facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 / 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 380

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2564 11:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 / 1
แบบอักษร

"คุณอัครคะ มีแขกมาขอพบค่ะ" 

อัคราเงยหน้าจากหน้าจอแล็ปท็อป ดวงหน้าคมคร้ามมีทั้งแววสงสัยและไม่สบอารมณ์ที่ถูกรบกวนในเวลาที่ต้องใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับงานมากมายตรงหน้า 

"ใคร" 

"เธอบอกว่าชื่ออรพิม มากับลูกสาวคนหนึ่ง" 

อัคราใช้ความคิดนึกไปถึงผู้หญิงที่ชื่อ อรพิม ในชีวิตของเขามีผู้หญิงกี่คนกันที่เขารู้จักด้วยชื่อนี้...หรือจะเป็นเธอ! 

"ฉันไม่อนุญาตให้เธอมาพบ" ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงขรึมจัด ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่หน้าจอสี่เหลี่ยมสว่างจ้าตรงหน้าอีกครั้ง 

"เอ่อ" สินีป้าแม่บ้านที่นี้มีท่าทางหนักใจ 

ทำให้ชายหนุ่มเลื่อนสายตาขึ้นมาถามอีกครั้ง "มีอะไรอีก" 

"เธอฝากป้ามาบอกคุณอัครอีกว่า เธอรู้อยู่แล้วว่าคุณอัครต้องปฏิเสธไม่ให้พบ เธอจึงบอกว่าจะไม่ไปไหน เธอและลูกสาวจะรอจนกว่าจะได้พบคุณอัครค่ะ" 

แววตาของอัครามีสีเข้มด้วยความไม่พอใจ เขาจะระบายลมหายใจทิ้ง จากนั้นก็ไม่เอ่ยอะไรกับแม่บ้านอีก กลับมาสนใจกับงานที่ปรากฏตรงหน้าแทน 

และเมื่อเห็นว่าเจ้าหนุ่มก็ไม่ได้เอ่ยอะไร สินีจึงเป็นฝ่ายถอยออกจากห้องหนังสือนี้ไปเสียเอง 

เมื่อไร้เงาแม่บ้านของที่นี่ อัคราก็อ่านงานรายงานที่ปรากฏตรงหน้าอีกเพียงครู่ ดวงหน้าของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในวัยยี่สิบปีค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง และเริ่มแจ่มชัดขึ้นขึ้นมาทุกขณะ จนเขาต้องส่ายหน้าไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ 

อรพิม! ผู้หญิงที่ทรยศหักหลังเขา มาขอพบเขาพร้อมกับลูกสาวที่เป็นลูกของเธอและผู้ชายคนนั้น นี่เธอยังจะมีหน้ามาเจอเขาอีกหรือ 

เขาทั้งตัดขาด ตัดสวาทจากเธอไปนับตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอได้ตั้งท้องกับผู้ชายคนอื่น จากกันตั้งแต่วันนั้นเขาก็ทำเหมือนว่าเธอได้ตายไปจากเขาแล้ว 

 

“หมายความว่ายังไง พิมพ์” 

ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาถามเสียงสั่นเครือเมื่อพบกับความจริงอันปวดร้าวตรงหน้า หญิงสาวในวัยยี่สิบในชุดนักษาเหมือนกัน เธอกำลังก้มหน้าร้องไห้ แล้วบอกประโยคที่แสนจะโหดร้ายกับเขาว่า เธอกำลังตั้งท้อง ท้องทั้งๆ ที่กำลังคบหาอยู่กับเขา ที่สำคัญ ท้องทั้งที่ตลอดเวลาที่คบหาดูใจกันมา เขาไม่เคยล่วงเกินเธอไปมากว่าการจับมือ กอด และหอมแก้มเลย 

ชายหนุ่มทำท่าไม่เชื่อ จับบ่าบางทั้งสองของเธอพร้อมกับเขย่าตัวเพื่อคาดคั้นให้เธอเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาให้รู้เรื่อง “พิมพ์ท้องกับใคร บอกมานะ บอกมา!” 

แล้วเธอก็เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาจึงปล่อยสองมือออกจากบ่าทั้งสอง หันหลังกลับไประงับความโกรธ ความเสียใจอย่างแสนสาหัส ตลอดเวลาเขาว่า เขาเฝ้าดูแลเธอแทบไม่ห่างสายตาในฐานะคนรัก คอยตามรับตามส่งถึงหอพัก พาไปดูหนังและกินข้าวตลอด แล้วเธอเอาเวลาไหนไปนอกใจเขาจนได้! 

 

ภาพจำตรงสวนสาธารณะกลางกรุงเทพฯ ในยามหัวค่ำ กับชายหนุ่มที่กรีดร้องออกมาอย่างบ้าครั้ง ก่อนจะวิ่งไปต่อยต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าเพื่อระบายความโกรธแค้นผิดหวังแทนการทำร้ายร่างกายผู้หญิงที่เขาทั้งรักและบูชาเธอมาตลอด! 

อรพิมปล่อยตัวปล่อยใจให้กับผู้ชายคนอื่น เธอนอกใจ ทรยศ หักหลังเขา จากนั้นเขาก็แทบไม่อยากจะเห็นหน้าผู้หญิงที่ได้ชื่อว่า สองใจพรรค์นั้นอีกแล้ว! 

เสียงฟ้าร้องที่ดังก้องสะท้านไปทั่วท้องฟ้า ปลุกให้อัคราหวนกลับมาอยู่กับเหตุการณ์ปัจจุบันตรงหน้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์และเอกสารมากมายที่เขาต้องอ่านและเซ็นกำกับ 

จากนั้นชายหนุ่มในวัยสามสิบสามปีก็ได้ปล่อยลมหายใจยาวเหยียด ขับไล่ภาพผู้หญิงสองใจคนนั้นไปให้พ้นๆ หน้า เพื่อพยายามใช้สมาธิให้กลับมาจดจ่อกับงานอีกครั้งให้ได้ 

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงท่ามกลางเสียงฟ้าร้องกับเสียงสายฝนโปรยปราย เวลานั้นประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออกอีกครั้ง สินีแม่บ้านผู้รู้ใจได้เดินมาด้วยสีหน้าร้อนรน แล้วเอ่ยอีก 

"คุณอัครคะ เธอยังไม่ยอมไปไหน ยังนั่งอยู่ที่เดิมค่ะ ฝนฟ้าตกหนักแบบนี้ น่ากลัวว่าจะปักหลักอยู่ตรงนั้นกันทั้งคืนแน่ค่ะ" 

"ผู้หญิงแบบนี้ ทนได้ไม่นานหรอก ป้าไม่ต้องห่วง" 

"ป้าไม่ได้ห่วงผู้ใหญ่ค่ะ" สินีบอกอย่างเหลืออด อัคราเงยหน้าขึ้นมาสบตาหล่อนอีกครั้ง 

"ที่ป้าห่วงคือเด็กต่างหาก คุณอัครอนุญาตให้พวกเขาเข้ามาหลบฝนในบ้านก่อนเถอะนะคะ ไม่เห็นแก่แม่ ก็เห็นแก่ลูกสาวเถอะค่ะ ตัวเล็กผอมบาง หน้าตาซีดเซียว ขืนให้ตากฝนต่อไปอีก กลัวจะไม่สบาย นะคะคุณอัคร ป้าเวทนาเด็กคนนั้นเหลือ..." 

"ตามใจ ป้าจะทำยังไงก็ตามใจ แต่พรุ่งนี้ก็ช่วยจัดการให้พากันออกไปจากบ้านนี้ด้วยก็แล้วกัน" อัคราตัดบทอย่างรำคาญ 

สินียิ้มกว้างด้วยความดีใจ ตนไม่รู้หรอกว่าเจ้านายเคยมีเรื่องอะไรกับผู้หญิงที่ชื่ออรพิมคนนั้น แต่ดูท่าทางคุณอัครจะโกรธและใจแข็งมาก ถ้าตนไม่เอาเรื่องเด็กขึ้นมาพูด ท่าทางจะปล่อยให้ยืนตากฝนที่ประตูรั้วบ้านจริงๆ แต่ช่างเถอะ เป็นเรื่องของเจ้านาย ตนได้ช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ก็พอแล้ว 

เมื่อเจ้านายหนุ่มเอ่ยปากอนุญาต สินีจึงรีบเดินออกจากห้องทำงานนี้ไปทำหน้าที่ของตนต่อไปอย่างรวดเร็ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว