนที่ 03

ชื่อตอน : เสือสิ้นลาย : ตอนที่ 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2564 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสือสิ้นลาย : ตอนที่ 03
แบบอักษร

“ยินดีด้วยนะสาวน้อยเพราะผลการแข่งขันคือพี่ชายของเธอเป็นฝ่ายแพ้”

ไม่แปลกหรอก ไม่แปลกเลยต่างหากที่พี่เกรทจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปเพราะขึ้นชื่อว่าการแข่งขันย่อมมีแพ้ชนะอยู่เสมอ จะให้เป็นฝ่ายชนะทุกรอบก็คงไม่ใช่ ฉันเชื่อว่าพี่ชายฉันทำเต็มที่แล้ว

“เสียใจด้วยนะไอ้ภาคย์ มึงอดเคลมของน่ารักเลย เพราะ..”

แกร๊ก!

ยังไม่ทันที่เขาคนนั้นจะเอ่ยจบประโยค บานประตูก็ถูกผลักเข้ามาด้วยท่าทางหัวเสียอย่างเห็นได้ชัดของพี่เกรท ฉันเหลือบมองไปยังด้านหลังของพี่ชายก็พบว่าคู่แข่งของเขาเดินตามมาติด ๆ

“แก้มใส..” คนตัวสูงที่เห็นหน้าฉันก็เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว บางทีพี่เกรทอาจจะรู้สึกผิดหวังที่วันนี้อุตส่าห์พาน้องสาวมาด้วยแต่กลับแพ้เสียงั้น แต่สำหรับฉันมันไม่เป็นไรเลย

“พี่เกรท~ ไม่เป็นไรนะคะ วันนี้แพ้วันหน้าก็คงชนะเข้าสักวัน” ฉันรีบปรี่ตัววิ่งเข้าไปเอ่ยให้กำลังใจพี่นาย มือเล็กเกาะท่อนแขนแกร่งพร้อมเขย่าไปมาด้วยรอยยิ้มหวาน

ยิ่งฉันพูด ใบหน้าหล่อเหลาก็แสดงอาการเครียดเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำไมหรอ? ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

เสียงถอดถอนหายใจหนัก ๆ ของพี่ชายฉันดังขึ้น บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ ทุกสายตาจับจ้องมาทางฉันจนฉันประหม่า

“พะ พี่เกรท เรากลับบ้านกันนะ” ฉันเรียกชื่อพี่ชายของตัวเองด้วยน้ำเสียงติดสั่น

“พี่ขอโทษ” ประโยคสั้น ๆ ที่เอื้่อนเอ่ยขึ้นเป็นเหตุให้ฉันเม้มปากแน่พร้อมกลืนน้ำลายหนืดลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์ตอนนี้เดาได้ไม่ยากเลย

ฉันควรเอะใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าทำไมวันนี้พี่เกรทถึงพาฉันมาเหยียบที่นี่ด้วย ไหนจะคำพูดของผู้ชายสองคนนั้นที่แฝงเป็นนัย ๆ ว่าฉัน..

“ไม่เล่นแบบนี้สิพี่เกรท..หนูกลัว เรารีบกลับบ้านกันเถอะนะคะ” สองมือเล็กออกแรงเขย่าแขนแกร่งอีกครั้ง แต่ทว่าร่างสูงของอีกคนก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ประจวบกับผู้ชายอีกคนที่เป็นคู่แข่งในสนามของเขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันและคว้าแขนเล็กของฉันและออกแรงดึงให้ฉันเดินเซไปปะทะกับหน้าอกของเขา

หมับ’

“อ๊ะ! นี่ ปล่อยนะ!”

“อย่าทำอะไรแก้มใส” น้ำเสียงเย็นเฉียบน่าขนลุกของพี่เกรทเอ่ยขึ้นพร้อมใช้สายตาแข็งกร้าวมองมา

แต่เขาคนนั้นไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด กลับกันยังยิ้มเยาะอีกต่างหาก

“หึ มึงมีสิทธิ์หรอ?”

“ไอ้ไทเกอร์!”

“ตอนนี้มึงไม่สิทธิ์ในตัวเด็กคนนี้อีกแล้วไอ้เกรท” เขามองหน้าพี่เกรทก่อนจะหันมาใช้สายตาเรียบเฉยมองมาที่ฉัน

“ไอ้เกอร์..”

“มึงไม่มีสิทธิ์ เพราะต่อไปนี้..คนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวของเด็กคนนี้คือกู”

“หมายความว่ายังไงพี่เกรท? พี่เกรทเล่นอะไรอยู่ นี่ปล่อยนะ! หนูจะไปคุยกับพี่ชาย” ฉันพยายามสะบัดข้อมือที่ถูกจับกุมอยู่ให้หลุดออกเพื่อที่จะวิ่งไปหาพี่เกรท แต่แรงที่เยอะกว่ากลับยิ่งบีบข้อมือฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกจะแตก

“จะ เจ็บ..” เพียงเท่านั้นฉันก็รู้สึกถึงแรงบีบที่ผ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจนฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และเมื่อเห็นว่าเขาอาจจะไม่ใช่คนใจร้ายจึงลองพูดดี ๆ กับเขาดูสักครั้ง

“ช่วยปล่อยหนูก่อนได้ไหมคะ หนูอยากคุยกับพี่เกรท”

“ได้สิ”

“ขอบคุณ.. / แต่ฉันให้คุยเป็นครั้งสุดท้าย คุยกันให้พอก่อนที่จะไม่ได้คุยกันอีก”

“ทะ ทำไมล่ะคะพี่เกรท ทำไมเราถึงจะไม่ได้คุยกันอีก” ฉันหันไปถามพี่ชายคนเดียวของตัวเองด้วยแววตาตัดพ้อพร้อมกับน้ำเสียงสั่นเครือ

ใจดวงน้อยราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อคนถูกถามยืนนิ่งไม่โต้ตอบอะไรกลับมาเลยสักนิด

“อะ เอา..เอาหนูมาเป็นของเดิมพันหรอ อึก!” เหมือนมีก้อนเนื้อแข็งจุกอยู่ที่ลำคอ เสียงสะอื้นท้ายประโยคบ่งบอกความรู้สึกในตอนนี้ของฉันได้ดีที่สุด

“พี่..”

“เอาหนูมาเป็นของเดิมพันใช่ไหม!” ฉันตะคอกถามอย่างสุดเสียงและคำตอบของคนใจร้ายก็ทำให้ฉันแทบทรุดตัวลงที่พื้น

“ใช่”

“...”

“อ่าส์ กูออกไปรอข้างนอกดีกว่าว่ะ บรรยากาศมาคุแบบนี้กูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ไปเว้ยไอ้ภาคย์”

“อืม กูออกไปรอด้านนอกนะไอ้เกอร์”

“เออ”

ปัง!

ทั้งห้องอยู่ในความสงบอีกครั้งเมื่อสองคนนั้นเดินออกไป มือหนาของผู้ชายแปลกหน้าที่จับกุมข้อมือฉันอยู่ก็ปล่อยออก เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งกลางโซฟาตัวยาวพร้อมกับสายตาที่จับจ้องมาทางเราสองคนพี่น้อง

“คุยกันให้จบ เดี๋ยวนั่งรอ” ฉัน..โคตรสมเพชชีวิตตัวเองเลย ชีวิตที่มันไร้ค่า..ไม่สิ ต้องเรียกว่าชีวิตที่มีค่าเป็นแค่ของเดิมพันในเกมส์ของคนใจร้าย

“พี่เกรททำแบบนี้ได้ยังไง เอาหนูที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ มาเป็นของเดิมพันได้ยังไง! หนูเป็นคนนะไม่ใช่ตุ๊กตาที่จะให้พี่เกรทจับวางตรงไหนก็ได้! หนูก็มีหัวใจเหมือนกันนะ อึก!”

“ไปอยู่กับมัน อีกไม่นานเดี๋ยวพี่ก็ไปรับ”

“ไม่อ่ะ หนูไม่ได้ต้องการแบบนี้เลย..”

“...”

“พี่เกรทไม่รักหนูหรอ?”

“รักสิ”

“รัก? รักแล้วทำไมทำแบบนี้ นี่ชีวิตน้องสาวพี่เกรททั้งคนนะ! ฮึก ๆ เราเป็นพี่น้องกันนะ ทำไมพี่เกรทเป็นคนเลวแบบนี้ ฮื่ออ~” ฉันปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาจนสุด หมดแล้ว..ความรู้สึกของฉันมันพังทลายไปแล้วจนหมดสิ้น

“เพราะพี่รักแก้ม พี่ถึงต้องทำแบบนี้”

“หยุดพูดนะ! หนูไม่อยากฟังคำพูดของคนเลวอย่างพี่!”

“แก้ม..”

“ไม่มีพี่ชายดี ๆ ที่ไหนที่ยกน้องสาวให้ผู้ชายคนอื่นไปย่ำยีหรอก อึก!” ยิ่งพูดยิ่งเจ็บ เจ็บจนตัวชาไปหมด

ฉันรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเขาจะเอาตัวฉันไปทำอะไร ฉันไม่ได้เด็กอ่อนหัดที่จะโง่ขนาดนั้น ไม่มีทางที่เขาจะเอาฉันไปเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรและแน่นอนว่าพี่เกรทก็คงรู้แต่เขาก็ยังเอาฉันมาเป็นของเดิมพันในเกมส์ของเขา

“เชื่อพี่สักครั้ง ไปอยู่กับมันแล้วทุกอย่างจะดีเอง”

“ไม่! หนูไม่ไปอยู่กับใครทั้งนั้น”

“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” จู่ ๆ คนที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นพร้อมลุกขึ้นยืนเดินตรงมาทางฉัน

“นี่มันตัวหนู หนูมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะอยู่หรือไม่อยู่กับใคร คนอื่นไม่มีสิทธิ์บังคับ!” ฉันเองก็เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“หึ ๆ ฉันน่ะมีสิทธิ์ในตัวเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่รถของฉันเข้าเส้นชัยนำพี่ชายเธอแล้ว..เด็กน้อย”

“เลว เลวทั้งคู่! ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งต้องมาเป็นหมากในเกมส์ เลวที่สุด!”

“อ่าส์ ฉันชอบคำชมของเธอนะ” ดูเหมือนเขาจะไม่สะทกสะท้านสักนิด ฉันเกลียดและรังเกียจคนแบบนี้เป็นที่สุด!

ฉันยืนจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองแน่นเพื่อระบายความโกรธ ความเสียใจ ความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้

“แล้วสรุปว่าคุยกันจบหรือยัง? พอดีกูง่วงว่ะ อยากกลับไปนอน” เขาหันไปเอ่ยถามพี่เกรท

“อืม จบแล้ว”

“พี่เกรท!”

“ไปอยู่กับมัน แล้วทุกอย่างจะดี เชื่อพี่..” ฉันมองคนตรงหน้าด้วยแววตาผิดหวัง ไม่มีสักนิดที่พี่เกรทจะยื้อหรือจะรั้ง มีแต่ผลักไสไล่ส่งจนใจฉันช้ำไปหมด

“อึก! อยากให้หนูไปอยู่กับเขามากใช่ไหม..”

“แก้ม..”

“พี่เกรทคิดว่าพ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์จะเสียใจมากขนาดไหนถ้ารู้ว่าพี่ชายผลักไสไล่ส่งให้น้องสาวไปตกนรกทั้งเป็นแบบนี้”

“พี่...ฝากน้องกูด้วย” เขาอึกอักที่จะตอบก่อนจะเมินคำพูดของฉันและหันกลับไปมองยังผู้ชายคนนั้นและเอ่ยฝากฝังด้วยน้ำเสียงจริงจัง น้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใย เหอะ! ถ้าเป็นห่วงจริงจะปล่อยให้ฉันไปอยู่กับเขาทำไมกัน

เหตุผลของพี่เกรทคืออะไร?

“หึ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูจะดูแลอย่างดี..” เขาว่าและใช้สายตาโลมเลียร่างกายฉัน

ขยะแขยง!

“...”

“จะดูแลให้ดี ทุกซอกทุกมุมเลย”

“ไอ้คนเลว!”

“หึ เจ็บว่ะ”

 

- ตัด -

กวนประสาทน้องที่ 1!

เอ๊ะ ว่าแต่พี่เกรทมีลับลมคมในอะไรหรือเปล่านะ??

ฝากกดถูกใจ คอมเมนท์ให้ไรท์ด้วยนะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว