email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำส่ัง 80%

ชื่อตอน : บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำส่ัง 80%

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 07:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๙ อยู่คอนโดฯ ผม นี่คือคำส่ัง 80%
แบบอักษร

“เชิญครับ” เขาว่าพร้อมทั้งเปิดประตูรถให้เธอ น้ำเสียงเขาสุภาพ แต่เมื่อรวมกับสีหน้าเย็นชาและท่าทางมีพิธีรีตองของเขาก็ทำให้มินตรารู้สึกเสียวสันหลังอยู่ลึก ๆ แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกอะไรมากมาย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กรุ่น ๆ อยู่ในบรรยากาศรอบตัวเขา  

“ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งในรถ 

ชายหนุ่มเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนที่จะค่อย ๆ เคลื่อนรถไปตามถนนซอยที่คับแคบ ซึ่งยิ่งดูเล็กลงไปอีกเพราะความใหญ่โตของรถเขา จนมินตราหายใจไม่ทั่วท้อง กลัวรถเขาจะครูดกับสิ่งของที่อยู่ข้างถนน 

ภายในห้องโดยสารไม่มีบทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงเพลงที่ดังเบา ๆ ออกมาจากลำโพงรอบตัวรถ มินตรานั่งอยู่ด้วยความรู้สึกอึดอัด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ตั้งแต่เจอหน้ากัน นอกจากคำว่า ‘เชิญครับ’ ในตอนเปิดประตูรถให้เธอ เขาก็ไม่พูดอะไรกับเธออีกเลย และอาจจะเพราะรู้ว่าตนมีชนักปักหลัง เรื่องที่ย้ายเข้าที่พักแห่งใหม่โดยไม่รอให้คำตอบเขาเสียก่อน ทำให้มินตราไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางดงระเบิด ที่หากก้าวขาผิด สะกิดนิดเดียว ทุกอย่างก็พร้อมระเบิดปะทุจนทุกสิ่งทุกอย่างแหลกเป็นจุณ 

มินตราหายใจได้โล่งขึ้นเมื่อรถยนต์ของชายหนุ่มเคลื่อนขึ้นสู่การจราจรอันคับคั่งในคืนวันศุกร์ของถนนเส้นใหญ่ย่านธุรกิจ แต่แม้ว่ารถจะติด แต่ก็ใช้เวลาเดินทางไม่นาน เพราะเขาพาเธอมาที่โรงแรมลาคาซ่า ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่พักเธอเลย เห็นจุดหมายแล้วมินตราก็อดจะหวาดหวั่นไม่ได้ กลัวว่าจะมีใครเห็นและสงสัยในความสัมพันธ์ของท่านประธานบริหารกับผู้จัดการแผนกขายคนใหม่ ในขณะที่คนพามาไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวว่าจะมีใครเห็นสักนิด 

ขณะชายหนุ่มจอดรถ มินตราก็มองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ท่าทางนิ่ง ๆ ของเขาน่ากลัวมาก แม้ว่าจะไม่ได้พูดหรือแสดงออกอะไรที่น่ากลัวก็ตาม แต่เธอก็เสียวสันหลังวาบ ๆ มาตลอด 

“ฌาน” เธอเรียกเขา อยากคุยให้รู้เรื่องก่อนที่จะไปกินข้าว เพราะหากเขายังมีสีหน้าท่าทางแบบนี้เธอคงกินอะไรไม่ลง 

“ครับ” 

“โกรธเหรอคะ” เธอถามเสียงอ่อย 

“มีนทำอะไรให้ผมโกรธหรือเปล่าล่ะครับ” เขาถาม เหมือนต้องการให้เธอสารภาพบาปออกมาเอง  

“โกรธที่ฉันย้ายเข้าที่พักไม่บอกเหรอคะ” 

“ในเมื่อรู้อยู่แล้ว ทำทำไมครับ” เขาถามเสียงเรียบ 

“ฉัน...ฉันอยากอยู่ได้ด้วยตัวเอง” 

“หมายความว่าไง” 

“ฉันไม่อยากรับความช่วยเหลือจากคุณหรือจากใคร ๆ ฉันอยากเป็นผู้ใหญ่ รับผิดชอบชีวิตตัวเอง ถ้าไปอยู่คอนโดฯ คุณ มันคือการรับความช่วยเหลือจากคุณ ไม่ใช่เช่าที่พักจากคุณ เพราะคอนโดฯ คุณค่าเช่าหลักแสน ซึ่งฉันไม่มีปัญญา” 

พอเห็นว่าเขานิ่งฟังและเงียบไปโดยไม่พูดอะไรอีก เธอก็อ้อนวอน 

“คุณอย่าโกรธได้ไหมคะ ฉันแค่อยากเป็นผู้ใหญ่ อยากอยู่ได้ด้วยตัวเอง เท่านั้นเอง” 

ฌานถอนใจ เขาหันมามองเธอ ก่อนว่า 

“ผมเข้าใจ แต่ที่พักคุณไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยเลย ซอยก็แคบและมืด ถ้าโดนดักจี้ระหว่างทางกลับบ้านจะทำยังไง” 

“คงไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ คนอยู่กันตั้งเยอะ ฉันก็ต้องอยู่ได้เหมือนกัน ฉันต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง มีเงินจ่ายค่าที่พักแค่นี้ ก็ต้องอยู่แบบนี้แหละค่ะ คุณอย่าโกรธเลยนะ หายโกรธได้ไหมคะ” 

“ยังโกรธอยู่ครับ” 

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย” 

“คืนนี้ไปค้างกับผม” 

เพื่อให้เขาหายโกรธ เธอต้องเอาตัวเข้าแลกขนาดนั้นเลยเหรอ! มินตราถามตนเองในใจ แต่ปากเจ้ากรรมก็ดันต่อรองไปราวกับไม่ผ่านการไตร่ตรองจากสมอง 

“ขอเป็นคืนพรุ่งนี้ได้ไหมคะ” 

ฌานหลุดยิ้มแม้จะเก๊กหน้าขรึม ตาเขาเป็นประกาย แต่ยังถามกลับเสียงเรียบ 

“ทำไมคืนนี้ไม่ได้ครับ”​ 

ก็ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนไงเล่า! เธอตอบเขาในใจ ก่อนจะตอบออกเสียงไปอีกทาง 

“วันนี้ฉันอยากกลับไปเก็บของให้เข้าที่เข้าทางก่อนค่ะ ไม่ได้เตรียมตัวมาค้างด้วย” 

“ตกลงครับ” เขาตอบรับรวดเร็วอย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เปลี่ยนใจหรือคิดหน้าคิดหลัง ก่อนหันไปเปิดประตูรถ มินตราจึงเปิดประตูฝั่งของตนเองบ้าง 

พอเธอก้าวออกไปยืนอยู่ข้าง ๆ รถ เขาก็เดินอ้อมมาหาเธอ ยื่นมือมาจับมือเธอแล้วพาเดินเข้าไปภายในบริเวณโรงแรม มินตราได้แต่เดินตามการจับจูงของเขาไป เมื่อเห็นว่าเขาท่าทางหายโกรธ เธอก็ไม่อยากขัดใจให้เขาไม่พอใจขึ้นมาอีก 

หลังตกลงกันได้ก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะอารมณ์ดีกว่าเดิมมาก เขาพาเธอไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารชั้นรูฟทอป ที่มองลงไปเห็นวิวเมืองหลวงแบบสามร้อยหกสิบองศา ทั้งรสชาติอาหารและบรรยากาศดีมาก ช่วยให้มินตรารู้สึกผ่อนคลาย ในใจขอบคุณคนตรงหน้า ในวันที่เธอออกมาเผชิญโลกกว้างก็เจอกับเขา และในตอนนี้ที่อยู่ตัวคนเดียวอย่างแท้จริง ก็ยังมีเขาอยู่ข้าง ๆ แม้ความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะเป็นแค่การตกลงมีความสัมพันธ์ทางกายกันเท่านั้น แต่การที่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ ก็ทำให้เธอไม่รู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียวในโลกอย่างที่พ่อแม่ทำให้เธอรู้สึกหลังจากที่เธอออกจากบ้านมา 


ท่านประธานดูจะพูดง่ายเกินไปน้า
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว