facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 54

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 489

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2564 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 54
แบบอักษร

ตอนที่ 54 

30 นาทีก่อนหน้า

“เมื่อไหร่ตำรวจจะมาวะ กูชักจะรอไม่ไหวแล้วเนี่ยป่านนี้อีมนต์เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” กัสจังพูดขึ้นสีหน้าไม่สบอารมณ์ หล่อนกำลังหงุดหงิดเพราะในใจคิดถึงแต่ดาริกา กลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอันตราย

พลอยประภาหันมองหน้าเพื่อนสาวแล้วตบบ่าอีกฝ่ายอย่างเบามือ เธอไม่ได้เข้มแข็งไปกว่ากัสจังหรอก แต่ทว่าในตอนนี้เธอควรให้กำลังใจคนเป็นเพื่อนร่วมถึงตัวเองด้วย

เพราะยิ่งคิดฟุ้งซ่านก็ยิ่งบั่นทอนจิตใจ

“รถตำรวจมาแล้วอีกัส” แสงไฟวับวาบจากรถตำรวจที่ส่องฝ่าความมืดเข้ามา ทำให้พลอยประภาและกัสจังต้องหันไปมอง ทั้งคู่เริ่มมีความหวังและไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบพาเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้าไปในผับทันที

กว่าจะได้เข้าไปข้างใน กลับเกิดเหตุโกลาหลวุ่นวายอยู่ไม่น้อย ใครๆก็รู้ว่าเจ้าของผับเป็นผู้มีอิทธิพล เงินและอำนาจของเขาสามารถสั่งการให้ตำรวจหยุดการทำงานยังได้

โชคดีที่ภูมินทร์เป็นผู้มีอิทธิพลไม่ต่างจากอีกฝ่าย อำนาจและบารมีของเขาทำให้การทำงานของเจ้าหน้าที่ดำเนินต่อไปได้โดยไม่ติดขัด ในขณะที่ตำรวจเข้าไปข้างในผู้คนในผับต่างพากันตกอกตกใจวิ่งหนีกันยกใหญ่ เพราะมันไม่ใช่สถานบันเทิงธรรมดาทว่าเบื้องหลังคือบ่อนคาสิโนและสถานที่ขายบริการ

พวกมันเปิดผับเพื่อบังหน้าเท่านั้น...เลวสมชื่อจริงๆ

“คุณตำรวจค่ะช่วยเพื่อนฉันด้วยนะ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน” กัสจังพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ พูดบอกตำรวจน้ำเสียงสั่นเครือเมื่ออีกฝ่ายคือความหวังสุดท้ายในตอนนี้

มือทั้งสองข้างของกัสจังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หล่อนพยายามติดต่อภาคินและภูมินทร์แต่ทั้งคู่กลับเงียบหายจนเริ่มหวั่นใจ

“พอจะมีเบาะแสอะไรไหมครับ พวกลักษณะสถานที่ที่เพื่อนคุณถูกจับตัวไป” สิ้นเสียงพูดของตำรวจหนุ่มพลอยประภาตอบกลับทันควัน

“ห้องนอนค่ะ! ยัยมนต์อยู่ที่ห้องนอนค่ะคุณตำรวจ ได้โปรดช่วยเพื่อนฉันด้วย” เจ้าหน้าที่ตำรวจใช้เวลาไม่นานก็มาถึงยังจุดเกิดเหตุ

ชายหนุ่มร่างใหญ่หุ่นลำบึ้กที่นอนราบอยู่กับพื้นรีบดันตัวลุกขึ้นยืน พวกมันเห็นท่าไม่ดีจึงคว้าปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังยิงสวนเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที พร้อมกันกับเสียงลั่นปืนของตำรวจหนุ่มที่ยิงสวนกลับมาโดยที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว

ปัง!...ชายหนุ่มร่างสูงทรุดลงกับพื้น

ต้นขาหนัดแน่นของมันถูกลูกกระสุนเจาะเข้าไปฝังอยู่ด้านใน ส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ซึ่งใบหน้าหยาบกร้านเหยเกเพราะทนพิษบาดแผลแทบไม่ไหว

ก่อนที่มันจะพูดขึ้นเสียงดังพวกชายอีกคนว่า

“สัสเอ้ย! รีบยิงไอ้ภาคินสิวะมึงจะปล่อยให้มันต่อยนายจนตายรึไง”

“ไม่นะ! อย่ายิงคิน” รินลดาร้องตะโกนพลางข้อร้องชายคนนั้นด้วยความตกใจ 

ซึ่งเสียงร้องของหล่อนทำให้ดาริกาที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงรีบพยุงร่างบอบบางของตัวเอง เพื่อขวางชายหนุ่มผู้เป็นที่รักเอาไว้

หญิงสาวทำใจไม่ได้หากเห็นเขาโดนยิงต่อหน้าต่อหน้า…เธอยอมเจ็บแทนเขายังดีเสียกว่า

ปัง! ปัง! เสียงปืนดังลั่นสองนัดรวด

เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบวิ่งเข้าไปจับกุมตัวผู้ต้องหา พร้อมกับกัสจังและพลอยประภาที่วิ่งเข้ามาเห็นภาพของเพื่อนรักผู้เป็นดั่งยอดดวงใจถูกยิงอย่างน่าอนาถ

อึก!

เจ้าของเรือนร่างระหงดีดตัวรับแรงกระสุน ใบหน้าหวานแหงนมองฝ้าเพดานที่ขาวโพลน ก่อนที่หยาดน้ำใสจะไหลซึมผ่านทางหางตา ดาริกาคลี่ยิ้มหวานทั้งที่รู้สึกเจ็บปวด เธอเจ็บแผลที่โดนยิงแล้วก็เจ็บตรงที่หัวใจ

ในตอนนี้ประโยคคำพูดของภาคินผุดขึ้นซ้ำๆภายในหัว

‘พี่รักมนต์นะครับ คิดถึงมนต์จะแย่แล้ว’  

ร่างบอบบางเอนตัวล้มลงในอ้อมกอดที่คุ้นเคย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนไหลซึมผ่านชุดเดรสสีขาวครีมที่เธอสวม ซึ่งเป็นชุดที่เขาซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด…

กรี๊ด! "ยัยมนต์" เสียงกรีดร้องของพลอยประภาดังขึ้นพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลออกมาแทบเป็นสายเลือด พลอยประภาและกัสจังทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ก่อนร้องไห้ออกมาราวกับคนบ้า น้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้าซีดเผือดไร้ซึ่งสีเลือด

“ไม่! ไม่จริง”

“อีมนต์…ฮือ ฮือ อีเพื่อนบ้ามึงอย่าทิ้งกู…อึก” เสียงสะอื้นคร่ำครวญดังไม่ขาดสาย ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับเพื่อนของพวกเธอ ทั้งคู่ได้แต่ตั้งคำถาม

“มนต์!!” ภาคินร้องตะโกนจนสุดเสียง แหงนหน้าขึ้นหลับตาปล่อยให้หยาดน้ำใสไหลออกมาอย่างไม่อายใคร เขาโน้มตัวลงกอดผู้หญิงซึ่งเป็นสุดที่รักของหัวใจ มือหนาลูบไล้พวงแก้มขาวด้วยความเจ็บปวดราวกับมีคนเอามีดมากรีดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น

  เสียงร่ำไห้ของเขายิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บปวด...ชายหนุ่มร้องไห้เกือบขาดใจตาย

“ม่าย!…ไม่ใช่เรื่องจริง” เสียงร้องคำรามโหยหวนชวนน่าขนลุก 

เขาเจ็บ เจ็บจนแทบบ้าตายอยู่แล้ว

“พะ…พี่คินอย่าร้องไห้สิคะ มนต์รักพี่นะ” นี่คือคำพูดสุดท้ายจากปากของหญิงสาวก่อนที่เปลือกตาสวยจะปิดลง ทุกอย่างมืดสนิทดาริกาตัดขาดกับทุกสิ่งบนโลก เธอหลับใหลลงสู่ห่วงนิทรา

“มนต์ไม่น่ะ อย่าหลับนะที่รักลุกขึ้นมาคุยกับพี่ก่อน อย่าทำแบบนี้พี่ขอร้อง…ฮืออ…พี่ขอร้องอย่าทำแบบนี้กับพี่”

มันไม่ควรจบลงเช่นนี้ ในเมื่อคนชั่วถูกตำรวจจับซึ่งพวกมันได้รับผลกรรมในสิ่งที่ทำ ทุกคนก็ควรจะมีความสุขทว่าเหตุใดกลับต้องทุกข์และหลั่งน้ำตา

นี่หรือ? สิ่งที่ฟ้าตอบแทนต่อคนทำดี ทำไมใจร้ายกับเขาแบบนี้ ทำไม!

ณ โรงพยาบาล

“มนต์เป็นยังไงบ้างคิน ปลอดภัยไหม?” คาริสาวิ่งเข้ามาหน้าตื่น แม้คนเป็นน้องชายไม่พูดอะไร แต่เธอก็พอจะรู้คำตอบจากท่าทางและสีหน้าของทุกคนที่นั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัด

เธอหย่อนร่างบอบบางนั่งข้างน้องชาย พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเจ็บ ยามเห็นภาคินนั่งก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จาสักคำเดียว ดวงตาคมบวมเป่งซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

ใบหน้าหล่อยังคงทิ้งคราบน้ำตาไว้ให้เห็น…หากผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรไป แล้วเขาจะใช้ชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร

“บอสหมอออกมาแล้วค่ะ” กัสจังพูดขึ้นทันทีที่เห็นประตูห้องผ่าตัดเปิดออก ทุกคนวิ่งกรูไปหาคุณหมอโดยมิต้องนัดหมาย

“หมอครับเมียผมเป็นยังไงบ้าง เธอปลอดภัยใช่ไหม?” ภาคินถามเสียงสั่น

“เพื่อนหนูปลอดภัยใช่ไหมคะคุณหมอ”

“ใจเย็นนะครับทุกคนตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว โชคดีที่พามาส่งโรงพยาบาลได้ทันจึงปลอดภัยทั้งคุณแม่และเด็กในท้องครับ” หมอพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ภาคิน

เขาหันมองหน้าทุกคนสลับกันไปมา เดินไปคว้ามือคนเป็นหมอเอาไว้แน่น ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มให้เห็นอย่างเจนจัด ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับมีคนมาเขย่า ก่อนย้ำถามหมออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ดะ…เด็กเหรอครับหมอ เมียผมกำลังจะมีลูกใช่ไหม?” 

 

มาดึกแต่มานะ พี่คินไม่ได้ถูกยิงนะทุกคนน ตอนนี้ไรท์เปียกปอนสุดทั้งซึ้งทั้งสุขใจ 

#นี่คือผลที่พี่คินไม่ยอมใส่ถุงยาง ได้ลูกสมใจแล้วคุณพรี่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว