ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 : ชอบกด Like ใช่กด Love (1)

ชื่อตอน : บทที่ 5 : ชอบกด Like ใช่กด Love (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 : ชอบกด Like ใช่กด Love (1)
แบบอักษร

“สวัสดีครับท่านเจ้าเมือง ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับเดี๋ยวจะสาย!” เด็ดเดี่ยวรีบวิ่งโทงๆ ลงมาจากบันได ชายเสื้อหลุดลุ่ยผมเผ่าก็ไม่เรียบร้อย คว้ากระเป๋านักเรียนได้ก็รีบปรี่ไปยังเจ้าจี๊ดจัมโบ้ทันที  

. 

“เอ้า! แล้วข้าวเช้าจะไม่ทานหน่อยเหรอนี่มันเพิ่งจะ 7 โมงเองนะ”  

ท่านเจ้าเมืองตะโกนกลับไป ระหว่างที่รดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน 

. 

“แล้วที่นอนหมอนมุ้งล่ะ ผ้าห่งผ้าห่มน่ะ พับเข้าที่ให้เรียบร้อยแล้วหรือยัง?” 

. 

“เดี๋ยวผมจะมาเก็บตอนเย็นครับ วันนี้ผมรีบจริงๆ พี่บัวขุ่นจะมารับพวกเราไปโรงเรียนด้วยรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์คันใหม่ อย่างเท่เลยครับท่านเจ้าเมือง ถ้าผมไม่ออกมารอก่อนนะสายรุ้งต้องได้ขึ้นนั่งก่อนผมแน่” 

. 

ท่านเจ้าเมืองวางมือจากสายยางแล้วรีบวิ่งไปขวางเด็ดเดี่ยวเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรั้วออกไป  

. 

“เดี๋ยวก่อนๆ อย่ารีบนักสิ เด็ดเดี๋ยวเอ๊ยโตจนป่านนี้ยังทำตัวเป็นเด็กเห่อของเล่นไปได้ กลับเข้าไปในครัวเดี๋ยวนี้แล้วทานข้าวที่ลุงทำไว้ให้ซะ อาหารเช้าน่ะสำคัญต่อการเรียนนะ สมองจะไม่ตื่นตัวหากไม่มีเอมไซต์จากอาหารเข้าไปกระตุ้น เรื่องแค่นี้คุณครูไม่เคยสอนหรือยังไงกัน....”  

ชายสูงวัยขึ้นเสียงดังกึ่งสั่งสอน ฝ่ายเด็กชายก็ได้แต่ยืนบิดไปบิดมา ไม่กล้าสู้หน้าเท่าไหร่นัก 

. 

“แต่ว่า.....พี่บัวขุ่นเค้าเพิ่งซื้อรถใหม่เลยนะครับ ผมก็แค่....” 

“แบบว่า.....” 

“อยากนั่ง.....ดูบ้าง ก็ผมไม่เคยมีอะไรเหมือนกับเพื่อนคนอื่นเขาเลยนี่ครับ” 

. 

“........” 

เจ้าเมืองถึงกับนิ่งงันพอได้ยินหลานรักพูดแบบนั้น แกสัมผัสได้เลยว่าเด็ดเดี๋ยวนั้นพูดออกมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆ เพราะท่านเจ้าเมืองเองก็ไม่เคยซื้อแก็ดเจ็ตอะไรที่พวกวัยรุ่นเขาฮิตกันให้เด็ดเดี่ยวเลยสักชิ้น มือถือ แทปเล็ต เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ ฯลฯ ของพวกนี้อ่ะเด็ดเดี่ยวไม่เคยมีหรอก มีก็แต่ของบริจาคที่เหลือจากการแจกชาวเมืองตอนน้ำท่วม รองเท้าก็เป็นของมือสองที่คนไม่ต้องการเขามอบให้ เสื้อกันหนาวที่ใส่กันลมกันฝนก็เป็นเสื้อที่ท่านส.ส.แจกให้เมื่อตอนเลือกตั้ง 

 

ท่านเจ้าเมืองคงลืมไปแล้วว่าตอนนี้หลานของแกโตเป็นวัยรุ่นแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ ที่แกจะยัดเยียดอะไรให้กินให้ใช้ก็ได้ ณ ตอนนี้เพื่อนคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเด็ดเดี่ยว ไม่ใช่พ่อแม่หรือลุงปลอมๆ ที่รับเขามาเลี้ยงอีกต่อไป  

. 

“เอ้า!...ลุงยอมแล้วก็ได้ ”  

ท่านเจ้าเมืองหุนหันเข้าไปในครัว จัดแจงบรรจุอาหารทุกอย่างใส่ลงในปิ่นโตพร้อมเอาออกมายื่นให้หลานรักที่หน้าบ้าน 

. 

“ถ้าไม่กินที่นี่ เอาไปกินที่โรงเรียนก็ได้ ลุงรู้ว่ามันไม่อร่อยเท่าของแม่หนูสายรุ้งหรอก แต่ลุงก็อยากให้เจ้ากินนะ กินเอาประโยชน์ของมันก็ยังดี”  

. 

“ได้ครับๆ...ขอบคุณมากนะครับท่านเจ้าเมือง^^” 

. 

ด้วยอารมณ์แบบเหงาๆ เกือบจะน้อยใจ ท่านเจ้าเมืองเดินกลับเข้าไปยังสวนหลังบ้านรดน้ำตันไม้ของแกต่อ คลาดกันกับเสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซต์คันหนึ่งที่ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด 

. 

“บรึ๊น!....บรึ๊น!ๆๆ”  

ควันโขมงโฉงเฉงฝุ่นตลบคลุ้งอยู่ใต้โคนของเจ้าจี๊ด ดอกยางจากวงล้อตระกุยทุกอย่างขึ้นมาฉีกขย้ำกลางฟากฟ้า ก่อนจะค่อยๆร่วงลงดินราวกับผงหิมะ ช่างเข้าตาดีจริงๆ ไม่ใช่ฝุ่นนะแต่เป็นสิ่งที่เด็ดเดี่ยวเห็นในตอนนี้ ภาพของพี่บัวขุ่นบนรถบิ๊กไบต์ช่างสง่างามเหลือเกินในความคิดของเขา 

. 

“พี่บัวขุ่น^^”  

“เท่จังเลยพี่ ผมขอนั่งบ้างได้ไหมอ่ะ” 

. 

“ได้ดิวะทำไมจะไม่ได้....แต่เดี๋ยวแป๊บนึงนะ ทำไอ้นี่ให้ฉันหน่อย” 

หนุ่มบ้าพลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วควักเอาโทรศัพท์สมาร์ทโฟนราคาเฉียดหมื่นออกมา แตะจอนู่นนี่นั่นนิดหน่อยแล้วส่งมันให้น้อง 

. 

“นายถ่ายรูปให้ฉันหน่อยสิ เอาให้เห็นตัวฉัน รถ แล้วก็มีลำต้นของเจ้าจี๊ดจัมโบ้เป็นฉากหลังนะ ” 

. 

“อ๋อ....ได้พี่สบายมาก” “1....2...3...แชะ!!”  

“เรียบร้อยแล้วครับพี่ จะเอาไปโพสต์โชว์เพื่อนๆ ใน เฟสบุ๊ค ใช่ไหมล่ะผมรู้นะ^^” 

. 

“ไม่ใช่แค่เพื่อนโว๊ย นายยังไม่รู้อะไรรูปแบบนี้อ่ะนะเขาเอาไว้โชว์หญิงได้ด้วยนะเฟ้ย รับรองยอดกดไลท์เพียบ สาวๆเห็นทีนี่มีแต่กรี๊ดกับกรี๊ดล่ะมึงเอ๊ยคราวนี้ 55555” 

. 

“โอ้โห...ขนาดนั้นเลยเหรอพี่ ผมนึกว่าเฟสพี่จะมีแต่เพื่อนหน้าโหดๆ แบบยากูซ่า หรือมาเฟียฮ่องกงซะอีก แต่ก็อย่างว่าล่ะเน๊อะมอไซต์เท่ขนาดนี้ ขนาดสายรุ้งยังอยากนั่งซ้อนเลย” 

“ว่าแต่สายรุ้งนี่ช้าจังเลยนะพี่ ทั้งๆ ที่นัดกันไว้แล้วว่าให้รออยู่ที่นี่” 

. 

“เอ้านายนี่ก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเอาซะเลย! เขายกเลิกไปแล้ว! นี่ไงนายดูสิ เขาเพิ่งโพสต์รูปขึ้นสเตตัสว่าอยู่ในโรงเรียนเนี่ยะ ไปหามาใช้บ้างได้แล้วนะโว๊ยสมาร์ทโฟนอ่ะ เดี๋ยวจะกลายเป็นคนเชยตกขอบโลกไป จะหาวาฉันไม่เตือนนะ” 

. 

เด็ดเดี๋ยวหิ้วกระเป๋ากับกล่องข้าวขึ้นซ้อนท้ายรถมอไซต์ เกาะเอวพี่บัวขุ่นแน่นหนา เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำตั้งแต่วันนั้นเป็นตันมา! ไม่ใช่สิ! ไม่ใช่ว่าเขาไม่พูด แต่ไม่มีใครพูดกับเขาเลยต่างหาก! 

. 

. 

“เป๊งๆ เป๊งๆ เป๊งๆ”  

เสียงระฆังร้องบอกเวลาพักเที่ยงตามปกติ มีก็แต่เด็ดเดี่ยวนี่แหล่ะที่รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวไม่ปกติ ในเวลานี้ของทุกวันทุกคนต้องกรูกันไปที่เมสซี่เจกันหมดแล้ว แต่นี่อะไรทุกคนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ แถมยังพรมนิ้วอยู่กับมือถืออย่างไม่แยแสโลก  

เมื่อเช้านี้เขาได้อาหารปิ่นโตมาจากท่านเจ้าเมือง เด็ดเดี่ยวรู้ดีว่าถ้าหากเขาเดินไปหาสายรุ้งแล้วเอ่ยปากชวนเธอทานข้าวด้วยกัน เธอจะไม่มีทางปฏิเสธเขาเลย แล้วเธอก็จะชวนเขาคุยเรื่องอาหารอย่างนั้นอย่างนี้อย่างมีความสุขอย่างที่เธอเคยทำ แต่ทำไมล่ะ ทำไมวันนี้ถึงไม่ใช่ 

. 

เขาเดี่ยวหิ้วปิ่นโตไปที่โต๊ะของเธอ วางมันลงต่อหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่เธอกับไม่รู้สึกรู้สาแถมยังก้มหน้ากดโทรศัพท์ใส่หูฟังอย่างเพลิดเพลินซะอีก 

. 

“สายรุ้งทานข้าวกันไหม เรามีอาหารฝีมือท่านเจ้าเมืองอยากให้เธอชิม”  

เด็ดเดี่ยวพูดขึ้น 

. 

เธอเหลือบตาขึ้นมามอง ดึงหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วตอบเขาว่า 

“ไม่หรอกเด็ดเดี่ยวขอบใจมากนะ เรากำลังดูคลิปพี่บัวขุ่นอาละวาดเมื่อสัปดาห์ก่อนอยู่น่ะ นายไม่รู้ใช่ไหมว่ามีคนแอบถ่ายคลิปไว้ด้วยนะ เป็นคลิปที่ดังมากเลยยอดกดแชร์กดไลท์เยอะมาก พี่เรานี่อย่างถ่อยอ่ะจะต่อยผู้หญิงด้วย เราล่ะชอบพี่เขาจริงๆนะผู้ชายชัดเจนแบบนี้ล่ะใช่เลย” 

. 

“ห๊ะ!....นี่เธอพูดอะไรออกมา!” 

. 

“บ้าน่ะ...เราล้อเล่น เราก็แค่พยายามเลียนแบบพวกผู้หญิงคนอื่นๆเขานะ นี่ไงนายดูสิแต่ละคอมเมนต์แรงๆ ทั้งนั้นลองอ่านดูสิ เราว่านะพี่บัวขุ่นแกก็หล่อนะถ้าลดความเถื่อนลงสักหน่อย แกน่าจะหาแฟนน่ารักๆ ได้เลยนะว่าไหม....?” 

. 

*** 

. 

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว