facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 53

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 468

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 53
แบบอักษร

ตอนที่ 53 

“รินอยากรู้จริงๆ ถ้าคินเห็นคลิปอีน้ำมนต์ คินจะทำยังไง” รอยยิ้มมุมปากยกขึ้น รินลดายืนไถโทรศัพท์ก่อนอัพเดทสถานะลงอินสตาแกรมส่วนตัว โดยมีข้อความระบุว่า…

‘ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง ขอบคุณสรวงสวรรค์’

รินลดาเป็นคนมีหน้ามีตาทางสังคมเนื่องจากหล่อนเป็นลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ หลังจากโพสต์ข้อความผ่านไปไม่ถึง 10 นาที คนก็แห่เข้ามาแสดงความคิดเห็นกันยกใหญ่

ซึ่งถ้าดูจากข้อความของหล่อน คนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นส่วนใหญ่ล้วนพากันยินดี และมีบ้างประปรายที่ถามหาเหตุผลว่าสิ่งที่หล่อนรอคอยนั้นคือเรื่องอะไร

“เสือกจริงนะพวกมึง อยากรู้เรื่องคนอื่นไปหมด…วันที่ฉันเปิดตัวคบกับภาคินเมื่อไหร่พวกแกก็จะรู้เอง”

ภายในห้อง

ฟูกนอนยุบยวบเมื่อสินธรขึ้นคร่อมร่างบอบบางของดาริกา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผ่านหน้าผากนูนไปจนถึงต้นคอขาวผ่อง พลางก้มลงสูดดมความหอมหวานจากกลิ่นกายสาว

ยามที่ไรหนวดเบาบางสัมผัสผิว ดาริกาถึงกับสะดุ้งเธอรู้สึกขยะแขยงจนอยากกัดลิ้นตายต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย สินธรแสดงสีหน้าท่าทางราวกับคนติดสารเสพติด ใบหน้าหล่อเคลิบเคลิ้มยามสูดดมความหอมเข้าปอด

สิ้นหนาสากเลียริมฝีปากของตนเอง ก่อนเผยรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง…เขาไม่ต่างอะไรจากคนโรคจิต

ไม่ต่างเลยสักนิด

สถานการณ์ตอนนี้ยากที่จะรับมือ หญิงสาวรู้สึกกลัวจนร่างบอบบางสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น จากคนใจกล้าตอนนี้กลายเป็นลูกไก่ในกำมือของสินธร

กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบ 20 นาที ทว่าไม่มีวี่แววของชายหนุ่มผู้เป็นที่รักเข้ามาช่วยเหลือ ดวงตาสวยที่คละเคล้าด้วยหยดน้ำใสเหล่มองบานประตูใหญ่ด้วยความหวัง

ทว่ามีเพียงความว่างเปล่า...ไม่มีแม้เงาของภาคิน

หรือวันนี้เธอต้องตกเป็นเมียของสินธรจริงๆ แค่คิดร่างกายก็หมดเรี่ยวแรงตอนนี้ดาริกาไม่มีแม้แต่พละกำลังที่จะขัดขืน แต่เธอต้องสู้เพื่อตัวเอง คนที่มีสิทธิ์ครอบครองร่างกายของเธอมีเพียงภาคินเท่านั้น เธอไม่มีวันยอมยกให้คนอื่น

“ร้องไห้ทำไมครับน้ำมนต์จะได้เป็นเมียผม ซึ่งใจจนต้องร้องไห้เลยเหรอ?”

“ซึ้งใจกับผีแกสิไอ้ทุเรศน่าขยะแขยงสิ้นดี เอามือสกปรกของแกออกไปเดี๋ยวนี้!” ดาริกาคำรามเสียงดังลั่น ซึ่งมันดังพอ ทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ

“สะใจจริงโว้ย คงจะมันส์น่าดูนะอีมนต์ร้องซะดังลั่นห้องเชียว” รินลดาพูดพลางเสยผมทัดใบหูเล็ก มองหน้าตัวเองผ่านจอมือถือ แล้วหยิบลิปสติกในกระเป๋าใบหรูขึ้นมาทาแต่งแต้มเรียวปากอวบอิ่มของตนเอง

“ฉันบอกให้หยุดไง เอามือของแกออกไป!” ดาริกาพยายามดึงมืออีกฝ่ายออกจากหน้าอก ทว่าแรงของเธอสู้เขาไม่ได้ สินธรยังคงบีบคลึงหน้าอกอวบใหญ่ด้วยความเมามัน

จมูกโด่งคมก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว หญิงสาวพยายามดิ้นหนีจนสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการของชายร่างสูงใหญ่ไปได้ สินธรตรึงแขนทั้งสองข้างของดาริกาไว้เหนือศีรษะ แล้วระดมจูบซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย มืออีกข้างไม่อยู่เฉยบีบคลึงหน้าอกอวบอูมจนเธอรู้สึกปวดหนึบไปทั้งเต้า

“ไอ้เลว!ฉันจะฆ่าแก ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วย พี่คินช่วยมนต์ด้วย ฮืออ…ฮืออ” หญิงสาวร้องตะโกนสุดเสียงหวังให้คนที่เธอเฝ้ารอได้ยิน

ทุกอย่างไม่ควรจบลงแบบนี้ เธอไม่ควรตกเป็นเมียคนเลวอย่างสินธร

เขาจะรู้สึกอย่างไร? หากเห็นเมียตัวเองต้องกลายเป็นของคนอื่น

“หยุดแหกปากได้แล้วไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก เปลี่ยนจากเสียงร้องมาครางชื่อฉันดีกว่าเด็กดี”

“เลว! คนเหี้ยอย่างแกไม่มีวันตายดีหรอกไอ้สินธร”

เพี๊ยะ! สินธรตบหน้าเธออย่างแรง พวงแก้มขาวขึ้นริ้วแดงเป็นรูปฝ่ามือ กลิ่นคาวเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากลอยโชยขึ้นมาแตะจมูก

ดาริกาสัมผัสได้ถึงความเจ็บตรงส่วนนั้น ทว่าเจ็บกายยังไม่เท่าไหร่แต่เจ็บใจนี่สิ...มันทรมานเหลือเกิน

อีกฝ่ายยังคงคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอ ก่อนเลื่อนริมฝีปากร้อนมาจูบไหปลาร้า ซึ่งเห็นเค้าโครงชัดเจนเพราะความผอมของคนร่างเล็ก ก่อนที่มันจะใช้ฟันขบผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างแรง

“อ๊ะ! เจ็บ”

คนเป็นลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูรีบก้มหน้างุด พวกมันรู้ดีเจ้านายเป็นคนรุนแรงขนาดไหน เห็นทีหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นคงต้องสะบักสะบอมน่าดู

“ช่วยด้วย! พี่คินช่วยมนต์ด้วย...ฮืออ”

“กูบอกให้หยุดแหกปากไม่ได้ยินหรือไงวะ รำคาญฉิบหาย!” ดาริกาเม้มปากเข้าหากัน ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังอู้อี้อยู่ในลำคอ แววตาแดงก่ำคู่นั้นน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

“อย่าทำให้กูโกรธ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้” หญิงสาวนอนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่ขยับเขยื้อนตัว

ดาริกากดตัดสายภาคินตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ อาจเป็นตอนที่เธอกำลังดิ้นหนี แล้วมือบังเอิญไปโดนเข้าพอดีจึงทำให้ภาคินไม่สามารถติดต่อเธอได้

ภาคินที่วุ่นอยู่กับการโทรหาคนรักตอนนี้เขาเริ่มหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ยิ่งเขาพยายามโทรหาเท่าไหร่แต่กลับไม่เป็นผล

ดาริกาไม่กดรับสายแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร ว่าเธอเป็นตายร้ายดีหรือไม่?

“มนต์รับสายพี่สิ ขอร้องละรับสายพี่หน่อย พี่จะบ้าตายอยู่แล้วน้ำมนต์” ภาคินคร่ำครวญน้ำเสียงสั่น นัยน์ตาสีนิลเริ่มแดงก่ำเมื่อหยาดน้ำใสก่อตัวปริ่มขอบตาคม

“ใจเย็นๆก่อนคิน น้ำมนต์ต้องปลอดภัยเชื่ออาสิ” คนเป็นอารู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้หลายชาย นี่เป็นครั้งแรกที่ภูมินทร์เห็นน้ำตาของอีกฝ่าย

ตั้งแต่เด็กจนโตภาคินเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด เขาไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต หากปล่อยให้หญิงสาวที่รักสุดหัวใจต้องเป็นอันตราย

“เหลือห้องโซนสุดท้ายแล้ว โซน VIP หวังว่ามนต์จะอยู่ที่นั่น” สิ้นเสียงพูดภาคินไม่พูดพล่ำทำเพลงเขารีบวิ่งออกไปทันที ชายหนุ่มวิ่งไปยังห้องวีไอพีที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ครั้นมาถึงหน้าห้องภาพที่เห็นทำให้เขาต้องกำหมัดแน่น ภาคินขบฟันจนเห็นสันกรามเพราะความโกรธ

รินลดานั่งกระดิกเท้าอยู่หน้าห้อง รวมถึงชายร่างสูงใหญ่อีกสองคน ที่ยืนขนาบอยู่ข้างๆร่างบอบบางของหล่อน

“เมียกูอยู่ไหน!”

“คิน!” ดวงตากลมโตลุกวาวด้วยความตกใจ รินลดายืนแข็งเป็นหิน หล่อนทำอะไรไม่ถูกยามเห็นสีหน้าของภาคิน คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว

เขามาได้อย่างไร?

ใครเป็นคนบอกเขาเรื่องนี้?

เขาจะโกรธเธอไหม?

“คะ...คิน คือน้ำมนต์ไม่ได้อยู่ที่นี่คินเข้าใจผิดแล้ว รีบมาจับตัวเขาสิ!” รินลดาพูดพลางวิ่งไปรั้งร่างของภาคิน ก่อนที่ชายแปลกหน้าอีกสองคนจะเข้ามาช่วย

“ปล่อยกู! ไอ้สัสกูบอกให้ปล่อย” แรงผลักอย่างหนักหน่วงทำให้รินลดาล้มลงกับพื้น ไหลถลาไปชนกับฝาผนังห้อง

วินาทีนี้ภาคินตอกย้ำอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้สนใจรินลดา แม้แต่หางตาเขายังไม่หันไปมองด้วยซ้ำ ตอนนี้สิ่งที่เขานึกถึงมีเพียงอย่างเดียว คือ หญิงสาวผู้เป็นที่รัก

รินลดาทำได้เพียงนั่งร้องสะอึกสะอื้น ภาคินไม่เคยรักเขาเลยหรือ…ไม่เคยเลยใช่ไหม

ตุบตับ! ตุบตับ!

เสียงต่อสู้ดังอย่างต่อเนื่องราวสิบนาที กระทั่งร่างสูงของชายหุ่นล่ำซึ่งเป็นลูกน้องของสินธรล้มลงกับพื้น

ชายหนุ่มใช้จังหวะนั้นกระโดดถีบประตูห้องจนเปิดออกในที่สุด…สิ่งที่เห็นคือสินธรกำลังจูบดาริกา เขาโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า

หากอีกฝ่ายไม่ตายคามืออย่าเรียกเขาว่าภาคินอีกต่อไป

“ไอ้เหี้ยสินธร!มึงไม่ตายดีแน่…เมียกูมึงไม่มีสิทธิ์แตะต้องไอ้ชาติชั่ว”

“พะ…พี่คิน”

ภาคินกระโดดถีบสินธรที่กำลังคร่อมร่างเล็กจนกระเด็นลงจากเตียง เขาวิ่งตามไปต่อยอีกฝ่ายไม่ยั้งซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สินธรที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวจึงนอนอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย

เขาต้องการฆ่ามันให้ตายคามือ

นาทีนี้ไม่มีใครห้ามเขาได้อีก แม้กระทั่งภูมินทร์ผู้มีศักด์เป็นอาที่พยายามยื้อแย่งหลานชายออกจากตัวสินธร ทว่าเขากลับไม่ยอมฟังเลยสักนิด

"คินพอได้แล้ว"

"อาภูอย่ามายุ่ง! ผมจะฆ่ามัน"

กระทั่งเสียงปืนดังขึ้น…เหตุการณ์ทุกอย่างก็พลันเงียบลง

ปัง!

'ชายหนุ่มร่างสูงทรุดลงกับพื้น'

 

ลุ้นหนักมากในที่สุดก็ช่วยน้องได้สักที...พี่คินเวลาโกรธน่ากลัวมากกกกกก  

#ว่าแต่เสียงปืนที่ดังขึ้น>>>ใครเป็นคนยิง ใครเปงคนทำ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว