facebook-icon

ฝากกดติดตามเพจ fortune _28 ด้วยงับ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2564 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 24
แบบอักษร

 

ทั้งสองคนขับรถออกมาเพื่อเดินทางกลับไร่คาวีวิลล่า ดิวรู้สึกแย่มากที่ไม่สามารถช่วยอะไรคนเป็นพ่อได้เลย แต่ทุกอย่างท่านเลือกเองยิ่งมีลูกด้วยกันแล้วคงลำบากใจที่จะพูดคิดแสดงความคิดเห็นต่างๆ

"ไม่ต้องมาคิดอะไรแบบนั้นเลยนะดิว พี่บอกแล้วไงว่าไม่เป็นอะไร"

"ดิวกลัวว่าพ่อจะโทรมารบกวนพี่น้ำเหนือค่ะ ถึงพ่อจะไม่เคยขอเงินก็เถอะ นี่ก็เพิ่งรู้ว่าพ่อลำบากขนาดนี้ พี่โอมเขาเอาแต่ใจมากจริงๆ"

เขาขับรถเข้ามาถึงที่ไร่ก่อนจะจอดที่เดิมแล้วพาหญิงสาวเข้าบ้านไป มือหนาโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ

"ลูกคนรวยมันมีหลายแบบ บางคนถูกเลี้ยงมาให้ลำบากตั้งแต่แรกเริ่ม บางคนถูกเลี้ยงแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก ลูกเลี้ยงพ่อเรานะดูก็รู้ว่าพ่อแม่สปอยจนเสียคน อยากได้อะไรก็ต้องได้ คนแบบนี้ใครอยู่ใกล้ปวดหัวตายเลย"

"เงินสองหมื่น... หักจากรายเดือนดิวนะคะ"

หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ แค่เขาไปเป็นเพื่อนก็ดีมากแล้ววันนี้ ยังใจดีเอาเงินให้พ่อไว้ใช้อีก น้ำเหนือกุมมือเธอไว้ก่อนจะลูบผมหญิงสาวอย่างเอ็นดู

"คิดอะไรมากเรา พี่ไม่ได้อวยรวยนะแต่ถ้าพี่ต้องให้พ่อเราเดือนละ20,000บาททุกเดือนพี่ก็ให้ได้ แต่ว่าท่านเป็นผู้ใหญ่แล้วและมีครอบครัวใหม่ การที่ลูกจะต้องคอยส่งเงินให้ทุกเดือนโดยที่เขาต้องเอาเงินไปจุนเจือครอบครัวใหม่ มันเป็นสิ่งที่น่าเกลียด"

น้ำเหนือพยายามอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจในสถานการณ์ พ่อของเธอเลือกที่จะมีลูกแม่ภรรยาใหม่ เขาต้องเรียนรู้การหาเงินมาดูแลครอบครัวด้วยตัวเอง ไม่ใช่ขอลูกอีกคนที่ไม่ได้เลี้ยงดู

"แล้วดิวจะช่วยพ่อยังไงดีคะ"

เขานิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด ถ้าเราให้ท่านหาเงินเองมันจะดีกว่าให้เงินแน่นอน แต่ถ้าต้องไปทำกับลูกเลี้ยงแล้วต้องลำบากขนาดนั้น ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ

"เอางี้มั้ยคะ ดิวก็เช่าตึกให้พ่อหาอะไรทำ ขายต้นไม้ขายผลไม้หรือรับอะไรมาขายแทนที่จะไปอยู่ร้านทองกับไอ้ลูกเลี้ยงจอมเอาแต่ใจ เราแค่ลงทุนให้คงไม่มากมายนักหรอก ที่เหลือให้ท่านบริหารเอง อ่อ พี่มีตึกพาณิชย์อยู่ในเมืองนะไม่ได้ใช้งานไม่ได้ปล่อยเช่า หนูเอาให้พ่อหาอะไรทำสิ"

ดิวมองชายหนุ่มอย่างซึ้งใจ เขาคิดให้เธอทุกอย่างเลยซึ่งที่เขาพูดมันจริงทุกอย่าง ถ้าเธอต้องให้เงินทุกเดือนคงไม่ได้หรอก แต่ถ้าทำอย่างที่พี่น้ำเหนือพูดก็น่าจะช่วยได้เยอะเลย

"ดิวจะรบกวนพี่มากเกินแล้วค่ะ แค่ให้ดิวทุกเดือนส่งเรียนก็มากมายแล้ว"

"คิดมากน่า พี่แค่อยากให้พ่อเราหลุดพ้นจากการเป็นรองของลูกเลี้ยง มันจะได้ไม่ต้องมากดดันหรือบังคับพ่อเราอีกไง"

"ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่างเลย แต่ว่าไม่ให้เงินแล้วนะคะ งั้นดิวจะลองหาดูนะคะว่าให้พ่อทำอะไรดี"

"จ้ะ มีอะไรก็บอกพี่นะ"

ดิวพยักหน้ายิ้มกว้างก่อนจะกอดเอวชายหนุ่มอย่างสบายใจ เขาคือคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ทุกอย่างจริงๆ ยิ่งอยู่ด้วยยิ่งรู้สึกว่ามันอบอุ่นและไม่โดดเดี่ยว ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเขาจะให้คำปรึกษาได้ดีที่สุดและมองเห็นภาพ นี่สินะเขาเรียกว่าสมองนักธุรกิจ

"ป่ะอาบน้ำได้แล้ว นอนพักกัน"

"ค่ะ"

ทั้งสองคนพากันไปอาบน้ำแล้วมานอนพักผ่อนบนเตียงนอน เขาไม่ชวนหญิงสาวทำกิจกรรมบนเตียงหลายวันแล้วเพราะดูเธอไม่ค่อยสดชื่น ร่างกายดูอ่อนแอพอหัวถึงหมอนก็นอนหลับไปเลย

"พี่น้ำเหนือไม่นอนกอดดิวเหรอคะ"

หญิงสาวดึงมือชายหนุ่มมานอนลงข้างๆ เธอรู้สึกผิดนะที่ไม่ได้ให้ความสุขเขามาเกือบอาทิตย์แล้ว สภาพเธอไม่มีแรงจะลุกมาทำอะไรแบบนั้นเลย นี่ก็ว่าจะตรวจครรภ์ก็ยังไม่ได้ทำเลย บอกตามตรงตอนนี้เริ่มมั่นใจมากกว่าไม่มั่นใจแล้ว

"พี่จะลูบผมเรานอนไง แต่ถ้าอยากให้กอดงั้นกอดก็ได้"

เขากอดเอวหญิงสาวก่อนจะจุ๊บหน้าผากอย่างหวงแหน หญิงสาวหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มก่อนจะหลับตาลงอย่างโล่งใจเพียงแป๊บเดียวเธอก็เคลิ้มหลับไปเลย

"ฝันดีนะคะเตี้ยน้อย"

เขาหอมแก้มหญิงสาวก่อนจะห่มผ้าให้เธอแล้วนอนหลับไปพร้อมกัน เขาจะค่อยๆช่วยให้เธอเคลียร์ปัญหาทุกอย่างทีละนิดอย่างใช้สติ สำหรับเขาการให้เงินไม่ใช่การแก้ปัญหาเพราะมันไม่มีทางจบแน่นอน ทางออกแต่ละคนมันไม่เหมือนกันต้องดูตามบริบทอีกที

หลายวันต่อมา...

ดิวซ่อนที่ตรวจครรภ์ไว้ในกระเป๋า เธอฝากเพื่อนซื้อมาให้สามอัน วันนี้แหละเธอจะตรวจให้มันรู้กันไปเลยว่าท้องหรือไม่ เพราะจนถึงตอนนี้ประจำเดือนก็ยังไม่มาเลย

"แกโอเคใช่มั้ยเนี่ย ทำไมหน้าตาเหมือนไม่ค่อยโอเคเลยอ่ะ"

"กลัวอ่ะ ถ้าท้องขึ้นมาไม่กล้าบอกพี่น้ำเหนือกลัวเขาจะโกรธแล้วเราสองคนจะมีปัญหากัน"

"ไม่หรอกมั่ง พี่เขาเป็นผู้ใหญ่น่าจะมีเหตุผลมากกว่านี้อ่ะ"

นารีกุมมือเพื่อนไว้อย่างให้กำลังใจ เธอรอชายหนุ่มมารับกลับบ้านแล้วจะไปแอบตรวจที่บ้านในห้องน้ำ

"สองขีดคือท้องนะเว้ย"

"โอเค ขอบคุณมากนะนารี"

"อืม พี่น้ำเหนือมาโน่นแล้วไปสิ"

ดิวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโบกมือบ๊ายบายเพื่อนแล้วรีบเดินออกไปขึ้นรถทันที เมื่อมาถึงเธอก็อ้อนชายหนุ่มสารพัด เขามองเธออย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ว่าอะไร

"อ้อนอะไรเด็กเตี้ย"

"หิวจังเลยค่ะ"

"ไปกินที่บ้าน แม่ทำกับข้าวเยอะมากค่ะ"

ดิวพยักหน้ายิ้มๆ เขาเร่งความเร็วให้ไวขึ้นจะได้พาหญิงสาวไปทานข้าว นานๆจะเห็นบ่นอยากทานข้าวแสดงว่าคงหิวจริงจัง

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงไร่คาวีวิลล่า วิ่งกลับเข้าห้องไปไม่ลืมที่จะหยิบที่ตรวจครรภ์เข้าไปด้วย น้ำเหนือเคาะประตูห้องน้ำมีความเป็นห่วงในท่าทีแปลกๆของหญิงสาว

"ดิว.. หนูเป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล่าค่ะ ท้องเสียมากเลยค่ะ"

"อ่อ นึกว่าเป็นอะไร งั้นพี่ไปที่โต๊ะอาหารรอนะ"

"ค่ะ"

ดิวตะโกนออกไปก่อนจะจัดการจุ่มแผ่นตรวจลงไป เธอนั่งลุ้นทุกวินาทีที่ขีดมันขึ้นขยับทีละนิดๆ ใช้เวลาไม่นานทั้งสามแผ่นผลออกมาตรงกันว่าสองขีด

"สะ...สองขีด! มะ..ไม่จริง!"

เธอยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้ากระจก ดิวหยิบแผ่นตรวจขึ้นมาเขย่าเพื่อความมั่นใจ แต่ว่าทำยังไงมันก็ขึ้นสองขีดไม่มีทางเจือจางหายไปเลย

"ฮืออออ ซวยแล้วไอ้ดิว! ท้องซะงั้น"

 

 

 

<~~~~~~~~>>>>>>>>

 

 

ซวยจริง 🤣🤣🤣🤣🤣

เอาไงต่อดีละเนี่ย อิอิ

คนท้องระแวงหมดละเนี่ย คนในอำเภอติดโควิดหลายคนเลย 🥺🥺🥺

งดออกบ้าน นอนๆๆ 🤣🤣🤣

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว