ตอนขึ้นม.4 ตูก็เรียนพิเศษที่เดียวกับที่พวกมึงเรียนกันมานะ

งั้นไม่ต้องเป็นเรื่องเรียนพิเศษก็ได้

เอาเป็นประสบการณ์ตอนขึ้นชั้นม.4 ใหม่ก็ได้

ด้วยความที่เรามาจากต่างจังหวัด

ก็เลยน่าจะมีเรื่องให้เล่าเยอะ

แต่ให้คนอื่นๆเล่าก่อนดีกว่า

ก็งั้นๆแหละ

รู้แค่ว่าโรงเรียนนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่โรงเรียนที่จัดงานรับน้องอย่างจริงจังขนาดนี้

เพราะงี้ผู้ปกครองหลายคนถึงแอนตี้ประเพณีการรับน้องของโรงเรียนเรา

ว่ามันจะส่งผลต่อการเรียนในระยะยาว

นี่ไม่นับว่าบางสายจัดงานรับน้องนอกสถานที่

โดยไม่ได้ขออนุญาตอาจารย์ฝ่ายปกครอง

ประเด็นคือ รุ่นพี่ม.6 ก็อายุ 18 กันใช่ป่ะ

อาจจะ 19-20 สำหรับคนที่เข้าโครงการแลกเปลี่ยนหรือซิ่วมา

คิดว่าพวกเขาจะมีปัญญาดูแลวัยรุ่นใจแตกเป็นพันๆคนได้เหรอ

เผลอๆก็จะไปมั่วกันเองที่โรงแรมซะอีก

โรงเรียนเรามันระดับหัวกะทิของประเทศนะ

ใครเขาจะกล้าทำเรื่องอย่างว่ากันวะ

ว่าปัญญาชนอย่างพวกเราจะไม่ทำเรื่องอย่างว่ากันลับหลังผู้ใหญ่

มีรุ่นพี่ที่เคยอยู่ห้อง ม.4/7 เคยบอกว่า

จนคนทั้งโรงเรียนต่างก็รู้จักเขา

ก็เลยอาสาเป็นเหรัญญิกประจำห้อง

ใช้วาทศิลป์ที่เขามีในการทวงเงินชาวบ้าน

ด้วยความที่ตอนนั้นทั้งห้องจำเป็นต้องใช้เงินในกิจกรรมพี่สอนน้องของโรงเรียน

สมัยนั้น สมาร์ตโฟนยังไม่แพร่หลายนัก

โซเชียลมีเดียก็มีแค่ช่องทางเดียว

การตามตัวใครสักคนจึงเป็นเรื่องยาก

แต่พอเพื่อนทั้งห้องไปถามอาจารย์ประจำชั้น

ไม่มีชื่อของพอร์อยู่ในชั้นเรียนมาตั้งแต่แรกแล้ว

แล้วเข้ามาขโมยเงินของนักเรียนไป

ตั้งแต่นั้นอาจารย์ฝ่ายปกครองจึงสั่งให้อาจารย์ทุกคนเช็คชื่อนักเรียนทุกคาบ

และทำการตั้งที่สแกนบัตรนักเรียน

ใครที่ไม่ได้เอาบัตรมา จะโดนห้ามไม่ให้เข้าไปในเขตโรงเรียนเด็ดขาด

ไอ้ตู้เก่าๆหน้าตึก 1 ที่ดูคล้ายตู้เอทีเอ็มอ่ะนะ

1 ปีต่อมา การสแกนบัตรก็ได้มีการยกเลิก

ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

เพราะงี้สินะปัญหาเรื่องรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว ปลอมตัวเป็นนักเรียนเข้ามาในโรงเรียนจึงยังไม่ได้รับการแก้ไข

มันก็เข้าข่ายพร้ากผู้เยาว์เลยนะ

โรงเรียนมันควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัย

มันมีเรื่องหนึ่งที่เด็กห้องคิงเขาเล่าต่อกันมา

ที่สอบเข้า ก.ธ.ว. มาได้อันดับ 1

ด้วยความที่ไม่เคยมีเด็กผู้หญิงที่สอบเข้าได้อันดับที่หนึ่งมาก่อน

ผู้ชายทุกคนในโรงเรียน รวมถึงอาจารย์ เลยไม่ชอบขี้หน้าหล่อน

ก็เลยพยายามทำทุกวิถีทางที่จะให้พี่แนนซี่สอบได้อันดับที่ตำ่ลง

แต่พี่แนนซี่รู้ทันเหตุการณ์ทั้งหมดก่อน

แล้วไปปั่นหัวเด็กห้องคิงทั้งห้องให้มาทะเลาะกันเอง

ทุกคนไม่มีกระจิตกระใจอ่านหนังสือ

แม้แต่อาจารย์ก็ไม่ยอมสอนนักเรียน

ทุกคนจึงถูกตัดชื่อออกจากโควต้าห้องคิง

เพราะผลการเรียนที่ตำ่ลงอย่างมีนัยสำคัญ

มีนักเรียนหญิงอีกคนหนึ่งผูกคอตนเองให้จมลงในก้นสระบัวหน้าโรงเรียนตอนกลางคืน

แค่เรื่องคะแนน ก็สามารถทำให้เกิดความวุ่นวายขนาดนี้ได้

แล้วนี่ก็คือ นิทานไร้สาระที่รุ่นพี่ห้องคิงเล่าต่อกันมา

มาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 6 ปี

มันไม่ใช่เรื่องจริงเหรอวะ

เรื่องเหลือเชื่อขนาดนั้นมันจะเกิดขึ้นจริงได้ไง

ตูรู้จักรุ่นพี่ที่เคยเป็นเพื่อนกับพี่แนนซี่

เขาบอกเองเลยว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นจริง

แล้วหลังจากเหตุการณ์นั้นก็ไม่มีใครเห็นพี่แนนซี่อีกเลย

ผมยาวตรงลงมาถึงประมาณบ่า

และมีเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์

ทุกครั้งที่รุ่นพี่คนนั้นอยู่ใกล้หล่อน

ก็รู้สึกเหมือนมีรังสีอะไรแผ่ออกมาตลอด

เลยไม่ค่อยมีใครเข้าไปใกล้หล่อน

นี่มันจะเหมือนกับเรื่องผีมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ

พี่แกเคยถ่ายรูปคู่กับพี่แนนซี่ด้วยนะคิดดู

มึงจะยังคิดว่าเป็นเรื่องแต่งอยู่เหรอวะ?

แต่ก็ดูหน้ากลัวอย่างที่พูดจริงๆ

แอบเหมือนกับผีญี่ปุ่นตัวนึงอยู่นะ

ถึงจะไม่เคยอ่าน แต่ก็คุ้นหน้าอยู่

เอาเรื่องนี้มาทำสารคดีฆาตกรรมใน Savetid ได้เลยนะเนี่ย

เราก็กำลังตอกย้ำความสูญเสียของพี่ๆรุ่นก่อนอยู่นะ

เรื่องพี่พอร์ที่ไอ้โจ้เล่าก่อนหน้ามันยังรับได้

ที่ดันไปเล่าเรื่องนี้เหมือนกับเรื่องเล่าสยองขวัญในโรงเรียน

ถ้ามีรุ่นพี่ห้องคิง ก.ธ.ว.81 มาร่วมฟังด้วย พวกเราก็ต้องขออภัยในความสูญเสียที่เกิดขึ้นด้วย

แล้วก่อนหน้านั้นทำไมมึงถึงคิดว่าเป็นเรื่องแต่งวะ

แต่ไม่ได้เป็นเรื่องที่มีเนื้อหารุนแรงนะ

ยังจะมีเด็กที่ไหนตื่นมาฟังอีกวะ?

หลายคนเลือกที่จะเข้า ย.ผ.ป.กัน

สำหรับคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อสมาคมนี้มาก่อน…

มันจะมีคนไม่เคยได้ยินอีกเหรอวะ

ผู้ชายทุกคนต้องผ่านตากันบ้างอย่างน้อย 1 ครั้ง

สมาคมนี้ชื่อเต็มว่า ‘สมาคมเยาวชนผู้คุ้มครองประชาชน’

หรือที่คนทั่วไปรู้จักกันในในฐานะ ‘เยาวชนอาสา’

ผู้ชายทุกคนที่ไม่ได้เข้าสมาคมนี้

จะต้องเข้ารับการเกณฑ์ทหาร

เนื่องจากขาดคุณสมบัติของการยกเว้น

คือ ‘หลักฐานการทำประโยชน์เพื่อส่วนรวม’

ที่สมาคมนี้เป็นที่เดียวที่สามารถออกหลักฐานตัวนี้ได้ตามกฎหมาย

และเราต้องอยู่สมาคมนี้อย่างน้อย 3 ปีถึงจะได้ใบประกาศฯ

แล้วมันมีตำนานของผ้าพันคอสีเหลืองในเครื่องแบบที่เราใช้ทำกิจกรรม

ที่ว่าทุกผืนถูกทำขึ้นมาด้วยน้ำมือของท่านผู้นั้น

ก็จะต้องออกจากสมาคมนี้ไปโดยทันที

เพราะมันเป็นของที่มีชิ้นเดียวในโลก

ไร้แก่นสารว่ะ

ตูก็เห็นมีขายกันที่หลังกระทรวงฯถมไป

ผืนสุดท้ายเอาไว้ในตู้เก็บของที่โรงเรียน

ใครมันจะบ้าใส่ผ้าพันคอตลอดเวลาในเมืองร้อนแบบนี้วะ

ทำแบบนี้เวลาที่จะใช้ก็สามารถหยิบมาใช้ได้เลย

แล้วช่วง 4 สัปดาห์แรกที่เรายังไม่ได้เครื่องแบบ

แล้วตอนนั้นคนในห้องเราก็เห่อผ้าพันคอกัน

จนกลายเป็นแฟชั่นผ้าพันคอสีเหลืองที่ดังไปทั่วโรงเรียนช่วงหนึ่ง

ที่อาจารย์ยุทธไล่ยึดผ้าพันคอสีเหลืองของเด็กครึ่งโรงเรียน

และอาจารย์บอกว่าถ้าจะขอคืนก็ต้องคัดลายมือใส่กระดาษรายงาน

แล้วนักเรียนชายชั้นม.4 โรงเรียนเราก็มีตั้ง 518 คน

ทุกคนต้องมายืนต่อแถวหน้าห้องห้องเดียว

แล้วพวกเราต้องไปให้ถึงสมาคมฯเวลา 13:00

ประเด็นคืออาจารย์แม่งหัวโบราณเกิน

แต่คนที่มาสาย หรือลืมเอาผ้าพันคอมาวันนั้น

หรือจนกว่าเพื่อนๆจะทำกิจกรรมเสร็จ

ถูกออกแบบมาให้เก็บเสียงได้

และเด็กทุกคนก็โดนริบโทรศัพท์ไปอีก

แต่มันก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นไม่ใช่เหรอวะ

เราก็ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้เว้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น