email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ 

           “ใครๆต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฉันเหมาะที่จะมาทำงานนี้ต่อจากคุณพ่อ แล้วเคยถามสักคำไหมว่าฉันชอบงานเอกสารรึเปล่า!!”

           เสียงบ่นกลายๆเชิงติเตียนตามประสาดังออกมาจากสาวไทยอายุเลขสามต้นๆ เนื่องด้วยคุณพ่อที่เคยรับบทเป็นผู้อำนวยการใหญ่นั้นเหนื่อยงานจึงปลดระวางตัวเองไปแบบเงียบๆ ส่งผลให้คนที่รับกรรมคงหนีไม่พ้นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวนามว่า สายไหม

           “แล้วต้องเริ่มต้นจากอะไรก่อนล่ะเนี่ย..งานเอกสารกองเป็นภูเขาเหล่ากา”เธอยังคงเอาแต่แว้ดๆกับตัวเองในห้องทำงานมาพักใหญ่หลังจากถูกพ่อแท้ๆยัดเยียดงานให้แบบที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

           “แล้วมันต้องทำยังไงล่ะเนี่ย โอ๊ยอีไหมล่ะเพลียจิตค่ะคุณผู้ชมมมม”

           หญิงสาวยังคงเอาแต่บ่นไม่หยุดปากจนสุดท้ายก็ยอมลามือและยันตัวลุกขึ้นยืน เพื่อออกไปสังเกตการณ์และปรับอารมณ์ให้มันเย็นลงกว่าตอนนี้ด้วยการยืนส่องกระจกแผ่นใหญ่ด้านหลังที่เอาไว้ใช้สังเกตการณ์ชาวบ้านชาวช่อง

           “ไหนดูซิว่ามีหนุ่มมหาลัยหล่อๆไหม?”อดใจไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นมาป้องทำเป็นกล้องส่องทางไกลและกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความสนุกตามปกติ หากแต่สิ่งที่ทำให้คนอย่างเธอต้องชะงักกึกทันทีเมื่อเจอเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินดุ่มๆมาพร้อมเพื่อนในกลุ่มราว3คน

           “อึก..ก!”

           นักศึกษาปีสองที่พึ่งเสร็จภารกิจหลังจากไปทำงานจิปาถะกำลังเดินเกาะกลุ่มเป็นขบวนเรียงแถวยาวราวกับรถไฟ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวนามว่าสายไหมต้องชะงักกึกทันที นั่นก็คือเด็กนักศึกษาหญิงตัวสูงราวกับนางแบบและลูกบาสสีส้มในมือที่กำลังกระเด้งกระดอนตามแรงเหวี่ยงของเจ้าของร่างสูงตัวโตสุดในกลุ่มเพื่อนทำให้สายไหมต้องชะงักกึกและวิ่งหนีไปทำเอกสารต่อทันที เพราะจังหวะที่เธอกำลังหรี่ตาอยู่นั้น นักศึกษาสาวคนนั้นดันหันหน้ามาหาเธอโดยไม่นัดหมาย

           “เอ้าเป็นไรแทน?มีอะไรเหรอ?”เสียงแหบๆของใครเอ่ยถามด้วยความสงสัยตามประสาเมื่อจู่ๆเพื่อนสาวนั้นกับหยุดเดินเสียดื้อๆ        

           “ไม่รู้ดิเหมือนเห็นสัมภเวสีแถวๆชั้นสี่ หรือว่าตาฝาดก็ไม่รู้นะ”

           “งั้นก็ไปเถอะเดี๋ยวต้องไปส่งเอกสารนะ รู้ไหมว่าวันนี้เรามีนัดส่งงานตรวจ..”

           “เอางี้โซดาฝากของแป๊บเดี๋ยวมา..ฟุ่บ!”แทนคุณจัดการโยนของทั้งหมดที่มีใส่เพื่อนสาวที่กำลังยืนทำหน้าเหวอรับไปแบบงงๆ ก่อนเธอทำการก้าวขายาวๆและวิ่งหนีหายไปในพริบตา         

           “เอ้าแทนคุณไปไหนวะโซดา??เมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนี้นี่หว่า”

           “ไม่รู้เหมือนกันว่าชา..สงสัยมันปวดขี้มั้งวิ่งตูดขมิบเลย”โซดาอดไม่ได้ที่จะแกล้งนินทาลับหลังเพื่อนสาวตัวสูงต่อด้วยความสนุกปาก ก่อนจัดการรวบข้าวของทั้งหมดที่มีของแทนคุณขึ้นมาและเดินไปยังจุดหมายต่อไปทันที

           “ไว้มันหาไม่เจอค่อยโทรหามันล่ะกัน”

           “อะเค..ไปๆเฮา มีงานให่เฮ็ดกะเดี้ยกะด้อ บ่ต้องหย่านว่าสิบ่มีหยังเฮ็ด แม่นถืกใซ่งานคือปานนางทาสนี่แหมะ”

           (ไปๆพวกเรา มีงานให้ทำอะไรไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีงานทำ แม่งใช้งานยังกับพวกเราเป็นนางทาส)

           “เออแม่นจักครูห่าอีหยังสั่งงานเด็กน้อยงกๆคือปานนางทาสแหมสู กูเว้าล่ะกูสูนคัก!”

           (เออใช่ครูห่าอะไรแม่งสั่งงานเด็กน้อยไม่หยุดสั่งซะแบบกูนึกว่ากูเป็นนางทาสในเรือน กูพูดล่ะกูโมโหเว้ยแม่งเอ๊ย)

           ทั้งสามคนต่างพากันสบถไม่หยุดปากและเดินบ่นไปตลอดทาง ในส่วนของแทนคุณที่ตอนนี้กำลังวิ่งก้าวยาวๆขึ้นมาชั้นสี่ในเวลาไม่กี่นาที จนมาถึงห้อง ห้องหนึ่งนั่นก็คือ ห้องผู้อำนวยการของมหาลัย พร้อมป้ายเล็กๆที่แปะโป้งไว้ว่าตอนนี้ไม่ว่าง

           “ฮ่า..ฮ่า ให้ตายเถอะติดป้ายบอกไม่ว่างแต่ยันส่องผู้งกๆยังกับสัมภเวสีเชียวนะคุณไหมไทย..”

           “ก๊อกๆก๊อกๆ..มีใครอยู่ไหมคะ”แทนคุณอดไม่ได้ที่จะเคาะประตูขออนุญาตตามประสา หากแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบกริบราวกับป่าช้าร้าง

           “แกร่ก..แอ๊ดดดด..ปึง!”

           “เฮือก!!!”

           “อุแหม่..นึกว่าไม่มีใครอยู่ซะอีก ว่าแต่เย็นแล้วไม่กลับบ้านเหรอคะคุณผอ.ขา”นักศึกษาสาวอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมสาววัยทำงานตรงหน้าที่กำลังแยกเขี้ยวใส่เธอพร้อมอาวุธข้างกายที่ถูกยกขึ้นมาเตรียมฟาดใส่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

           “ออกไปนะแทนคุณ!”เสียงหวานตวาดดังลั่น หากแต่นั่นไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวหวาดกลัวแม้แต่น้อย

           “อุ๊ยๆน่ากลัวจริงๆ..แล้วไม่สนใจอยากทดลองทำแบบสอบถามหน่อยเหรอคะหื้มมม”น้ำเสียงของเธอนั้นยียวนกวนบาทาจนทำให้สายไหมถึงกับขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่คอนูนขึ้นเป็นเส้นเด่นชัด

           “ออกไปนะยัยเด็กแก่แดดนี่!”สายไหมยังคงเอาแต่เถียงแว้ดไม่หยุด จนไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้คนตรงหน้ากำลังทำการลงกลอนประตูห้องเงียบๆอยู่

           “แกร๊ก!!”

           “อื๋อ!!!”ดูเหมือนตอนนี้สายไหมจะรู้สึกตัวช้าเกินไปนิด จนพลาดท่าให้กับเปรตวิตถารเสียได้

           “อุ๊ยๆทำไมประตูมันล็อกเองนะ..ว่าแต่คุณผอ.ขาไม่สนใจมาทำแบบทดสอบกับหนูจริงๆเหรอคะ?ขอเวลาไม่เกิน10นาทีเท่านั้นเอง..แผล่บ”แทนคุณเลือกที่จะลอบเลียริมฝีปากล่างด้วยท่าทียั่วยวน ก่อนสาวเท้าช้าๆก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของสาววัยสามสิบต้นๆตรงหน้าทันที

           “ออกไปนะ..อย่าเข้ามา...อย่า!!!”

           “อุ๊บ--”

           พริบตาเดียวที่ประโยคเลวร้ายได้หายลับไปในทันที เพราะริมฝีปากนุ่มของแทนคุณที่ทำหน้าที่เป็นเสมือนกาวชั้นดีสำหรับปิดปากคนตรงหน้าที่พยายามพ่นคำหยาบคายใส่เธอไม่หยุด

           ฝ่ามือแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าพยายามบีบแก้มนุ่มๆของสาววัยสามสิบด้วยความรุนแรงคล้ายกับพยายามติติงเรื่องที่เธอทำก่อนหน้านี้ บวกกับตอนนี้อารมณ์ของแทนคุณเองก็เริ่มเดือดปุดๆหลังรู้ว่าคนตรงหน้านั้นแอบไปส่องผู้ที่กระจก

           มีที่ไหนเป็นถึงคนโตระดับใหญ่ยักษ์ดันทำนิสัยเด็กๆด้วยการแอบส่องหนุ่มในมหาลัย เพราะแบบนั้นไงเธอถึงต้องลงโทษหนักๆให้สาสมกับสิ่งที่ทำลงไป...ด้วยการจับจูบซะให้เข็ดเลยนี่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว