email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำสั่ง 100%

ชื่อตอน : บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำสั่ง 100%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำสั่ง 100%
แบบอักษร

หลังรับประทานอาหารเสร็จและดื่มกันต่อเล็กน้อยชายหนุ่มก็ขับรถกลับมาส่งเธอที่อะพาร์ตเมนต์ เพราะมินตราไม่อยากกลับดึกนัก เธอยังมีอะไรให้ทำมากมายในห้องที่ตอนนี้แค่กองสุมของที่ขนมาไว้ ยังไม่ได้จัดให้เข้าที่เข้าทางสักอย่าง ซึ่งดูเหมือนว่าเขาก็เข้าใจ ไม่ได้พยายามยื้อเธอไว้ แต่ขับรถมาส่งตามที่เธอขอร้องอย่างไม่อิดออด แต่ในตอนมาถึงที่พักเธอ สีหน้าเขาก็เคร่งขรึมอีกครั้ง 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เห็นหน้าเขาแล้วใจไม่ดีเลย 

“ผมพูดตรง ๆ นะมีน ผมไม่ชอบที่นี่” 

มินตราถอนหายใจ 

“เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่คะ ฉันมีเงินจ่ายแค่นี้” 

“ผมว่าผมจ่ายเงินเดือนผู้จัดการแผนกมากพอที่จะเช่าคอนโดฯ ดี ๆ อยู่ได้อยู่นะ” 

“ฉันต้องให้พ่อแม่” 

เขาไม่ถามว่าเธอต้องให้เงินพ่อแม่เท่าไร แต่สีหน้าเขาดูเข้าใจเธอ และคราวนี้เป็นเขาที่ถอนใจยาว 

“เอาเถอะ ผมจะช่วยหาที่ที่ดูปลอดภัยกว่านี้และราคาไม่แพงมากให้ก็แล้วกัน” 

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณพร้อมส่งยิ้มซาบซึ้งใจไปให้เขา การได้เห็นว่าเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอทำให้รู้สึกอุ่นอยู่ในอก 

ก่อนจะลงจากรถมินตราก็ยื่นหน้าเข้าไปหาเขา ตั้งใจจะหอมแก้ม แต่คนที่เธอจะหอมกลับหันหน้ามา ประกบปากกับปากเธอแล้วบดจูบลึกล้ำ เนิ่นนานกว่าจะยอมถอนริมฝีปาก แล้วว่า 

“ไนต์นะครับ พรุ่งนี้เจอกัน ผมจะมารับ” 

มินตราก้าวลงจากรถ แล้วยืนรอจนชายหนุ่มขับรถจากไปจึงเดินเข้าไปในตึก ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่พัก เมื่อถึงห้องเธอก็ไขกุญแจเข้าไป แต่หลังจากปิดประตู โดยที่ยังไม่ทันแม้แต่จะวางกระเป๋าสะพาย ก็มีเสียงเคาะจากด้านนอก มินตราจึงเปิดประตูอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายที่เธอไม่รู้จักยืนอยู่หน้าห้อง กระนั้นเธอก็ยังทักทายอย่างมีอัธยาศัย เพราะคิดว่าอาจจะเป็นเพื่อนบ้านห้องติดกัน ผูกมิตรไว้ก็ไม่เสียหลาย 

“สวัสดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” 

ผู้ชายคนนั้นไม่ตอบแต่เดินเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู ก่อนหันมาปล้ำกอดเธอ ซึ่งตอนนั้นเองที่มินตรารู้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอเคยอ่านกระทู้จากเว็บบอร์ดชื่อดัง เรื่องที่หญิงสาวถูกข่มขืนในห้องพักของตนเอง เหตุการณ์เกิดขึ้นคล้าย ๆ กับที่กำลังเกิดกับเธอ! 

ผู้ชายคนนั้นพยายามปล้ำจูบเธอ แต่มินตราก็สู้สุดใจ สัมผัสหยาบคายจากคนร้ายทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน ในหัวคิดเพียงแต่ว่าเธอยอมตายหากจะต้องโดนข่มขืน ซึ่งความคิดนั้นทำให้เธอมีเรี่ยวแรงต่อสู้กับคนร้ายอย่างน่าอัศจรรย์ 

คนร้ายลากเธอไปโยนลงบนเตียงแล้วตามมาทับเธอไว้ทั้งตัวพร้อมทั้งพยายามจูบ พอมินตราเบี่ยงหน้าหนีมันก็จูบที่คอและพยายามฉีกชุดที่เธอใส่อยู่ มินตราดิ้นสุดแรงแต่ดูเหมือนจะสู้แรงคนร้ายไม่ได้ ตัวมันหนักและตรึงเธอไว้จนดิ้นหนีไปไหนไม่ได้ ซึ่งในตอนที่คิดว่าคงจะไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้แล้วนั่นเอง ความคิดหนึ่งก็วาบเข้ามาในหัว  

มินตรายื่นมือไปถอดรองแล้วใช้ส้นเข็มฟาดซ้ำ ๆ ที่หลังของคนที่ทับเธออยู่จนมันร้องโอดโอย หญิงสาวฉวยโอกาสนั้นผลักคนที่กำลังเจ็บจนไม่ระวังออกไปจากตัว แล้ววิ่งไปเปิดประตูออกไปจากห้อง 

เธอวิ่งลงไปตามบันไดหนีไฟ ไม่รอลิฟต์เพราะกลัวคนร้ายจะตามมาทัน ระหว่างนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายที่ยังคล้องอยู่ที่ตัวเพราะเธอสะพายแบบเฉียง ทำให้แม้จะตะลุมบอนกับคนร้ายกระเป๋าก็ยังติดตัวเธออยู่ เธอกดหมายเลขหาคนที่เพิ่งขับรถจากไป พอเขากดรับ เธอก็เรียกเขาเสียงสั่น 

“ฌาน” 

“มีน เกิดอะไรขึ้น” ฌานถามด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจมาตามสาย คงเพราะเสียงเธอบอกกับเขาว่ามีบางอย่างไม่ปกติโดยที่ไม่ต้องบอกอะไรเลย 

“คุณกลับมารับฉันได้ไหมคะ” 

“ครับ” เขาตอบรับโดยไม่ถาม 

มินตราไม่กล้ากดตัดสาย เธอถือโทรศัพท์แนบหูในขณะที่วิ่งลงบันไดหนีไฟ จนถึงชั้นล่างก็หยุดยืนอยู่หน้าอาคารอย่างชั่งใจ ใจหนึ่งก็กลัวคนร้ายตามมา แต่อีกใจก็คิดว่าถ้าเป็นคนที่พักอาศัยอยู่ในตึก มันคงไม่ตามเธอมาให้เป็นที่เอิกเกริก แต่รอเข้าห้องทีเผลอแล้วจัดการเงียบ ๆ อย่างที่มันทำมากกว่า สุดท้ายจึงตัดสินใจยืนรอชายหนุ่มที่หน้าอาคาร ซึ่งเพียงไม่กี่นาที เธอก็เห็นแสงไฟหน้ารถกำลังขับตรงมา ก่อนที่จะจอดตรงหน้าเธอ 

หญิงสาวรีบวิ่งไปเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้าไปนั่ง จากนั้นก็ร้องไห้โฮ คงเพราะรู้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว ความหวาดกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้นจึงระเบิดออกมาเป็นเสียงร้องไห้และน้ำตาที่ไหลเหมือนท่อแตก 

“มีนครับ เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มถาม มองเธออย่างเป็นห่วง 

“ฉัน...เกือบโดนข่มขืน” 

“อะไรนะ!” ฌานถามเสียงดัง 

“เรารีบไปก่อนได้ไหมคะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่” 

“เราต้องแจ้งตำรวจ” เขาบอกเธอ 

“ไม่เอา ไม่เอาได้ไหมคะ ฉันไม่อยากเจอตำรวจ ไม่อยากถูกถามอะไรทั้งนั้น คุณพาฉันไปที่ที่ฉันจะรู้สึกปลอดภัยได้ไหมคะ” 

“โอเค” เขาว่า เริ่มเคลื่อนรถออกจากที่ 

มินตรานั่งร้องไห้ไปครู่หนึ่ง จนสติเริ่มกลับมาเธอจึงเริ่มเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มนั่งฟังเงียบ ๆ เธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่สีหน้าเขาไม่พอใจมาก พอเธอเล่าจบ เขาก็ยื่นมือมาบีบมือเธอ แล้วบอก 

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ มีนปลอดภัยแล้ว”  

มินตราบีบมือเขาตอบ ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เขาเข้ามาทักทายเธอในคืนนั้น เพราะเธอไม่รู้เลยว่าหากไม่มีเขา ชีวิตนกน้อยหัดบินของเธอจะเป็นอย่างไร แค่คืนแรกที่ออกมาอยู่คนเดียวเธอก็เกือบโดนข่มขืนเสียแล้ว ไม่รู้เลยว่าคนอื่น ๆ เขาอยู่รอดปลอดภัยกันมาได้อย่างไร ทำไมเธอถึงได้โชคร้ายตั้งแต่วันแรกที่ออกเผชิญโลกกว้างขนาดนี้ 

ไม่นานนักชายหนุ่มก็เลี้ยวรถเข้าไปในบริเวณอาคารคอนโดมิเนียมที่เขาเคยพาเธอมาดูห้อง ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะพาไปที่ห้องที่เขาบอกว่าจะให้เธอเช่า แต่ชายหนุ่มกลับขับรถไปยังอาคารอีกหลังที่อยู่ติดกัน ซึ่งมีขนาดใหญ่และสูงกว่าอาคารหลังแรก เขาขับรถเข้าไปจอดในอาคาร ทำให้เธอพอจะรู้ว่าที่นี่เป็นที่ของเขา แต่ก็ยังไม่วายถาม 

“ที่นี่ที่ไหนคะ” 

“คอนโดฯ ผม คืนนี้มีนต้องค้างที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ผมจะให้คนไปย้ายของมาไว้ที่ห้องที่พาคุณไปดู” พอเห็นว่าเธอกำลังอ้าปาก เขาก็ขัดก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้ท้วง “มีนต้องย้ายมาอยู่คอนโดฯ ผมครับ นี่เป็นคำสั่ง!” 


มีนเอ๊ย คืนแรกก็เจอซะแล้ว แต่ก็เข้าทางท่านประธานดีนะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว