ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 : ไทม์ไลน์ (2)

ชื่อตอน : บทที่ 4 : ไทม์ไลน์ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 : ไทม์ไลน์ (2)
แบบอักษร

นี่แหล่ะสไตล์พี่แกเลย สิทธิพิเศษสำหรับกลุ่มเพื่อนซี้เท่านั้น เมื่อพละกำลังอยู่เหนือทุกสิ่ง พี่บัวขุ่นจึงยื่นถาดออกไป คุณน้องนักเรียนผู้ช่วยแม่ครัวตัวสั่นระริก เธอตักอาหารใส่ถาดให้พี่เขาโดยไม่มองหน้า ท่าทางเธอหวาดกลัวมากจริงๆ ได้ยินแต่เสียงงุมงำๆ บางอย่างอยู่ในลำคอ 

. 

“เธอบ่นอะไรของเธอยัยหนูซังกะบ๊วย!.. ตักต่อสิวะ! เยอะๆด้วย ให้รู้ซะบ้างว่าที่นี่ใครคุม!”  

ยิ่งพี่บัวขุ่นกระแทกกระทั้นเธอ อาการเธอยิ่งหนักขึ้น แม่หนูน้อยมิอาจสามารถยับยั้งความสะพรึงที่ก่อเกิดได้ มือเธอสั่นจนควบคุมไม่อยู่ ทัพพีที่ถือจึงไปกระทบเข้ากับขอบถาดของพี่บัวขุ่นเข้า! 

 

เสียง ก๊อกแก๊กๆ ก๊อกแก๊กๆ ดังระงม เด่นหลาหลุดออกมาจากความเงียบ ความตรึงเครียดปรากฏกับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ โดยเฉพาะพี่บัวขุ่นแกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กัดกรามแน่น ก่อนจะง้างแขนขึ้นมาเตรียมจะทุ่มถาดอาหารใส่เธอ 

. 

“เธอทำอะไรของเธอ!!! ฉันเป็นเพื่อนเล่นของเธอหรือไง! ห๊า!!! ฮึบ!!” 

. 

“เฮ๊ยพี่บัว! หยุด! หยุด! หยุดก่อนพี่พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้เองพี่อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลย ใจเย็นๆก่อนพี่”  

สตางค์รีบคว้าแขนพี่บัวเอาไว้ ขณะที่เด็ดเดี่ยวก็ฉวยเอาถาดอาหารออกจากมือของแก 

. 

“ใช่พี่ไปนั่งที่โต๊ะเถอะ พวกเราได้อาหารกันครบแล้วจะได้รีบกินรีบไป ในนี้มันร้อนอย่าทะเลาะกันเลยนะพี่ไม่มีประโยชน์หรอก”  

เด็ดเดี่ยวพูดขึ้นพลางผายมือบอกทุกคนไปที่โต๊ะตัวประจำ 

. 

. 

สายรุ้งเดินนำหน้าเป็นคนแรกเลย เธอมีท่าทีเรียบเฉยแสดงออกถึงความไม่พอใจ แต่เธอก็น่าจะรู้แหละว่าไม่พูดออกมาน่าจะดีซะกว่า ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศสถานการณ์เริ่มคลี่คลายลง  

. 

พี่บัวขุ่นอารมณ์เย็นลงแล้วเด็ดเดี่ยวจึงพาไปนั่งที่โต๊ะ จะเหลือก็แต่สตางค์คนเดียวที่ยืนคุยกับคุณน้องผู้ช่วยแม่ครัวอยู่ 

. 

“พี่ต้องขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะครับน้อง น้องคงตกใจมากสินะ” 

. 

“.........” เธอไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ 

. 

“เอางี้น้องเอานามบัตรนี้ไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกน้องโทรหาพี่ตามนี้เลยนะพี่จะช่วยเอง แล้วก็นี่เอาไว้ใช้นะถือว่ารับขวัญ....พี่ไม่อยากให้น้องคิดว่าเป็นการใช้เงินฟาดหัวหรืออะไรหรอก แต่พี่อยากจะให้น้องลืมเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด น้องมีสิ่งที่อยากได้ไหมล่ะ” 

. 

“อืม.....”  

เธอกลืนน้ำลาย พยักหน้า พลางหยิบเงินที่สตางค์ให้ใส่กระเป๋า  

. 

“คิดถึงสิ่งที่อยากได้เยอะๆ จะได้ลืมเรื่องนี้ไวๆ แล้วเอาเงินที่พี่ให้ไปจัดการสอยมันมาซะมันก็จะเป็นของๆน้องในท้ายที่สุด แต่มีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่งซึ่งข้อนี้พี่ขอ... อย่าให้เรื่องนี้ถึงหูคุณครูนะ ได้โปรดเถอะทำให้พี่ได้ไหม?” 

. 

“คะ..ค่ะ ได้ค่ะหนูจะไม่บอก แต่ว่า.....คนอื่นเค้า....?” 

. 

“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ก็จะทำแบบเดียวกันกับที่ทำกับน้องนี่แหล่ะ....” 

. 

สตางค์หันหลังให้เธอ เดินตรงไปยังโต๊ะที่เพื่อนทั้งสามนั่งรออยู่ ชั่วอึดใจหนึ่งเขาหันกลับมา ใบหน้าที่แม้จะเต็มไปด้วยหลุมสิว ทว่าสตรีหน้าเงินหลายคนแถวนั้นกลับเห็นเขาเป็นคนเดียวกันกับเจมส์ จิ 

. 

“ไม่มีใครไม่ชอบ เงิน หรอกครับน้อง”  

สตางค์พูด  

. 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!”  

สาวๆคิด (ในใจ)  

. 

. 

“ทั้งหมดตรง! ทำความเคารพ ชิค โมฮาเหม็ด อัคฟาราฮัล รัชทายาทองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ดูไบ” 

สายรุ้งประชดเพื่อนสนิทของเธอแบบนี้ทุกครั้ง ที่เห็นสตางค์ใช้เงินแบบสุรุ่ยสุร่าย ต่อจากนั้นก็ทำมือวันทยาหัตถ์แบบพวกทหารเพื่อล้อเลียนเขา 

. 

“เอาน่าก็มันจำเป็นนี่นา เราไม่ได้ลำบากอะไรหรอกแล้วมันก็เป็นเงินไม่กี่ตังค์ด้วย ทุกคนก็รู้นี่ว่าเราก็เป็นของเราแบบนี้”  

สตางค์นั่งลงข้างๆ กับพี่บัวขุ่น ตบไหล่พี่เขาเบาๆ สองสามทียักคิ้วนิดๆ 

. 

“ว่าแต่เธอเถอะสายรุ้งอาหารวันนี้เป็นไงบ้าง ว่าที่เชฟระดับโลกอย่างเธอคิดว่าไงต้องเติมแต่งอะไรหรือเปล่า” 

. 

  

“ไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องเลยนายตัวแสบ แต่ก็นะเหมือนโดนนายแกล้งอ่ะสตางค์ ถามเรื่องอาหารกับเราที่ไรเราก็อดตอบไม่ได้ไปซะทุกทีสิ สำหรับอาหารวันนี้นะเราว่ามันก็ต้องปรับแหล่ะแต่ปรับไม่เยอะหรอก เราว่าขั้นตอนการทำยำมันน่าจะคลีนและเนี๊ยบกว่านี้ วัตถุดิบถูกหั่นแบบลวกๆ ไม่พิถีพิถันเลย แล้วผักที่แม่ครัวเลือกในวันนี้ก็เป็นผักกาดหอมซึ่งกลิ่นมันแรงมาก เวลาทานกับน้ำยำหรือน้ำซอสก็เลยเอาความฉุนของผักชนิดนี้ไม่อยู่ ทางที่ดีนะถ้าจะทำเมนูยำเราว่ารสมันต้องจัดจ้านขึ้นอีกขั้น 

"ถ้าเป็นเราเราจะใส่วาซาบิลงไปอันนี้น่าจะช่วยได้ จะทำให้อาหารกลายเป็นฟิวชั่นร่วมสมัย และมีคลาสขึ้นมาอีกระดับ... ราอยากลองทำดูจังว่าจะเป็นอย่างที่เราคิดหรือเปล่า วันนี้ทำกับข้าวกินกันไหมทุกคน^^”  

. 

“จริงดิ!...จัดเลยสายรุ้ง เดี๋ยวเราขออาสาเป็นลูกมือเองนะ^^ ”  

เด็ดเดี่ยวเอ่ยคำขึ้น  

. 

สายรุ้งก็เลยทำการจดรายชื่อวัตถุดิบที่จะใช้ทำอาหารเมนูพิเศษของเธอใส่ลงในกระดาษ เพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะลืม การทำอาหารของเธอเปรียบไปแล้วก็เหมือนกับงานศิลปะ ถ้าหากว่ามีไอเดียอะไรแปลกใหม่แว๊บเข้ามาในหัวสายรุ้งจะลงมือทำทันที เพราะมีหลายครั้งที่เธอปล่อยผ่านไปด้วยความขี้เกียจ แล้วก็มานั่งเสียใจทีหลังว่าทำไมไม่ทำอย่างนู้นอย่างนี้ พอจะทำก็ดันลืมไปหมดแล้ว 

 

“งั้นก็เอานี่ไป”  

สตางค์ควักเงินออกมาอีกครั้ง  

. 

“ไปเด็ดเดี่ยวไม่มีใครจะเหมาะกับงานนี้ได้เท่ากับนายหรอก คนบ้าอะไรรู้จักคนนู้นคนนี้เยอะแยะไปหมด ร้านไหนขายอะไร ซื้อที่ไหนราคาถูก ยิ่งวัตถุดิบเครื่องปรุงพวกนี้ด้วยแล้ว ในตลาดที่มีร้านค้ามากมาย เรารู้เลยว่าคนอย่างนายต้องเสาะหามาได้แน่ นายมันพวกหูเรดาห์นัยตาสับปะรดชัดๆ เราว่านะอีกหน่อยนายคงคุยกับต้นไม้คุยกับผีเสื้อได้อ่ะ เหมือนนายจะได้ยินเสียงของทุกสิ่งเลย 555” 

. 

เด็ดเดี่ยวรีบรับเงินมา สีหน้าเขายิ้มแย้มที่ได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้น 

. 

“5555 นายก็พูดเกินจริงไปนะ ถ้าเราได้ยินจริงๆ เจ้าจี๊ดจัมโบ้คงด่าพวกเราทุกวันอ่ะ แล้วเราจะบอกนายเป็นคนแรกเลยว่ามันพูดว่ายังไง^^ ถ้างั้นเลิกเรียนแล้วเราจะตรงไปซื้อวัตถุดิบตามที่สายรุ้งจดให้เลยละกัน อาหารของสายรุ้งกินทีไรก็อร่อยทุกที ว่าแต่แล้วพวกเราจะไปทำอาหารกันที่ไหนดีล่ะที่บ้านเราท่านเจ้าเมืองคงไม่ค่อยสะดวก” 

. 

“บ้านเราก็ไม่ว่างด้วยสิ”  

สายรุ้งว่า 

. 

“บ้านเราไม่มีครัว ปกติใช้สั่งตรงจากภัตตาคาร” 

. 

“.......” 

“อะ...เอ่อ ไปบ้านฉันก็ได้ วันนี้ไม่มีคนอยู่ แล้วฉันก็อยากขอโทษด้วยในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป”  

พี่บัวขุ่นแทรกขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน 

. 

สายสัมพันธ์ของพวกเขา 4 คนยิ่งนานวันก็ยิ่งเหนียวแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือยิ่งโตไปเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ความเป็นตัวตนของแต่ละคนก็จะยิ่งชัดเจนขึ้นและสัมผัสได้ จะมีก็แต่เด็ดเดี่ยวคนเดียวที่น่าเป็นห่วงที่สุด เขาไม่มีอะไรเลย ไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพรสวรรค์ การรับฟังคนอื่นคือสิ่งเดียวที่เขามี ทว่ามันจะเพียงพอไหมล่ะ?  

. 

กับสถานการณ์ของโลกที่เปลี่ยนแปลงไป โลกที่ทุกคนมุ่งเน้นแต่จะสร้างภาพลักษณ์ความเป็นตัวตนให้คนอื่นได้เห็น โลกไซเบอร์ออนไลน์...โลกที่ชื่อว่า “โซเชียลเน็ตเวิร์ค”  

. 

*** 

. 

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไป 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว