ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 : เริ่มต้นการผจญภัย (2)

ชื่อตอน : บทที่ 10 : เริ่มต้นการผจญภัย (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 19

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 : เริ่มต้นการผจญภัย (2)
แบบอักษร

“แล้วจะให้พวกเราทำยังไง พวกคุณทดลองอะไรกันทำไมถึงได้ไร้จิตสำนึกแบบนี้ ทุกคนในเมืองอุดมรักเป็นคนจิตใจดีก็จริงแต่เรื่องแบบนี้เป็นใครก็อภัยให้ไม่ได้หรอกนะ ลองเป็นลูกของพวกคุณบ้างสิ!” 

. 

“ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณแม่ ผมได้ติดต่อไปยังท่านเจ้าเมืองแล้วท่านน่าจะหาทางช่วยเราได้”  

คุณครูพยายามเข้าไปปลอบ  

. 

“ท่านเจ้าเมืองจะไปช่วยอะไรได้! หลานแกไม่ได้ติดร่างแหเข้าไปด้วยนี่นา...นั่นไงเจ้าเด็ดเดี่ยวยังยืนเกาะขอบประตูอยู่ตรงนั้นอยู่เลย เรื่องแบบนี้ไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอกนะครู!!!” 

. 

. 

ยิ่งเวลาผ่านไปทุกอย่างก็ดูจะยิ่งเลวร้าย ขณะนี้เวลาเกือบ 2 ทุ่มแล้ว พวกสายรุ้งยังคงนอนยิ้มแป้น ไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลย ไมรู้ด้วยซ้ำว่าบรรดาพ่อแม่หัวใจแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว เจ้าเมืองมาถึงโรงเรียนในที่สุด แกตรงไปที่ห้องวิทยาศาสตร์ด้วยความร้อนรนกระวนกระวายใจ ก่อนจะได้พบกับเด็ดเดี่ยวที่ยืนอยู่หน้าห้อง เขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้ลุงฟังพอสังเขปก่อนจะเข้าไปฟังละเอียดอีกครั้งจากปากของด็อกเตอร์ ทำให้ทราบเรื่องทุกอย่างแล้ว แกหันไปหาเด็ดเดี่ยวแล้วบอกกับหลานไปว่า 

. 

“เด็ดเดี่ยวเดี๋ยวหลานเอากุญแจรถนี่ไปนะ ไปขนข้าวกล่องทั้งหมดที่ลุงซื้อมาขึ้นมาที่นี่ กินข้าวกันก่อนทุกคน จะให้เด็กๆตื่นขึ้นมากินได้ยังไงถ้าแม้แต่พวกเรายังไม่ได้กินอะไรกันเลย ปัญหาทุกอย่างแก้ได้แต่เราต้องใจเย็นๆ อย่าไปใช้อารมณ์กับมัน.... ” 

. 

เด็ดเดี่ยวรับคำแล้วรีบวิ่งไปทำตามคำสั่งอย่างเร็วจี๋ ไม่น่าเชื่อว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของท่านเจ้าเมืองทำให้ทุกคนคลายความกังวลลงไปได้มาก แม้กระทั้งกับเด็ดเดี่ยว เขาวิ่งไปยิ้มไปเพราะรู้สึกได้ว่าเจ้าเมืองต้องพึ่งพาได้แน่ๆ 

. 

“ดร.เฟื่องฟู เราเห็นมีเก้าอี้อีกตัวยังว่างอยู่ด้านหลังพวกเด็กๆ ว่างเอาไว้ทำไมมันใช้ได้หรือเปล่า?” 

. 

“ชะ...ใช้ได้ อยู่ครับท่าน ตะ...แต่ว่ามันไม่ค่อยสมบูรณ์ อาจจะต้องซ่อมสักครู่หนึ่งครับ”  

. 

บารมีของท่านเจ้าเมืองนั้นช่างแกร่งกล้านัก แม้แต่ด็อกเตอร์ผู้ทะนงตัวยังต้องยอมสยบและนอบน้อมให้ 

. 

“ซ่อมมันซะเดี๋ยวนี้...เดี๋ยวเราจะเข้าไปตามพวกเด็กๆกลับมาเอง ถึงมันจะไม่สมบูรณ์เราก็จะไป” 

. 

เหล่าผู้ปกครองถึงกับฉุดกระชากแขนท่านเจ้าเมืองเอาไว้ ทุกคนต่างอยากที่จะอาสาเข้าไปช่วยลูกของตัวเองกันทั้งนั้น ลูกใครๆก็รักท่านเจ้าเมืองจะรู้จักลูกของพวกเขาดีสักเท่าไหร่กัน แต่ท้ายที่สุดทุกคนก็ต้องเงียบปากไปเมื่อเจ้าเมืองพูดตัดบทขึ้นมาว่า... 

. 

“ถึงตายได้นะ! เก้าอี้นั่นอาจจะพาเรากลับออกมาไม่ได้อีกเลยตลอดชีวิต ทุกคนคือชาวเมืองของเรา เด็กๆพวกนั้นก็ด้วย เจ้าเมืองประเภทไหนกันที่จะทนเห็นประชาชนตายไปต่อหน้าต่อตาได้ ด้วยอำนาจของเรา เราขอสั่งให้ทุกคนหยุดแล้วเราจะจัดการเรื่องนี้เอง” 

. 

. 

เวลาผ่านไป 5 นาที เก้าอี้ตัวที่สี่ก็ซ่อมเสร็จด้วยสภาพร่อแร่อย่างถึงที่สุด ไม่มีความมั่นคงอะไรเลยสักนิดเดียว ตะปูน็อตยึดอะไรก็ไม่มี มีเพียงกระดาษกาว, แล็คซีน และหนังยางสองสามเส้นรัดชิ้นส่วนต่างๆไว้พอให้อยู่ได้เท่านั้น ไม่มีเวลาให้ลังเลใจอีกต่อไปแล้ว เจ้าเมืองรีบขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้พร้อมออกคำสั่งให้ด็อกเตอร์ทำการเดินเครื่อง  

. 

“หยุดก่อนครับลุงเจ้าเมือง!!!” 

. 

ทว่าอยู่ๆ หนุ่มน้อยเด็ดเดี่ยวก็โผล่พรวดเข้ามา! พร้อมกับถุงกล่องข้าวที่หิ้วอยู่เต็มสองมือ 

. 

“ผมไม่ให้ลุงเจ้าเมืองไปเป็นอันขาด....ลุงรู้จักเฟสบุ๊ครึเปล่าครับ!” 

. 

“รู้....สิ!”  

เจ้าเมืองตอบ 

. 

“แล้วลุงเจ้าเมืองเคยเล่นมันไหม! ขนาดสมาร์ทโฟนลุงยังไม่มีเลย! ลุงจะช่วยเพื่อนผมได้ยังไงกัน” 

. 

เด็ดเดี่ยววางถุงกับข้าวลงตรงหน้าห้องแล้วเดินเข้ามา เขามองไปยังทุกคนทั้งดร.เฟื่องฟู ทีมแพทย์ และผู้ปกครอง 

. 

“ผมมีสมาร์ทโฟนที่สตางค์ซื้อให้ ผมเข้าไปที่นั่นได้ ผมรู้ดีว่าคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านเป็นห่วงลูกมากแค่ไหน แต่ผมจะไม่ยอมให้คนที่ไม่เคยใช้เฟสบุ๊คสักครั้งเดียวเข้าไปที่นั่นเป็นอันขาด ลุงเจ้าเมืองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาพวกเขาเป็นยังไง แต่ผมเป็นเพื่อนสนิทพวกเขา! เราเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่ใช่แค่หน้าตา แม้แต่นิสัยผมก็รู้ว่าเพื่อนผมเป็นคนยังไง ไว้ใจผมเถอะผมจะกล่อมพวกเขาเอง ให้โอกาสผมได้เข้าไปที่นั่นผมสัญญาว่าพวกเราจะตื่นขึ้นพร้อมกัน.... ทั้ง 4 คน...!” 

. 

หลังจากปรึกษาหารือกันอย่างหนัก ท่านเจ้าเมืองนั้นมีแต่อุดมการณ์ ส่วนผู้ปกครองแต่ละคนก็รู้จักแต่ลูกตัวเองไม่ได้มีข้อมูลของเด็กคนอื่น แถมหลายคนก็ไม่เคยเล่นเฟสบุ๊ค ด้วยเหตุนี้ทั้งหมดจึงตกลงปลงใจฝากความหวังไว้ที่เด็ดเดี่ยว เขารีบตรงขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวที่สี่ที่มีสภาพทุเรศอย่างถึงที่สุด  

แม้กระนั้นเขาก็ยังหันมามองคุณลุงเจ้าเมืองของเขาด้วยความมั่นใจ เขาทำได้แน่! เขาส่งข้อความนี้ผ่านไปทางแววตาอันมุ่งมั่น และท่านเจ้าเมืองเองก็คงแปลความหมายของมันออก เพราะแกได้ชูกำปั้นขึ้นมาเป็นภาพสุดท้ายให้เด็ดเดี่ยวได้เห็นก่อนที่จิตใต้สำนึกของเขาจะวาร์ปหายไป 

. 

“จะวาร์ปในอีก 5.....4.....3….2…..วาร์ป!!!!!!” 

 

ร่างของเด็ดเดี่ยวหล่นลงใส่เก้าอี้อย่างจัง! ส่วนเก้าอี้ตัวที่สี่นั้นก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ตรงกันข้ามกับเพื่อนทั้งสามของเขา แทนที่เด็ดเดี่ยวจะได้นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเก้าอี้หมุนอันสวยงาม เขากลับต้องแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ ท่านเจ้าเมืองรีบกวักมือเรียกทีมแพทย์ให้เข้ามารักษาบาดแผลฟกช้ำ มองที่ใบหน้าหลานแม้จะหลับตาสนิทแต่เด็ดเดี่ยวก็ไม่ได้มีรอยยิ้มแป้นแล้นเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ภารกิจเขานั้นเดิมพันสูงเกินกว่าจะเป็นเรื่องเล่นๆ 

. 

. 

“ลุงฝากด้วยนะเด็ดเดี่ยว พยายามเข้า!!!”  

ท่านเจ้าเมืองทิ้งท้ายไว้แบบนั้น 

. 

*** 

. 

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว