facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15. ระแวงใจ 100%

คำค้น : ระแวง

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2564 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15. ระแวงใจ 100%
แบบอักษร

ต้นกล้ามองดูสมุดการบ้านที่เฉินเฉียวอิงส่งให้

“ใช้ได้ไหม? ” บอสหนุ่มถาม

“ลายมือสวยครับ”

ต้นกล้าชมอย่างจริงใจ

ความงามสง่าเปี่ยมด้วยราศีของบอสนั้นส่องประกายมาจากพื้นเพภายในโดยแท้ อาจารย์หนุ่มยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่ทั้งเรียบร้อยและงดงามขนาดนี้

การที่ไม่มีสตรีมาพัวพันนั้นคงจะน่าสงสัยสำหรับใครหลายคน

แต่สำหรับต้นกล้าที่พอรู้ข้อมูลมาบ้างแล้ว...

และเห็นเค้าลางของความเป็นไปได้ที่เชื่อมโยง

บอสอิงมีท่าทีสงบนิ่งดุจน้ำในทะเลสาบ ในขณะที่ดีไซเนอร์ฮวงออกอาการหวงอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นกล้ามาทำหน้าที่เหล่าซือ ดีไซเนอร์ฮวงก็จะโผล่มาบ่อย ๆ เหมือนจงใจ แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมที่ไม่ธรรมดา

“ชี้แนะด้วยครับ” เฉินเฉียวอิงค้อมศีรษะอย่างถ่อมตน

“เกรงใจเกินไปแล้วครับ บอสเป็นคนฉลาดมาก หัวดี ผมเห็นแล้วยังอิจฉาเลย เพอร์เฟคไปหมด”

บอสค้อมศีรษะอีกแล้ว

ที่บ้านสอนมายังไงนี่ ต้องสุภาพขนาดนี้

ระหว่างชั่วโมงการเรียนการสอนบอสจะจิบชาจากกระบอกใสอยู่เรื่อย ๆ สมเป็นชาวจีนที่ไม่ทิ้งวัฒนธรรมเดิม แม้จะดูภาพลักษณ์เหมือนนักเรียนนอกก็ตาม

“บอสดื่มชาอะไรเหรอครับ ผมเห็นแล้วนึกถึงตอนอยู่เมืองจีนเลย ไม่ได้เห็นใครดื่มชาจากกระบอกชาอย่างนี้มานานแล้ว”

“ชาหลงจิ่ง เคยดื่มไหม? ”

“ไม่เคยเลยครับ”

“งั้นลองดู”

ร่างสูงบางลุกขึ้นไปเปิดตู้ข้าง ๆ หยิบชุดกาน้ำชาสีขาวสะอาดออกมา ก่อนจะหยิบกระป๋องใบชาออกมาจากลิ้นชัก คีบใบชาออกมา

ต้นกล้าไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นทำขั้นตอนอะไรยังไง เพราะกำลังมองท่วงท่าละมุนละไมนั้นอย่างลืมตัว

เพียงครู่เดียวชุดน้ำชาก็ถูกจัดวางตรงหน้า บอสยังรินชาใส่จอกสองจอก

“ขอบคุณมากครับบอส”

“ไม่เป็นไร ถือว่าคารวะเหล่าซือ”

ให้ตาย! บอสใหญ่กำลังคารวะเขาอยู่หรือนี่

ท่วงท่างดงามราวเทพบุตร

แววตาอบอุ่นเช่นเดียวกับชาที่รินมา กลิ่นหอมกรุ่นรสนุ่มนวลไม่ต่างอะไรกับบุคลิกของบอส

พอจบชั่วโมงบอสก็หยิบกระป๋องชาส่งให้

“เอาไปสิ ที่บ้านผมมีเยอะ เหล่าซือลองเอาไปชิมดู”

ต้นกล้านึกไม่ถึง....

นี่สินะ…เสน่ห์ที่ทุกคนต้องหลงรัก!

และถ้ามีคนรักบอสอิงมากขนาดนั้น จะไม่ให้ดีไซเนอร์ฮวงออกอาการหวงได้อย่างไร

วายุมองดูต้นกล้าถือกระป๋องชาหลงจิ่งออกจากห้องบอสแล้วก็ขัดใจ

แม้ไม่ได้ไปมองแรงใส่อาจารย์หนุ่มก็จริง แต่ก็อดคันใจไม่ได้จนต้องถามว่าที่พี่เขย

“พี่อิง...พี่ให้ชาหลงจิ่งกับอาจารย์ต้นกล้าเหรอ? ”

“อือม์ ทำไม? ฮวงอยากได้เหรอ งั้นไปเอาที่ห้องพี่ได้นะ”

“ไม่ใช่ครับ คือฮวงว่าพี่อิงอย่าเพิ่งไปไว้ใจใครมากดีกว่า”

“ฮวงมีอะไรจะบอกพี่รึเปล่า? ”

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แล้วชิดชญาก็เปิดประตูเข้ามา

“พี่อิงคะ คุณจินมา”

“แล้วไง? ”

“ก็ลงไปต้อนรับสิคะ คุณจินแชตมาหาเฟิร์นบอกว่าจะมาเลือกซื้อเครื่องประดับน่ะค่ะ”

“งั้นเฟิร์นก็ลงไปสิ” เฉินเฉียวอิงไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“มันจะเสียมารยาทนะคะ เขาเหมือนอยากเจอพี่อิง แต่ไม่ได้พูดตรง ๆ”

วายุได้ยินดังนั้นก็ถึงกับถอนใจและมองบนก่อนจะบอก

“ไม่ได้พูดตรง ๆ ก็เท่ากับไม่ได้พูด เป็นนางเอกนี่กระบิดกระบวนจะให้คนเขาเอาใจรึยังไง แกไม่เห็นเหรอยะว่าพี่อิงแบกความหล่อเอาไว้ก็เหนื่อยจะแย่ ยังจะเอาเรื่องผู้หญิงมาให้ยุ่งอีก”

“ก็เขาบอกว่าสนใจจะเลือกต่างหู เดี๋ยวจะแวะเอาขนมมาให้ฉัน ก็ไม่ได้โง่ปะว่าเขาอยากมาหาพี่อิง”

“โอเค” บอสใหญ่ตัดบท

“งั้นเฟิร์นลงไปกับพี่”

ร่างสูงในชุดสูทสีดำเดินนำล่ามสาวลงไปบริเวณลานจิวเวลรี่โซนไข่มุกตามที่จินต์จิราบอกไว้

ร่างบางระหงของคนงามยืนเด่นอยู่หน้าตู้โชว์รูมจิวเวลรี่ ท่ามกลางความสนใจของนักท่องเที่ยวต่างชาติ เพราะราศีที่ส่องประกายจากดาราสาวนั้นแตกต่างจากผู้อื่น

เอาบางร่างสูง สัดส่วนเหมาะเจาะในชุดเดรสสีชมพูกลีบบัวที่ดูเรียบแต่หรูเมื่ออยู่บนเรือนร่างที่สมส่วน

ผู้จัดการส่วนตัวที่เป็นสาวประเภทสองคอยประกบอยู่ไม่ห่าง

เช่นเดียวกับชิดชญาที่ต้องประกบแฟนหนุ่มบอสใหญ่ไม่ให้ห่างเกินหนึ่งเมตร...นี่เป็นคำสั่งของเขา

และเธอก็ไม่กล้าขัด

เห็นฤทธิ์เดชความงอน ความใจน้อย ไปเมื่อครั้งที่แล้วยังสะพรึงไม่หาย

พี่อิงไม่ใช่พวกวีนเหวี่ยงเสียงดังก็จริง

แต่การทำหน้านิ่งเหมือนภูเขาน้ำแข็งใกล้ถล่มก็ทำให้ชวนยะเยือก

ดีแค่ไหนที่ง้อง่าย แค่ขอให้พาไปกินราเม็งแล้วเขาก็เหมือนลืมเรื่องไม่พอใจทุกอย่าง ซื้อของกินให้เธอเยอะแยะ พาแวะกินไอติม ก่อนจะช่วยขนของกินไปยัดไว้ในตู้เย็นที่ห้องเธอ จากนั้นขอให้เธอชงชา ดื่มเสร็จแล้วก็หลับไปบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ตื่นมายังทำท่างอแงไม่อยากกลับห้องตัวเองอีก

พี่อิงบางทีน่าตี แต่บางทีก็น่ารัก

“แกก็เหลือเกิน อย่ากวนตีนพี่เขาให้มากนัก มีอย่างที่ไหนเป็นแฟนกันแต่บอกให้เขาไปคุยกับคนอื่น”  

วายุบอกแบบนี้เมื่อรู้เรื่องที่ชิดชญาทำให้เฉินเฉียวอิงงอน

แหม...พี่อิงกับไอ้ฮวงนี่ดูท่าจะเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย

เอาเถอะ..จะให้ตามประกบไม่ห่างเกินหนึ่งเมตรก็ทำอยู่นี่ไง

พี่อิงกลัวจะโดนผู้หญิงประทุษร้ายรึไงนะ

พอจินต์จิราหันมาเห็นเฉินเฉียวอิงเธอก็ยกมือไหว้อย่างสวยงาม บอสใหญ่ค้อมศีรษะและรับไหว้

“คุณอิงมาพอดีเลย จินสื่อสารกับพนักงานไม่ถูกเลยค่ะ”

จะสื่อสารได้อย่างไร ในเมื่อพนักงานที่นี่ส่วนมากพูดได้แต่ภาษาจีน จะมีส่วนน้อยที่พูดภาษาไทยได้ ส่วนภาษาอังกฤษนั้นเป็นส่วนน้อยที่สุด

เพราะลูกค้าของที่นี่หลัก ๆ ก็เป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน

แม้จินต์จิราจะทักทายเฉินเฉียวอิงด้วยภาษาอังกฤษ แต่ชายหนุ่มก็พยักพเยิดไปทางชิดชญา

“ให้เฟิร์นช่วยนะครับ”

“สวัสดีค่ะคุณเฟิร์น จินเอาขนมมาฝากน่ะค่ะ เอาไปทานกันนะคะ จินก็ไม่แน่ใจว่าคุณอิงจะชอบทานขนมรึเปล่า แต่ว่าก็ซื้อมาเผื่อนะคะ”

หือม์...แผนสูง จะซื้อให้พี่อิงตั้งแต่แรกก็บอกมาเถอะ

ชิดชญาขำสุดในความหล่อร้ายของแฟนตัวเอง

เค้กร้านดังซะด้วย...

“คือจินว่าจะซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองค่ะ ศุกร์นี้วันเกิดจินจะอายุครบยี่สิบแปดแล้วค่ะ เอ่อ...มีจัดงานวันเกิดด้วย จินเชิญคุณอิงนะคะ”

เฉินเฉียวอิงรับฟังอย่างสงบก่อนจะตอบ

“ผมต้องดูก่อนว่าว่างรึเปล่า”

“ไม่ว่างก็เสียมารยาทรึเปล่าคะ? ”

ชิดชญากล่าวขณะเคี้ยวเค้กตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

พอจินต์จิราได้ของถูกใจในราคาลดพิเศษที่บอสใหญ่จัดให้

ตอนนี้ห้องทำงานบอสเลยกลายเป็นปาร์ตี้เค้กย่อม ๆ โดยมีเฉินเฉียวอิง ชิดชญาและวายุนั่งรวมหัวกินเค้กกันอยู่

วายุนั้นที่จริงก็มาเรื่องงาน เขาเอาแบบเสื้อที่ใช้ในภาพยนตร์มาปรึกษากับว่าที่พี่เขยซึ่งดูแลเรื่องเครื่องประดับให้เข้าชุดกัน

ที่จริงเรื่องนี้ไปปรึกษากันที่บ้านก็ได้

แต่วายุจงใจจะมาชนกับต้นกล้า

ด้วยความรู้สึกว่าอาจารย์หนุ่มนั่นไม่น่าไว้ใจ แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันแปลกตรงไหน อาจจะเป็นเพราะเข้ามาทำท่าทางสนใจชิดชญากระมัง

“ไม่ว่างก็ส่งดอกไม้ไปแทน” เฉินเฉียวอิงบอก

“เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก” วายุท้วง

“แค่ดอกไม้ธรรมดาจะเป็นไรไป พี่ว่าให้ดอกไม้คือหมายถึงคิดไม่ออกว่าจะให้อะไร”

บอสใหญ่กล่าวหน้าตาย แต่สองพี่น้องหลุดขำก๊ากไปแล้ว

เออ...นั่นสินะ....ชิดชญาคิด

มิน่าล่ะ...วันนั้นที่เขาถึงได้จัดลูกโป่งบอกรักแทนที่จะเป็นดอกไม้

ในวันนั้นดอกไม้มีอยู่ดอกเดียว เป็นดอกไม้เทียมบนมือเจ้าเหมียวบอกรัก

“พี่อิงตลกหน้าตายว่ะ” วายุว่าก่อนจะรีบสงบเสียงหัวเราะแล้วกล่าวจริงจัง

“เอาล่ะ พี่อิงฟังนะ ถ้าให้ดอกไม้เนี่ย ฮวงว่าคุณจินต้องคิดไปไกลแน่”

“คิดอะไร? สมัยเรียนพี่ได้เป็นเข่งยังไม่เห็นคิดอะไร”

โอ้ย...ตลกหน้าตายอีกแล้ว

“อู้หู....” สองพี่น้องทำตาโตอุทานออกมาพร้อมกันยาว ๆ

“เชื่อค่ะ เพราะถ้าพี่อิงคิดคงไม่อยู่เป็นโสดมาจนอายุเท่านี้หรอก”

เท่านั้นเองเฉินเฉียวอิงถลึงตาใส่ทันที

วายุรีบแก้แค้นแทนว่าที่พี่เขยซึ่งถูกด่าอ้อม ๆ ว่า ‘แก่’

“อิเจ๊ปากเสีย! ก็ถ้าพี่อิงเขาไม่อยู่มาถึงป่านนี้จะมีใครกระชากแกลงจากคานไหมยะ ถามจริงเหอะพี่อิง ไปชอบอิเจ๊นี่ตรงไหน สวยแต่เรอดัง ทำกับข้าวก็ไม่เก่ง ขาก็ใหญ่ พี่อิงชอบอวบ ๆ เหรอ รึว่าชอบของแปลก” ประโยคท้ายหันไปถามบอสหนุ่มที่ยังนั่งหน้านิ่งและตอบกลับด้วยท่าทีราบเรียบ

“พี่ไม่ชอบแย่งกับใคร”

“ว้าย! ฮ่าๆๆๆ ” วายุหัวเราะลั่น

หมายความว่าพี่อิงชอบของแปลก

“พี่อิง! ” ชิดชญาแผดเสียง

ในขณะที่บอสหนุ่มดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากให้หญิงสาวและบ่นเบา ๆ

“กินเลอะเทอะ”

งานวันเกิดของจินต์จิราจัดขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งใจกลางกรุง

เป็นงานปาร์ตี้ที่มีเหล่าดาราและคนบันเทิงที่สนิทมาร่วมงานกว่าห้าสิบคน

เฉินเฉียวอิงเดินเข้ามาในงานพร้อมกับวายุ เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาว ๆ ได้ทั้งงาน

วายุนั้นชินแล้ว แต่เขาสังเกตเห็นว่าที่พี่เขยมีอาการประหม่าเล็กน้อยที่ต้องเผชิญกับเหล่า ‘ชะนีตื่นตูม’

ก็น่าเห็นใจอยู่หรอก เพราะเฉินเฉียวอิงไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้ และตอนแรกเขาก็ไม่ได้อยากมา แต่ถ้าพิจารณากันตามเหตุผลแล้ว หากปฏิเสธไปทีเดียวก็ดูเหมือจะน่าเกลียดเกินไปจริง ๆ

อย่างไรเสียช่วงที่ร่วมงานกับกองภาพยนตร์ก็ไม่ควรมีปัญหาขุ่นเคืองกับใคร

จินต์จิราแม้เป็นดาราเบอร์ต้น ๆ แต่ก็นับว่าไม่เคยมีพฤติกรรมวีนเหวี่ยงเอาแต่ใจ

และที่สำคัญไม่ได้ ‘แรด’

อย่างน้อยก็น่าจะปลอดภัยส่วนหนึ่ง

และอีกส่วนหนึ่ง...

งานนี้วายุมาคุมเอง

“หวัดดีฮ่าน้องฮวง”

สาวประเภทสองวัยสี่สิบต้น ๆ ทักทายวายุอย่างคุ้นเคย นางแต่งกายด้วยชุดเสื้อและกางเกงสีดำรัดรูปมันปลาบคลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีแดงสด แต่งหน้าจัดจ้านชนิดที่คณะลิเกยังอาย ผมเผ้าตีโป่งตั้งกระบังสูง เดินพาหุ่นอวบมาพร้อมกับจินต์จิรา

“หวัดดีฮะ เจ๊กุ๊กไก่”

‘เจ๊กุ๊กไก่’ คือผู้จัดการส่วนตัวของจินต์จิรานั่นเอง

“เซอร์ไพรส์มาเลยไม่นึกว่าจะได้เจอน้องฮวง อุ๊ย...แล้วนี่บอส”

เจ๊กุ๊กไก่ทำตาโต เมื่อเห็นเฉินเฉียวในสลัดสูทมาใส่ชุดลำลอง แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวลายทางเรียบ ๆ สีชมพูอ่อนที่ชายเสื้อถูกเก็บเรียบร้อยในกางเกงยีนส์ แต่แอบหรูด้วยเข็มขัดราคาแพง

ดวงหน้าเล็กมีผมหน้าม้าที่ถูกแหวกตั้งกระบังเล็กน้อย หน้าอ่อนใสเหมือนเด็กมหาลัย

คนเป็นบอสยกมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม

“คุณพระ! หน้าเด็กมาก! ” เจ๊กุ๊กไก่อุทานขณะที่มือยังรับไหว้ค้างอยู่อย่างนั้น

ในขณะที่จินต์จิราส่งยิ้มหวานให้เฉินเฉียวอิง

วายุยื่นถุงของขวัญให้เจ้าของวันเกิด ก่อนที่ดาราสาวจะเป็นลมไปกับความหล่อความหล่อของพี่อิงไปเสียก่อน

“คุณจินฮะ สุขสันต์วันเกิดฮะ นี่ของฮวงกับพี่อิงอยู่ในถุงเดียวกัน”

“สุขสันต์วันเกิดครับ”

เฉินเฉียวอิงกล่าวเป็นภาษาไทย เรียกความเอ็นดูจากชะนีได้ทั้งกองทัพ

ส่วนคนที่ปลื้มปริ่มสุด ๆ นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากจินต์จิรา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว