email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๐ ปลอบขวัญ

ชื่อตอน : บทที่ ๑๐ ปลอบขวัญ

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 07:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๐ ปลอบขวัญ
แบบอักษร

ฌานมองคนที่อ้าปากทำท่าจะพูดแต่ก็พูดไม่ทันเขา เลยได้แต่มองเขาตาโตอยู่อย่างนั้นอย่างเอ็นดู แต่แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรแล้ว คำทักท้วงที่ว่าไม่อยากอยู่คอนโดมิเนียมของเขา หรือไม่อยากรบกวนเขาก็ไม่หลุดออกมาจากปากเธอ ซึ่งก็ดี เพราะเขาเองก็ไม่อยากใช้วิธีบังคับกัน แม้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอจะไม่ใช่เรื่องดีนัก และทำให้เขาทั้งเป็นห่วงเธอและโกรธแค้นคนร้าย แต่มันก็ช่วยให้เธอยอมรับความช่วยเหลือจากเขาโดยไม่ขัดขืนอีก 

ฌานนึกถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์ของเขากับผู้ช่วยที่เขาเพิ่งวางสายไปแค่อึดใจเดียวก็ได้รับโทรศัพท์จากมินตรา หลังจากส่งหญิงสาวที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ที่ไม่มีทำอะไรให้เขารู้สึกสบายใจได้เลย เขาก็กดโทรศัพท์หาเกริก ผู้ช่วยที่ช่วยจัดการทุกอย่างในชีวิตเขา 

‘ครับ คุณฌาน’ เสียงเกริกดังมาตามสายหลังจากที่สัญญาณเรียกเข้าดังขึ้นเพียงครั้งเดียว เขายิ้มพอใจ แม้ว่าจะเป็นเวลาดึกดื่น แต่เกริกก็พร้อมรับใช้เขาเสมอ 

‘ช่วยหาคอนโดฯ ใกล้ ๆ กับลาคาซ่าให้หน่อย’ 

‘ครับ ต้องการห้องแบบไหนครับ’ เกริกตอบรับทันที แม้อาจจะสงสัยว่าเขาเองก็มีห้องชุดในคอนโดมิเนียมใกล้ลาคาซ่าถึงสองที่ด้วยกัน แล้วจะหาห้องไปอีกทำไม แต่ก็ไม่ได้ถาม 

‘ขอเล็ก ๆ สำหรับอยู่คนเดียว ห้องสตูดิโอ หรือไม่เกินหนึ่งห้องนอน’ 

‘ครับ คุณฌานต้องการเมื่อไหร่ครับ’ 

‘เร็วที่สุด’ 

‘ครับผม’ 

‘ขอบใจมาก’ เขาว่าแล้วกดวางสาย 

เขาตั้งใจว่าจะเอาห้องใหม่ที่เกริกหาให้ไปเสนอกับเธอ เพื่อให้ย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์ที่ดูไม่มีอนาคตแห่งนั้น ซึ่งหากเธอไม่ยอมดี ๆ ก็ต้องมีการเล่นสกปรกกันหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่า แผนการสกปรกที่เขาวางไว้ ยังไม่ได้เศษเสี้ยวของความเลวร้ายที่เธอต้องเจอจริง ๆ 

เขาแค่ตั้งใจจะจ้างคนไปสร้างสถานการณ์เพื่อทำให้เธอรู้สึกว่าที่พักเธอไม่ปลอดภัย เธอจะได้ไม่ปฏิเสธที่พักที่เขาหาให้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่า แค่เพียงคืนแรกที่ย้ายเข้าไปอยู่ เธอจะถูกคนร้ายบุกเข้าไปพยายามข่มขืนถึงในห้องอย่างอุกอาจ! ยังดีที่เขาเพิ่งขับรถออกมาไม่ถึงไหน จึงเลี้ยวกลับไปหาเธอได้ในเวลาสั้น ๆ แล้วรับเธอมาด้วยกัน 

“ขึ้นข้างบนกันเถอะครับ มีนจะได้พักผ่อน” เขาเอ่ยกับเธอ 

มินตราพยักหน้า แต่ไม่มีทีท่าว่าจะลงจากรถ เขาจึงปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนเอื้อมมือไปปลดให้เธอ จากนั้นเปิดประตูออกไป แล้วเดินอ้อมไปหาหญิงสาว ที่ยังคงนั่งอยู่ในรถ จนเขาเปิดประตูให้เธอถึงพึมพำขอบคุณเบา ๆ แล้วก้าวออกมา มือเกี่ยวแขนเขาไว้แน่น 

“กลัวเหรอครับมีน” 

มินตราพยักหน้า เธอยังตัวสั่น หน้ายังซีด ที่เขาเห็นแล้วรู้สึกสงสาร เหตุการณ์ที่ผ่านมาคงเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายมากสำหรับเธอ ทำให้เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่น ๆ ใช้อ้อมกอดเขาปลอบประโลมเธอ  

“ไม่ต้องกลัวแล้วนะ คุณปลอดภัยแล้ว คอนโดฯ ผมปลอดภัย ไม่มีใครแอบเข้ามาทำอะไรคุณได้หรอก” 

“แต่นี่มันอาคารจอดรถ” เธอยังท้วง 

“อาคารจอดรถ แต่คนนอกผ่านเข้ามาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกครับ” เขาให้ความมั่นใจกับเธอ 

หลังคลายอ้อมกอดเขาก็จูงมือตรงไปที่ลิฟต์ ต้องการพาเธอขึ้นไปถึงห้องให้เร็วที่สุด เขาหวังว่าเมื่อได้เข้าไปอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว ความหวาดกลัวของเธอจะคลายลง 

เมื่อเข้าไปภายในห้องชุดของเขา ฌานก็พาเธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่เขาจะไปรินน้ำมายื่นส่งให้เธอ 

“ดื่มน้ำก่อนนะครับ” 

“ขอบคุณค่ะ” มินตรารับแก้วน้ำจากเขาไปดื่ม จากนั้นวางแก้วลงบนโต๊ะ 

เขาเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เธอ ยื่นมือไปจับมือเธอทั้งสองข้างบีบเบา ๆ แล้วบอก 

“มีนไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวก่อนนะครับ ตอนนี้มีนอยู่กับผม ไม่มีใครทำอะไรมีนได้แล้ว” เขาบอกพร้อมลุกขึ้น ยื่นมือไปจับมือเธอดึงให้ลุกตาม “มาครับ” 

มินตราลุกตามมาอย่างว่าง่าย เขาพาเธอเดินไปยังห้องน้ำในห้องนอน ซึ่งพอเขาไม่หยุดแค่หน้าประตู เธอก็หันมามองเขาหน้าตื่น ก่อนบอก 

“ออกไปก่อนสิคะ” 

เขายิ้ม หันกลับไปปิดประตูแล้วเริ่มถอดเสื้อ ปากก็บอกเธอ  

“อาบด้วยกันครับ จะได้รีบเข้านอน ดึกแล้ว” 

“อาบเหมือนวันนั้นอีกเหรอ”  

คำถามซื่อ ๆ ของเธอทำให้เขาหลุดหัวเราะเสียงดัง เอ็นดูจนต้องดึงเธอเข้ามาจูบ ก่อนจะบอกให้เธอคลายใจ 

“อาบน้ำจริง ๆ ครับ มีนยังเสียขวัญอยู่เลย ผมไม่ทำอะไรหรอก ตกลงกันไว้ว่าพรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้สิ” 

จากนั้นเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วยกัน มินตราอาบน้ำด้วยท่าทางงกเงิ่นเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนเขาต้องช่วยอาบให้เธอ และแม้ว่าปกติในโมงยามที่เปลือยเปล่าอยู่ด้วยกันเขาจะเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก แต่ในคืนนี้ที่เห็นท่าทางเสียขวัญของเธอก็ทำให้เขาช่วยเธออาบน้ำได้โดยไม่เกิดอารมณ์อกุศล จนเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้เธอ และหลังจากเช็ดตัวจนแห้งแล้วเขาก็เดินจูงมือเธอกลับเข้าไปในห้องนอน และก้าวขึ้นเตียง 

เขารู้สึกว่ามินตรายังไม่กลับมาเป็นปกติ จึงถามอย่างเป็นห่วง 

“มีนเป็นยังไงบ้างครับ” 

“คุณกอดฉันแน่น ๆ ได้ไหมคะ” เธอไม่ตอบ แต่ขอร้องเขาแทน 

ฌานยื่นแขนไปโอบตัวเธอแล้วรั้งเข้าหาตัว กอดเธอแน่น ๆ ตามที่เธอร้องขอ ปากก็ถามติดใบหู 

“มีนโอเคไหมครับ” 

“ฉันกลัว” เธอตอบเสียงแผ่ว ตัวสั่นสะท้าน “ตอนนั้นฉันคิดว่า ถ้า...ถ้าจะถูกข่มขืน ฉันตายเสียดีกว่า” 

ฌานกระชับอ้อมกอดแน่นเข้า พร้อมเอ่ยปลอบ 

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ มีนปลอดภัยแล้ว นอนนะครับ มีนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” 

หญิงสาวพยักหน้า หลับตาลง เขาจึงฝังจูบหนัก ๆ ที่กลุ่มผมเธอ แล้วบอก 

“ไนต์ครับมีน” 


ท่านประธานก็มีแผนชั่วร้าย แต่ยังไม่ทันได้ใช้เลย และคงไม่ต้องใช้แล้ว ตอนนี้มีนน่าจะยอมตามใจแล้วแหละเนอะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว