email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๘ ยินดีที่รูู้จัก

ชื่อตอน : บทที่ ๘ ยินดีที่รูู้จัก

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 07:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๘ ยินดีที่รูู้จัก
แบบอักษร

มินตราตื่นมาในอ้อมแขนของคนที่นอนกอดเธอตลอดทั้งคืน แม้จะไม่เคยชินกันการมีใครนอนอยู่บนเตียงด้วย แต่หญิงสาวก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดี การมีเขาอยู่กลับช่วยเติมเต็มความอ้างว้างจากการต้องออกมาใช้ชีวิตตามลำพัง เธอยอมรับว่าการตัดสินใจหนีออกมาจากบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย เพราะแม้ว่าอายุอานามจะย่างสามสิบแล้ว แต่เพราะชีวิตที่มีแม่จัดการทุกอย่างให้ ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองเหมือนเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่เมื่อตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตด้วยตนเองแล้วก็หวาดกลัวไม่น้อย อดคิดไม่ได้ว่าเธออาจจะไม่มีความสามารถในการจัดการชีวิตของตนเองพอ แต่พอมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ก็ทำให้เธออุ่นใจ อย่างน้อยเขาก็เหมือนผู้ใหญ่ในชีวิตเธอ ทำให้เธอไม่รู้สึกว่าต้องเดินไปคนเดียวอย่างสิ้นเชิง 

พอเธอขยับตัวจะลุก อ้อมแขนที่วางพาดอยู่ที่เอวก็กระชับเข้า ก่อนที่จะได้ยินเสียงงัวเงียถามอยู่ใกล้หู 

“จะไปไหนครับ” 

“เช้าแล้วค่ะ ต้องเตรียมตัวไปทำงาน” เธอตอบ ได้ยินเขาทำเสียงงึมงำ แต่ยังไม่ยอมตื่น เธอจึงยกแขนเขาออกจากตัวแล้วก้าวลงจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดทำงานที่แขวนอยู่ในตู้แล้วเดินเข้าห้องน้ำ 

หญิงสาวอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จก็กลับเข้ามาในห้องเพื่อแต่งหน้าทำผม แล้วก็เห็นว่าเขายังอยู่ในห้อง ทำท่าเหมือนรอเธอออกมาจากห้องน้ำ 

“คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ” เธอถาม เดินไปเปิดกระเป๋าเครื่องสำอางเพื่อแต่งหน้า 

“อาบน้ำแต่งตัวก่อนสิครับ” เขาว่า เดินสวนเธอเข้าไปในห้องน้ำ 

ชายหนุ่มหายเข้าไปในห้องน้ำไม่นานนักก็กลับออกมาในตอนที่เธอกำลังมัดผมอยู่พอดี มินตรารู้สึกหน้าร้อนวูบวาบเมื่อมองคนที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแบบเกาะต่ำอยู่ที่สะโพก อวดลอนหน้าท้องและกล้ามหน้าอก เขารูปร่างดีมากเมื่อมองด้วยตาเปล่า และเมื่อสัมผัสก็พาอารมณ์เธอเตลิดไปไกลได้เสมอ  

“ฉันไปทำงานก่อนนะคะ” เธอบอกเขา 

“รอไปพร้อมกันสิครับ ผมแต่งตัวไม่นาน” เขาว่า เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อผ้าชุดทำงานที่แขวนอยู่อย่างเรียบร้อยออกมา มินตราเห็นแล้วได้แต่สงสัยว่าเขาเนรมิตเสื้อผ้ามาได้อย่างไร เพราะมั่นใจว่าตอนก่อนเธอเข้าไปอาบน้ำ ในตู้ไม่มีเสื้อผ้าของเขาแขวนอยู่อย่างแน่นอน 

“คุณไปเอาเสื้อผ้ามาจากไหนคะ” ในที่สุดเธอก็ถามอย่างอดไม่ได้ 

“ลงไปเอาที่รถ ผมมีเสื้อผ้าสำรองติดรถตลอด” เขาตอบ และเริ่มแต่งตัว หลังรูดซิปกางเกงแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาบอกเธอ “ชุดเมื่อวานฝากส่งซักด้วยนะครับ” 

“ทำไมไม่เอากลับไปซักเองล่ะคะ” 

“ก็อยากฝากคุณทำให้นี่ครับ” 

มินตรากลอกตา แค่อยากใช้เธอนี่นะ มาค้างฟรีแล้วยังหาเรื่องใช้งานเธออีก เชื่อเขาเลยจริง ๆ! 

“เสร็จยังคะ ฉันไม่อยากไปทำงานสาย” 

ชายหนุ่มยกมือขึ้นดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เลยว่า 

“เหลือเวลาอีกตั้งนาน คุณมีประชุมเช้าหรือเปล่า” 

“ไม่มีค่ะ” เธอมีประชุมกับน้อง ๆ ในแผนกตอนใกล้เที่ยง หลังจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะแยกย้ายกันเก็บของ เพราะต้องย้ายเข้าสำนักงานใหญ่ลาคาซ่าที่ทำงานแห่งใหม่ภายในสัปดาห์นี้ 

“ถ้าอย่างนั้นกินข้าวเช้าด้วยกันก่อนนะครับ” 

“กว่าจะกินข้าวเสร็จ คุณจะไม่สายเหรอคะ” 

เขาสบตาเธอยิ้ม ๆ ก่อนว่า 

“ผมเป็นประธานบริษัท เข้าสายนิดสายหน่อยไม่มีใครว่าหรอกครับ” 

มินตราส่งค้อนให้เขา ก่อนถามอย่างประชดประชัน 

“ค่ะ จะไปกันได้หรือยังคะท่านประธาน” 

เขายิ้ม ดูท่าทางอารมณ์ดี 

“ไปสิครับ” เขาว่าแล้วเดินไปเปิดประตูให้เธอ 

หลังประตูห้องพักปิดลง ชายหนุ่มก็ยื่นมือมาจับมือเธอ มินตราหันไปมองเขาก็เห็นว่าเขามีท่าทางปกติ แม้เธอจะพยายามแกะมือออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย จนในที่สุดก็ต้องยอมให้เขาจูงไปอย่างนั้น จนเมื่อเข้าไปในลิฟต์ด้วยกันเขาจึงปล่อยมือเธอ แต่ก็เปลี่ยนมาโอบเอวแทน 

มินตราหยิกมือเขาแทนการบอกให้ปล่อย แต่แทนที่เขาจะปล่อยตามที่เธอต้องการ กลับก้มลงกระซิบ 

“ถ้าไม่ให้โอบเอว จะหอมแก้มโชว์แล้วนะครับ” 

“คนบ้า!” มินตราได้แต่ให้ศีลให้พรเขาเบา ๆ โดยไม่ได้พยายามจะบอกให้เขาปล่อยอีก 

 

เมื่อถึงห้องอาหารซึ่งเป็นอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์ เธอและเขาก็แยกย้ายกันไปตักอาหาร แล้วจึงกลับมานั่งรับประทานด้วยกัน หลังจากนั้นครู่หนึ่งพนักงานเสิร์ฟก็นำกาแฟมาเสิร์ฟให้ มินตราจึงรู้ว่าเขาสั่งกาแฟให้เธอ 

“ขอบคุณนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นเอ่ย ยื่นมือไปหยิบถ้วยกาแฟหอมกรุ่นขึ้นจิบ 

“มีนชอบกินกาแฟแบบไหนครับ” 

“ได้หมดค่ะ แค่ไม่ใส่น้ำตาล” เธอตอบ พร้อม ๆ กับมองเขาตักน้ำตาลใส่ในถ้วยกาแฟเอสเพรสโซ่ใบจิ๋วถึงสองช้อนด้วยสีหน้าสยดสยอง 

“ทำไมไม่ใส่น้ำตาลล่ะครับ” 

“ใส่แล้วรสกาแฟมันหายไปค่ะ” 

“ผมชอบหวาน ๆ” เขาว่า ใช้ช้อนคนกาแฟที่เพิ่งใส่น้ำตาลลงไป 

“เห็นแล้วค่ะ” 

เขาหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าเธอ ก่อนว่าเหมือนแก้ตัว 

“มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ไม่เห็นต้องทำหน้าสยดสยองขนาดนั้นเลยนะครับ” 

“สำหรับฉันมันแย่มากค่ะ” เธอตอบด้วยความรู้สึกจริงใจที่สุด 

“ก็ดีแล้วครับ มีนจะได้ไม่แย่งกาแฟผม และผมก็จะได้ไม่แย่งกาแฟมีน” 

มินตราไม่ได้ว่าอะไรอีก เธอตักอาหารกินไปเงียบ ๆ ก่อนจะนึกถึงวันที่พบกันวันแรก จึงเงยหน้าขึ้นถามเขา 

“การบริการของเลอฟาเป็นยังไงบ้างคะ ผ่านมาตรฐานของท่านประธานหรือเปล่า” 

เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ เลิกคิ้ว 

“ครับ?”  

“คืนนั้น...คุณอันเดอร์คัฟเวอร์หรือเปล่าคะ” 

เขาหัวเราะ ตอบอย่างยอมรับ 

“ครับ แต่ไม่ได้อะไรกลับไปหรอกนะ มัวแต่...” เขาไม่พูดต่อ แต่สบตาเธออย่างมีความหมาย 

มินตราหน้าร้อน เขามาพักในฐานะลูกค้าเพื่อดูการบริการของโรงแรม แต่ไม่ได้เรื่องอะไรกลับไปเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับผู้หญิงที่เขาหิ้วขึ้นห้องสินะ 

“แต่ผมก็ดีใจนะที่มาพักในคืนนั้น ไม่อย่างนั้นเราก็คงไม่ได้รู้จักกัน มีนว่าไหมครับ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว