email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 โชคชะตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 โชคชะตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2564 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 โชคชะตา
แบบอักษร

ตอนที่ 6 โชคชะตา

ท่าอากาศยานซูโจว

เกือบ 10 ชั่วโมงกว่า ที่มิริน เดินทางมาถึงสนามบินทันทีที่ลงเครื่องมา แอนนา เพื่อนรักก็รีบเข้ามากอดเธอทันที

"โอ้ยยย ริน คิดถึง" ทั้งสองกอดกันกลมด้วยความคิดถึง

"เหมือนกัน แก" มิรินตาแดงหมือนจะร้องไห้

แอนนา จับบ่าสองข้างของมิริน เธอเพ่งมองหน้าเพื่อนรัก ที่ยังคงมีร่องรอย ความบอบช้ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"อย่าร้องนะ เข้มแข็งนะ ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนแล้วนะเพื่อน แกจะไม่เป็นไร"

แอนนาดึงมิรินมากอดแน่นอีกครั้ง มิรินยิ้มอย่างอบอุ่นใจ

"ป่ะ เอาของไปเก็บที่บ้านฉันก่อน แล้วค่อยคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้น" แอนนาเอ่ย

มิรินพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนเอามืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกระเป๋า คล้องแขนเพื่อน ทั้งสองเดินมาขึ้นรถก่อนจะพากันกลับบ้าน

บ้านพักแอนนา เป็นวิลล่า อยู่ชานเมืองมีวิวและธรรมชาติที่สวยงาม แอนนาพามิรินเข้ามาในบ้านซึ่งตกแต่งสไตล์มินิมอล

มิรินมองรอบๆรู้สึกชื่นชมกับความน่ารักของที่นี่

"บ้านแกน่ารักมาก น่าอยู่จัง" เธอเดินไปหยิบรูปถ่ายที่เธอและแอนนา ถ่ายรูปคู่กันสมัยเรียน

"โห รูปถ่ายตอนมัธยม แกเอาตั้งตรงนี้เลยหรอ ดูฉันสิยังมัดผมเปียอยู่เลย " มิรินยิ้มสดใส

"เออสิ ก็แกเป็นเพื่อนรักฉันหนิ รูปแกก็ต้องตั้งตรงนี้ เอาไว้ดูเวลาคิดถึง " แอนนามองเพื่อนยิ้ม ก่อนเปลี่ยนสีหน้ามองเพื่อนด้วยความเห็นใจ

"มา นั่งลงตรงนี้ ไหนเล่าสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมแกร้องไห้ขนาดนั้น" แอนนาพามิรินนั่งลงตรงโซฟาสีขาว

มิรินนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นอะแก"มิรินเม้มปาก เหมือนไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนดี

"ถ้าแกไม่พร้อม ความจริงแกยังไม่ต้องเล่าก็ได้นะ ฉันเข้าใจ แต่แบบ ฉันอยากให้แกได้ระบายอ่ะไม่อยากให้แกเครียด ฉันรู้สึกแย่ที่เห็นแกร้องไห้ แค่แกโทรมาร้องไห้ เชื่อไหม ฉันอยากจะหายตัวไปอยู่ตรงหน้าแก ถ้าแกยิ้มฉันก็อยากยิ้มข้างๆแก และถ้าแกร้องฉันก็อยากจะร้องอยู่ข้างๆแก " แอนนาเริ่มตาแดง

มิรินมองหน้าเพื่อนรัก ก่อนน้ำตาจะค่อยๆเอ่อไหลออกมา

"ฉัน..ฉันโดนวางยา" ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเอ่ยเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้น มิรินได้แต่ก้มหน้าร้องไห้

"ฝีมือใคร ทำไมเลวแบบนั้น" แอนนารู้สึกโกรธและสงสารเพื่อนมาก

"ลิญา น้องสาวฉันเอง ญาโทรมาให้ฉันไปดูพี่วัฒน์ว่ากำลังนอกใจ พอฉันไปถึงญาก็เอาอะไรมาให้ดื่มไม่รู้พอญาพาฉันไปถึงห้องพักในโรงแรม แล้วฉันก็วูบไป แล้วฉัน...ฉัน " มิรินเริ่มพูดไม่ออก

"เออ..ไม่เป็นไรแก ไม่ต้องพูดล่ะ ฉันเข้าใจ ว่าแต่แกทำไมไม่ไปแจ้งความ แล้วแกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร"

"ฉันจะแจ้งความได้ยังไง ฉันไม่อยากให้เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล ที่สำคัญฉันสงสารคุณพ่อกลัวว่าท่านจะอับอาย" มิรินเม้มปาก

แอนนา พยักหน้าพยายามที่จะทำความเข้าใจ หน้าตาของตระกูลก็สำคัญ แต่นี่ลูกสาวทั้งคนทำไมถึงได้ใจร้ายแบบนี้

"แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ฉันกลัวอ่ะแก เขาให้คนมาเฝ้าที่หน้าห้อง แสดงว่าเขาต้องการจะกักตัวฉันไว้" มิรินเล่าต่อ

"น้องสาวแก ก็เกินคนทำกับพี่สาวที่แสนดีแบบแกได้ ฉันว่ายัยแม่เลี้ยงของแกก็สมรู้ร่วมคิดได้แน่ๆ" แอนนาเอามือกอดอก สีหน้าแค้นถึงที่สุด

มิริน ส่ายหน้าแทนคำตอบ เพราะเธอก็ไม่แน่ใจว่าแม่เลี้ยงของเธอมีส่วนไหม

"อย่าบอกนะว่า สุดท้ายแกก็เลยยกเลิกงานแต่งงานที่ใกล้จะถึง ดูสิทั้งที่ฉันกำลังจะบินไปเมืองไทยปลายเดือนนี้ เพื่อไปงานแต่งแกอยู่แล้วแท้ๆ"

"งานแต่งงานยังคงจัดแบบเดิมแหละแก ไม่ได้ถูกยกเลิก... แค่เปลี่ยนตัวเจ้าสาว " มิรินพูดเสียงเบา

"นั่นไง ว่าแล้วเชียว เพราะน้องสาวแก จ้องจะงาบว่าที่สามีของแกล่ะสิ เลยวางแผนแบบนี้ " แอนนาตบเข่า

มิรินถอนหายใจ

"ว่าที่สามีที่เจ้าชู้แบบนั้น ฉันก็โชคดีแล้วล่ะ ที่ไม่ได้แต่งงานกับเขา แต่งไปก็ต้องเลิกอยู่ดี แกว่าไหม " มิรินเอ่ยยิ้มๆ

"เจอเรื่องแบบนี้มา ยังมาบอกโชคดีอีก ยัยบ้า" แอนนาหัวเราะ จนทำให้มิรินหัวเราะออกไปทั้งน้ำตา

มิรินได้แต่คิดในใจ ....นั่นสิ ต่อไปชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ…พลันน้ำตาก็เหมือนจะเอ่อขึ้นขอบตา แอนนาดึงเพื่อนรักเข้าไปกอด ทั้งที่ตัวเองตอนนี้น้ำตาก็ไหลออกมาไม่แพ้เพื่อน

ทั้งสองกอดคอกันร้องไห้อยู่พักใหญ่ แอนนาไม่อยากให้เพื่อนเศร้าไปกว่านี้ จึงพยายามเปลี่ยนเรื่องพูด

"ป่ะ หาอะไรกินกันข้างนอกเถอะ นั่งเครื่องมาตั้ง 10 กว่าชั่วโมง หิวแย่ "

แอนนายิ้มปลอบเพื่อน เธอพามิรินไปเก็บข้าวของที่ห้องก่อนพากันออกไปหาอะไรกินกันข้างนอก

ที่ เมืองไทย ณ. WEDDING STUDIO แห่งหนึ่ง

ลิญาในชุดเจ้าสาวสีขาว เธอลองชุดที่ทางร้านเคยเตรียมไว้ให้มิริน ครั้งจะสั่งตัดใหม่ตอนนี้ ก็เหลือเวลาไม่กี่วัน ทางร้านไม่สามารถตัดชุดใหม่ได้ทันแน่ แต่ด้วยหุ่นที่ทั้งสองแตกต่างกัน ลิญาจะอวบอั๋น มีหน้าอกและเอวมากกว่า ทางร้านจึงต้องวัดตัวและแก้ไขชุดใหม่เพื่อให้ทันในงานแต่งงาน

เธอสวมชุดขาวเดินลงมาหา ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ

วิวัฒน์มองเจ้าสาวด้วยสีหน้าเฉยๆ ก่อนจะรู้สึกตัว ปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้ม

"สวยไหมคะ พี่วัฒน์" ลิญาหมุนซ้าย ขวา

ชุดแต่งงานขาวประดับด้วยลูกไม้ชั้นดีจากอิตาลี ช่วงอกถูกประดับไปด้วยไข่มุกแท้ หลายสิบเม็ด ชายลูกไม้ลากยาวไปตามทางเดิน

เขาพยักหน้ายิ้มรับ

"อึม สวยสิครับ สวยมาก "

ลึกๆในใจเขายังคงเสียดายที่ไม่ได้แต่งงานกับมิริน คนที่เข้าเฝ้าแอบรักมาตลอด ความสวยหวานในแบบฉบับของมิรินมักจะเป็นอย่างที่ชายเจ้าชู้อย่างเขาต้องการ

มิรินไม่ใช่ผู้หญิงที่หาได้ทั่วๆไป เธอดูบริสุทธิ์สวยหวาน แต่บางคราเธอก็ดูนิ่งเฉยราวกับนางพญา การวางตัวของเธอแลดูเรียบร้อยแต่แฝงไปด้วยความสง่างาม

ใบหน้าสวยรูปไข่กับดวงตากลมใสของเธอ แม้จะไม่ต้องแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหลากสีสรร แต่ก็ยังคงมีใบหน้าที่เนียนนวล แก้มสีชมพูอมระเรื่อ รับกับสีปากอมชมพูที่เรียวเล็ก ยามเธอยิ้มออกมาราวกับโลกทั้งโลกช่างสดใส

ยิ่งนึก วิวัฒน์ก็ยิ่งเสียดาย แต่จะทำยังไงได้ เธอยกเลิกงานแต่งงานกับเขาไปเสียแล้ว เสียดายที่ไม่รู้ว่าเธอไปพลาดเสียทีให้กับใคร

ลิญาเห็น วิวัฒน์เหม่อไปก็ไม่พอใจ ก่อนจะก้มตัวลงหอมแก้มวิวัฒน์เพื่อเรียกสติ ทันที

อกสวยของเธอยามก้มต่ำ เด่นอยู่ตรงหน้าวิวัฒน์ทำให้สายตาของเขาอดจ้องมองไม่ได้

วิวัฒน์ยิ้ิมตาเป็นมัน ก่อนลืมเรื่องราวของมิรินไปชั่วขณะ เขาหันไปสนใจลิญา เจ้าสาวแสนสวยเซ็กซี่ที่อยู่ตรงหน้า

ลิญาถอนปากจากแก้มของวิวัฒน์ อย่างเชื่องช้า ปล่อยลมหายใจของเธออย่างแผ่วเบาจงใจให้เขามองอกสวยในชุดราตรีเกาะอกของเธอนานๆ

เวลานี้ ยังจะมาคิดถึงคนรักเก่าหรอ ไม่มีวัน ลิญาคิด

วิวัฒน์เอื้อมมือไปจับมือลิญา เหมือนจะต้องการดึงมาหอมกลับ แต่ลิญากับเบี่ยงตัว แสร้งว่าเขินอายเต็มที่

"ไม่เอานะ พี่วัฒน์ คนเยอะแยะอายเค้า" ลิญามองไปยังพนักงานของร้าน ที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกลออกไปนัก

เธอค่อยๆชักมือออก ก่อนเอามือลูบไปต้นขา ของวิวัฒน์อย่างแผ่วเบา

แววตาของลิญา กับท่าที่ทีแสนจะยั่วยวน เธอตั้งใจเพียงแค่ว่า ไม่ต้องการให้ เจ้าบ่าวของเธอคิดถึงใครได้อีก

วิวัฒน์ยิ้มกริ่ม ทำไมเขาจะไม่รู้ซึ้งถึงการกระของลิญา เขาเองก็ผ่านผู้หญิงให้ท่ามาแบบนี้ ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่นัก

แล้วผู้หญิงคนนี้จะบริสุทธิ์หรอ ดูท่าทางแล้วคงไม่ใช่ วิวัฒน์คิดดูถูกในใจ

ดีเหมือนกัน ให้แต่งงานกันแล้ว เขาก็คงใช้ชีวิตล่าสาวอย่างที่ผ่านมา ผู้หญิงแบบลิญา เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรนักก็ได้

ลิญาส่งยิ้มหวาน มองวิวัฒน์อีกครั้ง ก่อนที่เธอจะกลับไปเปลี่ยนชุด พนักงานเข้ามาช่วยจับชายกระโปรงชุดเจ้าสาวยกขึ้น ทันทีที่ลิญาหันหลัง เธอก็เปลี่ยนสีหน้า !

เธอไม่พอใจตั้งแต่เห็นวิวัฒน์มองเหม่อ ด้วยเธอรู้ทันที ว่าวิวัฒน์ยังอาลัยอาวรณ์ในตัวพี่สาวของเธอ

ยังไงฉันก็ต้องชนะพี่มิริน พี่วัฒน์ไม่มีสิทธิ์กลับไปคิดถึงมัน ลิญาคิดก่อนเดินจากไป

--------------------------------

(รออีกนิดนะคะ พระเอกของเราใกล้จะเจอนางเอกแล้ว

ฝากกดติดตาม และให้กำลังใจกันด้วยน้าาาา รักค่า ❤️)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว