facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

SOR 03 : Raiwin’s n Grandma’s Home

ชื่อตอน : SOR 03 : Raiwin’s n Grandma’s Home

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 06:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOR 03 : Raiwin’s n Grandma’s Home
แบบอักษร

 

SOR 03 : Raiwin’ s n Grandma’ s Home

 

รถเอสยูวีสีดำคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วสเตนเลสลวดลายสวยงาม เข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์ลักชัวรี่เทมโพรารีใจกลางกรุงของคุณหญิงไอสวรรค์ เทพประสิทธิ์ ก่อนจอดนิ่งสนิทบริเวณด้านหน้าบันไดทางขึ้นตัวอาคาร

“แมะวีร์ ย่าาา”

ผมชี้นิ้วผ่านกระจกรถบานใหญ่ของพ่อไอ คุณย่ากำลังยืนยิ้มหวานรอต้อนรับพวกเราอยู่กับคุณแม่บ้านหลายคนที่สวมเสื้อคอจีนสีขาวแขนสั้นกับผ้าถุงสีน้ำเงินเหลือบทอง

“ถึงแล้วครับ”

พ่อไอหันมาส่งยิ้มหล่อให้ผมก่อนลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่ผมนั่งแล้วอุ้มผมออกจากคาร์ซีท

อ้อมกอดของพ่อไออบอุ่นที่สุดเลย

“กอดคอพ่อแน่นเชียว”

ผมไม่ค่อยชินกับการที่ถูกพ่อไออุ้มสักเท่าไหร่ เพราะปกติแล้วแม่วีร์จะเป็นคนอุ้มผมเสียมากกว่า แต่ตอนนี้แม่วีร์กำลังจะมีน้องเบบี๋ให้ผม แม่วีร์เลยอุ้มผมไม่ได้

พ่อไอบอกว่าตอนนี้น้องเบบี๋ของผมอยู่ในท้องแม่วีร์ได้สี่เดือนแล้วฮะ ผมสงสัยว่าทำไมน้องถึงอยู่ในท้องแม่วีร์นานจัง ทำไมน้องถึงไม่ออกมาสักที ผมอยากพาน้องเบบี๋ไปเล่นน้ำกับพี่เป็ดที่อาแทนซื้อมาให้จากญี่ปุ่นแล้ว

“ไรวินท์หลานย่า”

คุณย่าปรี่เข้ามารับผมไปอุ้ม ตัวคุณย่าหอมเหมือนดอกไม้สีขาวในแจกันที่อยู่บนหิ้งพระที่บ้านเลย

ห๊อมมม หอมมม

“ย่า จ้าาา”

ผมส่งเสียงสดใสทักทาย ริมฝีปากนุ่มของคุณย่ากดหอมแก้มป่องของผมจนจมลงไป

แก้มผมเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?

“สวัสดีครับคุณแม่”

แม่วีร์ยกมือไหว้คุณย่าพร้อมเอื้อมมือมาเช็ดคราบนมที่เลอะอยู่บนแก้มของผมออก แต่แล้วอยู่ ๆ ก็มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินไปเปิดประตูท้ายรถของพ่อไอแล้วเอากระเป๋าเสื้อผ้าของพวกเราเดินหายไปไหนก็ไม่รู้

พ่อไอฮะ! ผู้ชายคนนั้นขโมยกระเป๋าเราไปแล้ว

ชุดว่ายน้ำของผม...

“เข้าไปข้างในบ้านกันลูก ข้างนอกอากาศร้อน เดี๋ยวเจ้าวินไม่สบาย”

คุณย่าอุ้มผมเดินนำเข้าไปข้างใน บ้านของคุณย่าสวยเหมือนอยู่บนท้องฟ้าเลยฮะ เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ภายในบ้านของคุณย่าส่วนใหญ่เป็นสีขาวตัดกับสีทอง เหมือนก้อนเมฆกับแสงอาทิตย์ ผมว่าคุณย่าต้องรวยมากแน่ ๆ ถึงได้เอาทองมาทำเป็นของใช้

ไม่ธรรมดา!

“แมะวีร์ น้ำ”

ผมหันหน้าหันหลังมองซ้ายมองขวาหาทางไปสระว่ายน้ำที่ผมเคยเล่นกับพี่นัทเมื่อสองเดือนก่อน แต่ผมจำทางไม่ได้ว่าต้องไปทางไหน

สงสัยต้องกินปลาเยอะ ๆ เสียแล้วสิ

“พาลูกไปเปลี่ยนชุดมาเล่นน้ำเถอะตาไอ เดี๋ยวแม่ให้คนเตรียมน้ำรอ”

พ่อไอพยักหน้าพลางอ้าแขนรับผมไปอุ้ม ก่อนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนที่อยู่บนชั้นสองของตัวบ้าน ถ้าผมจำไม่ผิด ผมว่าห้องของเราอยู่สุดทางเดินตรงข้ามกับห้องหนังสือของคุณย่า

เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่ากระเป๋าเดินทางสีเหลืองใบใหญ่วางอยู่บนเตียง กระเป๋าเสื้อผ้าของผมไม่ได้หายไปไหน ผู้ชายคนนั้นเป็นคนเอาขึ้นมาไว้ข้างบนห้องนอน ผมขอโทษที่บอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นขโมย ผมไม่รู้นี่นา

ขอโทษนะฮะ

“เปลี่ยนชุดกันดีกว่า”

พ่อไอวางผมนั่งลงบนเตียงก่อนเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้ามาเปิดออกหยิบชุดว่ายน้ำลายพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งมาเปลี่ยนให้ผม ส่วนพ่อไอก็เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดสีฟ้าสดใส

“เรียบร้อยแล้ว ลงไปเล่นน้ำกัน”

พ่อไอไม่ลืมที่จะหยิบถุงใส่อุปกรณ์และของเล่นของผมติดมือไปด้วย พ่อไอจับมือผมเอาไว้แน่นก่อนค่อย ๆ พาผมเดินลงบันไดช้า ๆ ผมชอบบันไดบ้านคุณย่ามากเลยฮะ กว้างมาก ไม่เหมือนที่บ้านของเราเลย

“น้องวินหลานอาแทน”

โอ๊ะ! นั่นเสียงของอาแทนคุณนี่นา ผมหันไปมองยังต้นเสียง อาแทนคุณจับมือพี่เรนนี่เดินตรงมาหาผมที่กำลังนั่งบนตักแม่วีร์มองพ่อไอเป่าลมใส่ห่วงยาง พี่เรนนี่เป็นลูกสาวของอาแทนคุณ พี่เรนนี่น่ารักมาก พี่เรนนี่ชอบม้าโพนี่ ส่วนผมชอบม้ายูนิคอร์น เสียอย่างเดียวพี่เรนนี่ชอบกินขนมเค้กยั่วน้ำลายผม

เลิกแพ้แป้งสาลีได้เมื่อไหร่ ผมจะกินขนมเค้กเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยคอยดู

“ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือน อาแทนคิดถึงน้องวินที่สุดเลยครับ”

อาแทนยกผมออกจากตักแม่วีร์ไปกอดพร้อมกับหอมแก้มผมฟอดใหญ่

ผมไม่อยากจะอวด อาแทนของผมหล่อเหมือนดาราเลยล่ะ แต่ว่าหล่อน้อยกว่าพ่อไอของผมนิดนึง เวลาอาแทนไปต่างประเทศทีไร อาแทนชอบซื้อของเล่นแปลก ๆ มาฝากผมอยู่เรื่อย

ล่าสุด...ตุ๊กตาหอยเม่นลิมิติดอิดิชัน

“วินถืนพิเรน มากเยยย”

“พี่ก็คิดถึงน้องวินนะ”

พี่เรนนี่บีบแก้มของผมเข้าหากันจนปากจู๋ รอยยิ้มและแววตาสดใสของพี่เรนนี่เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าตอนกลางคืน

วิบวับเป็นประกาย

“น้ำมะ”

“เล่นสิ เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ”

พี่เรนนี่รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำ ว่าแต่พี่นัทหายไปไหนนะ ทำไมถึงไม่มาหาผมเหมือนทุกครั้ง

“มองหาพี่นัทเหรอเรา”

ทำไมอาแทนรู้ใจผมแบบนี้ ผมก็ต้องหาเพื่อนเล่นสิฮะ เอ...หรือว่าพี่นัทยังไม่เลิกเรียนกันนะ

“เจ้าวิน”

นั่นเสียงพี่นัทนี่! ผมหันไปมองคนที่กำลังเดินถือถาดน้ำและขนมมาวางลงบนที่นั่งไม้ขอบสระว่ายน้ำขนาดเล็ก พี่นัทยกมือไหว้ทุกคนที่อยู่รอบสระด้วยรอยยิ้มและความนอบน้อม

พี่นัทของผมโคตรหล่อเลย

“น้ำมะ”

“เล่นน้ำเหรอ อืม...ก็ได้”

พี่นัทเต็มใจเล่นน้ำกับผมหรือเปล่านะ

พ่อไออุ้มผมลงไปนั่งในสระว่ายน้ำแบบสเตนเลสขนาดเล็กสำหรับเด็กที่คุณย่าสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ที่ภายในมีน้ำเพียงเล็กน้อยพอให้ผมได้ลงไปเล่น ส่วนอาแทนเอาห่วงยางที่พ่อไอเป่าลมเมื่อสักครู่ลงไปเล่นในสระว่ายน้ำใหญ่กับพี่เรนนี่

“อยากลงไปว่ายน้ำเหมือนเรนนี่เหรอ”

พี่นัทถาม ผมพยักหน้าตอบรับพลางจับตุ๊กตาเป็ดเหลืองกว่าสิบตัวมาลอยจนเต็มสระ

“ถ้าน้องวินโตกว่านี้ เดี๋ยวพี่จะสอนว่ายน้ำ แต่ตอนนี้เราเล่นสระเบบี๋ไปก่อนแล้วกันเนอะ”

พี่นัทยกมือบีบแก้มของผมเบา ๆ ทำไมทุกคนถึงชอบเล่นแก้มของผมกันนัก บีบจนช้ำไปหมดแล้วมั้งเนี่ย

“น้องวินต้องกินข้าวกินนมเยอะ ๆ จะได้โตเร็ว ๆ”

พ่อไอจับเป็ดเหลืองจุ๊บเข้าที่พุงน้อย ๆ ของผม ผมหันไปมองแม่วีร์ที่กำลังนั่งมองพวกเรา ถ้าแม่วีร์ไม่มีน้องเบบี๋ป่านนี้แม่วีร์คงมานั่งแช่น้ำในสระกับผมแล้ว

“รีบโตนะเด็กน้อย เราจะได้ไปว่ายน้ำด้วยกัน”

อีกสิบกว่าปีผมก็จะโตเท่าพี่นัท แต่ถ้าถึงตอนนั้นพี่นัทจะยังเป็นเพื่อนเล่นของผมอยู่หรือเปล่า

“เด็ก ๆ ขึ้นกันได้แล้วครับ เดี๋ยวไม่สบาย”

ทันทีที่พระอาทิตย์ตกดิน แม่วีร์ก็ส่งสัญญาณหมดเวลาเล่นสนุก พี่นัทลุกประคองผมยืนให้พ่อไอเอาผ้าขนหนูมาพันรอบตัว

“ขอบใจนะมนัสที่มาเล่นเป็นเพื่อนน้องวิน”

“ไม่เป็นไรครับ น้องวินก็เหมือนน้องของผม ผมขอตัวก่อนนะครับ ไปแล้วนะเจ้าตัวเล็ก”

พี่นัทยกมือไหว้ทุกคนอีกรอบก่อนเดินจากไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข

บ๊ายบาย! ครั้งหน้ามาเล่นด้วยกันอีกนะ

 

 

-----------------------------------------

ฝากส่งฟีดแบคในทวิตเตอร์ #ไม้เรียวเสื้อกาวน์ ด้วยนะคะ

 

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ และคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ❤🙏

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว