ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 144

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2564 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับ
แบบอักษร

เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก 

เสียงไก่ขันตอนเช้าตรู่ปลุกให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงหลังเล็กที่วางอยู่บนเตียงหลังใหญ่เริ่มรู้สึกตัวและกะพริบตาถี่ๆ

“เช้าอีกแล้วเหรอ” เธอขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แต่พอลืมตาขึ้นก็ต้องตกใจจนแทบผงะ

“เฮ่ย!” เธอหลับตาลง ขยี้ตาตัวเองอีกครั้ง แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ แต่ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม “พี่ซอร์!”

กชนันท์รีบลงจากเตียงตัวเอง กระโดดขึ้นเตียงของคนตรงหน้า “พี่ซอร์ฟื้นแล้ว”

เธอสวมกอดคนตรงหน้าทั้งดีใจและตื่นเต้น ไม่น่าร้องไห้เสียใจในฝันเลย ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเขาจะฟื้น ไม่ได้จากเธอไปไหนเหมือนในความฝัน

“กะเพราคิดว่าพี่ซอร์จะไม่ตื่นแล้วซะอีก”

เซนอิจิมองคนตรงหน้า แล้วมองไปรอบห้อง ก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้ง พร้อมกับถามออกไปด้วยความสงสัย

“Koko wa doko desu ka” เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายว่าที่นี่คือที่ไหนเป็นภาษาของตนเอง

“หืม” กชนันท์ทำหน้าประหลาดใจ เขาหลับไปไม่ถึงเดือนตื่นมาอีกที พูดภาษาญี่ปุ่นกับเธอเลยเหรอ ที่รู้ว่าเป็นภาษาญี่ปุ่น เพราะเธอถูกบังคับให้เรียนเป็นเพื่อนเขาตั้งแต่เด็กๆนั่นเอง จึงพอรู้และสื่อสารได้บ้างเล็กน้อย

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ เดี๋ยวกะเพราไปบอกคุณนายแม่ก่อนนะคะ” เธอปล่อยแขนที่กอดเขาเมื่อครู่ แล้วรีบลงจากเตียง วิ่งออกจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว

เขายังคงนั่งอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เพราะไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ เนื่องจากขาและแขนข้างซ้ายยังเข้าเฝือกอยู่นั่นเอง ส่วนร่างกายก็รู้สึกอ่อนเพียงไร้เรี่ยวแรง

เมื่อสมองเริ่มกลับมาทำงานปกติอีกครั้ง จึงหวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก่อนที่เขาจะมีสภาพเป็นแบบนี้ แต่ยังไม่ทันจะประมวลผลอะไรมากมาก ประตูห้องนอนก็ผลักผลักเข้ามาเสียก่อน

เซนอิจิเห็นหญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาก่อน ตามหลังด้วยหญิงวัยกลางคนที่เขารู้สึกคุ้นหน้าแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

“ฟื้นแล้วหรือลูก” หญิงวัยกลางคนเดินตรงเข้ามาหาเขา แล้วสวมกอดเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กระแสความอบอุ่นอันแสนประหลาดไหลไปทั่วร่างของเขา ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร แม้แต่บิดาของตัวเอง

เซนอิจิหลับตาลง แล้วยกมือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บกอดตอบอีกฝ่าย ทำไมกันนะ ทำไมอ้อมกอดของหญิงสูงวัยตรงหน้าถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ เป็นอ้อมกอดที่เขาโหยหามาตั้งแต่เด็กๆ แทบจะไม่อยากคลายอ้อมกอดเลย

“นอนพักก่อนไหม รอหมอมาตรวจอาการก่อน” น้ำเสียงอบอุ่นถูกเปล่งออกจากปากของคนในอ้อมกอด ซึ่งเขาพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“กะเพรา” สุนทรีหันมาหาคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“คะ”

“ลงไปเตรียมอาหารในครัวให้พี่เขาหน่อย ต้องบำรุงกันอีกซักพักเลย กว่าจะแข็งแรงเหมือนเดิม” เพราะมีเรื่องต้องคุยกับคนบนเตียง จึงจำเป็นต้องกันคนอื่นที่ยังไม่รู้ความลับออกไปก่อน

“ได้ค่ะ” กชนันท์พยักหน้ารับอย่างยินดี

“อ้อ เรียกมืดข้นมาพบฉันบนห้องนี้ด้วยนะ คงจะดีใจเจ้านายฟื้นซะที”

“ค่ะคุณนายแม่” เธอขานรับอีกครั้ง แล้วรีบลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว

“เซน” เธอเรียกชื่อคนบนเตียง “แม่ไม่รู้ว่าลูกจะรับได้แค่ไหน แต่เราต้องตกลงกันก่อนที่ความลับเรื่องที่ลูกบาดเจ็บจะแตก”

“แม่? ความลับ?” เขาทวนคำสำคัญๆในประโยคของคนตรงหน้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว